Խորագրերի պահոցը. Արվեստ

Արվեստ բաժնում մտեք «Հայկական Երաժշտություն» ենթաբաժինը:

Վասն ճշմարտության եւ ի պետս իմացության (մշակույթի նախարարության անօրինությունները)… Կամ՝ բաց նամակ ՀՀ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանին (մաս 2-րդ) – Արգամ Այվազյան, ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ

Սկիզբը՝ թիվ 1-ում

դ) Իմ դիմումում հստակորեն նշված է՝ քննության առնել «թանգարանների համար տպագրվող տոմսերի ծախսերի հաշվարկները» եւ ոչ թե այն շրջանցելով արձանագրել, թե ՊՈԱԿ-ը ինչքան տոմս է տպագրել եւ ինչքան վճարել ու իրացրել:

Փակագծերը բացենք. աշխատանքային խմբին ներկայացրած ՊՈԱԿ-ի թանգարանների համար 2011-2014թթ. տպագրված 820.500 հատ տոմսերի տպագրության համար վճարած 15.314.600 դրամը գրեթե 5 անգամ գերազանցում է տոմսերի տպագրման իրական արժեքին: Երեւանի ցանկացած տպարանում կարելի է հաշվարկել, որ այդօրինակ ամեն 1 տոմսի տպագրման ծախսը չի կարող անցնել 3-3,5 դրամի սահմանները, որի համար պետք է վճարվեր 3 միլիոնի չափ գումար: Մինչդեռ, ՊՈԱԿ-ը ամեն մի տոմսի տպագրման համար, վերոնշյալ հաշվարկով, անհարկի 18 դրամով վճարել է 15 միլիոնից ավելի, որն ամենեւին էլ չիմացության արդյունք չէ, եւ այսպիսի վնասարարությունը եւս մեծահոգաբար անտեսվել է արձանագրությունը կազմողների «տեսադաշտից»:

ե) Աշխատանքային խմբին ներկայացված «Մեծամորի ոսկին» կատալոգի տպագրության վերաբերյալ «Լեգալ պլյուս» տպարանի հետ կնքված (01.08.2013) «Տպագրական աշխատանքների կատարման պայմանագրի» եւ հանձնման-ընդունման ակտի ու ապրանքների մատակարարման փաստաթղթերի համաձայն՝ այն տպագրվել է 230 օրինակով, որի համար տպարանին վճարվել է 960.480 դրամ: Մանրամասների մեջ չմտնելով՝ միայն կատալոգի տվյալներով փաստենք հետեւյալը.

ա) Այդ կատալոգի ելքային տվյալներում, որը նաեւ թերի է, ոչ մի տեղ չի նշված, որ այն տվյալ ՊՈԱԿ-ի հրատարակությունն է: Չկա նաեւ նրա տպաքանակի, ինչպեսեւ ինդեքսավորման վերաբերյալ նշումներ, որոնք սահմանված են «Զանգվածային լրատվության մասին» ՀՀ օրենքի (3.12. 2003թ.) 11-րդ հոդվածի պահանջներով եւ պետական կազմակերպության համար, կարծում եմ, պարտադիր է:

բ) Բացի այդ էլ՝ 230 օրինակի տպագրման ծախսերի 960.480 դրամ հաշվարկը այդ կատալոգի (գունավոր) 24 էջի համար գրեթե եռակի է վճարված, որը եւս շատ «համեստորեն» եւ կանխորոշված անտեղյակությամբ անտեսվել է: Քանզի դրա հրատարակության իրական ծախսերը կարող է կազմել 350-400 հազարից ոչ ավելի (260.000 թղթի ու տպագրության, 90-140 հազարը՝ շարվածքի, խմբագրման, սրբագրման ու էջադրման համար): Ընդ որում էլ՝ կատալոգի խմբագրման ու սրբագրման աշխատանքները կատարվել են ոչ թե վերոնշյալ ՍՊԸ-ում, ինչպես նշված է պայմանագրում, այլ ՊՈԱԿ-ում՝ աղբյուրագիտության եւ խմբագրական բաժնի խմբագրի  կողմից:

Տպագրական աշխատանքների ծախսերի հաշվարկման-վճարման վերոնշյալ երկու օրինակները ուղղակի թե անուղղակի մատնացույց են անում, որ, հավանաբար, ՊՈԱԿ-ի այլ հրատարակությունների ծախսերի հաշվարկները, որը իրականացվում է ՊՈԱԿ-ի արտաբյուջետային միջոցներից, եւս կատարվել են նմանօրինակ չարաշահումներով եւ այն հիմնավորապես ուսումնասիրման կարիք ունի:

Շարունակել կարդալ

Անահիտ Աստվածամոր հեթանոսական պաշտամունքը եւ Նիցշեի Դիոնիսոսականը (1-ին մաս) – Պատրանքների այդ ողջ աշխարհի հիմքը բնականի նկատմամբ խորը ատելությունն է…

Առաջին հայացքից հարցադրումը հնարովի է. ի՛նչ կապ կա Նիշցեի փիլիսոփայության (մասնավորապես նրա փիլիսոփայության էական կտրվածքի՝ Դիոնիսոսականի) եւ Անահիտ Աստվածամոր՝ հին արիական հեթանոսական հավատալիքների միջեւ: Ի հիմնավորումն այդ՝ նախնական հայացքի, կարելի է հիշել փիլիսոփայի «Աստված մեռած է» խոսքը, որն ասված է «Զվարթ գիտությունը» գործում ու վերնագրված է «Խենթը»: «Խենթը: – Դուք չե՞ք լսել այն խենթի մասին, ով օրը ցերեկով մի լապտեր վառեց, վազեց շուկա եւ սկսեց շարունակ գոչել. «Ես փնտրո՜ւմ եմ Աստծուն: Ես փնտրում եմ Աստծուն»: – Քանի որ այնտեղ հավաքվածների մեջ շատ էին հենց նրանք, ովքեր Աստծուն չէին հավատում, նա մեծ քրքիջ հարուցեց: Ի՛նչ է, Աստված կորե՞լ է՝ ասաց մեկը: Չլինի՞ թե նա մոլորվել է, ինչպես երեխա՝ ասաց մյուսը: Կամ թաքնվե՞լ է: Նա մեզանից վախենո՞ւմ է: Չլինի՞ նավ է նստել, այստեղից արտագաղթել է,- այսպես խառնիխուռն գոչում էին նրանք եւ հռհռում: Խենթը նետվեց նրանց մեջտեղը եւ իր հայացքով շամփրեց նրանց: «Ո՞ւր է Աստված,- գոչեց նա,- ես ձեզ կասե՛մ: Մենք նրան սպանե՛լ ենք՝ դուք եւ ես: Մենք ամենքս նրան սպանողնե՛րն ենք: Բայց ինչպե՞ս արեցինք մենք այդ: Ինչպե՞ս կարողացանք խմելով դատարկել ծովը: Ո՞վ մեզ սպունգը տվեց՝ ջնջելու ողջ հորիզոնը: Ի՞նչ արեցինք մենք, երբ այս երկիրը արձակեցինք իր արեւին կապող շղթայից: Ո՞ւր է երկիրը հիմա գնում: Ո՞ւր ենք գնում մենք: Հեռու բոլոր արեւների՞ց: Արդյոք մենք շարունակ ցած չե՞նք գահավիժում: Եվ ե՛տ, մի կողմ, առա՛ջ, դեպի բոլոր կողմե՛րը: Կա՞ դեռեւս վերեւ ու ներքեւ: Մի՞թե մենք մոլորված չենք խարխափում, ասես անվերջնական ոչնչում: Մի՞թե դատարկ տարածության շունչը չի փչում մեզ վրա: Մի՞թե ավելի չի ցրտել: Մի՞թե շարունակ չի իջնում գիշերը եւ ավելի գիշեր: Արդյոք չպե՞տք է օրը ցերեկով լապտերները վառվեն: Դեռ ոչինչ չե՞նք լսում գերեզմանափորների գոռում-գոչյունից, որ Աստծուն են թաղում: Աստվածային նեխումի հոտը չե՞նք առնում դեռ,- աստվածները նույնպե՜ս նեխում են: Աստված մեռա՛ծ է: Աստված մեռած էլ կմնա՛: Եվ մե՛նք ենք նրան սպանել: Ինչպե՞ս սփոփվենք մենք՝ բոլոր մարդասպաններից ամենամարդասպաններս: Սրբազնագույնն ու հզորագույնը, ինչ աշխարհը ցարդ ունեցել է, արդ արնաքամ եղավ մեր դանակների տակ,- ո՞վ այդ արյունը կսրբի մեզնից: Ո՞ր ջրով մաքրագործվենք: Քավության ի՞նչ տոներ, ի՞նչ սրբազան խաղեր պետք է մենք հորինենք: Արդյոք այդ արարքի մեծությունը չափից ավելի մեծ չէ՞ մեզ համար: Արդյոք մենք ինքներս չպե՞տք է աստվածներ դառնանք՝ դրան լոկ արժանի երեւալու համար: Երբեք ավելի մեծ արարք չի եղել,- եւ այլեւս ով էլ մեզանից հետո ծնվի՝ այս արարքի շնորհիվ նա կպատկանի էլ ավելի բա՜րձր մի պատմության, քան ողջ պատմությունն է եղել մինչեւ հիմա»: – Այստեղ խենթը լռեց եւ դարձյալ նայեց իր ունկնդիրներին. նրանք նույնպես լուռ էին եւ ապուշ կտրած նրան էին նայում: Վերջապես նա նետեց իր լապտերը գետին, այնպես որ այն փշուր-փշուր եղավ եւ հանգեց: «Ես չափազանց վաղ եմ եկել,- ապա ասաց նա,- իմ ժամանակը դեռ չի եկել: Զարհուրելի իրադարձությունն այդ դեռ ճանապարհին է եւ թափառում է, այն դեռ չի հասել մարդկանց ականջներին: Ժամանակ է պետք շանթ ու որոտին, ժամանակ է պետք աստղերի լույսին, ժամանակ է պետք արարքներին, անգամ իրենց գործվելուց հետո, տեսնվելու եւ երեւալու համար: Այո արարքը նրանց համար տակավին ավելի հեռու է, քան ամենահեռավոր աստղերը,- բայց, միեւնույն է, նրանք գործեցի՛ն այդ»: Նաեւ պատմում են, որ խենթն այդ նույն օրը ներխուժել է տարբեր եկեղեցիներ եւ այնտեղ իր aeternam deo1 ռեքվիեմն է երգել: Դուրս վռնդվելիս եւ պատասխան տալիս նա շարունակ սոսկ սրանով է առարկել. «Տակավին ուրիշ ի՞նչ են այս եկեղեցիները, եթե ոչ Աստծո դամբարան եւ մահարձան»2: – Նիցշեի «Խենթը»-ում այս ասվածները (հենց թեկուզեւ «Աստված մեռա՜ծ է: Աստված մեռած էլ կմնա՛»-ն) կասկած չե՞ն գցում մեր թեմայի ճշմարտացիության վրա:

