Խորագրերի պահոցը. Արվեստ

Արվեստ բաժնում մտեք «Հայկական Երաժշտություն» ենթաբաժինը:

Արարչականչ

Անհունության մեջ անչափելի հոգի մի վսեմ, անվերջանալի մարմին ահռելի,
Տե'Ր ամենայնի, Տե'ր շա՛տ սիրելի, Սկիզբն ու Վերջն ես Դու ամե՛ն բանի,
Անանցելի է փառքդ ու հավերժ, որ մոռացել են մարդիկ ուխտամերժ, որ
ՏեՐ են կարգել չարին ու մարդուն, ուրացել են Քեզ` ունայնն են պաշտում,
Չկա գիտակցում՝ ԱՐԱՐՉԱԿԱՆ ՍԻՐՈ ԱՌԱՆՑՔԻ, դեպի Քեզ բերող

           ԲՈւՆ   ԱՐԱՀԵՏԻ…

Ինչքա՜ն շատ է տառապանքը Քո, բայց ինչքա՛ն վեհ է ՍԵՐԴ անհատակ, որ
Ներում ես դեռ Քեզ ուրացողին ու չհիշողին, սակայն իմացի'ր
           ՏԵ'Ր ԱՄԵՆԱՅՆԻ, Աստվածներից էլ ես պաշտելի… 

Արմեն Ավետիսյան,
Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ  
22.02.2009թ. – Երեւան

Շարունակել կարդալ

Քուրմը

                                                           
                                     նվիրում եմ կնքահորս՝   
                                     փիլիսոփայական գիտությունների  դոկտր,           
                                     Գառնու տաճարի քուրմ՝ Սերգեյ Մանուկյանին  
       
                  Ընկած իր արյան մեջ, հին մեհյանի շեմին,                
                  Շուրթին սառած վերջին աղոթքն արշալույսի,           
                  Հայացքն հառած հեռու՜, հեռու Արեգակին,             
                  Մահանում էր Քուրմը, զոհը նոր հավատքի…    
             
                  Որքա՜ն գիտելիքներ գաղտնագրեց այստեղ,      
                  Այս սուրբ տաճարի հին, լուսե մատյաններում,            
                  Պեղեց կուրծքը երկնի աստեղազարդ ու վեհ, 
                  Եվ գաղտնիքը բացեց Տիեզերքի անհուն:                     
           
                  Կամարներին վսեմ, հրաշք այս տաճարի,  
                  Միշտ փարվել է երգը Նավասարդյան,            
                  Այժմ չար հարվածով, օտար, գոռ մուրճերի,  
                  Չարիներն են ջարդում տաճարը այն…                       
                
                  …Եվ շրջվեց դանդաղ, Քուրմը վերջին ճիգով,                 
                  Տեսավ բոցկլտացող մատյանները մտքի,              
                  Հետո սառեց շուրթին, որպես վերջին աղոթք,  
                 Օ՜, Արարիչ Աստված, փրկիր Գենը ազգիս…»     
               
                                          24.08.2008թ. – Երևան     

                                                               Սվետլանա Մարգարյան

Շարունակել կարդալ

Տեսանյութ – Գառնի

{mosflv}http://www.hayq.tv/video/Garni_Amanor_21032007.flv{/mosflv}

Շարունակել կարդալ

Հայոց պատմությունը՝ նորովի

Jonik Melikyan
Ջոնիկ Շահենի Մելիքյանը ծնվել է 1938թ. Գյումրի (Լենինական) քաղաքում: Ստացել է բարձրագույն զինվորական եւ իրավաբանական կրթություն: Բանակում եղել է վաշտի հրամանատար, այնուհետեւ՝ շտաբի պետի տեղակալ՝ մարտական պատրաստության գծով: Աշխատել է ՆԳՆ համակարգում, տարբեր իրավաբանական ծառայություններում:
Երկար տարիներ զբաղվում է որսորդությամբ եւ պատմավեպեր գրելով:
Ջ. Մելիքյանն ինքնատիպ պատմավիպասան է, նրա վեպերի հիմքում դրված են հայոց հնագույն պատմական եղելություններն ու մեր պատմիչների վկայությունները: Նա հեղինակ է 9 տպագիր եւ 7 անտիպ վեպերի, որոնք անդրադառնում են հայերի արիական ծագմանը, հայ աստվածների ու մարդկանց հարաբերություններին, հայոց հզոր թագավորներին ու մեր փառահեղ անցյալին: Նա յուրովի է ներկայացնում պատմական անցուդարձերը, նոր որակով է ներկայացնում հայոց հին հեթանոսական հավատն ու պատմական դարձած իրական հերոսներին: Իհարկե, այդ ամենն անում է գեղարվեստական գեղեցիկ նկարագրություններով ու լրացումներով, ինչը նրա պատմավեպերը մատչելի է դարձնում նաեւ դպրոցահասակների համար: Արդեն տպագրվել են Ջ. Մելիքյանի «Հայ-Արիներ», «Արամե», «Կապույտ շուշան», «Ավարայրից Նվարսակ», «Գայլ Վահան», «Անմահ բագիններն Հայոց», «Թափառիկ հայերը», «Հայոց գաղտնի ուխտ» եւ «Մանուել սպարապետ Հայոց» պատմավեպերը: Տպագրության համար այսօր հովանավորության կարիք ունեն պատրաստի եւս 8 գրքեր՝ «Հայկ Նահապետ», «Սկիզբ Հայ Արշակունյաց», «Մեծագործ մեղապարտը Հայոց», «Թեոդորոս Ռշտունի», «Մանուել սպարապետ Հայոց», «Ըմբոստ հոգիներ», «Կարմիր Վարդան» եւ «Վասակ-մարզպան Հայոց»:

 

Շարունակել կարդալ

Գրիգոր Համբարյան

Գրիգոր Համբարյան

Գրիգոր Համբարյան

 Ծնունդով Ախալցխայի շրջանից է, պապերը Էրզրումցի են եղել եւ մազապուրծ գաղթել են 1915թ. Հայոց ցեղասպանության ժամանակ:
Այժմ բնակվում է Աբովյան քաղաքում, ամուսնացած է, ունի երկու դուստր: Մեծը՝ նկարչուհի է, փոքրը՝ երգչուհի ու պարուհի: Կինը ասմունքող է ու նաեւ հեռուստալրագրող:
Գրիգոր Համբարյանը ավելի քան 20 տարի երգարվեստի մեջ է: Նա առավելապես հայտնի է որպես ազգագրական, հայրենասիրական երգերի կատարող «Գանձեր» համույթի մեներգիչ: Համույթը հետագայում «Շարական» անվանվեց ու Գրիգոր Համբարյանը երգեց նաեւ հոգեւոր երգեր:
Այժմ Աբովյանում գործող «Էրզրում» մանկական երգչախմբի ղեկավարն է:
Գրիգոր Համբարյանը շարունակում է հանդես գալ ինչպես մենահամերգներով, այնպես էլ՝ մանկական երգչախմբի հետ: Համերգներով հանդես է եկել Հայաստանի ամբողջ տարածքում, Արցախում, ԱՄՆ-ում:
Գրիգոր Համբարյանի հետ կարելի է կապվել Հայ Արիական Միաբանության լրատվական կենտրոնի միջոցով՝ զանգահարելով 56-65-33:

 

Շարունակել կարդալ

Բուն Հայկյան Օրացույց

օրացույց

Օրացույցը վաճառվում է Երևանի գրախանութներում ( «Նոյյան Տապան», «Անի», «Բուկինիստական», «Լուսաբաց»): Մեծ քանակով կարող եք պատվիրել «Հանուն Հայրենիքի» հ/կ-ում: 

