Խորագրերի պահոցը. Հոդվածներ

Այս բաժնում տեղադրվում են Հայ Արիական Միաբանության գաղափարախոսությանը համահունչ հոդվածներ ու վերլուծականներ:

Հայաստանում քաղցկեղին վերջ կասե՞ն

Եթե, իհարկե, հիվանդի համար ծառայությունը մատչելի լինի

Միջուկային բժշկության մասին մեկ անգամ չէ որ խոսվել է: Բայց բերվել են տարբեր երկրների օրինակներ: Սակայն այսուհետ կարող ենք ասել, որ Հայաստանը կունենա միջուկային բժշկության եւ քաղցկեղի ախտորոշման ու բուժման կենտրոն: Գործադիր իշխանությունը երեկ քննարկեց այդ կենտրոնի ստեղծմանն առնչվող որոշ հարցեր:

Այդ կենտրոնը, ինչպես տեղեկացրեց առողջապահության նախարար Հարություն Քուշկյանը, Երեւանի ֆիզիկայի ինստիտուտի տարածքում կհիմնադրվի:

Հիշեցնեմ, որ դեռ նախորդ տարեվերջին 2008թ. գործունեությունն ամփոփելիս, էկոնոմիկայի նախարար Ներսես Երիցյանը տեղեկացրեց, թե Ա. Ալիխանյանի անվան ֆիզիկայի ինստիտուտը եւ ՌԴ Դուբնայի միջուկային հետազոտությունների միացյալ ինստիտուտը համատեղ մշակել են «Ռադիոնուկլիդների արտադրության արագացուցչային տեխնոլոգիաներ ՀՀ-ի եւ տարածաշրջանի երկրների համար» նախագիծը, որի շրջանակներում նախատեսվում է ֆիզիկայի ինստիտուտի բազայի վրա ստեղծել ցիկլոտրոնային միջուկային կենտրոն՝ ռադիոակտիվ իզոտոպների (ռադիոնուկլիդների) արտադրության եւ հարակից գիտությունների որոշակի հարցերի ուսումնասիրման համար: Արագացուցիչների կիրառմամբ նոր տեխնոլոգիաների ներդրումը բժշկության մեջ եւ հարակից բնագավառներում հնարավորություն կտա մեր երկրին տիրապետել բժշկական ախտորոշման արդիական մեթոդներին եւ Հայաստանը դարձնել միջուկային բժշկության կենտրոն:

Շարունակել կարդալ

Արժույթի միջազգային հիմնադրամը շահագրգռված է Հայաստանի հաջողություններով.

Այնպիսի տպավորություն է, որ ինչ միջազգային ֆինանսատնտեսական ճգնաժամը սկսվել է, միջազգային կազմակերպությունների քունը փախել է, ամբողջ օրը մտածում են Հայաստանին օգնելու մասին: Հայաստանի հետ գործ բռնելը հեշտ է. ուշիմ աշակերտ է: Եվ հետո, այդ «օգնելու» մեջ տրամաբանություն կա. հարեւանը վատ վիճակում է ու նրան գումարներ են պետք, իսկ քանի որ վատ վիճակում է, գումարը վերցնում է առանց պայմանների մասին մտածելու: Այդ հետո է զգում, որ վատից հայտնվել է վատթար վիճակում: Եվ հիմա, երբ աշխարհում մոլեգնում է ճգնաժամը, Արժույթի միջազգային հիմնադրամի գործադիր տնօրեն Ահե Բաքերը ժամանում է Երեւան եւ ԵՊՀ այցելում՝ ուսանողների եւ պրոֆեսորադասախոսական կազմի հետ հանդիպելու եւ դասախոսություն կարդալու նպատակով:

Ու հնչեցին նորություննե՜ր, նորություննե՜ր այն կարգի, ինչպես հնչում են են աֆրիկյան հետամնաց երկրներում սեփական հիգիենան հոգալու մասին: Օրինակ, «փոքր պետությունները կարող են առավելություններ քաղել այս իրավիճակից: Ի տարբերություն խոշոր պետությունների, իրենք ավելի սուր են զգում տնտեսությունը զարգացնելու, առավել արդյունավետ դարձնելու անհրաժեշտությունը: Միաժամանակ, փոքր պետությունները առավել խոցելի են արտաքին ուժերի նկատմամբ, որն առավելապես արտահայտվում է տնտեսական շրջափուլերի տեսքով: Նրանք ավելի շատ են կախվածություն ունեցել արտաքին կապիտալ ներհոսքերից եւ դրամական փոխանցումներից», կամ՝ «Հայաստանի համար մեծ տոկոս են կազմում արտերկրից դրամական հոսքերը: Իսկ արտերկրներում, մասնավորապես ՌԴ–ում եւ Ուկրաինայում ձեր հայրենակիցներն աշխատում են շինարարության ոլորտում, որը առավել տուժած ոլորտների թվում է: Բնականաբար, այս երեւույթը իր ազդեցությունն է թողել դրամական փոխանցումների նվազեցման վրա»: Հետո Ա. Բաքերը մի լավ գովեց մեր ԿԲ-ին, թե վերջինս բավական օպերատիվորեն է արձագանքել ֆինանսական ճգնաժամի հետեւանքներին, եւ թե Հայաստանում պահպանվել է ֆինանսական կայունությունը:

Շարունակել կարդալ

«Վրացիները, Ջավախքը հայաթափելով, դառնում են տարածաշրջանում անփոխարինելի երկիր»

 Հայտարարում է Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանը

- Նախորդ տարեվերջին վերստին սրվեց արցախյան հիմնահարցը: Դա հիմնականում կապում էին մարտիմեկյան դեպքերի եւ դրա միջազգային արձագանքների, հատկապես՝ ԵԽԽՎ-ի դիրքորոշման հետ…

- Այո՛, նման կապը եւ զարգացումների միտումը նկատելի էր, քանզի Արեւմուտքը, մասնավորապես՝ ԱՄՆ-ն, շահագրգռված էր Արցախի խնդրում որոշակի «առաջընթաց» տեսնելու առումով: Առաջընթացը դնում եմ չակերտներում, քանզի Արեւմուտքի «առաջընթաց» ասածը հայկական ազատագրված տարածքների զիջում է ենթադրում, ինչն ընդունելի չէ Հայ Արիական Միաբանության համար: Կարծում եմ, արեւմտյան կոշտ քաղաքականությունը որոշակի փոփոխության ենթարկվեց Ռուսաստանում ստորագրված Մայնդորֆյան հռչակագրից հետո: Դրա ազդեցությունը մեծ էր, հատկապես վրաց-օսա-ռուսական պատերազմի ռուսաստանյան կողմի շռնդալից հաղթանակից հետո: Սա բացահայտեց ԱՄՆ-ի այն մտահոգությունը, թե ՀՀ իշխանություններն ամերիկյան օժանդակությամբ գործող, այսպես կոչված, արմատական ընդդիմության հետագա սատարման պայմաններում ստիպված կթեքվեն ռուսաստանյան ուղղությամբ: Ուստի՝ Վաշինգտոնի հրահանգով Երեւանում դադարեցվեցին հանրահավաքները, ինչը ՀՀ իշխանություններին հնարավորություն տվեց դիվանագիտական նոր խաղ սկսելու համար: Դա արտահայտվեց հատկապես հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորմանն ուղղված եւ Կովկասում կայունության ու համագործակցության հասնելուն միտված գործընթացներով:

Շարունակել կարդալ

Իսրայելին հնարավոր չէ՞ կանգնեցնել

Իսրայելի իշխանությունները օգտվելով այն հանգամանքից, որ քրիստոնեական երկրներն ընկղմված են Ամանորի եւ Ծննդյան տոների մեջ, անակնկալ հարձակում սկսեցին Պաղեստինի Գազայի հատվածի վրա: Սա շատ նման է Վրաստանի՝ Հարավային Օսիայի վրա հարձակմանը՝ օլիմպիական խաղերի ժամանակ: Վրացիները կարծում էին, թե օլիմպիական տոնախմբության ժամանակ՝ մի քանի օրում կհասնեն իրենց նպատակին, սակայն տապալվեցին լիովին: Իսրայելի դեպքում լիովին տապալում չեղավ, սակայն, մի քանի օրում սիոնիստական կառավարությունը չկարողացավ հասնել իր նպատակին եւ այժմ հայտնվել է համաշխարհային հանրության ճնշումների տակ: Ինչպես միշտ (Իսրայելի հարցում իհարկե), մի քիչ ուշացումով, ՄԱԿ-ի անվտանգության խորհուրդն էլ իր բաց նիստում բանաձեւ է ընդունել՝ պահանջելով անհապաղ դադարեցնել կրակը Գազայի հատվածում: Բանաձեւում պահանջվում է կրակի դադարեցում, իսրայելական զորքերի դուրսբերում Գազայից, Իսրայելի կողմից փակված Գազայի հատվածի սահմանում հսկիչ-անցագրային կետերի վերաբացում, ինչպես նաեւ երկուստեք կայուն ու շարունակական հաշտության երաշխիքների տրամադրում: ՄԱԿ-ի ԱԽ-ն ողջունել է նաեւ 2009թ. Մոսկվայում Մերձավոր Արեւելքի հակամարտության կարգավորմանը նվիրված միջազգային կոնֆերանսի անցկացումը: Բանաձեւն ընդունվել է 14 կողմ եւ ձեռնպահ ձայներով: ԱՄՆ-ի պատվիրակությունն ընդդիմացել է բանաձեւի ընդունմանը:

Շարունակել կարդալ

Ազգային ողբերգությունը՝ ազգայինից փախչելու հետեւանք

Ավելորդ եւ անիմաստ չէ այսօր վերստին ահազանգել համաշխարհային կյանքում տիրող հոգեւոր ու իշխանական համակարգերի ճգնաժամի մասին, որի հետեւանքով համամարդկային արժեքները հարստացնող ազգերի փոխհարաբերության հարցը ոչ միայն ծայրահեղ լարվածության է հասել, այլեւ հայտնվել է պայթյունավտանգ վիճակում: Նման անբարենպաստ իրավիճակներից միշտ էլ պատվով են դուրս եկել այն ազգերը, որոնք մշտապես սնվել ու կապված են եղել իրենց ազգային էությանը, կերպին, մի բան, որը պայմանավորում է տվյալ ազգի տեղն ու դերը՝ համաշխարհային գործընթացներին ի վերուստ տրված իր առաքելությամբ մասնակցելու համար:

Այսպիսով՝ լրջությամբ ու ճակատագրականությամբ դարձյալ մեր առջեւ ծառացել է ազգաճանաչողության խնդիրը, մի բան, որն իր սֆինքսյան հարցադրումով վճռորոշ է լինելու ոչ միայն որեւէ ազգի (տվյալ դեպքում՝ հայ ազգի) ճակատագիրը կանխագծելու համար, այլեւ ունի միջազգային բնույթ: Իսկ այն ազգերը, որոնք չեն ուզում հասկանալ ազգերի ճակատագրի խորհուրդը, որոնք գերագույն կամք չեն ցուցաբերում ըմբռնելու համար աշխարհի բռնակալական գազանությունները, գաղտնի ծրագրերը եւ կամ՝ դիվանագետների «ամենամարդասիրական» ոճրագործությունների տրամաբանությունը, դատապարտված են ոչ միայն այլոց մեղքերի քավության նոխազը լինել, այլեւ՝ հեռանալ պատմության թատերաբեմից…

Շարունակել կարդալ

Ինչու՞ է ջղաձգվում եկեղեցին

Հունվարի 13-ին Հայ առաքելական եկեղեցին նշում է Քրիստոսի անվանակոչության տոնը: Քրիստոնեական Փրկչի անվանակոչության տոնին հայոց բոլոր եկեղեցիներում մատուցվում է պատարագ: Ըստ հրեական օրենքի՝ ծննդյան 8-րդ օրը Հիսուսը, ինչպես նորածին ամեն մի արու զավակ, թլփատվել է եւ անվանակոչվել: Հիսուսը եբրայերեն բառ է, որ նշանակում է Փրկիչ: Գաբրիել հրեշտակը, Աստվածամորն ավետելով Եհովա Աստծո Որդու ծննդյան մասին, Հիսուս անունն է հիշատակել… Հիսուս անվանը զուգահեռ Փրկչին տրվում է նաեւ Քրիստոս անունը, որը հունարեն բառ է եւ նշանակում է Օծյալ, համապատասխանում է եբրայերենի Մեսիային:

Հետաքրքիրն այն է, որ ինչպես կեղծվել է Հիսուսի ծննդյան օրը, այնպես էլ շարունակվել է զեղծարարությունը՝ անվանակոչության օրվա հետ կապված:

Շարունակել կարդալ

Գոյամա՞րտ, թե՞ գեյամարտ

Ըստ երեւույթին, ՀՀ իշխանությունները շախմատային դիվանագիտական ցայտնոտի մեջ են հայտնվել եւ, ամենայն հավանականությամբ, հայ շախմատիստների օլիմպիական հաջողությունների շորշոփից, կամ էլ ֆուտբոլային դիվանագիտության ազդեցությունից դեռ դուրս չեն եկել: Եվ գուցե դա է պատճառը, որ հայկական աշխարհ կառուցելու՝ հայոց գոյամարտը հաղթանակով ավարտելու փոխարեն, «հայոց» գեյամարտով են զբաղված…

Չնայած դժվար է զարմանալը, քանի որ մեր եվրակառույցների եւ կառավարության շատ անդամներ «գեյամարտի» սիրահարներ են, այնուամենայնիվ, տարակուսել կարելի է ՀՀ բարձրաստիճան որոշ պաշտոնյաների անտրամաբանական կեցվածքից, ինչի պատճառով էլ Հայաստանը՝ ԱԳ նախարարության եվրադեմքով նախարարի ստորագրությամբ, միացավ սեռական փոքրամասնությունների իրավունքների պաշտպանությանն ուղղված միջազգային փաստաթղթին: Այդ «մարդասիրական» փաստաթուղթը ստորագրել են աշխարհի 64 երկրներ:

Շարունակել կարդալ

Կիեւն ու Թբիլիսին «գազավատ» են անում

Ուկրաինայի տարածքով եվրոպական գազատարով ռուսաստանյան գազի մատակարարումների դադարեցման պատճառով օրական 40 մլն. խմ-ից մինչեւ 48 մլն. խմ ավելացվել են էներգակիրների մատակարարումները «Երկնագույն հոսք» մայր ուղեգծով:

Թուրքիան Ռուսաստանից օրական 45 մլն. խմ բնական գազ է ստանում անդրսեւծովյան գազատարով եւ առայժմ լուրջ խնդիրներ չունի: Մինչդեռ եվրոպական շատ երկրներ, հատկապես արեւելաեվրոպական, ձմռան շեմին հանդիպեցին լուրջ դժվարությունների: Ռուսաստանը նաեւ Թուրքիայի էներգակիրների գլխավոր մատակարարն է, եւ ծրագրված ռեժիմով Թուրքիան օրական Ռուսաստանից ստանում է շուրջ 40 մլն. խմ գազ Եվրոպայի տարածքով եւ 35 մլն. խմ՝ «Երկնագույն հոսք»-ով:

Շարունակել կարդալ

ՄԱԿ-ն էլի փրկեց Իսրայելին

Իսրայելական հերթական ռազմական ներխուժումը նոր արհավիրքներ բերեց առանց այն էլ հալածյալ ու տառապյալ Պաղեստինի ժողովրդի գլխին:

Օրեր շարունակ, աշխարհի գերտերերը «գցում-բռնում» էին, թե ո՜նց հանդարտեցնեն Իսրայելին, ո՜նց կասեցնեն սիոնիստական կառավարության դաժանությունները: Այդ համապատկերում շա՜տ ողորմելի էին երեւում գերհզոր ԱՄՆ-ն ու Ռուսաստանը, Եվրոպական երկրներն ու… որքա՜ն էլ տարօրինակ է՝ արաբական մի շարք երկրները:

ՄԱԿ-ը հերթական անգամ ուշացումով «տեղ հասավ», երբ արդեն առաջադեմ մարդկության մի զգալի մասն իրենց երկրներում բողոքի հզոր ալիքներ էին ծավալել եւ արդեն Իսրայելին էր վտանգ սպառնում: Այսինքն՝ պետք էր կանգնեցնել առճակատումը, որովհետեւ հակաիսրայելական ու հակահրեական նո՛ր շարժում կարող էր ծավալվել: Դե՜, «ձեռքի հետ» էլ ՄԱԿ-ն իր մարդասիրական օգնությունը հասցրեց Պաղեստին ու կատարեց իր «հերթական առաքելությունը», երբ սիոնիստներն իրենց գործն արել-վերջացրել էին այլեւս……

Շարունակել կարդալ

Հայ-թուրքական սիրախաղը՝ վարակի բուն

ՀՀ բոլոր նախագահներն իրենց նախընտրական ելույթներում բազմիցս շեշտել են, որ մեր ազգի ճակատագրական հարցերը, այդ թվում նաեւ՝ Արցախի՝ Լեռնային Ղարաբաղի կարգավիճակի հարցը, պետք է լուծել ազգովի, պաշտպանելով հայոց սահմանադրական եւ պատմական իրավունքները: Երկրի նախագահի պաշտոնը ստանձնելիս երդում է տրվում՝ անձնուրաց ծառայել ազգին ու արդյունավետ միջոցներով հայրենիքը պաշտպանել աղետալի վիճակներից…

