Խորագրերի պահոցը. Հոդվածներ

Այս բաժնում տեղադրվում են Հայ Արիական Միաբանության գաղափարախոսությանը համահունչ հոդվածներ ու վերլուծականներ:

Դեռ պայքարու՞մ ենք եվրաձայնի համար

Պատմության գիրկն անցան ՀՀ-ին վերաբերող ԵԽԽՎ 2008թ. թիվ 1609 եւ 2009թ. 1620 բանաձեւերը, սակայն, իր պատմությունն է կերտում ԵԽԽՎ 2009թ. թիվ 1643 բանաձեւը: Այն առավելապես ՀՀ քր.օր.-ի հոդվածների փոփոխություններին ու լրացումներին է վերաբերում, որն էլ ուղղակիորեն առնչվում է «7-ի» գործով դատավարությանը: Իշխանությունները պնդում են, որ սկսել են իրականացնել վերջին բանաձեւի պահանջները, իսկ ընդդիմությունը ընդդիմանում է, թե դա այդպես չէ:

Ինչեւէ, այս հարցով մարտի 1-2-ի դեպքերն ուսումնասիրող ԱԺ ժամանակավոր հանձնաժողովին եւ փաստահավաք խմբին ավելացավ եւս մեկը՝ ԱԺ նախագահի հրամանագրով ստեղծված աշխատանքային խումբը:

Եվ ահա, ՀՀ քր.օր.-ի 225-րդ եւ 300-րդ հոդվածներում փոփոխություններ ու լրացումներ կատարելու մասին համապատասխան օրենքի նախագծի մշակման նպատակով ստեղծված աշխատանքային խումբը փետրվարի 11-ի նիստում, ԱԺ պետական-իրավական հարցերի հանձնաժողովի եւ խմբի ղեկավարի նախագահությամբ, կրկին անդրադարձել է քրեական օրենսգրքի 2 հոդվածներին: Առաջարկվել է քրեական օրենսգիրքը համալրել 301/1՝ նոր հոդվածով, որով տարանջատվում են իշխանությունը յուրացնելուն ուղղված եւ չուղղված գործողությունները, որոնց համար նախատեսվում են տարբեր պատժաչափեր: Նոր հոդվածով որպես առանձին հանցատեսակ Է ամրագրվում՝ «ՀՀ նախագահին, ԱԺ-ին, կառավարությանը, Սահմանադրական դատարանին, նրանց նկատմամբ բռնություն գործադրելու կամ դա գործադրելու սպառնալիքի միջոցով, որեւէ իշխանական գործողություն կատարելը կամ չկատարելը պարտադրելը, որն ուղղված չէ իշխանությունը յուրացնելուն»: Աշխատանքային խմբում առաջարկվել է նկարագրված դեպքում նույնպես կիրառել քր.օր.-ի 300-րդ հոդվածը՝ համապատասխան տարբերակումներով: Խմբի անդամները կարծում են, որ հասարակության համար վտանգավոր լինելու տեսանկյունից այս եւ 300-րդ հոդվածով նկարագրվող հանցագործությունները անհամադրելի են:

Շարունակել կարդալ

Հայոց Սրբազան Տոմարն ու արեգակնային անշարժ օրացույցը

«Միանգամայն եւ ցաւէ՛ որ չեմք կրնար դեռ ՛ի գործ դնել եւ զուգել այս հին տոմարը նորոյն հետ եւ վարել»:

Ղ.Ալիշան

Ըստ եկեղեցական տոմարագիտության, «Հայոց հին շարժական տոմարին զուգընթաց, հայերն օգտագործել են մի տոմար եւս, որ կոչվել է ՍՐԲԱԶԱՆ ԱՆՇԱՐԺ ՏՈՄԱՐ, սա գործածվել է Հայկա Ա եւ Բ շրջաններում (խոսքը Ղ. Ալիշանի կողմից հաշվարկված մ. թ. ա. 2492 թ-ից մինչեւ մ. թ. ա. 1032թ. եւ 1032թ-ից մինչեւ մ. թ. 428թ. ընկած 1460 տարի տեւողությամբ երկու ժամանակաշրջանների մասին է-Ս. Ս.):