Քաշել ամբողջ օրացույցը

Շարունակել կարդալ

Հեթանոսական տոներ

ԳԱՐՈՒՆ
Գարունը վերածնունդը հաստատող տարվա եղանակն է, երբ բնությունը հրաժեշտ է տալիս իր նիրհին, և ձմեռվա ձյունը հալվում է. ջուրն ու արևի ջերմությունը  հողը պատում են սիրո և բեղմնավորման տենչով ու իր գիրկն առած սերմերից վեր են բարձրացնում ծիլերը: Գարունը տիեզերական պարբերության արտահայտումն է, բնության ինքնանորոգվելու, թարմանալու, անընդհատականության արտահայտումը:
Հայն իր բազմաթիվ տոները նշել է գարնանը և  աստվածների փառաբանումները զուգորդել գարնանային հողագործական աշխատանքներով: Այդ տոներից ամենակարևորը Վահագնի ծնունդն է, որը հնում  եղել է նաև Ամանոր: Գարնանն է նշվել նաև Անահիտին նվիրված  Մայրության տոնը և  Զատիկը:
ԱՐԵԳ
Արեգը Հայկյան անշարժ տոմարի 8-րդ ամիսն է և տևել է մարտի 9-ից մինչև ապրիլի 7-ը: Ըստ Անանիա Շիրակացու, Հովհաննես Իմաստասերի և Գրիգոր Տաթևացու՝ Արեգը Հայկ Նահապետի դուստրն է: Ըստ Վանական Վարդապետի, Ղևոնդ Ալիշանի, Հրաչյա Աճառյանի՝ Արեգ բառը ծագել է Արեգակից, քանի որ Արևի զորությունն այդ ամսին սկսում է ակնհայտորեն զգացվել, և բնությունը զարթնում է:
Արեգ է կոչվել յուրաքանչյուր ամսվա առաջին օրը: Որոշ տոմարագետների դա հիմք է տալիս   տարեգլուխը համարելու Արեգ ամսվա առաջին օրը, որը  համապատասխանում է մարտի 21-ին: Հին Հայաստանում ամենատարածվածը եղել է Արեգակի պաշտամունքը: Արևապաշտներն իրենց համարել են արևորդիներ, իսկ իրենց առաջնորդներին՝ Հազրպետներ: Նրանք աղոթելիս դեմքերն ուղղել են դեպի արևն ու ձեռքներին պահել սրբազան համարվող՝  բարդու կամ շուշանի ոստեր: Արեգակին նվիրված արձաններն են կառուցվել Արմավիրի մեհյանում Վաղարշակ թագավորի կողմից:
Ավանդույթ կա, որ Արեգը՝ որպես Արևի պատգամախոս, բնակվում է Միհր-Արևին նվիրված Գառնի տաճարում:
Մարտը հին Հռոմեական օրացույցի առաջին ամիսն էր: Ամսանունը  ծագել է պատերազմի աստված Մարս-ի անունից: Հայերեն մարտը նույնպես նշանակում է պատերազմ:
ՎԱՀԱԳՆ
Վահագնը Հայոց դիցարանի երրորդ աստվածությունն է. կազմված է Վահ-«աստված» և ագն-«հուր» բառերից և նշանակում է կրակի աստված: Վահագնը հանդես է գալիս Վիշապաքաղ մակդիրով, քանի որ հաղթել է դրանց և հայոց ռազմի, զորության աստվածն է՝ Արամազդի որդին: Հայտնի է Տրդատ 1-ին արքայի հրովարտակը՝ հայ ռազմիկներին. «Քաջութիւն հասցե ձեզ ի քաջեն Վահանգնե. ամենայն Հայոց աշխարհիս»:
Վահագնին նվիրված գլխավոր մեհյանը գտնվում էր Տարոնի Աշտիշատ ավանում,  Քարքե լեռան լանջում, Ոսկեմայր Անահիտի և Աստղիկ դիցուհու մեհյանների կողքին: Մեհյաններ են եղել նաև Վարագա լեռան մոտ, Ահևական գյուղում, Բարձր Հայքի  Դերջան գավառում և այլն: Վահագնին նվիրված տաճարներում ծառայել են Վահունիք տոհմի քրմերը: Հայկյան տոմարի յուրաքանչյուր ամսվա 27-րդ օրը կոչվում է Վահագնի անունով:
Պատմահայր Խորենացին մեզ ժառանգություն է թողել Վահագնի ծննդյան մասին մի հրաշագեղ բանաստեղծություն:
Երկներ երկին, երկներ երկիր,
Երկներ և ծովն ծիրանի,
Երկն ի ծովուն ուներ
Եւ զկարմրիկն եղեգնիկ:
Ընդ եղեգան փող ծուխ ելանէր,
Ընդ եղեգան փող բոց ելանէր.
Եւ ի բոցոյն վազէր
Խարտեաշ պատանեկիկ:
Նա հուր հեր ուներ,
Ապա թե բոց ուներ մորուս
Եւ աչկունքն էին արեգակունք:
Վահագնի ծնունդը նշվում է մարտի 21-ին՝ գարնանային գիշերահավասարին: 2006 թվականը համապատասխանում է Վահագնի ծննդի 9890 թվականին:
Շարունակել կարդալ

Կոչ աշխարհի Արիաներին

Կոչ աշխարհի Արիաներին

…Արամազդների, Միհրերի տեղակ,
Բոցեղ-բոցմորուք շեկ Վահագներին փոխարինելու
Եկավ մի հրեա սեւմորուք-սեւբեղ…
Պարույր Սեւակ


Արարչածին մարդու կյանքի ողջ իմաստն ու նպատակը
Տառապանքով, չարչարանքով, բարի գործեր արարելով,
Իր բարությամբ, վեհ Էությամբ Աստվածներին ու Արարչին մերձենալն է:

Արմատներով արարչաստեղծ, սակայն այսօր արմատազուրկ արիացիներ,
Եհովային ու Հուդային, չարի այլ սուտ «աստվածներին» ու հավատքին դավանողներ,
Գիտե՞ք արդյոք, ինչու խամրեց արիական ձեր վեհ ոգին, անմահ հոգին.
Որովհետեւ հավատացիք ու անսացիք
Չարիների սուտ խոսքերին, նենգ գրքերին, գաղափարին:
Մոռացաք  ձեր աստվածատուր շնորհներն ու էությունը,
Մոռացաք ձեր աստվածներին ու պաշտեցիք սուտ «կուռքերին», «մեսիաներին»:

Արդեն քանի տասնյակ դար է, որ աշխարհը ապականվել,
Մարդկություն ու բարություն, արիություն չի մնացել:
Նենգ ու խարդախ, ստոր ու չար այդ «ընտրյալ» չարիները
Ծովահենի խաբեությամբ մոլորեցրել են աշխարհը:
Ստորաբար սողոսկելով, բազում որջեր (ՄԱՀ ու ՀԲ, ՄԱԿ ու ՆԱՏՕ) ստեղծելով,
Իրենց մասին ճիշտն իմացող ու մերկացնող շատ մեծերի վերացնելով,
Սուտ խոստումներ շռայլելով, նոր «կարգ», «օրենք» սահմանելով,
Համայն աշխարհին տիրելու իրենց սին-փուչ գաղափարով,
Հիպնոսացրել, ուղղորդում են այս աշխարհը, մեծ ու փոքր երկրներին,
Նույնիսկ ազնիվ, ոգով արի, հոգով բարի, աստվածաստեղծ արիներին:
Ուստի կոչեմ ձեզ՝ ԱՐԻՆԵ’Ր.
Դարձի եկե’ք, վերադարձե’ք ձեր արիական արմատներին
Եվ պաշտեցեք Աստվածորդի, Արարչորդի ձեր բնական աստվածներին:
Քանզի այսօր ահագնացող հուդայական, գուցե արդեն ջհուդամասոնական
Ահագնացող արհավիրքի, նեռ վիշապի դեմն առնելու միակ ելքը
Միաբանվելն է շուրջն այն գաղափարի, որ ստեղծել է Հայ Արին՝
Մարդկությանն ու Արիներին ի փրկության,
Նաեւ վասն ՀԱՄԱԱՐԻԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ:

Հավատացե’ք, որ տիեզերական գարնան հետ
Արիական Հուր-կրակը նորից ուժգին բորբոքելով,
Ու բնական` Արարչական մեր հավատքը տարածելով,
Այլահավատ ու մոլորյալ՝ չարին խաբված Արեւ ուրաց,
Բայց ծագումով Արիներին միայն այդպես կդարձնենք
(Թող որ օտար անուններով), բայց էությամբ Վահագապաշտ ու Տիրապաշտ
Անահիտին ու Աստղիկին, Արամազդին ու Միհրին,
Բնական ու ճիշտ հավատքին երկրպագող,
Իրենց գինը վերագտած ցեղեր, ազգեր, ժողովուրդներ:
Այնժամ միայն կվերանան չար վիշապն ու նեռ սատանան
Կսփռվի աշխարհով մեկ մեր սուրբ հավատքը՝ ԲՆԱԿԱՆ:

Վազգեն Ղազարյան

Շարունակել կարդալ

Ժամն է հատուցման

«Ժամն է հատուցման»  

Շուտով գարուն կգա,
Շուտով էլ ձյուն չի գա…
Ու կբացվեն դարպասները ձնե
Լեռների վրա մեր սահմանների,
Ու քաջերը, որ այնտեղ կանգնած
Հալեցնում էին ձյունն իրենց տաք շնչով,
Կշարժվեն առաջ՝ նահատակների
Վառ հիշատակի ու արյան կանչով.
Անգութ ուղեղով,
Կարմիր աչքերով,
Հայի վեհ սրտով…
Երիտասարդներ կշարժվեն առաջ,
Դեպի հայտնին և անհայտը տանող դժվար ճամփեքով,
Եվ դեռ կխոսվի այս մասին երկար
Ինչպես հատուցման վեհ ժամից առաջ,
Ու պիտ մռնչա թշնամին անզոր.
Անգութ ուղեղի թրատող հրից,
Կարմիր աչքերի ծակող կաթիլից,
Հայի վեհ սրտի արիության
Եվ ուժի պայթյունից…
Երիտասարդներ մի բռունցք դարձած
Պիտի արշավեն ճամփեքով արնոտ,
Բացելով նորը, շարժվելով անվախ, փոխելով միմյանց,
Որից ծիլ կտա Ցեղի տաք շունչը
Հայոց թաց հողում,
Որից կմղվեն նորերը առաջ՝
Դեպի հատուցո’ւմ:
Հատուցման ժամը գալու է, հիշե’ք:

Արմեն Ավետիսյան

Շարունակել կարդալ

Արյան կանչով

«Արյան կանչով»

Կանցնեն տարիներ, դարեր շարունակ,
Բայց չի մոռացվի անցյալը դաժան,
Որ մենք կրեցինք ուսներիս վրա
Եվ մեր սրտի մեջ՝ ցավով, բայց հպարտ:
Միշտ կհուրհրա հատուցման միտքը
Ուղեղների մեջ ցեղաշունչ Հայկյան,
Որքան էլ փորձեն խեղել ու խեղդել,
Չի մոռացվելու վրեժը արյան:
Կանցնեն տարիներ, դարեր շարունակ,
Կփոխվեն մարդիկ, երկրներ հզոր,
Ուժեղը թույլին կզիջի տեղը,
Թույլը ուժեղին՝ մեծագույն սիրով…
Ոչինչ հաստատ չէ, հոսուն է կյանքը,
Եվ այն արդյունքը, որ այսօր դեռ կա
Պիտ հակադարձվի արդարության դեմ
Մեղանչողների գլխին՝ բութ ու մեծ:
Եվ նոր սերունդն էլ հին արյան կանչով,
Միգուցե Հայկի նետ ու աղեղով,
Նոր Երկրագնդի նոր մարդկության դեմ
Իր պատասխանն է տալու ահավոր:
Որդին պիտ կանխի չար արարքը հոր,
Ինչպես հայրը՝ արարքը որդու,
Քանզի վրեժը միշտ է, անսահման
Եվ ելնելու է մի օր ահարկու…
Կանցնեն տարիներ, դարեր շարունակ,
Բայց ինչպես հիմա, այսօր այս պահին
Կելնեն քաջեր խրոխտ երգելով,
Կկազմեն խմբեր արյունի ծարավ,
Կփոխեն դիրքը մարդկանց, աշխարհի,
Կդատարկեն ծովեր՝ լցնելով նորը…
Եվ Նոյը (Հայը) կիջնի Արարատի գագաթից,
Ինչպես տարիներ, շատ դարեր առաջ
Եվ այն ժամանակ համբարձված հոգիս,
Նժդեհի հոգին և՝ ընկերներիս,
Կցնծան այնտեղ՝ Աստծո հետ նստած,
Վրեժի կարոտն առած ու հանգիստ:

Արմեն Ավետիսյան

Շարունակել կարդալ

ԵՌԱԳՈՒՅՆ ԾԻԱԾԱՆ

«ԵՌԱԳՈՒՅՆ ԾԻԱԾԱՆ»

Կարմիր է կապել Արևը հրե,
Ճառագայթներով ներկել է հողը,
Եվ արթնանում են ծաղիկները քնից,
Ու ծիծաղում է վաղորդյան շողը:

Կապույտ երկինքը ժպտում է հեզ,
Կանչում է վերև ազատ թռիչքի,
Հեռվում դողում են ամպերը բոլոր,
Փայլատակումից նրա ջինջ գույնի:

Ծիրանագույն է շուրջ բոլորը,
Բուրավետ ու գեղեցիկ,
Պար է բռնել ուրախ քամին,
Թևածում է երգը մեղմիկ:

Եվ անձրևը, որ կաթում է
Մաքրելով օդը անգույն,
Պինդ կապում է ծիածանը՝
Ներկելով վառ ԵՌԱԳՈՒՅՆ:

Արմեն Ավետիսյան

Շարունակել կարդալ

ՆԱԽՆՅԱՑ ՔԱՎԱՐԱՆՈՎ

ՆԱԽՆՅԱՑ ՔԱՎԱՐԱՆՈՎ

      …Հուդա-քրիստոնեությունը հրով և սրով մտավ Հայք և կատարեց իր դավադիր հայասպան առաքելությունը…
       Չարը գրեթե ոչնչացրեց ամեն հայկական բան և Հայոց Ոգին առժամանակ ծնկեց, դարձավ աղերսող ու օտարադավան: Հայի Ոգին հեռացավ հայից ու հայի մարմինը Հայքում դարձավ ծանր բեռ՝ մեր ԱրԱրչական Բնօրրան-Հայրենիքի համար…
         Ազգայինը մեծավմասամբ դուրս հանվեց հայի մարմնից, տեղը լցվեց ապազգային ախտ… Այլաբանորեն Ազգը նաև հոգի է, իսկ Հայրենիքը՝ մարմին, և Հայոց Մարմինը գրեթե անհոգի մնաց…
         Օ՜ նախնիք, ախր այդ ի՜նչ արեցիք, ինչպե՜ս  ՄԵՐ  տունը, հավատքը, մշակույթն ու պատմությունը կուրորեն նվիրաբերեցիք օտարին՝ թշնամուն: Ի՞նչ էին թողել ձեզ ձեր հայրերն ու պապերը, և ի՞նչ թողեցիք դուք մեզ… ու՞մ առաքելությանը ծառայեցիք… բայց արդեն բա’վ է:
        Օ՜ Հայոց Աստվածներ, ես միանում եմ Րաֆֆու՝1 Ձեզ ուղղված կենացին, բայց նաև մեղանչում եմ իմ նախնյաց ճակատագրական սխալների համար: Արդ, ի’նձ տարեք Ձեր քավարանով՝ որպես զոհաբերություն, թող արյունս լինի հատուցում՝ անցյալի մեղքերի, բայցև հետ եկե’ք, զորացրե’ք Ազգը Հայոց, վերամիավորե’ք Հայրենիք-Հայքը՝ ԱրԱրչության Օրրանը:
       Հավերժ փա՜ռք, վասն Հայքի ու Հայության նահատակված՝ իրենց կյանքը զոհաբերած Հայորդիներին-Արորդիներին, և նոր ծնունդ նրանց սրբազան հոգիներին՝ եկող սերնդի մեջ…

1 – Ո՛վ հայրեր, ո՛վ պապեր, այս գավաթը խմում եմ, բայց առանց նվիրելու ձեր ոսկորներին: Եթե դուք այս վանքերի տեղը, որոնցով լիքն է մեր երկիրը, բերդեր շինեիք, եթե դուք սուրբ խաչերի և անոթների փոխարեն, որ սպառեցին ձեր հարստությունը, զենքեր գնեիք, եթե դուք այն անուշահոտությանց տեղ, որ խնկվում են մեր տաճարներում, վառոդ ծխեիք, այժմ մեր երկիրը բախտավոր կլիներ:
      Մեր երկիրը չէին քանդի, մեր որդիքը չէին կոտորվի և մեր կանանց չէին հափշտակի…
      Վանքերից ծագեց մեր երկրի կործանումը, նրանք խլեցին մեր սիրտը և քաջությունը, նրանք ձգեցին մեզ ստրկության մեջ, սկսած այն օրից, երբ Տրդատը թողեց իր սուրը և թագը, վերցրեց խաչը և մտավ Մանյա այրը` ճգնելու…
      Ո՛վ Հայոց հին աստվածներ, ո՛վ Անահիտ, ո՛վ Վահագն, ո՛վ Հայկ, նվիրում եմ այս բաժակը Ձեր սուրբ հիշատակին, դուք փրկեցեք մեզ… (Րաֆֆի )

Շարունակել կարդալ

ԽՈՍՏՈՎԱՆԱՆՔ ԵՂԲԱՅՐՆԵՐԻՍ ԶՈՐԱՎՈՐ

ԽՈՍՏՈՎԱՆԱՆՔ ԵՂԲԱՅՐՆԵՐԻՍ ԶՈՐԱՎՈՐ

       Օ՜ Վահագն, Աստված Հայոց Զորության, Քո ձեռքի հպումն եմ զգում ծոծրակիս՝ արդեն տարիներ շարունակ: Ինչքա՜ն են ջերմանում հոգիս ու մարմինս այդ հպումից, ի՜նչ զորավոր ես Աստվա’ծ իմ, Եղբա’յր իմ՝ Վահագն: Ինչքա՜ն եմ երազել տեսնել Քեզ արթմնի, լինել կողքիդ, Ինչքա՜ն եմ ցանկացել, որ Ավագ Եղբոր պես համբուրես ճակատս ու օրհնես Արահետս, Օ՜ Վահագն:
       Ինչքա՜ն եմ զգացել Քո ներկայությունը, Քո ձեռքը՝ կռվազան տարիքում, իմ դժվարին օրերին, հատկապես պատերազմի տարիներին՝ ռազմադաշտում, նաև՝ այլուր… Քո հետ բարձրացա Արագածի գագաթը՝ խոսելու Հայ Աստվածների հետ, ազատորեն ու վեհության մեջ տեսնելու Մասիսները, հիշու՞մ ես, երբ ուժասպառ էի, հենց գագաթի տակ մի վերջին ճիգով Քեզ կանչեցի… Առաջին անգամ բարձրաձայն կանչեցի:
       Օ՜ Վահագն, ապավեն եղիր մեր գործին, վասնզի այն եթերային մի անկտրելի ոգեղեն թել է՝ ՄԵՐ անցյալ, ներկա և գալիք սերունդների Առաքելության մեջ…
       Ուժդ անսպա’ռ, Զորության Աստված:
      …Քաջազուն Եղբայր իմ՝ Գարեգին Նժդեհ, ինչքա՜ն եմ ձգտել նմանվել Քեզ, զենքի և գրչի ոգե-գաղափարական Եղբայր ու Ընկեր հարազատ:
       Ներկայիս հայ նվիրյալ տեսակի համար յուրահատուկ «կաղապար» ես, որի մեջ ամեն հայ իր չափն ու դերը պիտի զգա…
       Ինչքա՜ն եմ սնվել-սնվում Քո ցեղակրոն-արիական ուսմունքից, Քեզ պես երազել եմ խոսել Վահագնի հետ («Աստվածը հին՝ Արիական Հայության»), ինչքա՜ն եմ Քո հետ համաձայնվել, որ «մի նոր Սուրբ Գիրք պիտի դրվի մեր ժողովրդի ձեռքը՝ Արիների Ավետարանը…» և այժմ էլ ես եմ ձգտում դրան:
        Օ՜ Նժդեհ, ոգու, մտքի և զենքի ազգային և համամարդկային հսկա, Կիսաստվածային Եղբայր իմ, արդեն Վահագնացած Հայորդի, ու’ժ տուր ինձ՝ նույնպես հասնելու Վահագնին…
        Թող Տիեզերքի ԱՐԱՐԻՉՆ ու Հայր Արան լինեն ապավեն Ձեզ և մեզ բոլորիս: Փա՜ռք Ազգին և առա՝ջ դեպի Հայոց Առաքելություն…

 – Սիրում եմ քեզ կյանք, քանզի արարչական ես ու անգնահատելի, սրբազան ժամանակահատված ես՝ ծննդի և մահվան միջև, մի լուսեղեն ժամանակահատված՝ ազգիս նվիրաբերվելու և անդադրում գործելու…
 – Սիրում եմ քեզ մահ, քանզի բնական ես ու անգերազանցելի, տանում ես հոգիս՝ հանուն ազգիս բնության հետ ձուլելու, ուրեմնև հավերժության գիրկը…