Մի խոսքով, ՀՀ նախագահի թեկնածուն խոստանում է դառնալ ամեն հայի ու հայաստանցու նախագահը: Բայց… հետո կամաց-կամաց վեր է ածվում իր իշխանությունը ժողովրդից պաշտպանող մի ղեկավարի, որն անճանաչելի է դառնում եւ խոստումներ շռայլողից փոխվում-դառնում է ամբարտավան ու անհասանելի մի վերմարդկային երեւույթ… Եվ սկսում է սպասարկել առավելապես իրեն աջակցած եւ ծառայամիտ «օլիգարխիկ կլան»-ի շահերը:

Շարունակել կարդալ

Թուրքն իր երկրին է ծառայում, իսկ մե՞նք…

Հունվարի 19-ին լրացավ Ստամբուլի «Ակոս» թերթի գլխավոր խմբագիր Հրանտ Դինքի սպանության 2-րդ տարելիցը: Այդ դավադիր սպանությունը այն այլատյաց քաղաքականության հետեւանքն էր, որը դեռ տիրում է այսօրվա Թուրքիայում:

Հրանտ Դինքը, ըստ էության, զոհ դարձավ այդ համաթուրանական-քեմալական համակարգին, քանի որ հստակ պատկերացնում էր իրավիճակը, շատ ճիշտ էր կողմորոշվում ներթուրքական եւ ազգամիջյան հարցերում եւ անվարան բարձրաձայնում էր իր իմացած ճշմարտությունը:

Հայ մտավորականի մահվան առիթով կազմակերպված բազմամիլիոնանոց հանրահավաքները համախմբել էին տարբեր ազգերի ներկայացուցիչների, այդ թվում՝ թուրքերի, որոնք միահամուռ վանկարկում էին՝ «մենք բոլորս հայ ենք», «մենք բոլորս Հրանտ Դինք ենք»:

Շարունակել կարդալ

Արջն իր ահից է գոռում…

Ադրբեջանը հերթական անգամ փորձեց տեղեկատվական պատերազմում նախահարձակ լինել՝ այս անգամ Հայաստանին մեղադրելով Ռուսաստանի հետ ռազմական «անօրինական» համագործակցության մեջ: Բաքուն մեծ աղմուկ էր բարձրացրել, թե իբր ՌԴ-ն շուրջ 800 մլն. դոլարի զենք-զինամթերք է տեղափոխել Հայաստան:

Հայաստանի ԱԳՆ-ն հերքեց այդ տեղեկատվությունը, սակայն դա բավարար չէր: Նույնիսկ Ռուսաստանի արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովի հեռախոսազրույցը Ադրբեջանի ԱԳ նախարար Էլմար Մամեդյարովի հետ չբավարարեց ադրբեջանական կողմին: ՌԴ ԱԳՆ-ն՝ Գլխավոր շտաբի հետ, ուսումնասիրել են այդ լուրը եւ պարզել, որ 2008թ. ընթացքում Ռուսաստանից Հայաստան պաշտոնապես զենք-զինամթերք չի տեղափոխվել: Կողմերը պայմանավորվածություն են ձեռք բերել նույն հարցը առավել համակողմանի քննել:

Շարունակել կարդալ

Ջավախքն այլեւս 2-րդ ճակատ չէ՞

Կարճ ժամանակ առաջ, երբ հայ ազգայնականներն ահազանգում էին Ջավախքի եւ ջավախքահայության խնդիրների մասին, ՀՀ իշխանությունները եւ նրանց սպասարկող ՀՀ-ում բնակվող ջավախքահայերը (հասկանալի է՝ պաշտոնյա կամ պատգամավոր) այդ ընդվզումներն ու արդար պահանջը, ամենամեղմ բնորոշմամբ, որակում էին սադրանք, իսկ ոմանք էլ շա՜տ էին առաջ անցել եւ ջավախքահայերի շահերի պաշտպանությունը դավաճանություն էին որակում, քանզի այդպիսով Արցախյան ճակատին զուգահեռ 2-րդ՝ Ջավախքյան ճակատի բացում էին նկատում… Հետո էլ հարեւան Վրաստանին թշնամացնելու միտում էին տեսնում եւ Երեւան-Թբիլիսի վազքուղով պարբերաբար սիրաշահումներ էին անում վրացական իշխանություններին՝ իրենց բիզնեսի «արտոնյալ» ճանապարհն ապահովելու համար…