Սրբազան տոմարը մեր հեթանոս (իմա՝ ցեղակրոն-Ս. Ս.) հայրերի կրոնական տոմարն էր, որի հիման վրա, տարվա չորս եղանակներին պատշաճ, կարգավորել էին հեթանոսական տոների օրերը: Ըստ Սրբազան տոմարի, Ամանորն սկսել են գարնանային գիշերահավասարից՝ Արեգ ամսի 1-ից: Այս գիշերահավասարով են ստուգել տարվա տեւողությունը, որը հավասար է 365 օր 5 ժ 48 ր 46 վրկ:

Սրբազան տոմարը բացառված պետք է լինի 301 թվին, երբ հայերը ընդունեցին քրիստոնեությունը: Սրբազան տոմարին փոխարինել է Հուլյան տոմարը, որն ընդունվել է քրիստոնյա եկեղեցիների կողմից իբրեւ պաշտոնական տոմար»1:

Շարունակել կարդալ

Ոչ միայն համակարգային, այլեւ աշխարհայացքային փոփոխություններ

Սա է Հայ ազգայնականների համախմբման առաքելությունը

Հունվարի 22-ին Հայ Արիական միաբանության (ՀԱՄ) գրասենյակում կայացավ Հայ Ազգայնականների համախմբման (ՀԱՀ) առաջին մամլո ասուլիսը: Հիշեցնենք, որ մեկ ամիս առաջ ստեղծված այս համախմբումը հիմնադրվել էր 2008թ. դեկտեմբերի 22-ին, Հայ արդարադատության աստված Միհրի վերածնման եւ ձմեռային արեւադարձի օրը, պատմական Էրեբունի (Արին Բերդ) ամրոցի տարածքում: ՀԱՀ-ը հայտարարությամբ հայտնել էր, որ Հայաստանի քաղաքական ուժերը վաղուց պիտի ձեւավորված ու համակարգված լինեին եւ պաշտպանեին հայոց ազգային շահերը իրենց գաղափարադրույթներին համապատասխան: Նշվել էր նաեւ, թե սրա բացակայությունն է պատճառը, որ «երեկվա համայնավարն այսօր ազատական հայացքների տեր է դարձել, իսկ վաղն անվարան հանդես կգա իբրեւ ազգայնական:

Շարունակել կարդալ

Հանուն Բարեգութ եւ Ողորմած Աստծո

Սիոնիստական վարչակարգի սոսկալի հանցագործությունը Գազայի հատվածում եւ հարյուրավոր հալածյալ տղամարդկանց, կանանց ու երեխաների բնաջնջումը եւս մեկ անգամ բացահայտեց սիոնիստական արնախում գայլերի վերջին տարիների կաղծավոր դեմքը եւ անտեղյակներին ու անտարբերներին հիշեցրեց այս պատերազմող անհավատների ներկայության մասին իսլամական երկրների սրտում: Այս սոսկալի աղետը յուրաքանյուր մահմեդականի եւ խղճով ու ազնիվ մարդու համար աշխարհի ամեն մի կետում ծանր ու ցնցող է, սակայն որոշ արաբական պետությունների եւ մուսուլամանության հավակնորդ երկրների լռությունը ավելի մեծ աղետ է: Կա արդո՞ք առավել մեծ առհավիրք, քան այն, որ իսլամական երկրները պետք է պատերազմող ու անհավատ ու զավթիչ վարչակարգի դիմաց պաշտպանեին Գազայի հալածյալ ժողովրդին, այնպիսի կեցվածք ընդունեին, որով սիոնիստական հանցագործ պաշտոնյաները համառորեն նրանց ներկայացնեն այս խոշոր ողբերգական գործողության հետ համաձայնեցված եւ համամիտ:

