| Հիմնական ցանկ | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| ՀԱՅՔ :: ARMENIA |
|---|
 Հայկական Լեռնաշխարհը Հայերի Արարչական Բնօրրան, Արիական քաղաքակրթության ծննդավայր: Հայեր ու Արիներ, ազատագրե՜ք Սրբազան Լեռնաշխարհը : Armenian Highland the Homeland of Armenians, Cradle of Aryan Civilization. Aryans all over the world, liberate it, liberate yourself. Армянское Нагорье, Созидательная Родина Армян, очаг Арийской Цивилизации. Арийцы всех стран освободите ее, освободитесь сами. |
| Օրացույց :: Calendar | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Թարմ նյութեր |
|---|
| Նկար :: Image |
|---|
 |
| Քվեարկություն |
|---|
|
|
| A1plus.am | RSS |
| Հղումներ :: Links |
|---|
|
Վերականգնենք մեր երկիրը Տաճար առ Տաճար Վերականգնենք Հայոց հավատը, Արարչական Տիեզերակարգը, ապահովենք Հայ Աստվածների վերադարձը ու ապացուցենք աշխարհին, որ Հայը Աստվածամարդ է եւ վերադառնում է իր Արմատներին: Արիական Մայր Տաճարի կառուցումը Երեւանում կդառնա այս ամենի հավաստումը: Թող ամեն հայ իր մասնակցությունը բերի այս սուրբ գործին՝ նյութական, մտավոր կամ հոգեւոր առումով: Այստեղ կարող եք կատարել նվիրատվություններ...
|
| Մուտք :: Login |
|---|
| Who's Online |
|---|
|
Մենք ունենք 21 guests այս պահին |
| Հ ա յ ր ե ն ա կ ա ն չ |
| Գրել է Լուսանցք | |
| 06-02-2010 | |
|
Ի՞նչ է հարկաւոր գաղութահայութեան
Գաղութահայութեան հարկաւոր է նախ կազմակերպութիւն եւ այդ ոþչ միայն բարոյական, մշակութային, այլեւ տնտեսական իմաստով: Աշխարհագրական ցրւածութեան հետ՝ հոգեւոր կապի եւ միութեան բացակայութիւնը հայերին կարող է առաջնորդել դէպի կատարեալ քայքայումը: Հայերը, սակայն, եթէ կազմակերպեն իրենց ազգային կեանքը, պիտի կարողանան ո՛չ միայն յաջողապէս մաքառել օտար երկիրներում կորչելու վտանգի դէմ, այլեւ նպաստել Հայաստանի վերականգնումի դատին: Անհրաժեշտ է կազմակերպել հայ գաղութների դպրոցական գործը, ընդլայնելով նախակրթարանների ցանցը, մանաւանդ ոյժ տալով միջնակարգ դպրոցներին եւ նրանց մէջ մտցնելով ներկայ մանկավարժութեան սկզբունքներն եւ հետապնդած նպատակներին համապատասխանող ծրագիր: Մի ժամանակ խօսք եղաւ նոյնիսկ համալսարանի մասին. եթէ Գիւլբէնկեանի պէս մի մեծահարուստ չկարողացաւ այդ բարիքը ընծայել իւր ազգին, այդ չի նշանակում, թէ բարոյապէս լաւ կազմակերպւած մի հայութիւն ընդունակ չէ այդպիսի մի հաստատութիւն ստեղծել: Անհրաժեշտ է կազմակերպել մեր բարեգործութիւնը, միացնելով այդ նպատակին ծառայող բոլոր ընկերութիւնները եւ տալով նոր մի ծրագիր: Անհրաժեշտ է տնտեսապէս կազմակերպել հայ բանւորներին, արհեստաւորներին, վաճառականներին եւեն. եւ այդ կազմակերպութեան գլխաւոր ձեւը պիտի լինի համագործակցութիւնը: Տնտեսական կազմակերպութիւնը մեր մէջ շատ թոյլ է եւ նրա գլուխը կանգնած են պատահական մարդիկ: Այդ գործի համար պէտք է պատրաստել ղեկավարներ: Հայերը