Այժմ այդ նույն մեյմունները կամ պալատական ծաղրածուները դարձել են ամենաթեժ վրաստանաչսերներն ու ամենանվիրյալ ջավախքասերները՝ մոռանալով, որ «խառնվելով» ջավախքահայերի ու Վրաստանի իշխանությունների «ներքին գործերին» կարող է եւ 2-րդ ճակատը բացեն Հայաստանի համար……

Շարունակել կարդալ

Հայ լինենք՝ թուրքի եւ ադրբեջանցու արանքում

Մեր դիվանագիտությունը ժամանակին այդպես էլ չկարողացավ հայոց ցեղասպանության միջազգայնորեն ճանաչման եւ դատապարտման քաղաքականությունը դարձնել առանցքային լծակ՝ ՀՀ արտաքին հիմնախնդիրները (հատկապես՝ ՀՀ շրջափակման առումով) կարգավորելու համար: Ավելի քան 20 երկրների եւ միջազգային կառույցների՝ հայոց ցեղասպանության ճանաչումներից այդպես էլ երբեք չբխեցվեց ՀՀ ԱԳՆ գործունեությունը:

Կարծեցինք, թե գոնե Արցախյան հաղթանակից հետո հայությունը կվերագտնի իր արարչացեղապաշտական արմատները եւ «բազկի ուժի» հետ համաքայլ կդառնա պահանջատերը հայոց համապարփակ դատի: Բայց……

Հայտնի է, որ ՀՀ 1-ին նախագահի օրոք այս խնդիրը սառեցվեց, 2-րդ նախագահի օրոք որոշակիորեն արծարծվեց (բայց չգիտես ինչու՝ ցեղասպանության հարցի արծարծումը համարվեց սփյուռքահայության խնդիրը միայն, կարծես ՀՀ-ում գաղթականների սերունդներ չեն բնակվում), իսկ 3-րդ նախագահի օրոք, ցեղասպանության հարցը, առհասարակ կարող է մոռացության մատնվել՝ հայ-թուրքական սին բարեկամության քողի տակ……

Շարունակել կարդալ

Ջավախքը կանկախանա՞, թե՞ ինքնավարություն կստանա Վրաստանի կազմում

Երկար ժամանակ ՀՀ իշխանությունները փորձեցին պաշտոնական Թբիլիսիին համոզել, թե Հայաստանն ու Վրաստանը բացի հարեւան լինելուց, նաեւ բարեկամ ու եղբայր պետություններ են: Տրվելով «Վրաստանը մեր միակ ճանապարհն է դեպի Արեւմուտք» տեսությանը՝ պաշտոնական Երեւանը սիրաշահումների տեսանկյունից առաջ անցավ Արեւելքի բոլոր երկրների բոլոր տիպի շողոքորթությունների կիրառման ձեւերից… Ինչն անակնկալ էր նաեւ վրացիների համար:

Սակայն, այս ամենից ամենաշատը տուժեց Ջավախքը: ՀՀ իշխանությունները եւ նրանց ջավախքյան խամաճիկները, հանուն այդ «փրկության ճանապարհի», զոհասեղանին դրեցին ջավախքահայությանը եւ մեր պապենական երկրամասի ապագան:

Այսպես վրացիները հերթական անգամ «ֆռռացրին» մեզ եւ Հայաստանի ու Վրաստանի հայազգի խամաճիկների (վանբայբուրդյան տեսակի) միջոցով ամրացան Ջավախքում: Հիմա երբ ուզեն՝ կփակեն մեր ճանապարհները եւ կթելադրեն իրենց կամքը, իսկ այն ժամանակ, երբ Ջավախքը ջավախքցիների ձեռքին էր (եւ Աջարիայի հետ միասնաբար անկախանալու տարբերակ էլ կար), Հայաստանն ավելի ապահովագրված էր ու ճանապարհներն ավելի պաշտպանված էին, ինչը չհասկացան ՀՀ ղեկավարները, երեկվա վրացասերներն ու այսօր արդեն վրացամերժները…

Շարունակել կարդալ