Շարունակել կարդալ

Ու՞ր է գնում Հայաստանը

Հայկական աշխարհ կառուցելու կառավարական հավակնոտ ծրագրերը հօդս են ցնդում

Թե ի՞նչ գնահատական կտա ԵԽԽՎ-ն իր կողմից Հայաստանին ներկայացված բանաձեւերի կատարմանը, կիմանանք միայն հաջորդ տարեսկզբին՝ հունվարյան նստաշրջանի ժամանակ: Օրերս ԵԽԽՎ մոնիտորինգի հանձնաժողովը Փարիզում լսել է նաեւ Մարդու իրավունքների հանձնակատար Թոմաս Համմարբերգի զեկույցը Հայաստանի վերաբերյալ: Իհարկե, մինչ նստաշրջանը Հայաստան այցի կգան ԵԽԽՎ մոնիտորինգի հանձնաժողովի Հայաստանի մասով համազեկուցողներ Ջոն Պրեսկոտը եւ Ժորժ Կոլոմբիեն, ովքեր մեկ անգամ էլ կստուգեն իրենց որոշումների կատարման ընթացքը: Մի խոսքով՝ 2009-ը կսկսվի մեզ համար կարեւոր մի հանգամանքով, երբ եվրասահմանագծին կանգնած Հայաստանը պիտի վճռականորեն որոշի՝ վերջնականապես դառնու՞մ է եվրակառույցների կցորդ եւ կամակատար, թե՞ դրսեւորում է կամք ու վճռականություն՝ արժանապատվորեն պահելով անկախ երկրի եւ ազատ ազգ կերտելու «հավակնոտ» կարգավիճակը:

Բոլորի համար էլ հասկանալի է, որ եվրոպացիների աչքերը առ այսօր արցունքակալած չեն Երեւանում տեղի ունեցած մարտիմեկյան դեպքերի համար, այլապես՝ եւ՛ Թուրքիայում, եւ՛ Հունաստանում, եւ՛ Ադրբեջանում, եւ՛ Վրաստանում կամ այլուր միշտ էլ ճնշում եւ հալածում են ընդդիմադիրներին, սակայն, եվրոպացիները լռում են ու լռում (դեռ չեն որոշել կամ ժամանակը չէ իրենց շահը արծարծելու): Ուստի՝ Հայաստանի պարագայում էլ նրանց ամենեւին բուն հալածանքը չի հետաքրքրում: Դա պարզապես հրաշալի նվեր-առիթ է Երեւանին ճնշելու համար:

Շարունակել կարդալ

Աստծունը՝ աստծուն, կեսարինը՝ կեսարին, հրածնին՝ հուրը, հողածնին՝ հողը

(Ի պատասխան մի հրապարակման)

Այդ հրապարակմանը պիտի անդրադառնայինք վաղուց, երբ բուռն քննարկվում էր դիակիզման մասին օրենքի նախագիծը: Սակայն այլ հոդվածներ ու վերլուծություններ եղան եւ այնպես ստացվեց, որ մեր պատասխանը համընկավ քրիստոնեական տարեվերջին: Բայց խնդիրը հիմա էլ արդիական է, ուստի որոշեցինք ներկայացնել մեր պատասխանը: Հրապարակման հոդվածագիրը բազմիցս անդրադարձել է հեթանոսական եւ քրիստոնեական արժեքներին, ծեսերին ու հավատալիքներին եւ, անվարան, ամե՜ն հեթանոսական երեւույթ դիտարկել է հետադիմական, հակաստավածային տեսանկյունից: Հակառակ սրան, իհարկե, ըստ նրա, քրիստոնեությունն է միակ ճշմարիտն ու կատարյալը, որն անսխալական է եւ անքննելի: Նույնիսկ Քրիստոսը նման վերաբերմունքին կնախանձեր……

