Պատառիկ մը «հայ» արվամոլների «չարքաշ» կյանքից
Սկիզբը՝ թիվ 5, 6, 7, 8-ում
«Սովետական հանրագիտարանային բառարանում» (1987թ. (գիտական մի ամբողջ խումբ է աշխատել)) «հոմոսեքսուալիզմ» ասվածը բացատրվում է հետեւյալ կերպ (ներկայացնում եմ բնագրով). «Гомосексуализм (от гомо… и лат. sexus-пол), разновидность полового извращения, половое влечение к лицам своего пола.¦ .» (ընդգծումը իմն է): Ուշադրություն դարձնենք «հոմոսեքսուալիզմ»-ի հայերեն թարգմանությանը՝ արվա-մոլ-ություն» (ընդգծումը իմն է): «Извращение» եւ «մոլություն, մոլուցք»: Ամեն ինչ ասված է:
«Լուսանցք»-ի նախորդ համարներում խոսելով Երեւանի Կոմայգու արվամոլներից՝ հիմնականում անդրադարձել էի ընդհանուր երեւույթին՝ ինչու են նրանք շատանում, ու՞մ է ձեռնտու այգու խնդիրը չլուծելը (հասկանալ՝ այգին նրանցից ազատելը), ու՞մ է ձեռնտու արվամոլությունն իբրեւ բիզնես զարգացնելը, եւ նաեւ՝ հպանցիկ, թե ինչ է լինում նրանց հետ, ովքեր այդ արվամոլների խնդիրը համարձակվում են խորքային բարձրացնել: Այդ ամենը հասկանալու համար ես օրեր, շաբաթներ շարունակ դիտարկում արեցի Կոմայգում, իբրեւ պատահական անցորդ, որ հետաքրքված է նրանց ճակատագրով, զրույցի բռնվեցի նրանց հետ՝ փորձելով հասկանալ նրանց՝ ինչ են ուզում, ովքեր են, ինչ շահ են հետապնդում: Զրույցի բռնվելու փորձերի առաջին օրերն էին դժվար, ոչ մի կերպ նրանց «յուրայինը» դառնալ չէր հաջողվում (եւ փա՜ռք Աստվածներին), ինձ անբարեհաճ էին վերաբերում: Նրանցից մեկը, որ կնոջ շարժուձեւից բացի անգամ կնոջ ձայնային ելեւէջներն էր յուրացրել, նույնիսկ մի օր հարձակվեց, թե՝ «ընչի ես ստեղ ֆռֆռում սաղ օրը, կարող ա՞ մենթերին գորձ ես ուզում տաս»: Մի պատմություն հորինեցի, թե մանկությանս ընկերոջ մոտ, որի հետ մտերիմ ենք ընտանիքներով, տարօրինակություններ եմ նկատում, աղջիկներով կարծես այլեւս չի հետաքրքրվում, ու ես էլ, քանի որ իբր կռահում եմ՝ բանն ինչումն է, ուզում եմ օգնել նրան, իսկ օգնելու համար հասկանալ է պետք: Ահա եւ իմ Կոմայգի ամենօրյա այցերի պատճառը… Ինձ հավատացին միայն այն բանից հետո, երբ սեփական կամքով բացած պայուսակումս ու գրպաններումս ձայնագրող կամ լսող եւ տեխնիկական ոչ մի տեսակի սարք չգտան (գործընկերներիցս մեկը, ով լավ գիտեր ձայնագրելու կամ լուսանկարելու հետեւանքները, ինձ զգուշացրել էր, ես էլ պատրաստված՝ դատարկաձեռն գնացել էի: Բացի այդ՝ ինչ իմաստ ունի ձայնագրելը, տեսագրելը, լուսանկարելը, ոստիկանությունն ու «ԿԳԲ»-ն (դեռ ազգային անվտանգություն չէ ինձ համար) դրանք ինձնից լավ են անում, բայց սայլը տեղից չի շարժվում):
Մինչդեռ իրականում դատարկաձեռն չէի. լրագրողի համար սեփական ուղեղը միշտ էլ ձայնագրիչ է: Իմ նպատակը Կոմայգին զավթած արվամոլների իրական կերպը ներկայացնելն էր, որպեսզի հանրությունը ճանաչի նրանց, զգուշանա նրանցից ու երբեւէ, ոչ մի պարագայում չհավատա նրանց զոհի կերպարին:
Միայն լսեք, թե ինչ են պատմում այդ «խեղճերը» իրենց «չարքաշ» օրերի մասին:
Իմ «զրուցասերները» հինգն էին, մնացյալը զբաղված էին, պահանջված, ու հաճախորդները սրանց անընդհատ տանում-բերում էին (երեկոյան յոթից սկսվում էր):
Հինգից առաջինի «կնքանունը» այդպես էլ չիմացա, իսկ նոր անունը՝ «ով ինչ ուզի ասում ա, բայց շատ են ասում բարբի»: Այդպես նրան հաճախորդները կոչել են բարակ մեջքի համար: Հաճախորդները եղել են տղամարդիկ, որոնք, «դավին անտեղյակ», կարծել են, թե մարմնավաճառը կին է: Հիմնականում, որ Բարբիին տանում-տեսնում են տղամարդ է, «ծեծում են, ճամփու դնում»: «Անխիղճ են էդ զիբիլ տղամարդիկ», ինչ զոհողությունների ասես չի գնում՝ «մեջքն էնքան է գոտիով ձգել, ցավից մեռնում է», բայց՝ դրանց (հաճախորդներին նկատի ունի) համար՝ հեչ: «Իսկ մե՞ջքդ ինչու ես ձգում»,- հարցնում եմ: «Որ էդ անասունները (նրանց չհավանող տղամարդիկ) իրանց երազների աղջկան գտնեն»: «Հա, բայց դու աղջիկ չես չէ՞»,-ասում եմ: «Բա ի՞նչ եմ»,- «բարակ» մեջքին հակառակ բավականին տգեղ ծիծաղ ուներ: Բարբին պատմում է, որ իր բախտը չի բերում, իրեն հիմնականում «անխիղճներն են ռաստվում»:
Այլ է «ընկերուհու՝ Գայուլիկի»՝ պարագայում, նրան տղամարդիկ չեն նեղացնում: «Հա, բայց էդ տղամարդիկ երեւի ձեր պես են չէ՞»: «Մեր պես ասելով ինչ ես ուզում դուրս տաս»,- նրա հանկարծակի կոպտությունից հասկանում եմ, որ «բռնվել» կարող եմ: «Դե, ձեր պես հանրության կողմից չհասկացված, նուրբ հոգի ունեցող»,- ուզում եմ հարթել՝ մտքումս էլ թե՝ «առը հա»:
«Նուրբ հոգու» բնորոշումը Բարբիին նորից թակարդն է գցում: Նա շարունակում է պատմել Գայուլիկի «հաջողությունները» (Բարբիի ասելով Գայուլիկի իսկական անունը Ալեքսանդր է): Նրան լինում է, որ տանում են փողատերերը, «նվերներով ճամփու դնում»: Էս վերջերս էլ մի փողատեր տարել է ու մատուցել իր արտասահմանի գործընկերոջը՝ իմանալով, որ վերջինս համասեռամոլ է: Հարցնում եմ՝ «բա էդ փողատերը չի օգտվու՞մ Գայուլիկի ծառայություններից»: «Չէ, – ասում է Բարբին,- մի անգամ փորձել է, հետո քֆրտե
լ, ասել՝ բերանդ ստեղ-ընդեղ բացել ես, կկորցնեմ»:
Գայուլիկը ոչ մեկի, Բարբիի հավաստմամբ, չի ասել, թե ով էր էդ փողատերը. «դե ինձ, համենայնդեպս, չի ասել, բայց երեւի իրա ընկերուհուն՝ Դայանային ասած կլինի»: Ի տարբերություն Բարբիի, Ալեքսանդր-Գայուլիկն ու Արամ-Դայանան չխոսկան էին: Դայանայի ձեռքերին կապտուկներ շատ կային, երեւի «անխիղճների» գործն էր:
Թե ինչու են այդ «անխիղճներից» բողոքում ու անընդհատ գնում դեպի նրանց, բարբիների, գայուլիկների ու դայանաների պատճառաբանությունը մեկն է. «Աշխատանք չունենք, սենց ենք ապրում: Հացի փող ենք աշխատում, հո չենք մեռնի»:
Ասել է թե՝ չմեռնելու համար հարկ է արվամո՞լ լինել…
Մինչդեռ իրականում դատարկաձեռն չէի. լրագրողի համար սեփական ուղեղը միշտ էլ ձայնագրիչ է: Իմ նպատակը Կոմայգին զավթած արվամոլների իրական կերպը ներկայացնելն էր, որպեսզի հանրությունը ճանաչի նրանց, զգուշանա նրանցից ու երբեւէ, ոչ մի պարագայում չհավատա նրանց զոհի կերպարին:
Միայն լսեք, թե ինչ են պատմում այդ «խեղճերը» իրենց «չարքաշ» օրերի մասին:
Իմ «զրուցասերները» հինգն էին, մնացյալը զբաղված էին, պահանջված, ու հաճախորդները սրանց անընդհատ տանում-բերում էին (երեկոյան յոթից սկսվում էր):
Հինգից առաջինի «կնքանունը» այդպես էլ չիմացա, իսկ նոր անունը՝ «ով ինչ ուզի ասում ա, բայց շատ են ասում բարբի»: Այդպես նրան հաճախորդները կոչել են բարակ մեջքի համար: Հաճախորդները եղել են տղամարդիկ, որոնք, «դավին անտեղյակ», կարծել են, թե մարմնավաճառը կին է: Հիմնականում, որ Բարբիին տանում-տեսնում են տղամարդ է, «ծեծում են, ճամփու դնում»: «Անխիղճ են էդ զիբիլ տղամարդիկ», ինչ զոհողությունների ասես չի գնում՝ «մեջքն էնքան է գոտիով ձգել, ցավից մեռնում է», բայց՝ դրանց (հաճախորդներին նկատի ունի) համար՝ հեչ: «Իսկ մե՞ջքդ ինչու ես ձգում»,- հարցնում եմ: «Որ էդ անասունները (նրանց չհավանող տղամարդիկ) իրանց երազների աղջկան գտնեն»: «Հա, բայց դու աղջիկ չես չէ՞»,-ասում եմ: «Բա ի՞նչ եմ»,- «բարակ» մեջքին հակառակ բավականին տգեղ ծիծաղ ուներ: Բարբին պատմում է, որ իր բախտը չի բերում, իրեն հիմնականում «անխիղճներն են ռաստվում»:
Այլ է «ընկերուհու՝ Գայուլիկի»՝ պարագայում, նրան տղամարդիկ չեն նեղացնում: «Հա, բայց էդ տղամարդիկ երեւի ձեր պես են չէ՞»: «Մեր պես ասելով ինչ ես ուզում դուրս տաս»,- նրա հանկարծակի կոպտությունից հասկանում եմ, որ «բռնվել» կարող եմ: «Դե, ձեր պես հանրության կողմից չհասկացված, նուրբ հոգի ունեցող»,- ուզում եմ հարթել՝ մտքումս էլ թե՝ «առը հա»:
«Նուրբ հոգու» բնորոշումը Բարբիին նորից թակարդն է գցում: Նա շարունակում է պատմել Գայուլիկի «հաջողությունները» (Բարբիի ասելով Գայուլիկի իսկական անունը Ալեքսանդր է): Նրան լինում է, որ տանում են փողատերերը, «նվերներով ճամփու դնում»: Էս վերջերս էլ մի փողատեր տարել է ու մատուցել իր արտասահմանի գործընկերոջը՝ իմանալով, որ վերջինս համասեռամոլ է: Հարցնում եմ՝ «բա էդ փողատերը չի օգտվու՞մ Գայուլիկի ծառայություններից»: «Չէ, – ասում է Բարբին,- մի անգամ փորձել է, հետո քֆրտե
լ, ասել՝ բերանդ ստեղ-ընդեղ բացել ես, կկորցնեմ»:
Գայուլիկը ոչ մեկի, Բարբիի հավաստմամբ, չի ասել, թե ով էր էդ փողատերը. «դե ինձ, համենայնդեպս, չի ասել, բայց երեւի իրա ընկերուհուն՝ Դայանային ասած կլինի»: Ի տարբերություն Բարբիի, Ալեքսանդր-Գայուլիկն ու Արամ-Դայանան չխոսկան էին: Դայանայի ձեռքերին կապտուկներ շատ կային, երեւի «անխիղճների» գործն էր:
Թե ինչու են այդ «անխիղճներից» բողոքում ու անընդհատ գնում դեպի նրանց, բարբիների, գայուլիկների ու դայանաների պատճառաբանությունը մեկն է. «Աշխատանք չունենք, սենց ենք ապրում: Հացի փող ենք աշխատում, հո չենք մեռնի»:
Ասել է թե՝ չմեռնելու համար հարկ է արվամո՞լ լինել…
Շարունակելի
Ա. Մելքոնյան
Հ.Գ.- Մամուլ.am-ից վերցված լուսանկարում իմ զրուցակիցները չեն:
«Լուսանցք» թիվ 9 (230), 2011թ.
Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org -ի «Մամուլ» բաժնում www.pressinfo.am -ի «Բեռնում» բաժնում
Loading ...