Մինչ Նիցշեի «Աստված մեռած է» խոսքի՝ ինչ իմաստներով հասկանալուն անցնելը, իմիջայլոց նկատենք, որ «Որեւէ աստծո մահվան եւ աստվածների մեռնելու մասին ապշեցուցիչ միտքը,- ինչպես նկատում է Մ. Հայդեգերը,- Նիցշեին ծանոթ է եղել դեռ պատանեկությունից: Նոթերից մեկում Նիցշեն գրում է (1870). «Ես հավատում եմ հին գերմանական խոսքին. բոլոր աստվածները պետք է մեռնեն»: Երիտասարդ Հեգելը «Հավատ եւ իմացություն» (1802) գրվածքի վերջում անվանում է այն զգացումը, «որին հենվում է նոր ժամանակի կրոնը,- հետեւյալ զգացումը. ինքը Աստված մեռած է…»: Հեգելի խոսքն այլ բան նկատի ունի, քան Նիցշեն իր խոսքով: Այնուհանդերձ, երկուսի միջեւ մի էական փոխադարձ կապ գոյություն ունի, որը թաքնված է ցանկացած մետաֆիզիկայի էության մեջ: Թեկուզ հակադիր հիմքերից՝ նույն այդ ոլորտին են վերաբերվում նաեւ Պասկալի բառերը, որոնք վերցված են Պլուտարքոսից. «Մեծ Պանը մեռավ»»3:

Հայդեգերի ասածներին ավելացնենք նաեւ հին հռոմեացի գրող Պուբլիուս Օվիդիուս Նազոյի ասածը, որին, հնարավոր է՝ մշակութային ոչ կանոնիկ առկայծումների նկատմամբ զգայուն Նիցշեն ծանոթ է եղել ու որը նպաստել է նրա «ապշեցուցիչ» մտքի հասունացումին. «Բարեպաշտություն էլ չկա. հեռացավ երկրից արյունով/Թրջված դուստրը Աստրեոսի4՝ վերջինն աստվածներից բոլոր»,- գրում է գրողն իր «Կերպարանափոխություններ»-ում՝ նկատի ունենալով մարդկության պատմության երկաթե դարաշրջանում մարդկանց կողմից արյունոտված Աստվածների՝ երկիրն ու մարդաշխարհը լքելը5:

Շարունակել կարդալ

Վասն ճշմարտության եւ ի պետս իմացության – Կամ՝ բաց նամակ ՀՀ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանին (1-ին մաս)… ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչը մշակույթի նախարարության ապօրինությունների մասին…

Ընթերցողին ներկայացվող այս անդրադարձս ամենեւին անպատեհ եւ ուղղորդված թող չթվա: Քանզի այն պայմանավորված է «Իրատես de facto» թերթի 2013թ. ապրիլ-մայիս ամիսների 28-31-րդ համարներում ՀՀ մշակույթի նախարարության «Պատմամշակորթային արգելոց-թանգարանների եւ պատմական միջավայրի պահպահության ծառայություն» ՊՈԱԿ-ի 2011-2013թթ. մի քանի հրատարակությունների վերաբերյալ հրապարակած իմ «Պլատոնը իմ բարեկամն է, բայց ճշմարտությունն ավելի թանկ է» հոդվածին ի պատասխան, նույն թերթի 38-39 համարներում հիշյալ ՊՈԱԿ-ի գիտական աշխատանքների գծով տեղակալ Աշոտ Փիլիպոսյանի՝ որպես ի պատասխան հրապարակած հոդվածով: Հոդվածագիր պրն Փիլիպոսյանն իր պատասխան հոդվածի հենց սկզբում նշել էր, որ ՊՈԱԿ-ի հրատարակությունների վերաբերյալ իմ մատենախոսությունում արված քննադատությունից հետո՝ նրա պատասխան հոդվածով հանդես գալը, պայմանավորված էր իբր այն հանգամանքով, որ «ապատեղեկացված ընթերցողն էլ ակամա կարող էր մտածել, թե «անգետների, գրագողերի եւ դատարկամիտների դավադիր խումբ է բույն դրել» «Պահպանության ծառայություն» ՊՈԱԿ-ի աշխատասենյակներում: Հանգամանք, որ պարտադրում էր սթափ ու կոնկրետ պատասխան»: Փիլիպոսյանի այս մատնացույց անող միտքը իրոք որ շատ ուսանելի է, որի համար, հարկ է նույնիսկ հրապարակավ շնորհակալություն հայտնել նրան: Քանզի, պրն Փիլիպոսյանի մատնանշմամբ, պարտադրված եմ ստորեւ շատ «սթափ ու կոնկրետ պատասխան»-ների ու պատասխանատվությունների ակնկալիքներով հուսալ ՊՈԱԿ-ի աշխատասենյակներում՝ իր իսկ բնորոշմամբ, «բույն դրած խմբի» գործունեության վերաբերյալ պատկան մարմինների բացահայտումները, որի համար ոմանք իրենց կատարած զեղծարարությունների ու հանցանքների եւ հանցավոր անգործությունների համար, հուսանք որ պատասխանատվություններ կկրեն ՀՀ դատաիրավական մարմինների առաջ, որի վերաբերյալ ՀՀ նախագահին եւ ՀՀ գլխավոր դատախազին իմ կողմից ներկայացվել է համապատասխան դիմում: Եվ այդ առիթով հարուցված քրեական գործը ընթացքի մեջ է եւ հուսանք, որ այն իր իրավական ընթացքից չի շեղվի:

Այստեղ նշեմ այն, որ այս հրապարակումը կարելի է համարել նաեւ 2014թ. «Իրատես  de facto» (թիվ 65) եւ «Լուսանցք (թիվ 36-37) պարբերականներում տպագրված իմ «Չափը չանցնենք հուշարձանները օգտագործելիս, կամ՝ աչքակապությունը՝ գործելաոճ» հոդվածի երկրորդ մաս: Մինչ այդ՝ նաեւ արձանագրենք այն, որ երբ թաքցվում կամ անտեսվում է ճշմարտությունը, ապա միշտ էլ նրան հետեւում է կեղծիքը եւ իրականությանը հակասող հազար ու մի ձեւակերպումները: Հետեւապես, կյանքը միշտ էլ ցույց է տվել, որ վաղ թե ուշ ճշմարտությունը՝ նունիսկ մեր օրերում, երբեմն-երբեմն ի հայտ է գալիս եւ այն թաքցնել պարզապես հնարավոր չէ: Միով բանիվ՝ իրականությունից ժամանակավոր վտարանդված եւ նրա դեմ որոգայթված ու «հիմնավորված», զանազան իրավական ու բարոյական  օրենքներով նսեմացված ճշմարտությունը մարդկային անդուլ  պայքարների շնորհիվ ու ջանքերով է ի վերջո հաղթանակում: Նույնիսկ զանազան խնդիրների վերաբերյալ այս կամ այն ճշմարտությունները պետական կառույցների կողմից, փականքների տակ են պահվում 50-100 եւ ավելի տարիներ եւ միայն հետո գաղտնազերծվում: Այնպես որ՝ սա եւս չվիճարկվող փաստ է:

Ստորեւ պիտի անդրադառնամ միմիայն ՀՀ նախագանին հասցեագրված դիմումը ՀՀ մշակույթի նախարարությանը վերահասցեագրված հանձնարարականի հիման վրա ՀՀ մշակույթի նախարարի 2014թ. հոկտեմբերի 16-ի թիվ 632-Ա հրամանով ստեղծված աշխատանքային խմբի կատարած ուսումնասիրությունների արդյունքների վերաբերյասլ 2014թ. հոկտեմբերի 27-ին կազմած արձանագրության մի քանի կետերին՝ ամենեւին նպատակ չունենալով որեւէ փաստ-փաստարկում ստվերել ու անգոսել, կամ էլ որեւէ մեկի հասցեին բարոյախրատական քարոզներ կարդալ, չնայած որ մեր օրերում այդ կատեգորիան վաղուց է իրեն սպառել:

Մինչ այդ նշեմ նաեւ այն, որ  նշյալ աշխատանքային խումբը, որը կազմված է 7 անդամներից, նախարարության աշխատակազմի վարչությունների ու բաժինների պետեր ու տեղակալներ են եւ ինձ համար հարգելի անձինք: Այնուամենայնիվ, պաշտոնապես ստանալով աշխատանքային խմբի կազմած արձանագրության օրինակը, 2014թ. նոյեմբերի 17-ին ՀՀ մշակույթի նախարարին եւ ՀՀ նախագահի աշխատակազմին իմ պարտքն եմ համարել ներկայացնել այդ արձանագրության կետերի վերաբերյալ իմ համապատասխան դիտողությունները: Քանզի իմ առաջ քաշած հարցերը այդ աշխատանքային խմբի կազմած արձանագրությունում, ըստ էության եւ համակողմանի քննարկման չեն ենթարկվել եւ, բնականաբար էլ, կոնկրետ ոչ մի առաջարկություններ չեն պարունակում: Մանավանդ, որ ՀՀ մշակույթի նախարարության 2014թ. նոյեմբերի 25-ին ինձ հղված նամակով հավաստիացվում է, որ իմ դիմումում բարձրացված հարցերին աշխատանքային խմբի 2014թ. հոկտեմբերի 27-ի կազմած «արձանագրությամբ… տրվել է սպառիչ պատասխան», որի արդյունքների մասին, անկասկած, տեղեկացվել է նաեւ ՀՀ նախագահի աշխատակազմին:

Շարունակել կարդալ

http://www.hayary.org/wph/?p=3690 - Հունվարի 1-ին Գարեգին Նժդեհի սուրբ ծննդյան օրն է – Հունվարի 14-ին Հայ ցեղակրոնի եւ Ցեղակրոնության օրն է… Հավերժի ճամփորդը՝ Հայոց հսկան՝ Գարեգին Նժդեհ… Նժդեհի հրապարակում՝ Նժդեհի՛ արձանը…

http://www.hayary.org/wph/?p=2315 - «Ձեզ համար` Քրիստոսի սուրբ ծնունդը շնորհավոր, ինձ համար` Նժդեհի սուրբ ծնունդը…»,- Արմեն Ավետիսյան

http://www.hayary.org/wph/?p=2925Շնորհավորում ենք Հայությանը – Հունվարի 14-ը Հայ Ցեղակրոնի եւ Ցեղակրոնության օրն է

http://www.hayary.org/wph/?p=3500 - Մեծն հայորդու բաղձանքը՝ հայրենիք վերադարձն էր. Սրբազան վերաթաղում – Կգա՛ նաեւ Նժդեհի հոգու հանգստության օրը… Բաց նամակ ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանին

http://www.hayary.org/wph/?p=3483 - Ահա եւ իմ վերջին խօսքը… 30 տարի առաջ՝ 1983թ. հոկտեմբերի 7-ին… Վերաթաղման երրորդություն…

http://www.hayary.org/wph/?p=2879 - Գարեգին Նժդեհի գաղտնի զբոսանքը Երեւանում… Մեծ հայի 3 սրբավայրերը – Հիշեցնենք, որ Գարեգին Նժդեհի մասունքները վերաթաղվել են…

http://www.hayary.org/wph/?p=3181 - Ղարաքիլիսայի ճակատամարտ. Նժդեհն ապահովեց Երեւանին ցանկալի 3 օրերը… Նժդեհի կոչը՝ Ղարաքիլիսայի (Վանաձոր) բնակչությանը… Հայ արիների հայտարարությունը…

http://www.hayary.org/wph/?p=3080 - Ազատությունը չի՛ սեփականացվում, իսկ Նժդեհը չի՛ կրկնօրինակվում – «Նժդեհի կոշիկների փոշին անգամ ծանր կլինի լցոնված ու խցանված դեմքերի առնվազն 99%-ի համար»…

http://www.hayary.org/wph/?p=4357 – Նժդեհի անվերջ վերադարձը (մաս 1-ին) – «Մենք հայ ենք»-ի քվեարկության արդյունքներով, հռչակվել է բոլոր ժամանակների թիվ 1 Հայ…

http://www.hayary.org/wph/?p=4369 - Նժդեհի անվերջ վերադարձը (մաս 2-րդ) -Հայոց հողին հանձնելու երրորդության գաղափարը, երեք սրբավայրերի եռանկյունահամակարգ առկայությունը… Մարդիկ ձեռքներին ամուր պահում էին Նժդեհի հուշամեդալը…

http://www.hayary.org/wph/?p=4387 – Նժդեհի անվերջ վերադարձը (մաս 3-րդ՝ ամփոփում) – Հիմնել Գարեգին Նժդեհի անվան «Մարդկայնության, Ոգու եւ Արարման» համաշխարհային մրցանակ… Նժդեհյան ռազմահայրենապաշտական դաստիարակություն՝ ամենայն հայոց (ՀՀ, ԼՂՀ, Սփյուռք) կրթական բոլոր աստիճաններում, հայոց բանակում…