Զարմանալի համառությամբ հրեաների հայր Աբրահամը հայ քրիստոնյաներին ավելի հարազատ է մնում, քան հայերի Հայկ նահապետը, ուստի այլեւս զարմանալի չէ, որ հրեական Եհովա աստվածն է քրիստոնյաների միակ աստվածը, իսկ հայ աստվածները այսպիսիների համար չաստվածներ են…

Չանդրադառնալով քրիստոնեական կրոնական (ըստ «Բիբլիա»-ի) բազմաթիվ կասկածելի ու անբարո մեկնություններին, այլամերժ (բացի հրեաներից) հակաաստվածային ու հակամարդկային եհովական կանոններին (որոնցից շատերին անդրադարձ եղել է ինչպես «Լուսանցք»-ի էջերում, այնպես էլ բազմաթիվ զլմ-ներով, հատկապես՝ ՀԱՄ պաշտոնաթերթ «Հայ-Արիներ»-ով)՝ քննենք միայն, թե ինչու՞ են քրիստոնյաները դեմ դիակիզմանը, բնության հետ հոգու եւ մարմնի միաժամանակյա ձուլմանը:

Շարունակել կարդալ

Ինչու՞ են քրիստոնյաները սեփականել այս օրը

Բազում են Արա Արարչի բնական որակները մարմնավորող զորությունները: Նրանց մեջ գլխավորները՝ աստվածները՝ արարչական գերագույն խորհուրդը կրող զորություններն են, որոնցից յուրաքանչյուրը կրում է Անահիտ Աստվածամորով նորոգված արարչական որեւէ գերագույն խորհուրդ՝ զորության, սիրո, իմաստության, պտղաբերումի, եւ աստվածներն էլ, իրենց Արարիչ Հոր պես, բացարձակ են, հավերժ, համատիեզերական: Ցնդածները, քթի տակից վեր չնայողներն են միայն ասում, որ աստվածները «մարդիկ են եղել», կամ էլ՝ «մարդն է նրանց ստեղծել», հետեւաբար, որ նրանք մարդու կողմից մի օր ճանաչվում են որպես աստված, մի օր էլ՝ չաստված, մի օր կան, մի օր էլ, երբ մարդը որպես թե ինքնագիտակցության է գալիս, չկա՜ն (այսպիսի «դասեր» էր, օրինակ, մեզ մի օր տալիս Գրիգորիս «լուսավորիչ» հորջորջյալը, աստվածամերժը մեզ՝ հայերիս, աստվածապաշտներիս, աստվածների՝ որպես այդպիսիների պարզորոշ ընկալողներիս): Բացարձակ է Արարիչը մեր, եւ բացարձակ է նաեւ նրա որակները մարմնավորող ամեն աստված: Եվ բացարձակը Արտով է, այլ տիեզերական զորությունների հետ միասին, կերտվում: «Արարչից բխող տիեզերական օրենք-օրինաչափություն է դա, որ պահպանում է բացարձակությունը բնության, ոգու, ծագումի ու արարումի: Արարչի կամքով Միհրը բյուրաչյա՝ ինքն Արտի Աստված, ինքը՝ Արտավազդ, ինքն է հաստատում օրենքը Արտի բարձր երկնքում ու երկրի վրա, բնության մեջ ու մարդաշխարհում: Եվ գիշեր-ցերեկ հսկում է անվերջ Արտի կիրառումը տիեզերական անհունության մեջ» (Ուխտագիրք):

Շարունակել կարդալ

Հանուն կայուն Կովկասի

Մինչեւ Թբիլիսի…

Ռուս քաղաքական գործիչ եւ գործարար Անդրեյ Լուգովոյը հայտարարել էր, որ եթե ինքը լիներ ՌԴ նախագահ Դմիտրի Մեդվեդեւի փոխարեն, ապա կհրամայեր ոչնչացնել Վրաստանի նախագահ Միխայիլ Սահակաշվիլուն. «Ով լուրջ վնաս է հասցնում ռուսական պետությանը, պետք է ոչնչացվի»: Նրա կարծիքով, այդ ձեւով է մտածում «յուրաքանչյուր նորմալ ռուս» եւ դեռ «Վլադիմիր Պուտինի երկրորդ ժամկետի սկզբից սկսած տարբեր ուժեր Արեւմուտքում ձգտել են անվանարկել Ռուսաստանն ու անձամբ Պուտինին՝ աջակցելով մեր փախուստի մեջ գտնվող օլիգարխներին»:


Շարունակել կարդալ

Հավատա՞նք, թե՞ չէ…

Թուրք մտավորականների նախաձեռնած ստորագրահավաքը՝ Հայոց ցեղասպանության համար ներողություն խնդրելու թեմայով, դեռ շարունակվում է, չնայած թուրք համակարգչահեններն անընդհատ փորձում են խանգարել սկսված գործընթացը… Ժամանակ առաջ, այս ստորագրահավաքին զուգահեռ, նաեւ հայ մտավորականները առանձին նամակով դիմեցին Թուրքիայի նախագահին՝ Հայոց ցեղասպանությունը ճանաչելու համար: Անցել է կարճ ժամանակ, բայց կարելի է որոշակի գնահատական տալ այս «ցեղասպանաճանաչ» նոր տիպի քաղաքականությանը

:


Շարունակել կարդալ

Բազմաստվածություն՝ մեկարարչականությամբ

Հայկական զլմ-ները դեռեւս լավ չեն ըմբռնում հեթանոսության եւ ցեղակրոնության տարբերակումները (էլ չխոսենք նախաքրիստոնեական եւ նախահեթանոսական ժամանակների տարբերակումների մասին…): Հեթանոսությունը (մենք կիրառում ենք նաեւ արիադավանությունը) եւ ցեղակրոնությունը որպես հավատ եւ գաղափարաբանություն, երկուսն էլ սնվում են մեր ազգային արմատ-ակունքից, եւ գուցե սա էլ հենց շփոթմունքի տեղիք է տալիս, սակայն հստակ է, որ առաջինն է ազգային հավատը, երկրորդը՝ ազգային գաղափարախոսությունն է:

Հեթանոսությունը (հայերեն՝ ազգայնությունը) Հայոց հին հավատն է՝ հենված Հայքի ու Հայի ծագման, Հայոց առաքելության, Հայ Աստվածների ու Տիեզերքի Արարչի գոյությամբ պայմանավորված հոգեւոր-իմաստասիրական տեսության՝ Հավատատեսության Տիեզերակարգի վրա:

Ցեղակրոնությունը հայկական ազգային-ազգայնական ուսմունք է, գաղափարախոսություն՝ ամրագրված հայի ոգեղենության, զորացման, ինքնաճանաչման ու հարատեւման տեսլականին, հայրենիք-բնօրրանի ամբողջականացման խնդրականին:

Շարունակել կարդալ

Վրաստանը միայն Հայաստանին կարող է ապավինել

Համաշխարհային գերխմորումների հիմնական նպատակը աշխարհակալությունն է: Իսկ մեկ պետություն միայնակ չի կարող տիրապետել ամբողջ աշխարհին, եթե չունի «գլոբալ» ծրագիր եւ հուսալի գործընկեր պետություններ: Այդ նպատակին ծառայելու համար ի շարս ժողովրդավարության եւ ազատականության, ծնունդ առան նաեւ այնպիսի գաղափարներ, ինչպիսիք են սիոնիզմը, սոցիալիզմը, ֆաշիզմը, պանարաբիզմը, պանթուրքիզմը, պանիսլամիզմը եւ այլն: Տարբեր «իզմեր» պայքարում են միմյանց դեմ՝ առաջնորդվելով իրենց «մշտական շահեր»-ը պաշտպանելու կարգախոսներով:

Հատկապես սիոնիզմն ու պանթուրքիզմը հայ ժողովրդի անկման եւ հայի բնօրրանը՝ Հայկական լեռնաշխարհի վրա ստեղծած հայրենիքի մեծ մասը, կորցնելու առումով ունեցան ողբերգական հետեւանքներ: Այսօր դեռեւս այդ վտանգներն առկա են, իսկ պանթուրքիզմի օղակը փորձում են առավելագույնս սեղմել՝ «բարեկամի» հերթական կեղծ ժպիտով:

Այսրկովկասյան երկու պետությունները՝ Հայաստանը եւ Վրաստանը, լուրջ խոչընդոտ էին թուրքա-պանթուրքիստական ծրագրերի իրագործման համար: Այժմ, թերեւս միայն Հայաստանն է այդ խոչընդոտը:

Շարունակել կարդալ

Հայ-վրացական «եղբայրություն»

Վրաստանի իշխանությունները շարունակում են իրենց պետական ահաբեկչությունը հատկապես ջավախքահայ հայրենասեր գործիչների եւ նրանց բարեկամների նկատմամբ: Դա դրսեւորվում է վրացական դատա-իրավական համակարգի՝ քրեական գործ «թխելու» անօրինական վարվելակերպով եւ ներքին բանսարկություններով: Ըստ երեւույթին, հակահայ թուրք-ադրբեջանական գործելակերպը վրացիների քիմքին այլեւս հարիր է դարձել: Առաջներում էլ, իհարկե, հայերի հանդեպ վերաբերմունքը մի բան չէր, իսկ խորհրդային տարիներին վրացական շովինիզմը չէր զիջում նույնիսկ մերձբալթյան ժողովուրդների մեծապետական նկրտումներին…

Շարունակել կարդալ

«ՍԻՈՆԻԶՄԻ ԵՎ ՊԱՆԹՈՒՐՔԻԶՄԻ ԱՌՆՉՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ

ԵՎ ԱՆՈՆՑ

ՍՊԱՌՆԱԼԻՔԸ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԼԻՆԵԼԻՈՒԹԵԱՆ»

(Հատված)

Ստորև բերվող նյութը առաջին երկու բաժիններն են «Սիոնիզմի Եւ Փանթուրքիզմի Առնչութիւնները Եւ Անոնց Սպառնալիքը Հայաստանի Լինելիութեան» գրքույկի, որը լույս է տեսել Բեյրութում. 1990թ.: Հեղինակն աշխատասիրությունը հանրությանը ներկայացրել է 1990թ. նոյեմբերի 18-ին, «Լիբանանահայ գրական շրջանակում» կայացած դասախոսության ժամանակ: Աշխատասիրության արաբերեն տարբերակը լույս է տեսել «Սիոնիզմը, պանթուրքիզմը և Ղարաբաղի հարցը» նյութերի ժողովածուում՝ «Սիոնիզմի և պանթուրքիզմի առնչություները» վերնագրով («Բիսան» հրատարակչություն, Բեյրութ, 2002):

Նյութը ՀՀ ընթերցողին առավել մատչելի դարձնելու համար, ուսումնասիրության առաջին երկու գլուխները վերահրատարակվում են լեզվական փոփոխություններով՝ արևմտահայերենից ու դասական ուղղագրությունից վերափոխելով արևելահայերենի ու աբեղյանական ուղղագրության: Կատարվել են նաև խմբագրական բնույթի չնչին փոփոխություններ և սրբագրումներ:

Հեղինակը Գասպար Տերտերյանն է՝ սփյուռքում, մասնավորաբար Լիբանանում և Սիրիայում հանրաճանաչ փաստաբան, հրապարակախոս ու հասարակական գործիչ: Նա հայ իրականության մեջ սիոնիզմի և պանթուրքիզմի գաղափարախոսությունների ու նրանց սերտ կապերի լավագույն գիտակներից է: Գ. Տերտերյանը վերջին տարիներին ղեկավարում է «Լիբանանահայ գրական շրջանակ» կազմակերպությունը, շարունակելով հանդես գալ բազմաթիվ հրապարակումներով ու դասախոսություններով՝ նվիրված հայությանն սպառնացող մահացու վտանգներին, որոնց մեծագույն մասը պայմանավորված է սիոնիզմի և պանթուրքիզմի ակտիվությամբ:

Շարունակել կարդալ

Ես բացահայտորեն ասում եմ՝ բոլոր դեպքերում պատերազմ լինելու է…

 Հայրենիքը հանրաքվեով չի տրվում կամ օտարվում

Հարցազրույց Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանի հետ

- Վերջին շրջանում ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ միջազգային հարաբերություններում վերստին աշխուժացել են Արցախի հիմնախնդրի շուրջ քննարկումները: Ի՞նչ է, իսկապե՞ս վտանգ կա, որ մեզանում արձագանքներն ավելի հոռետեսական բնույթ են ստացել:

- Ավելի քան 20 տարի է արցախյան հիմնահարցն առկա է մեր նորագույն պատմության եւ միջազգային քաղաքականության մեջ (առհասարակ, հարցն ավելի խոր արմատներ ունի): Այն 2 տարով ավելի շատ տարեգրություն ունի, քան՝ ինչպես ասում են, մեր 3-րդ հանրապետությունը իր ստեղծումից ի վեր: Հիմնահարցն այս տարիների ընթացքում միշտ էլ վայրիվերումներ է ունեցել եւ հիմա էլ այդպիսի մի գործընթացում ենք հայտնվել: Այնպես որ, Արցախի հիմնահարցի քննարկումների աշխուժացումը նորություն չէ իր բնույթով, սակայն, կա մի փոփոխված հանգամանք՝ միջազգային իրավիճակն է այլ մեր տարածաշրջանում եւ, առհասարակ, աշխարհում: Եվ սա է պատճառը, որ արձագանքները հիմնականում, ինչպես նշեցիք, հոռետեսական են դարձել: Ակնհայտ է, որ հնարավոր են նոր միջազգային ճնշումներ:

Շարունակել կարդալ

«Ժամանակ Երեւան»-ի չտպագրած պատասխանը

«Ժամանակ Երեւան»

օրաթերթի

պատասխանատու խմբագիր Սուրեն Սուրենյանցին

Կույրերը կամ ուրացողները

«Ժամանակ Երեւան»-ը վաղուց է իր «սիրո» վառ դրսեւորումները ցուցադրել մեր կառույցի նկատմամբ, անկախ այն բանից, թե ով է խմբագիրը: Սա նշանակում է մեկ բան՝ հովանավորն ու պատվիրատուն են նույնը մնացել: Այդ հովանավորին ու պատվիրատուին մենք լա՜վ գիտենք դեռ «Ժամանակ Լոս Անջելես»-ից…

Ի դեպ, այդ դրսեւորումն ավելի երեւակվեց, երբ ՀԱՄ-ը հրապարակավ դիմեց ՀՀ իշխանություններին, որ՝ կամ տւգանքի մուծումից հետո ազատ արձակեն վերոնշյալ թերթերի գլխավոր խմբագիր Արման Բաբաջանյանին (ինչպես մյուս ծառայությունից խուսափողներին), կամ՝ դատեն նաեւ այն պաշտոնյաներին, ովքեր կեղծ փաստաթղթեր են տվել նրան: «Ժամանակ Երեւան»-ը հարյուրավորների կարծիքներ տպագրեց, բայց մերը՝ ոչ (չնայած այլ զլմ-ներ արձագանքեցին): ՀՀՇ-ական ուղղությամբ թերթերը հրաժարվում են տպագրել նաեւ մեր դատապարտող հայտարարությունները (օր.՝ «Չորրոդ իշխանություն» թերթի խմբագրության հրդեհման կամ ընդդիմադիր լրագրողների հանդեպ ոտնձգությունների առումով): Հասկանալի է՝ մեր մասին կամ վատը, կամ՝ ոչինչ:

Շարունակել կարդալ