պէտք չէ կրկնեն հրեաների սխալը՝ միայն դրամով զբաղւելով եւ կարծելով թէ դրամը իրենց պիտի ազատի օտարների ատելութիւնից: Հարստութիւնը միջոց չէ հարեւանների սիրտը գրաւելու: Ծայրահեղ նիւթապաշտութիւնը, որ տարածւել է հայոց մէջ, վտանգաւոր է ազգի համար ո՛չ միայն բարոյական, այլեւ տնտեսական տեսակէտից: Խնայողութիւնը լաւ բան է եւ հայերը խնայող են, բայց պէտք չէ այդ հասցնել կծծիութեան, որ զզւելի է դարձնում ո՛չ միայն առանձին անհատներ, այլեւ սրանց պատճառով ամբողջ մի ազգ: Ի զուր չէ, որ մարդկութեան ամենամեծ բարոյախօսները խարազանում են ագահութիւնը, կծծիութիւնը եւ այդ մոլութիւններով ձեռք բերւած հարստութիւնը: Ինձ միշտ զարմացրել է Մանթաշեանը, որ ո՛չ միայն առատաձեռն էր, այլեւ գիտէր իր բարեգործութիւնը ծառայեցնել ազգի ընդհանուր բարօրութեան նպատակին: Նա ո՛չ միայն դպրոցներ եւ եկեղեցիներ էր շինում, այլեւ հասկացել էր բարձրագոյն կրթութեան արժէքը եւ հազարից աւելի հայ ուսանողներ էր պահում ռուսական եւ արտասահմանեան բարձրագոյն դպրոցներում: Այսօրւայ հայ հարուստներից ոչ ոք այդ մասին տրամադիր է մտածել: Նկատելի է, որ այդ Մանթաշեանը գրեթէ անգրագէտ մարդ էր, իսկ այժմեան հայ ունեւորներն իրենք իրենց համարում են «զարգացած», բայց իրականութեան մէջ սրանք թերուսներ են, որովհետեւ չեն հասկանում, որ հարստութիւնը պարտաւորեցնում է, որ հարստութիւնը յաւիտենական չէ: Չեն անդրադառնում այն փաստին, որ դեռեւս երէկ բազմաթիւ հայերի դիզած հարստութիւնը բաժին դարձաւ թուրքերին եւ բոլշեւիկներին: Որ ապագայում էլ ոչ մի հարստութիւն ապահով չէ՝ նոյնիսկ քաղաքակրթւած երկիրների մէջ: Որ ամեն հարստութիւն է՛լ աւելի «վտանգւած» է, եթէ նա ազգային տնտեսութիւն չէ: Հայ ունեւորները շարունակում են ապրել միջազգային փերեզակի հոգեբանութեամբ: Նրանք մոռանում են, որ առանց հայրենիքի ո՛չ միայն հարստութիւնը, այլեւ կեանքը շատ աւելի կարճատեւ է լինում: Նրանք հեռու են մնում մեր անկախութեան պայքարից, առանց հասկանալու, որ հայրենիքի ապագայի համար եղած ամեն առատաձեռնութիւն վարձատրւում է դեռեւս այս աշխարհում: Հայ գաղթականութեան եւ առհասարակ հայ ազգի համար կարեւոր է ունենալ մի քանի մեծ մարդիկ կամ գրողներ, քան թէ բազմաթիւ վաճառականներ, եթէ մանաւանդ դրանց հարստութիւնը ազգին չի ծառայում: Օտար մարդիկ, մանաւանդ ֆրանսացի գրողներ, որ վերջերս ճանապարհորդել են Մերձ. Արեւելքի երկիրներ, լաւ կարծիք չեն յայտնում հայերի մասին, որովհետեւ միայն վաճառականների հետ են շփւել: Մանաւանդ օտարների մէջ ապրող մի ազգ պէտք է նախ՝ պատւի ուղիղ հասկացողութիւն ունենայ եւ երկրորդ՝ այնպիսի մարդիկ, որոնց համբաւը ո՛չ պակաս է օտարներից: Այդպիսի մարդիկ ազգի համբաւը բարձրացնելով ո՛չ միայն բարոյական օգուտ են տալիս ազգին, այլեւ քաղաքական-տնտեսական, գրաւելով օտարների համակրանքը, առանց որի չի կարելի նոյնիսկ առեւտրական գործեր յաջող կերպով առաջ տանել: Հայ գաղութների ամենամեծ ճիգը պիտի լինի բարձրացնել