Արմեն Ավետիսյան

Շարունակել կարդալ

ՀԱՅ ԱՍՏՎԱԾՆԵՐԻՆ ԲԱՐԻ ՎԵՐԱԴԱՐՁ

{mosflv}/img/video/nmrut_ler.flv{/mosflv}

ՀԱՅ ԱՍՏՎԱԾՆԵՐԻՆ ԲԱՐԻ ՎԵՐԱԴԱՐՁ

       ԱրԱրիչը ԱրԱրեց ԱրԱրածին ԱրԱրատում և այդ ԱրԱրված Արիածին ԱրԱրածը Արիացին էր՝ Արի Մարդը (Արի Մանը)` Արմանը կամ Արմենը…  
       Փա՜ռք ԱՐԱՐՉԻՆ, որ Սկիզբն է և Վերջը Ամենայնի, Ամենակարողն է ու Ամենակատարյալը, և Ինքը հենց Տիեզերքն է՝ Տիրոջ Եզերքը…
                                                        Հա՜յր իմ ԱրԱրիչ,
                                                        Մա՜յր իմ Բնություն,
                                                        Տու՜ն իմ Տիեզերք,
                                                        Սիրու’մ եմ ես Ձեզ,
                                                        Գալի’ս եմ ես Ձեզ,
                                                        Կհասնե’մ ես Ձեզ…
         Փա՜ռք Ամենակալ Տիրոջը, որ ԱրԱրիչն է նաև Իր Որդիների՝ Հայ Աստվածների…
        Օ՜ Հայոց Աստվածներ, Տիեզերքի Զավակներ, Զորութ- յան, Սիրո ու Բարու Աստվածներ, ԱրԱրչական Առաքինության ու Հայոց Առաքելության Աստվածներ…
        Օ՜ Հայր Արա, որ Քո Աստվածային Սերմից ենք մենք և կրում ենք Քո Անմահ Գենը (Ծինը),
        Օ՜ Հայկ, որ ծնունդն ես Հայր Արայի, և մեր Նախնին ես՝ Երկնի ու Երկրի Երկունքից Ծնված,
        Օ՜ Մայր Անահիտ, որ Արգանդն ես Հայոց ԱրԱրման, Աստվածամայրը՝ Հայորդի-Արորդիների,
        Օ՜ Վահագն, Հայոց Զորության տիրակալ, ոգու և բազկի Դու ապավեն, քաջության ու մարտունակության տիպար,
        Օ՜ Միհր, իմաստուն և արևատենչ, Հայոց ոգեղեն ու անշեջ կրակ,
        Օ՜ Տիր, Հայոց մտքի ու դպրության գանձարան, հայկականության անսպառ դպրանոց,
        Օ՜ Աստղիկ, սիրո ու գեղեցկության հավերժական դիցուհի, մարդու և բնության ներդաշնակ գեղանք,
        Օ՜ Վանատուր, Հայոց հյուրընկալության-հյուրասիրության շտեմարան, նվիրաբերվելու անհակ օրրան,
        Օ՜ Հայոց բոլոր Աստվածներ.
        Դուք, որ սիրում եք մեզ, բայց խռովել եք մեզանից, մեր նախնյաց ժամանակավոր թուլակամության ու դաժան-դավադիր հավատափոխության համար, դարձե’ք դեպի մեզ՝ դեպի Ձեզ եկող նոր սերունդը, Ձեզնով ապրող, Ձեզնով սնվող Հայորդի-Արորդիներին դարձե’ք, զորացրե’ք մեզ մեր հավատքով և առաջնորդե’ք հանուն Հայի ու Հայքի…
       Փա՜ռք Հայ Աստվածներին և բարի վերադարձ դեպ մեր հոգիները…
ՀԱՅԻ ՈԳՈՒՆ
        Օ՜ Հայի Ոգի…
      Տիեզերքի անհունից եկած և երկրային բնության հետ ձուլված Հայի Ոգի: Դիմում եմ Քեզ՝ հայացքս ուղղելով իմ ներսը՝ Գենիս ԱրԱրչադիր և ԱրԱրչահաղորդ, որ Քո ԱրԱրչության Արգասիքն է: Ես զգում եմ Քեզ՝ Հայի Ոգի, զգում եմ Քո ջերմությունն ամեն մի բջիջովս, սակայն, տու’ր ինձ զորություն, որ զգալս ի նպաստ դնեմ Քո վերահաստատման համար: Հայության մեջ Քո հավերժական հաստատման համար:
        Օ՜ Հայի Ոգի, տու’ր ինձ այդ զորությունը՝ Ազգիս հանդեպ Առաքելությանս հաջող ավարտի համար, և այնժամ տա’ր ինձ, որ միաձուլվեմ Քեզ, դառնամ մեկ հյուլեն Քո Զորության և մասնիկը՝ Ազգիս Ոգեղենության…

Արմեն Ավետիսյան

Շարունակել կարդալ

Հայր Արայի Օրհնանքը քեզ՝ Քրմապետ

Հայր Արայի Օրհնանքը քեզ՝ Քրմապետ

        Մեր սիրելի Քրմապետի երկրային կյանքն այլևս օրինակ    պիտի հանդիսանա հայ արորդիների համար: Նա արեց առաջին և կարևոր քայլերը՝ հայոց հնագույն հավատամքին վերադառնալու, հայոց ծիսակարգով օծվելու, Հայ Աստվածների հետ խոսելու… ուղղությամբ: Մեծ է Տիայր Սլակի լուման Հայ-Արիական կեցությանը դառնալու գործում: Նա ապրեց որպես ազգային (հեթանոս) հայորդի և այդպիսին էլ մահացավ մարմնապես: Նրա մահը, մարմնի այրումը Քրմապետի հոգին ոգեղենացրեց և վերադարձրեց Հայ Աստվածներին… հրկիզման արդյունք մասունքները խառնվեցին բնության չորս տարրերին՝ հուրին, օդին, ջրին, հողին և իրականացվեց «Հու’ր էիր, հու’ր դարձիր»-ը: Այո’, Հայ-Արիացու արարչական մարմինը չի կարող հող դառնալ, ավելին՝ իրավունք չունի դառնալ սողացող ճիճուներին կեր…
      Մենք՝ հայ-արիացիներս, այսօրվանից պատգամում ենք՝ մեզ էլ թաղել նույն ծիսակարգով… Փա՜ռք Հայ Աստվածներին, փա՜ռք Արարչին:  

ՀԱՄ առաջնորդ՝ Արմեն Ավետիսյան

Շարունակել կարդալ