Խորագրերի պահոցը. Հոդվածներ

Այս բաժնում տեղադրվում են Հայ Արիական Միաբանության գաղափարախոսությանը համահունչ հոդվածներ ու վերլուծականներ:

Մտորումներ Հրանդ Դինքի սպանության առթիվ

Մտորումներ Հրանդ Դինքի սպանության առթիվ


Հրանտ Դինքի սպանությունը պարզապես օրինաչափություն է և ոչ թե օրինաչափությունից շեղում, ինչպես ոմանք ներկայացրին և շարունակում են ներկայացնել: Հետաքրքրական է այն, որ առերևույթ հայտնաբերված մարդասպանը` տասնյոթը տարեկան ինչ-որ մի լամուկ, փաստորեն կազմավորվել է հենց այն տարիներին, երբ Թուրքիայի Եվրամիության անդամակցության թեկնածությունը հաստատվել էր: Սա մի անգամ ևս հաստատում է, որ թուրքը չի փոխվում, թուրքը մնում է թուրք, եվրոպացի՞ լինի, թե ասիացի, մուսուլմանությո՞ւն խաղա, թե արևմտամետություն… Դա կարելի է հասկանալ, եթե գիտենք էթնոհոգեբանության տարրական սկզբունքները: Այստեղ նոր հեծանիվ հայտնաբերելու կարիքը չկա. թուրքը սկզբից ունեցել է,- Շահան Նաթալիի արտահայտությամբ,- հայությանը և Հայաստանին վերացնելու պետական և ազգային հստակ ծրագիր (որը ուժի մեջ մնում է նաև այսօր), իսկ մենք չունենք այդ ծրագրի հավանականությունը գիտակցելու տարրական մոտեցում: Եվ դրա արդյունքներն են լինում իրար հաջորդող ջարդերը` Արևմտահայաստանի, Ստամբուլի և այլ վայրերի 1894-96 թթ. կոտորածները, Կիլիկիայի և Հալեպի վիլայեթի հայկական բնակավայրերի 1909-ի սպանդը, Մեծ եղեռնը, Արևելահայաստանում կատարվածները 1918-21 թվականներին, 1918-ի սեպտեմբերի Բաքուն, 1920-ի գարնան Շուշին, 1988-ի փետրվարյան Սումգայիթն ու նոյեմբերյան Կիրովաբադը, նորից Բաքուն 1990-ի հունվարին, «Ադրբեջանի ազգային հերոսի» սարքած Բուդապեշտյան կացնահարումը…: Ո՞ր մեկը թվենք: Եվ այս մեկն էլ` նորից Ստամբուլը:

Սա արդեն օրինաչափություն է և ոչ թե պատահական միջադեպերի` մեզ համար ապերջանիկ զուգադիպություններ:

Շարունակել կարդալ

Արմեն Ավետիսյանի դատավարությանը վերաբերվող նյութեր…

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանում 2005թ. հունվարի 24-ին կալանավորվել և 2005թ. մարտի 17-18-ին դատապարտվել է «Հայաստանի Հայ-Արիական կուսակցություն» հասարակական-քաղաքական կազմակերպության նախագահ, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ ԱՐՄԵՆ ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԸ՝ «ազգամիջյան թշնամանք հրահրելու» մեղադրանքով՝ քր. դատ. օր. 226 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:

Շարունակել կարդալ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ԱՐԱՐՉԱԳՈՐԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ՔԱՂԱՔԱԿՐԹՈՒԹՅԱՆ ԲՆՕՐՐԱՆ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ԱՐԱՐՉԱԳՈՐԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ՔԱՂԱՔԱԿՐԹՈՒԹՅԱՆ ԲՆՕՐՐԱՆ
(հատված՝ համանուն գրքից)

      Հայաստանը, որտեղ կազմավորվել է հայ ժողովուրդը, ձևավորվել նրա լեզուն և մշակույթը, զբաղեցնում է Փոքր Ասիական ու Իրանական բարձրավանդակների, Սև ծովի, Անդրկովկասի ու Միջագետքի հարթավայրերի միջև ընկած ավելի բարձրադիր տարածքները (մոտ 400.000 քառ. կմ): Աշխարհագրական իր այդ դիրքի պատճառով Հայաստանն անվանում են նաև Հայկական լեռնաշխարհ: Հայաստանը համաշխարհային քաղաքակրթության հնագույն օրրաններից է: Նյութական մշակույթի բազմադարյան հետքերը, հնագույն պատմական վկայությունները, դիցաբանական զրույցները, առասպելները, աշխարհագրական ու անձնական անունները խոսում են այն մասին, որ հայերը Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն բնակիչներն են բնիկները և ապրում են այստեղ անհիշելի ժամանակներից:

Շարունակել կարդալ

Հայերն անտանելի են

«ՀԱՅԵՐՆ ԱՆՏԱՆԵԼԻ ԵՆ»
(հատվածներ Լոուրենս Արաբացու հետ՝
Լինկոլն Սթեֆնսի հարցազրույցից)

Ծանոթագրություն.
1. Թոմաս Էդուարդ Լոուրենս (1888-1935թ.թ., մականունը՝ Արաբիացի Լոուրենս). – արևելագետ, «Մեծն Բրիտանիայի Ինտելիջընս սերվիս կոչվող գաղտնի սպասարկության գործակալ»: Կազմակերպել և ուղղորդել է արաբների 1916-1918 թ.թ. ապստամբությունը թուրքերի դեմ (ազգությամբ հրեա է):
2. Հաստագրված և տարածությունով իրարից բաժանված բազմակետերը մեր կողմից են՝ նշելու համար կրճատված հատվածները: Մյուս բազմակետերը բնագրինն են: Հաստագրումները, բացի մեկից, մերն են:

Շարունակել կարդալ

Նժդեհյան ցեղակրոնության մերօրյա ոդիսականը

 Արդեն տեւական ժամանակ է, ինչ մեր հանրապետության որոշ զլմ-ներ ցավալիորեն լծվել են Նժդեհի ու նժդեհյան ցեղակրոն գաղափարների պախարակման անհեռանկարային գործին: Սույն խնդրին մի քանի անգամ անդրադարձել ենք, բայց թեման վերստին արդիական է: Դեմ չենք, որ որոշ զլմ-ներ էլ, իրոք, մտահոգ են այս իրավիճակով եւ ահազանգում են, սակայն մատուցման ձեւերն ընդունելի չեն:

Այս գործընթացը նոր թափով ծավալվեց, երբ ՀՀԿ-ն կտրուկ որոշեց դառնալ «գերկուսակցություն», երբ երբեմնի փոքր կուսակցությունը ԱԺ-ում արդեն մեծամասնություն լինելուց բացի, պիտի «նախագահական» կուսակցություն դառնար: Սա «առնետավազքի» մի նոր շարժառիթ էր, որին հետեւեց մականունավոր ու նմանատիպ անձանց զանգվածային հոսքը դեպի ՀՀԿ: Այս մարդկանց զանգվածային «ներխուժումը», հասկանալի պատճառներով, հանրության մեջ տարակուսանք ու վրդովմունք առաջացրեցին, քանզի յուրաքանչյուր «առնետավազք» զազրելի է, իսկ մերպեսների համար այս դեպքում՝ առավել եւս, որովհետեւ այն առնչվում է հայ քաղաքականության ազգայնական ոլորտին:

Շարունակել կարդալ