* * *

https://www.facebook.com/photo.php?v=728827520492504 - Բավ է Հայ Ազգ – Արարող Հայը՝ Տիեզերածին Տեսակ…

http://www.hayary.org/wph/?p=3356 - Տեսանյութ.- Պարզաբանում են հայ արիները.- Ներկայացնում է ՀԱՄ առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանը… Թուրքիան պետք է վերադարձնի հայկական բոլոր  բռնազավթված հողերը՝ Հայ Աստվածների կամոք եւ զորությամբ… Հայի Հավատը Արարչական է եւ Հայի Առաքելությունը եւս Տեսաժապավենը նկարահանել է թրքուհի երիտասարդ կինոռեժիսորը Երեւանում ու Գառնիում եւ այն ներկայացվել է Թուրքիայում՝ երիտասարդ կինոռեժիսորների փառատոնում: ՀԱՄ պայմանը՝  ներկայացնել տեսաժապավենն առանց աղճատման՝ պահպանվել է…

http://www.hayary.org/wph/?p=2484 - ՏԵսանյութ – Շանթ – 08.04.2012 – Ինչպես են նշում Զատիկը հայ քրիստոնյաներն ու հեթանոսները Զատիկի հովանավորը Մայր Անահիտն է՝ Հայ Աստվածամայրը…

http://www.youtube.com/watch?v=Q3UO0a7Epn4 - Հայր իմ դու Արա…

http://www.hayary.org/wph/?p=3356 – Հայ-Արիական տեսանյութեր – ձայնագրություններ – երաժշտություն…

Միհր Աստծո տոնն է՝ երկրային վերածնունդը – Հայ արիներն ու հեթանոս ազգայնականները փառաբանեցին Հայ Աստծուն

Ձմեռային արեւադարձին՝ դեկտեմբերի 22-ի լույս 23-ի գիշերը, Հայ Արիական Միաբանությունը եւ Հայ Ազգայնականների Համախմբումը նշել են Հայոց արդարադատության Աստված Միհրի տոնը՝ վերածնունդը:

Այդ օրը ձմեռային արեւադարձի օրն է նաեւ, ու Միհր Աստվածը այս բնական կարգի վերահաստատումից պաշտվել է նաեւ որպես լույսի ու ջերմության Աստված (Արեւ-Աստված):

Հայ Տեսակի Արարման տոնից հետո հայ արիները ձմեռային արեւադարձի օրը փառաբանում են Հայոց արդարադատության Աստծուն՝ Տիեզերական արդարության եւ իրավունքի վերահաստատման սպասումով, Հայ տեսակի առաքելության վերաիմաստավորման ու նորովի կիրառման համար: Միհրական արդարադատությունը պետք է հաստատվի ինչպես Երկիր մոլորակում, այնպես էլ բոլոր Տիեզեաաշխարհներում:

Հայ Արիական Միաբանության Հոգեւոր հանձնախմբի քրմերն ու քրմի թեկնածուները այս անգամ արեւածագը դիմավորեցին քաղաքամայր Երեւանում՝ Վահագն Աստծո արձանի մոտ: Արիադավան-հեթանոսական ծես է կատարել եւ Միհր Աստծու արդարադատության հաստատման համար փառաբանվել է նաեւ Վահագն Աստծու զորությունը, որպեսզի հայոց արդարադատության ուժը երկրում այլեւս չհակասի երկնային օրենքներին…

Շարունակել կարդալ

2015-ի «Տարվա Տանուտեր»-ը հայկական կենդանաշրջանի Կշեռքն է, ոչ թե չինականի՝ Ոչխարը կամ Այծը… Տարբեր են նաեւ հայկական ու չինական տարեցույցի երկնային ճյուղերը…

«Լուսանցք»-ը այս տարի եւս անդրադառնում է տարվա տանուտերի «ընտրություններին»:

Ամեն անգամ նշում ենք, որ մեզանում այս ոլորտը եւս մնում է օտարի թելադրանքի տակ, եւ մի քանի օրից՝ հայերի մեծ մասը «կդառա» չինական Ոչխարի (նաեւ որպես Այծ է նշվում) հետեւորդներ...

Բազմիցս նշել ենք, որ բնականորեն տարին փոխվում է գարնանը, եւ դա է իրական տարեփոխությունը, բայց ձմեռային կրոնական «տարեփոխությունը» շարունակում է իր հաղթարշավը, եւ հայաստանյան ու սփյուռքյան հայերը հունվարի 1-ին են նշում Ամանորը՝ Նոր Տարին:

Ինչպես նշվեց, բնական՝ գարնանային տարեփոխությունը, դեռ մնում է հայության մի հատվածի տոնը: Հայ արիներն ու հեթանոս հայերը մարտի 21-ին են տոնում Հայոց Ամանորը, որը համընկնում է Երկրային Բնության Վերազարթոնքին՝ Գարնան Վերածննդին: Այդ օրը  նաեւ փառաբանվում է Հայոց ռազմի ու զորության Աստված Վահագնը, քանզի Արի Վահագնը հնազանդեցնում-հաղթում է Չարի Վիշապին եւ այդ օրը տոնվում է Վահագնի Երկրային (Վերամարմնավորումը) Վերածնունդը: Այդ կռիվը այլաբանորեն ներկայացվում է որպես Երկնի ու երկրի երկունքի ցավեր, որից էլ Վերածնվում է Վահագնը… Այդ Երկունքն էլ ազդարարում է Երկրային Նոր Տարվա սկիզբը:

Ինչեւէ, քրիստոնեական տոներն ու ծեսերը  ինքնահաստատվելու համար հիմնվեցին հայ հեթանոս-արիադավան հավատի տոնացույցի եւ ծիսակարգի վրա՝ փոխելով իմաստը, չնայած ցայսօր փորձում են հերքել դա: Այսպես առաջին դերում հայտնվում է եկեղեցական տոնը, իսկ ազգային ավանդականն անտեսվում է: «Լուսանցք»-ը գրել է, որ անգամ կրոնական ու տարեփոխական կարգն է անհասկանալի մնացել: Կաթոլիկների (նաեւ այլոց) մոտ նախնական օրը պահպանվել է եւ Հիսուսի ծնունդը նշում է դեկտեմբերի 25-26-ին (իմիջիայլոց, պահպանել են Հայոց արդարադատության Աստված Միհրի տոնի օրը՝ հասկանալով, որ այդ ժամանակ իսկապես բաց են Տիեզերքի Դարպասները…): Այնուհետեւ, օրեր անց փոխվում է Տարին: Իսկ հայ առաքելականների մոտ տարեփոխությունից հետո է ծնվում Հիսուսը՝ հունվարի 6-ին…

Չնայած ասել ենք, որ ըստ աստվածաշնչյան տվյալների, Հիսուսի ծննդյան օրը աշնանն է, ինչը հուշում է Բիբլիայում  առկա նկարագրությունը: Այդ օրը բնության եւ մարդկանց առօրյա գործերի նկարագրությունից իմանում ենք նաեւ հոտաղների առկայություն մասին, ինչը հավաստում է, որ այդ ժամանակ ձմեռ չի եղել, եւ ժամանակահատվածը մոտ է աշնանը:

Բազում դարերի պատմություն, հավատ ու մշակույթ ունեցող հայերիս նորօրյա 2015-ի խոհրդանիշը այժմ էլ չինական Ոչխարն է (կամ՝ Այծը): Եվ հիմա էլ հայերից շատերը ամեն բան անում են, որ այդ  չինական Ոչխարը իրենց համար ուղեցույց դառնա… Այս դեպքում՝ քրիստոնյա հայերի համար, որ իրենց գառների տեղ դրած գնում են հոտի հովիվի հետեւից, իսկական բախտավորություն է՝ քրիստոնեական գառան համար ոչխարի տարի է…
Շարունակել կարդալ

Հայակրոն հայերը կհասնե՛ն Հայկականության (Հայիզմ-Արմենիզմ) հաղթարշավին – Հայ Արիական Միաբանությունը 21 տարեկան է… – ՀԱՄ կառույցում ընդգրկված են… ՀԱՄ-ը առավելապես հայ ցեղապաշտ ու արիադավան (ցեղահավատ-հեթանոս) ընտանիքների դաշինք է…

Ինչպես տեղեկացրել են ՀԱՄ լրատվական կենտրոնից, Հայ Արիական Միաբանության հռչակման օրը՝ 1993թ. դեկտեմբերի 15-ը, հայ արիականներն ու համախմբված հեթանոս ազգայնականները, ըստ հայ-արիական տոնացույցի, համարում են Հայ Տեսակի Արիական (Արարչական) Որակների վերականգնման օր:

Հայ Արիական Միաբանության 21-ամյա հոբելյանը նշվել է հայ արիների քրմական ծեսով:

Քրմական ծեսը, ինչպես նախորդ տարի, կատարվել է Արեւելյան ու Արեւմտյան Հայաստան(ներ)ի սահմանակից պատմական մի վայրում, որի ժամանակ փառաբանվել է Տիեզերքի Արարիչը՝ Հայ Տեսակի արարման համար, փառաբանվել են Հայ Աստվածները, որոնց սերմից ենք սերում մենք՝ հայերս, փառաբանվել է նաեւ Հայաստան աշխարհը, որի վերամիավորման համար (Հայկական լեռնաշխարհում) մինչեւ հաղթանակ պիտի պայքարեն հայ արիականները:

Հայ Արիական Միաբանության հիմնադիրն ու առաջնորդը, գաղափարախոսն ու հոգեւոր պատասխանատուն՝ Արմեն Ավետիսյանը համառոտ ներկայացրել է ՀԱՄ անցած ուղին, ինչպեսեւ՝ ապագա ծրագրերն ու առաջիկա անելիքները:

Այս տոնական օրը կայացել է նաեւ ՀԱՄ հերթական համաժողովը, որին մասնակցել են կառույցի քաղաքական եւ հոգեւոր ոլորտների պատասխանատու ներկայացուցիչներ, ՀԱՄ կազմում ընդգրկված բոլոր միավորումների ղեկավարներ, մայրաքաղաքային ու մարզային կազմակերպությունների, Արցախի եւ Ջավախքի պատասխանատուները, սփյուռքյան մասնաճյուղերի մի շարք ներկայացուցիչներ եւ հրավիրյալներ:

Հայ արիականները հավաստել են, որ նպատակների հաջողության համար շարունակելու են միասնական եւ ազգաշահ նպատակներով առաջնորդվող հայ ազգայնական հզոր համահայկական կառույի կազմավորման աշխատանքները: Կշարունակեն իրենց նպատակային գործունեությունը՝ ինչպես Հայաստանի, այնպես էլ Սփյուռքի քաղաքական, հանրային-հասարակական, լրատվական ու մշակութային, գիտական ու մտավորական, սոցիալական ու տնտեսական եւ այլ ոլորտներում:

Հայ Արիական Միաբանությունը կա եւ կմնա միաբան կառույցների ու անդամների հավաքականություն, որը քաղաքական-հանրային առումով ազգայնական է՝ ազգակենտրոն-ցեղակրոն, հավատով՝ արիադավան-հեթանոսական, պետական կողմնորոշմամբ՝ կենտրոնաձիգ-հայրենակենտրոն

Շարունակել կարդալ

Ազգային Տեսլական. Հայակրոն հայերը կհասնե՛ն Հայկականության (Հայիզմ-Արմենիզմ) հաղթարշավին – Տոն է՝ Հայ Արիական Միաբանությունը` 21 տարեկան է

Հայ Արիական Միաբանության 21-ամյա հոբելյանը նշվեց այսօր՝ դեկտեմբերի 15-ին հայ արիների քրմական ծեսով:

Հայ Արիական Միաբանության ստեղծման օրը՝ 1993թ. դեկտեմբերի 15-ը, հայ արիներն ու համախմբված հեթանոս ազգայնականները, ըստ հայ-արիական տոնացույցի՝ համարում են Հայ Տեսակի Արիական (Արարչական) Որակների վերականգնման օր):

- Քրմական ծեսը, ինչպես նախորդ տարի, կատարվեց Արեւելյան ու Արեւմտյան Հայաստան(ներ)ի սահմանակից պատմական մի  վայրում, որի ժամանակ փառաբանվեց Տիեզերքի Արարիչը՝ Հայ Տեսակի արարման համար, փառաբանվեցին Հայ Աստվածները, որոնց սերմից ենք սերում մենք՝ հայերս, փառաբանվեց նաեւ Հայաստան աշխարհը, որի վերամիավորման համար (Հայկական լեռնաշխարհում) մինչեւ հաղթանակ պիտի պայքարեն հայ արիականները:

- ՀԱՄ հիմնադիրն ու առաջնորդը, գաղափարախոսն ու հոգեւոր պատասխանատուն՝ Արմեն Ավետիսյանը համառոտ ներկայացրեց ՀԱՄ անցած ուղին,  ինչպեսեւ ապագա անելիքները:

- Այս տոնական օրը կայացավ նաեւ ՀԱՄ հերթական Համաժողովը, որին մասնակցեցին կառույցի քաղաքական եւ հոգեւոր ոլորտների պատասխանատուներ, ՀԱՄ կազմում ընդգրկված բոլոր միավորումների ղեկավարներ, մայրաքաղաքային ու մարզային կազմակերպությունների, Արցախի եւ Ջավախքի պատասխանատուները, սփյուռքյան մասնաճյուղերի մի շարք ներկայացուցիչներ եւ հրավիրյալներ:

Շարունակել կարդալ

Ժամանակն է հայի խոստովանանքի կամ՝ մեծ հավատադարձի նախաշեմին – Տիեզերաերակները կբերեն գենետիկ-ծինաբանական ակունքականչը եւ կխոսի Տիեզերական արդարության Ձայնը… – ՀԱՄ առաջնորդ Արմեն Ավետիսյան

Հավատը զորավոր է, հավատի ուժը՝ զորացնող: Եվ հզորն է հավատավոր: Սա ընկալողին հասու է միայն այդ զորության շունչը: Իսկ զորանալու համար պիտի հավատն զգալ՝ բնազդով, բանականությամբ ու բնախոսությամբ: Այս համակարգը տիրապետողին հավատը կհասցնի տիեզերքի հեռաստանները՝ մեկ միլիմետր անգամ մարդուն տեղից չշարժելով:

http://www.hayary.org/wph/?p=4539 – «Ազգային ես»-ը՝ «հայկական մենք»-ի արժեք ու նաեւ առավելագույն պարտավորություն եւ չափանիշ… ՏԻԵԶԵՐՔ-ը մի մարմին է՝ ԱՐԱՐՉԻ ՄԱՐՄԻՆ-ը, որն ունի հստակ ձեւ ու գործառույթներ…- ՀԱՄ առաջնորդ Արմեն Ավետիսյան

http://www.hayary.org/wph/?p=4538 – Օտարին ծառայող հավատա-փո՛խ եւ հավատա-փո՛ղ հայերը – Մի օր հայը կհասկանա այս ամենը՝ ուշ չլինի, հատկապես հայ զինվորի համար, ով հաճախ մարտի է գնում հանուն հավատի…- ՀԱՄ առաջնորդ Արմեն Ավետիսյան

Հավատը զորավոր է եւ՛ անհատի եւ՛ ազգի հոգեաշխարհների պարագայում: Ազգի արարչատուր 9 բնորոշիչների համակարգում հավատն այն միջանկյալ դիրքում է, որը հենված է ազգի ծագման՝ գենի արարման, բնօրրանի արարչատրման, լեզվի եւ առաքինության ծինաբանական հիմնասյուների վրա: Այս ամենին հենված հավատը ինքն է հիմնասյուն դառնում հաջորդ բնորոշիչների համար, որոնք վերերկրային ազդակներին են ձգվում՝ մշակույթը, ինքնությունը, էությունն ու առաքելությունը:

Հայոց հավատն ունի այս զորությունը, քանզի պատմությամբ է ապացուցել այդ իրողությունը, երբ Հայ Ազգ (Մարդիկ) – Հայ Աստվածներ – Տիեզերքի Արարիչ եռակապը, երրորդությունը եւ եռանկյունին ապրել է Հայքում՝ փոխզգացողությամբ եւ փոխօգնությամբ:

Եվ հայ արիականները միշտ են կարեւորել հավատը, մեր դեպքում՝ նաեւ հավատադարձը:

Հայ արիական կենտրոնի՝ իր ոլորտային բաժիններով ստեղծումը, հենց այդ նպատակն է ունեցել, որ միմյանց գտնեն ու փոխադարձ շփվեն հավատի նվիրյալները, հայաշունչ գործիչները, առհասարակ ազգային ակունք-արմատին ձգտողները, ովքեր որոշել են ապրել որպես հավաքականություն՝ ձեւավորելով բոլորովին այլ մարդկային մտածողական իրավիճակ, որը հայի բնական կարգավիճակ է եղել ի սկզբանե:

Հայոց Հավատի ու Հայ Աստվածների հետեւորդ լինելը կոչում չէ, ոչ էլ առանձնահատուկ դիրք՝ ազգային կյանքում: Դա տեսակի լինելիությանը հետամուտ լինելն է, ինչը այլաբանորեն՝ առաքինությամբ երաշխավորված մի նեղ արահետ է, որ առաքելության հավերժական ակունք է հասնում… Ներքին-երկրային զորությունները վեր է բարձրացնում՝ վերին-երկնային էություններին հասցնում…

Շարունակել կարդալ

Գոնե Իրանը չուրանար.- Լավաշը հայկական ճանաչելուն միայն թյուրքերը չեն դեմ եղել…Թեհրանը բողոքներ է ներկայացնում Ադրբեջանի դեմ՝ իր մշակութային արժեքները գողանալու համար, իսկ ինքը…

Նոյեմբեի 26-ին Փարիզում ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի Ոչ նյութական մշակութային ժառանգության պաշտպանության մասին կոնվենցիայի միջկառավարական կոմիտեի 9-րդ նիստին որոշում է կայացվել ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի մարդկության ոչ նյութական մշակութային ժառանգության ներկայացուցչական ցանկում ներառել Հայաստանի կողմից ներկայացված «Լավաշ. ավանդական հացի պատրաստումը, նշանակությունը եւ մշակութային դրսեւորումները Հայաստանում» հայտը:

Դեռ 2013թ. ներկայացված հայտը անցել է կոնվենցիայով սահմանված ընթացակարգային փուլերը՝ ստանալով փորձագիտական դրական եզրակացություն։

Այսպիսով« ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի մարդկության ոչ նյութական մշակութային ժառանգության ներկայացուցչական ցանկը համալրվեց հայկական եւս մեկ՝ 4-րդ մշակութային արժեքով (լավ է, սակայն զարմանալի է, որ միայն 4-րդ): Հայտը պատրաստվել է ՀՀ ԱԱ հնագիտության եւ ազգագրության ինստիտուտի« մշակույթի նախարարության եւ Հայաստանի ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի ազգային հանձնաժողովի կողմից։

Լավ է, որ մշակույթի նախարարությունն այս անգամ չուշացավ եւ լավաշն էլ, հարիսայի եւ այլ ուտեստների պես, թուրքական  կամ ադրբեջանական ու վրացական չդարձավ…

Ինչեւէ, լավաշը հայկական ճանաչվեց ու… հիասթափվեց Ադրբեջանը: Սրանց մամուլն այդ օրը գրում էր՝ «Տապալում. լավաշը հայկական ճանաչվեց», «Մենք տանուլ ենք տալիս մեր մշակույթ­ը», «Դեռ երեկ մեզ խաբում էին» եւ այլն: Վերջին լուրի մասով ասեմ, որ Ադրբեջանի մշակույթի եւ տուրիզմի նախարարությունը հանդիսավոր կերպով զեկուցել էր« որ ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի միջկառավարական կոմիտեի նիստում հաջողվեց կանխել լավաշի «հայկականացումը»:

Թուրքական ու ադրբեջանական էլեկտրոնային մամուլն այդ օրերին քննարկում էր կազմակերպում, լավաշի թուրքական ծագումն ապացուցող «գիտնականներ» էր գտնում ու զարմանում էր, որ լավաշը թուրք-ադբեջանական ժառանգություն չի ճանաչվել:

Շարունակել կարդալ

«Ազգային ես»-ը՝ «հայկական մենք»-ի արժեք ու նաեւ առավելագույն պարտավորություն եւ չափանիշ… ՏԻԵԶԵՐՔ-ը մի մարմին է՝ ԱՐԱՐՉԻ ՄԱՐՄԻՆ-ը, որն ունի հստակ ձեւ ու գործառույթներ…- ՀԱՄ առաջնորդ Արմեն Ավետիսյան

Որեւէ գործ նախաձեռնելն արդեն իսկ գործ է, իսկ գործն ընթացք է, այն սկսելն էլ՝ գործողություն, որը պետք է ապահովագրել ընթացիկ, հեռանկարային ու լրացուցիչ ծրագրերով: Կապ չունի՝ գործն անձնական է, թե ընդհանրական, հաջողելու պայմանները նույնն են: Առավել եւս, եթե նախաձեռնվածն ազգային գործ է, պետք է ապահովագրել բոլոր վայրիվերումներից: Այս դեպքում՝ ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին: Հայ արիական կենսադրույթները նաեւ այս խնդրին են անդրադարձել՝ ասելով՝ հավատա՜ եւ գործիր՝ մշտապես ունենալով քո լրացուցիչ տարբերակը: Ինչպես նշվեց, հատկապես ազգային գործերում պետք է առավելագույնս զգոն լինել, քանի որ այդ դեպքում «ազգային ես»-ը «հայկական մենք»-ի արժեք ունի եւ պատասխանատվության առավելագույն չափանիշ:

Այստեղ հայ արիական կենսադրույթներն ասում են՝ պայքարը կյանք է եւ այն ներդաշնակորեն պետք է ներառի ինչպես ուժ ու վճռականություն, այնպես էլ՝ սեր ու քնքշանք: Չի կարելի ազգային գործը բռնությամբ իրականացնել, քանզի դա վերացնում է ազգայինի ու ապազգայինի սահմանները եւ հաճախ նույնականացնում է դրանք: Այսպես նույնական են երեւում ոչ միայն ազգայինն ու միջազգայինը, այլեւ՝ ազգայնականությունն ու ազգայնամոլությունը (նացիոնալիզմ եւ շովինիզմ): Երբ ուժը գործում է առանց սիրո դրսեւորման, այն ձեռք է բերում բիրտ որակներ, ինչպես ներկա աշխարհակարգի դեպքում է: Իսկ ազգին պետք է վերաբերվել ինչպես գերագույն ծնողին, ում զավակն ես, ում պաշտպանելու համար պետք է ուժ ու վճռականություն դրսեւորես: Ազգի դեպքում նաեւ մյուս ծայրը կա՝ ապագա սերունդների իմաստով, այս դեպքում ազգին պիտի վերաբերվես ինչպես զավակներիդ, որոնց նկատմամբ սեր ու քնքշանք է պետք: Սա է հայ արիական կենսադրույթների բնակարգային տրամաբանությունը: Այսինքն՝ հիշի՛ր, որ կարողանաս ապրել եւ ապրիր այնպես, որ քեզ հիշեն:

Վերոհիշյալ բոլոր տեսակի գործերը պետք է սկսել մաքուր տեղից, հասկանալով որ այս աշխարհում գրեթե չի մնացել մաքուր տեղ… Բայց գործի նախնական մտահաղացումը եւ առաջին քայլերը պետք է սկսել մաքուր, նոր բացած էջից: Կյանքը գործունեության ասպարեզ է եւ այն տրված է սահմանափակ ժամանակով (հետո կգա հոգու երկնային կյանքը): Ընտրի՛ր ինչ որ բան եւ այն անվանի՛ր սկիզբ, այնուհետեւ գիտակցի՛ր հետագա յուրաքանչյուր գործողությունդ: Եղի՛ր բնական.- բնական է այն, ինչը մաքուր եւ արարչական է.- ասում են հայ արիականները,- ճանաչի՛ր ազգիդ պատմությունը, հավատն ու մշակույթը, պաշտպանի՛ր նրա լեզուն ու բարոյական օրենքները, եղի՛ր հպարտ՝ հայ լինելուդ համար:

Շարունակելով մեր կենսական դրույթների մեկնությունը՝ նշեմ, որ կյանքը ինչպես արարման, այնպես էլ քայքայման դանդաղ գործընթաց է ծննդի եւ մահվան միջեւ, ինչ որ այդ պահին անում ես, հնարավոր է՝ քո վերջին արարքն է: Միշտ ոգեղեն պահի՛ր հպարտությունդ եւ համեստությունդ՝ այն ամբարտավանության ու մեծամտության չվերածելու համար: Ոգուդ զարգացումը ներդաշնակի՛ր Ցեղիդ հավիտենության ապահովման հետ եւ կհասնես Բացարձակին ու Հավերժին, կմերձենաս Արարչին. դա՜ է մեր Ցեղի Առաքելությունը:

Հաճախ հայ մարդը սկսում է մի ազգային գործ, որը կարճ ժամանակ անց վերածվում է ոչ հայկական գործընթացի: Բայց մարդը իրապես տրամադրված էր ազգային գործ անելու: Ուրեմն ի՞նչ է լինում, որ հակառակն է ստացվում: Մարդը հայ է, հայի ծնողներ ունի եւ հայուհու հետ ընտանիք է կազմել, ունի հայ երեխաներ, ապրում է Հայաստանում եւ հայանպաստ գործ է սկսել…

Շարունակել կարդալ

Օտարին ծառայող հավատա-փո՛խ եւ հավատա-փո՛ղ հայերը – Մի օր հայը կհասկանա այս ամենը՝ ուշ չլինի, հատկապես հայ զինվորի համար, ով հաճախ մարտի է գնում հանուն հավատի…- ՀԱՄ առաջնորդ Արմեն Ավետիսյան

Ակնհայտ է, որ Բնական առումով մարդը հեռացել է Համատիեզերական Համակարգից եւ իր նյութախեղդ կյանքով մեկուսացել ու դարձել է անԲնական ու անՀոգեկերտ: ԱՍՏՎԱԾԱՄԵՐԺ… ԱՐԱՐՉԱԴԱՎ…

Դարձի գալու միակ ձեւը տեսակի տիեզերատուր որակներով աստվածայինին եւ այդպես՝ արարչականին հասնելն է…

Աղավաղումներն ու խեղաթյուրումները մարդկությանը հեռացրին իրականությունից, իսկ հայերին (նաեւ՝ արիացիներին) մասնավորապես՝ իրենց Բնությունից եւ Էությունից: Մեր ճշմարիտ դարձի ճանապարհը նույնպես մեկն է՝ մեզանում վերականգնե՛նք հայոց հավատը, ըստ այդմ՝ Արարչական Տիեզերակարգը, ապահովե՛նք Հայ Աստվածների վերադարձը, ըստ այդմ՝ հայ աստվածամարդկանց զորությունն ու ինքնությունը… Այսինքն՝ սա դարձ է դեպի նախնական Ակունք-Արմատները:

Հայ Արիական Միաբանությունը փորձեց Երեւանում կառուցել Արիական Մայր Տաճար, որ կդառնար այս ամենի հավաքական հավաստումը, նաեւ հայոց հավատի միջազգայնացման առհավատչյան: Իսկ հավաքական հավաստումը երբեք անարձագանք չի մնում Տիեզերքում… Սակայն հանգանակության չափը համարժեք չեղավ մեր ձգտումներին, չնայած մեր ձայնը լսելի եղավ Տիեզերքին…

Շատերը նախընտրում են «անձնական եկեղեցի» կամ «ընտանեկան խաչքար» կառուցել եւ այդտեղից ուղիղ դրախտ գնալ, երբ ժամանակը գա… Սակայն հավատա-փոխ եւ հավատա-փող բառերը նույնական են ու փողը (շահը) բացառապես դժոխքի ճանապարհն է սպասարկում… Պարզապես սա գիտենալ եւ ընկալել է պետք, որից զուրկ են հավատափոխ-հավատափող եղածները: Պարզապես հավատ ունենալ է պետք: Իսկ սրբազան գործերին մասնակցում են ինչպես նյութական միջոցներով, այնպես էլ մտավոր ու հոգեւոր առումով:

Այսօր հավատի խնդիրը առաջնային է կրկին, քանզի ինչպես պատերազմները, այնպես էլ մարդկության համահարթեցումը՝ ի վերջո հանգեցնում են կրոնական ռազմական հակամարտության եւ մեկհավատքային (որը անհավատությունն է) մեկ ազգ-մարդկության առաջացմանը, ինչը կհանգեցնի ազգերի, ապա՝ մարդկության կործանմանը: Համաշխարհային քաղաքականությունը եւս խարսխված է հավատին, ինչը դրսեւորվում է այս կամ այն կրոնի քաղաքակրթական պատկերացումների շրջանակներում:

Օրինակ՝ եվրոպական ու ամերիկյան ժողովրդավար-քրիստոնեական պատերը բախվում են ասիականն ու աֆրիկյան միապետական-մահմեդական պատերին եւ մարդու հավատն առ Աստված՝ վերափոխվում է Աստծո հավատով՝ առ մարդակերության… Այս մարդակերությունն էլ աշխարհի գաղտնի կառավարության «սնունդն է», առանց որի համաշխարհային մութ ուժերը շնչահեղձ կլինեն:

Շարունակել կարդալ

Նժդեհի արձանն անգամ պայքարի մեջ է – Հայորդու անվան հրապարակում դեռ կոնունիստն է արձանացած… Եռագույն դրոշակի կարիք այդ սրբապիղծն ունի – պաշտպանե՛նք Վահագն Աստծո արձանը… Գառնին ո՛չ միայն հավատի ու պատմա-մշակութային կենտրոն…

Նժդեհի արձանն անգամ պայքարի մեջ է

Տարիներ շարունակ Հայ Արիական Միաբանությունը պետական պատկան մարմիններին է դիմել, որպեսզի ազգային գործիչ Գարեգին Նժդեհի անվան հրապարակից հեռացվի ապազգային գործիչ Սուրեն Սպանդարյանի արձանը: Նշվել է, որ այսպես անգամ մեծն հայի անունը չի ազատագրվում մասոնա-բոլշեւիկյան լծից (դեռ մի բոլշեւիկի՝ Անաստաս Միկոյանի արձանը տեղադրելու փորձ էլ արեցին):

Այս հարցը բարձրացվել է դեռ վարչապետ Անդրանիկ Մարգարյանի օրոք, բայց… Հետո հայ արիները դիմեցին հաջորդ վարչապետին ու նախագահին, նորից ապարդյուն, անգամ առաջարկեցին այդ հրապարակը կոչել բոլշեւիկների հրապարակ՝ թողնելով ոմանց այդքան սիրելի բոլշեւիկի արձանը, որ Նժդեհի անունը վերջապես ազատվի համայնավարական ներկայությունից… Նորից ոչ մի պատասխան:

Վերջերս հայտնի դարձավ, որ պետականորեն որոշել են Երեւանում ունենալ Նժդեհի արձանը, սակայն ոչ թե Նժդեհի հրապարակում, այլ մայրաքաղաքի կենտրոնական մասում (թող այստեղ էլ լինի, բայց մեկ այլ արձան էլ Նժդեհի հրապարակում տեղադրվի):

Այն որ վերջապես Հայաստանի մայրաքաղաքը կունենա նվիրյալ հայորդու արձանը՝ հրաշալի է, բայց որ անհասկանալի «ճարտարապետական լուծումը» կմնա Նժդեհի հրապարակում՝ զարմանալի է: Ամեն հյուրի առանձին բացատրում ենք, որ Նժդեհի հրապարակի արձանը այլ մարդու է, բայց չենք կարողանում բացատրել, թե ինչու՞, այդ ո՛ր մի գեղագիտական կամ գաղափարա-քաղաքական հաճույքի համար: Վերջապես ո՞վ է այս «նորարարության» հեղինակը, ում դեռ պիտի մտցնել «Գինեսի ռեկորդներ»-ի գիրքը:

Հայաստանի ժողովրդական նկարիչ Լեւոն Թոքմաջյանը եւս հայտնեց, որ ճիշտ չի համարում, որ Գարեգին Նժդեհի հրապարակում կանգնեցված է Սուրեն Սպանդարյանի արձանը, իսկ նույն Նժդեհի արձանը նախատեսվում է 2016թ. կանգնեցնել Պատկերասրահի հետեւի մասում՝ «Հանրապետություն» փողոցի կից այգում: Միեւնույն ժամանակ նա նշեց, որ Երեւանի քաղաքապետարանին կից քաղաքաշինական գեղարվեստական խորհուրդը ավելի շատ ուշադրություն է դարձնում բուն քանդակին, քան նրա տեղին: «Մենք գնացել ենք, նայել ենք գիպսե տարբերակը, որոշակի շտկումներ ենք ասել՝ Գագիկ Ստեփանյանը անի, բայց մեր քանդակագործներից որեւէ մեկը խնդիր չի տեսել այս հարցում: Ես էլ առանձնապես խնդիր չեմ տեսնում: Երեւի այս հարցը պայմանավորված է նրանով, որ Հանրապետություն փողոցի մոտ է լինելու, իսկ Նժդեհը Հանրապետական կուսակցության գաղափարախոսության հիմքն է»,- բացատրել է նկարիչը:

Շարունակել կարդալ

Հայոց սուրբ լեռան Սիս, Մասիս եւ Արարատ անունների մասին – Մասիսները «լսում»-«տեսնում»-«խոսում» են միայն Արարատ Աշխարհի Բնիկների հետ՝ Հայերի, եւ այդպես եղել է ու լինելու է միշտ…

Հայ արիական հավատատեսությամբ՝ Մեծ եւ Փոքր Մասիսները Հայերի Արարչատուր եւ Աստվածազարմ Հավիտենական Հայրենիքի՝ Հայկական Բնաշխարհի (Արարատյան Աշխարհի) Տիեզերահաս Ալեհավաք (Ար-ական) ու Ալեցիր (Է(Ի)գ-ական) կայաններն են, որ ցայսօր պահպանում են կապը ոչ միայն Հայ Աստվածների ու Հայ Մարդկանց միջեւ, այլեւ կապը Տիեզերական Ակունքի՝ Արարիչ-Աստվածներ-Մարդիկ(Ազգեր) Առանցքի հետ…

Մասիսները «լսում»-«տեսնում»-«խոսում» են միայն Արարատ Աշխարհի Բնիկների հետ՝ Հայերի, եւ այդպես եղել է ու լինելու է միշտ…

* * *

Հայկական լեռնաշխարհի ամենաբարձր երկգագաթ լեռը (5.165մ) հայերը կոչել են Սիս եւ Մասիս: Մասիսը հայտնի է նաեւ Արարատ անունով: Հայոց պատմության շատ հարցերի ու հնագույն շատ անունների նման հայոց սրբազան լեռան Մասիս եւ Արարատ անունները եւս հետաքրքրել են ուսումնասիրողներին ու բազմաթիվ հարցերի տեղիք տվել: Իսկ հարցերը շատ են. ինչու՞ սրբազան այս լեռն ունի երկու անուն՝ Մասիս ու Արարատ, ո՞րն է հնագույնը, ի՞նչ են նշանակում Սիս, Մասիս եւ Արարատ անունները, ինչու՞ եւ  ե՞րբ է սարը կոչվել Արարատ:

Սիս եւ Մասիս անունները լեռան հնագույն անուններն են: Հայկական լեռնաշխարհի (բարձրավանդակի) այլ լեռնագագաթներ եւս կրում են Մասիս անվանը մոտ անուններ: Այսպես. Վանա լճից հյուսիս գտնվող լեռը կոչվում էր Նեխ-Մասիք (Սիփան), Հայկական լեռնաշխարհի հարավ-արեւմուտքում՝ Հայկական Միջագետքում գտնվող լեռը հունական եւ հայկական հնագույն գրավոր աղբյուրներում կոչվում է Մասիոս կամ Մասիոն (այժմ՝ Տուր-Աբդին): Ասուրական գրավոր աղբյուրներն այս լեռների համար օգտագործում են Քաշշիարի լեռներ անունը: Շումեր-աքադական «Գիլգամեշ» դյուցազնավեպից հայտնի է երկգագաթ Մասու կամ Մաշու անունով լեռը, որի հետեւից ծագում եւ մայր է մտնում արեւը, եւ որի վրա կանգ է առել Ուտնապիշտիի (Նոյի նախատիպը) տապանը: Մասու-Մաշուն հաճախ նույնացվում է Մասիոս-Մասիոն լեռների հետ: Սիս եւ Մասիս անունների ծագման մասին եղել են բազմաթիվ բացատրություններ ու տեսակետներ, որոնք շարունակվում են մինչ օրս: Հնագույնը պատմահայր Խորենացու բացատրությունն է: «Հայոց պատմություն» աշխատությունում նա գրում է, որ Մասիս անունը առաջացել է Հայկի թոռնորդի Ամասիայի անունից (Հայկ, Արամանյակ, Արամայիս, Ամասիա): Տեսակետներից մեկի համաձայն՝ Մասիս, Մաշու-Մասու անունները «զույգեր», «զույգ լեռներ», «երկվորյակ լեռներ» իմաստներն ունեն: Ըստ տարածված մեկ այլ տեսակետի՝ «Մասիս» անունը առաջացել է «մաս» բառից, քանի որ լեռը բաղկացած է երկու մասից եւ այլն: Սակայն լեռան վեհապանծ տեսքն այլ բան է հուշում: Սիսը եւ Մասիսը իրենց տեսքով (միայնակ, երկգագաթ) այն տպավորությունն են թողնում, որ ասես անմիջականորեն վեր են հառնել Մայր Երկրից, հողից եւ շատ ամուր կապված են հողին: Այլ դեպքերում բարձր լեռնագագաթները միայնակ չեն եւ անմիջականորեն կպած չեն մայր հողին: Դրանք լեռնաշղթաների բարձր գագաթներ են:

Շարունակել կարդալ

Հայ արիները նշեցին Հայ Տեսակի Արարման տոնը – Հայկական տարածքներից պիտի վերանան թուրքն ու ադրբեջանցին, բոլոր մյուս տզրուկները… Պատրաստվե՛լ եւ հակահարվածով հասնե՛լ Բաքու…

Այսօր՝ նոյեմբերի 14-ին հայ արիականներն ու հեթանոս ազգայնականները լուսաբացին նշեցին Հայ Տեսակի Արարման տոնը:

Նախքան տոնակատարության ու ծիսական արարողությանն անցնելը հայ արիական քրմեր Արմոգը, Արամը եւ Արեգը ռազմի ծես կատարեցին Վահագն Աստծո հուշարձանի մոտ՝ փառաբանելով Հայոց զորության եւ ռազմի Աստված Վահագնին, որ այսուհետ եւ միշտ լինի հայ զինվորականության կողքին եւ տիեզերական ուժով դառնա ապավենը հայոց բանակի: Քրմերը ծիսական արարողությամբ փառաբանեցին բոլոր հայ նահատակներին եւ վերջին ժամանակներս հայկական սահմանները ադրբեջանական սադրանքներից հերոսաբար պաշտպանող հայորդիներին: Հայ արիական քրմերը Վահագն Աստծո առջեւ նորից պատրաստակամություն հայտնեցին հայկական բանակի հետ միասին վրեժխնդիր լինել ադրբեջանական սադրանքներին զոհ գնացած բոլոր զինվորների համար: Մեկ անգամ եւս հնչեց Հայ Արիական Միաբանության հայտարարությունը, որով Հայաստանի նախագահին կոչ է արվում թշնամու յուրաքանչյուր սադրանքից հետո ազատագրել որեւէ դիրք, որեւէ տարածք կամ՝ եթե ամեն բան պատրաստ է՝ հակահարվածով հասնել Բաքու: Հայ արիականներն ու համախմբված հեթանոս ազգայնականները պատրաստ են ինչպես Արցախյան ազատամարտի բովով անցած, այնպես էլ երիտասարդ արորդիներով լինել առաջին շարքերում…

Հայերն արարչածին 7 տեսակներից մեկն են, որ ունեն ինչպես Երկրային, այնպես էլ Երկնային զորություններ: Հայ մարդն ունի ազգային պատկանելություն, որը դրսեւորվում է համահավաք ինքնությամբ՝ որպես Ազգ:

Շարունակել կարդալ