օտար երկիրներում հայոց պատիւը եւ անունը, որպէսզի ո՛չ միայն անկախութեան գործը հեշտացնեն, այլ եւ իրենց ընկերային-տնտեսական դրութիւնը լաւացնեն: Ազատութեան նա է արժանի, ո՛վ չունի ստրուկի հոգի եւ չի խորշում ամենայն տեսակ զոհաբերութիւններից: Հայերի նշանաբանը պիտի լինի իրենց գոյութեան պայքարը տանել պատւով եւ արժանի զոհաբերութեամբ: Պատիւը ոյժ է եւ զուր չէ, մի շարք առաջադէմ ազգեր, այդ դարձրել են իրենց ցեղային նշանաբանը: Պատիվը, սակայն, գալիս է մարդու ցեղային զգացումից: Հայերը պիտի հասկանան, որ պատւաւոր ազգ չեն դառնայ, քանի դեռ ընդունակ չեն առաջնորդւել ցեղային բարոյականով: Վահան Տոտոմեանց «Ցեղ եւ Հայրենիք», Սոֆիա, 1936թ., թիւ 1 * * * Հայրենակցական միութիւններու մասին Շատեր ասպէս կը տրամաբանեն.- Համահայկականութեան ի վնաս հայրենակցականները «տեղական» հայրենասիրութիւնը կարծարծեն: Նոյնիսկ «տեղացիական» զգացում, ըմբռնում եւ շահեր կըստեղծեն: Ի՞նչպէս համահայկականութիւնը իրականացնել: Չէ՞ որ սփիւռքի մէջ արդէն իսկ երկիրներու եւ աշխարհներու մշակոյթի եւ կլիմաներու կամ օրէնքներու պարտադրութեանց ու քաղաքական հակամարտութեանց դժոխային խառնիճաղանճը նոր հայուն դէմքը այնպիսի գծերով կ՜ակօսէ, որ մէկ սահմանէն միւսը անճանաչելի պիտի դառնայ: Ուրեմն, ինչու՞ այսքան զանազան ազդեցութեանց վրայ աւելցնել նաեւ երբեմնի նահանգներու կամ քաղաքներու բաժանումներու հեռաւոր անդրադարձումը: Ինչու՞ չամրանալ նոյնանման համահայկական մշակոյթի ըմբռնումներու եւ ձգտումներու նոր բերդի մը մէջ մէկ ճակատով կուրծք տալու սփիւռքի աւերող պայմաններուն: Որով, կ՜եզրակացնեն.- հայրենակցական միութիւնները վնասակար ազդակներ են մեր կեանքի մէջ: Պէտք է ջնջուին: Առաջին ակնարկով ճիշդ ու արդարացի պիտի գտնէինք այս եզրակացութիւնը: Կեանքը, սակայն, այլ բան կըսէ: Մեր գոյութեան պայքարի դիմադրական ոյժը իր մէջ վերանորոգիչ ու ոգեւորող խորք մը ունի: Այդ հայրենիքն է, Հայրենիքի կարօտը: Կայ, ըստ իս, արուեստականօրէն «համադրական» հայրենիքը - երկիր մը, որ հայրենիքի դեր կը կատարէ պայմաններու համադրութեան շնորհիւ. ուր մարդկային իրաւունքները կը յարգուին, կեանքի, ինչքի եւ պատւի ապահովութիւն կը տրուի, աþյն երկիրը, ուր ապրելու, յառաջադիմելու, պաշտօն, փառք ու պսակ ստանալու կարելիութիւն կայ: Տարբեր է, սակայն, օրգանօրէն պատմական հայրենիքը, ուր թերեւս լերկ ժայռեր ու խոպանացած դաշտեր միայն կան, ուր յաճախ գետերը դիակներ կը քշեն ու բորենիներ կոռնան, հայրենիքը, որ առասպելներու մշուշով է պատուած, հայրենիքը, որ եկող ու անցնող սերունդներուն վրայ դարերու անջնջելի դրոշմն է թողած: «Համադրական» հայրենիքը հաշուի եւ յարմարութեան հարց է ու կարելի է փոխարինել ուրիշով մը. կը բաւէ, որ պայմանները գերազանցեն նախորդին. սակայն, պատմական հայրենիքը ոþչ մէկ ատեն, ու ոþչ մէկ պայմանաւ կը փոխարինուի ու կը մոռացուի, եթէ նոյնիսկ պայմանները հարկադրած են զայն լքել ու հեռանալ: Աչքի առջեւ ունեցէք տիպար համադրական հայրենիքի մը, ամերիկեան «ազգ»ի բաղկացուցիչ տարրերը կամ հետեւեցէք հրէից պատմութեան: 2000 տարի առաջ, հրեայ ժողովուրդը լքեց իր պատմական հայրենիքը, բայց 2000 տարի յիշեց ու տառապեցաւ: Հրեան, որ լաւագոյն «համադրական» հայրենիքները ունեցաւ իր ոտքերուն տակ՝ այսօր կը ցանկայ, կը ճգնի, կը պահանջէ վերադառնալ իր պատմական հայրենիք: Դիմանալու, ապրելու եւ հայրենիք վերադառնալու կամքը մեզ պիտի ներշնչէ պահել պատմական հայրենիքի աւանդապահները - հայրենակցական միութիւնները: Իսկ «համադրուած» հայրենիքներու - օրինակ Կէմլէյիկցիներու, Պոլսեցիներու եւ նման հայրենակցականները ի վիճակի չեն մեզ պատմական հայրենիքէն խօսելու կամ տալու իրենց բաժինը համահայկականութեան գաղափարին եւ աւելորդ միաւորներ են սփիւռքի ազգային կազմակերպական մեքենային մէջ: Մեր գոյութեան ու վերելքի պայքարին մէջ կարեւոր դեր մը յատկացուած է պատմական հայրենիքի հայրենակցականներուն, եւ յատկապէս այնպիսիներուն, որոնց գաւառները, Հայաստանի պայքարի պատմական դրօշակակիրները կամ հայ մշակոյթի մշտավառ հնոցները հանդիսացած են: * * * Սփիւռքի ազգային կազմակերպական մեքենայ - այստեղ կանգ առնենք ու խորհրդածենք: Մեքենայի մը բաղկացուցիչ մասերը իւրայատուկ «պաշտօն» ունին - քմահաճոյքի կամ դիպուածի ծնունդ չեն, այլ հաշուի եւ նպատակի: Մարդկային աստուածատիպ իմացականութիւնն է, որ կիշխէ անոնց ամէն մէկի յղացման ձեւակերպման ու դասաւորման, որպէսզի լաւագոյն կերպով կատարեն իրենց կանխորոշուած դերը ու նպաստեն գլխաւոր ու հիմնական նպատակի իրագործման: Իզուր փորձած ենք փնտրել այդ վերահսկող, կանխատեսող ու համադրող իմացականութիւնը մեր ազգային կազմակերպական մեքենայի կառուցուածքին մէջ, եթէ, անշուշտ, կարելի է «մեքենայ» անուանել պակասաւոր ու հակասական մասերու եւ մասնիկներու այդ կուտակումը, ուր նպատակի անտեսումը - աւելի ճիշդ մոռացումը - դասաւորման ու համադրութեան պակասը՝ ժամանակի, նիւթական ու բարոյական «կորովի» ապարդիւն սպառում միայն կը պատճառեն: Վերահսկող ու կանխորոշող - առաջնորդող - իմացականութենէ կը խօսինք, սակայն, մեր դժբախտ իրականութեան մէջ ատիկա գրեթէ միշտ պակսած է: Փոխան աստուածատիպ այդ իմացականութեան՝ չար ոգի մը իրար կը խառնէ ամեն ինչ: Դիպուածը, կիրքը, քմահաճոյքը, անհարազատ հայրենիքներու սէրն ու անոնց յիշատակը կապկելու բնազդը, ստորնութիւնն ու սնափառութիւնը, հակասութեան շփոթը կիշխեն ու կը վարեն: Ու երկինքն ու հայերը կը հանդուրժեն: Քաոսային խառնիճաղանճը իրականութիւն է, ներկայ է եւ ապագայ: Մենք կը մոռնանք էականը - կենաց եւ մահու հարցը: Ճամբէն կը շեղինք, ճահիճներու մէջ կը թաղուինք ու յիմարաբար կը «հաւատանք» երեկոյեան գիւղ հասնիլ: Ցեղը պահելու եւ հայրենիքին տիրանալու կամքը իր դրոշմը պէտք է դնէ մեր բոլոր ձեռնարկներուն վրայ: Ատկէ, կարելի չէ շեղիլ. ատկէ դուրս ոþչ մէկ մտածում, ոþչ մէկ գործ, ոþչ մէկ տառապանք ու ոþչ մէկ երջանկութիւն: Ահաþ թէ ի՞նչ լոյսի տակ մենք կը քննենք սփիւռքի ազգային կազմակերպական մեքենան իր բոլոր բաղկացուցիչ մասերով: Նոյն լոյսի տակ կը քննենք նաեւ սփիւռքի կեանքը: Տասնը վեց տարուան մեր արտասահմանեան կեանքը բացասական երեւոյթ է ու կասկածի տակ կը դնէ մեր ազգային արժանիքները, մեր մարդկային իմացականութիւնը եւ բարոյականը: Մենք ամեն օր քիչ մը աւելի վար հակեցինք մեր ճակատները ու քիչ մը աւելիþ հաշտուեցանք փճացումի եւ մահուան հետ: Մենք մեր վէրքերը դարմանելու փոխարէն՝ աւելի խորացուցինք ու թունաւորեցինք: Փոխանակ մտածելու եւ հաշուելու՝ մենք վիճեցանք: Փոխանակ կազմակերպուելու եւ գոյութեան պայքարը տանելու, մենք դիպուածին ու պատահականութեան քմահաճոյքին ենթարկուեցանք: Չար ոգին եկաւ մեր օճախին մէջ բոյն դրաւ, իսկ իմացականութիւնը՝- մթագնեցաւ: Ինչու՞: Որովհետեւ ցեղին ձայնը խեղդուեցաւ, հայրենիքի կարօտը մարեցաւ հոգիներուն մէջ: Ո՞վ պիտի խօսի մեզի հայրենիքէն. ո՞վ պիտի վառէ կարօտի խարոյկը - միայն ան, որ արտասուքը աչքերուն, վերջին անգամ համբուրած է արդար հողը մեր պապերուն: Ան, որ իր նայուածքն է կապեր Նեմրութի ու Արարատի յաւիտենական կատարներուն - Հայաստանի հողին զաւակը՝ անհատապէս ու հաւաքականօրէն կազմակերպուած ձեւով: Կը կրկնենք, Կէմլէիկի, Պուրսայի, Բիւթանիոյ ու նման «բաղադրական հայրենիքներու» հայրենակցութեան հիման վրայ կազմակերպուելով՝ հայերը կը տըկարացնեն իրենց անփոխարինելի հայրենիքի կարօտի պահանջը ու ապագան: Խօսեցուցէþք Նեմրութը, Արածանին, Վանայ Ծովը, Շիրակը կամ Մշոյ Դաշտը, Արարատի սպիտակ ձիւնը կամ Սասնոյ ժայռերը խոժոռ. խօսեցուցէþք Հայոց Աշխարհի ամեն մի թիզ օրհնուած «կարմիր հող»ը, եւ պիտի տեսնէք, որ հոգիները պիտի բուժուին գաղութի դալուկէն, եղբայրական ձեռքերը իրարու պիտի սեղմուին, ճակատները պիտի բարձրանան ու աչքերը փայլին: Հայուն միտքը պիտի գործէ, «աստուածատիպ իմացականութիւնը» իր դրոշմն ու կնիքը պիտի դնէ մեր ամեն մէկ ձեռնարկին ու քայլերուն վրայ: Հայը հոգեւին վերանորոգուած իր վտանգուած գոյութեան գիտակցութեամբ անհանգիստ ու վճռական ճամբայ պիտի որոնէ, ճամբայ պիտի գտնէ հայրենիքի ու փրկութեան ճամբան: Որովհետեւ մեր - գաղթահայերուս - գոյութեան իմաստը մեր պատմական հայրենիք վերադառնալու մէջ է: Ու հետեւաբար այն միութիւնը կամ կազմակերպութիւնը, որ հայրենիք չի խոստանար, հայրենիքի համար չի գործեր կամ կը դադրի գործելէ, աւելորդ է եւ վնասակար: Ներսես Աստվածատուրեան * «Տարօնի Արծիւ», Սոֆիա, 1938թ., թիվ 2, 5-6 * Ներսես Աստվածատուրեանը 30-ական թվականների Հայկական ցեղային-վերանորոգչական շարժման գործուն մասնակիցներից է, Ցեղակրոն եւ Տարոնական շարժումների սյուներից: Հայկ Ասատրյանի հետ Սոֆիայում խմբագրել ու հրատարակել են «Ցեղ եւ Հայրենիք», «Տարօնի Արծիւ» պարբերականները: 1944թ-ին ձերբակալվել է համայնավարների կողմից եւ տարվել Ուրալի բանտ, ուր եւ մահացել է: «Լուսանցք» թիվ 4 (135), 2010թ. |
| Վարկանիշ | |||
|---|---|---|---|
|
|
