Հայ ա­րի­ներն ա­ռա­ջար­կում են ստեղ­ծել Ադր­բե­ջան կոչ­վող ար­հես­տա­ծին պե­տութ­յա­նը պատ­ժե­լու ռա


Ա­րիա­կան ազ­գե­րի բնա­կան դա­շինք, Հա­կա­թուր­քա­կան ճա­կատ եւ Կով­կա­սի ու Մեր­ձա­վոր Ա­րե­ւել­քի բնիկ ազ­գե­րի լի­գա

 Հայ Ա­րիա­կան Միա­բա­նութ­յու­նը հայ­տա­րա­րում է, որ ադր­բե­ջա­նա­կան սադ­րանք­ներն ու մե­ծա­պե­տա­կան նկրտում­ներն այ­լեւս ան­հան­դուր­ժե­լի են: Մենք մեր զայ­րույթն ենք հայտ­նում հայ-ադր­բե­ջա­նա­կան սահ­մա­նին ի­րա­կա­նաց­ված հեր­թա­կան ադր­բե­ջա­նա­կան դա­վադ­րութ­յան եւ սադ­րան­քի կա­պակ­ցութ­յամբ, ին­չի հե­տե­ւան­քով վերս­տին տու­ժել են հա­յոր­դի­ներ:

Պաշ­տո­նա­կան Բաք­վի մտա­վոր հի­վան­դութ­յամբ տա­ռա­պող պաշ­տոն­յա­ներն ան­կա­րող են կա­սեց­նել ի­րենց ծա­լա­պա­կաս նա­խա­գա­հի հա­կա­հայ հիս­տե­րիան: Իլ­համ Ա­լիեւ կոչ­ված այս իբր ադր­բե­ջան­ցին ըն­դա­մե­նը կով­կաս­յան թա­թար­նե­րի եւ ալ­թա­յա­կան տա­փաս­տան­նե­րի ան­հայ­րե­նիք թյուր­քա­կան ցե­ղախմ­բե­րի ար­յու­նա­պիղծ ժա­ռանգ­նե­րից է, ով այ­լես չի թաքց­նում իր ծա­վա­լա­պաշ­տա­կան ձգտում­նե­րը Հա­յա­ս­­տա­նի ու Ի­րա­նի տա­րածք­նե­րի նկատ­մամբ:

Հայ Ա­րիա­կան Միա­բա­նութ­յան պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րը տա­րի­ներ շա­րու­նակ պաշ­տո­նա­կան եւ այլ հան­դի­պում­նե­րում մշտա­պես զգու­շաց­րել են Հա­յաս­տա­նի, Ի­րա­նի, Սի­րիա­յի, Լի­բա­նա­նի, Ի­րա­քի եւ տա­րա­ծաշր­ջա­նի այլ երկր­նե­րի ղե­կա­վար շրջա­նակ­նե­րին, որ հա­մա­թուր­քա­կան (այդ թվում՝ հա­մաադր­բե­ջա­նա­կան) նկրտում­նե­րը կա­րող են հան­գեց­նել մեծ բա­խում­նե­րի, իսկ տե­ղա­յին ռազ­մա­կան գոր­ծո­ղութ­յուն­նե­րը՝ տա­րա­ծաշր­ջա­նա­յին պա­տե­րազմ­նե­րի: Եվ հա­մա­թուր­քա­կան (Բալ­կան­նե­րից Կով­կա­սով դե­պի Մի­ջին Ա­սիա եւ ռու­սաս­տան­յան Սա­խա-Յա­կու­տիա ու չի­նա­կան Ույ­ղուրս­տան) ծա­վա­լա­պաշ­տութ­յան դեմ ա­ռա­ջար­կել են տա­րա­ծաշր­ջա­նի Ա­րիա­կան ազ­գե­րի բնա­կան դա­շինք ձե­ւա­վո­րել, ո­րը կա­րող է մա­հա­­ցու ու վերջ­նա­կան հար­ված հասց­նել բար­բա­րոս ու քոչ­վոր թյուր­քա­կան զանգ­ված­նե­րին, ո­րոնք ներ­թա­փան­ցել են մեր տա­րա­ծաշր­ջան դեռ դա­րեր ա­ռաջ, եւ բնիկ ազ­գերն այ­լեւս մո­ռա­ցել են խա­ղա­ղութ­յան ու հա­մե­րաշ­խութ­յան մա­սին:

Հայ Ա­րիա­կան Միա­բա­նութ­յու­նը կոչ է ա­նում Հա­յաս­տա­նի իշ­խա­նութ­յուն­նե­րին՝ ծրագ­րել նոր ռազ­մա­­­վա­րութ­յուն՝ ընդ­դեմ Ադր­բե­ջան կոչ­վող ար­հես­տա­ծին պե­տութ­յան: Այս պե­տութ­յու­նը ստեղծ­վել է 1918թ.-ին՝ բա­ցար­ձա­կա­պես ոչն­չից՝ ա­ռանց հիմ­քի՝ հա­յե­րի, պար­սիկ­նե­րի եւ կով­կաս­յան բնիկ ազ­գե­րի տա­րածք­նե­րի վրա, չու­նի գո­յա­տե­ւե­լու բնա­կան, պատ­մա­կան ու ի­րա­վա­կան ո­րե­ւէ հիմք: Նույ­նը վե­րա­բե­րում է տա­րա­ծաշր­ջա­նի մյուս զավ­թիչ ու բար­բա­րոս ար­հես­տա­կան երկ­րին, որ կոչ­վում է Թուր­քիա, ո­րը Հա­յոց ցե­ղաս­պա­նութ­յան մի­լիո­նա­վոր զո­հե­րի ար­յան գնով տի­րա­ցավ Ա­րեւմտ­յան Հա­յաս­տա­նին ու դեռ ար­նա­խում մտադ­րութ­յուն­ներ ու­նի:

Եվ ա­հա, հեր­թա­կան ադր­բե­ջա­նա­կան սադ­րան­քը ե­ղավ այն օ­րը, երբ աշ­խա­տան­քա­յին այ­ցով Հա­յաս­տան ժա­մա­նեց ԱՄՆ պետ­քար­տու­ղար Հի­լա­րի Քլին­թո­նը: Սա ցու­ցադ­րա­կան ապ­տակ է այս­պես կոչ­ված «մի­ջազ­գա­յին հան­րութ­յա­նը», ո­րը մի ան­պա­տաս­խա­նա­տու եւ ան­հո­գի մարմ­նի տպա­վո­րութ­յուն է թող­նում, ո­րին, երբ ցան­կա­նում, հենց այդ ան­հաս­կա­նա­լի ձե­ւա­կերպ­մամբ էլ օգ­տա­գոր­ծում են Ա­րեւ­մուտ­քի պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րը եւ միայն ի­րենց նպա­տակ­նե­րի հա­մար:

Հա­յաս­տա­նի իշ­խա­նութ­յուն­ներն այ­լեւս չպետք է հա­վա­տան ա­րեւմտ­յան, ռու­սաս­տան­յան կամ ա­րեւել­յան խոս­տում­նե­րին, քան­զի վնաս­նե­րը եւ զո­հե­րը միայն մեզ հա­մար են լի­նում հաս­կա­նա­լի ու ցա­վա­լի, իսկ մեր ցա­վը օ­տա­րին հա­սա­նե­լի չէ: Իսկ մեր ազ­գա­կից­նե­րի կյան­քի ու բա­րօ­րութ­յան պա­տաս­խա­նա­տուն մենք բո­լորս ենք՝ հա­մայն հա­յութ­յու­նը:

Հայ Ա­րիա­կան Միա­բա­նութ­յու­նը ա­ռա­ջար­կում է Ադր­բե­ջա­նին պատ­ժե­լու, ու ե­թե պի­տի շա­րու­նակ­վեն մեր զո­հե­րը, ին­չու ոչ՝ այդ պե­տութ­յա­նը ոչն­չաց­նե­լու պե­տա­կան ռազ­մա­վա­րութ­յուն մշա­կել: Վստահ ենք՝ այդ գոր­ծին կլծվեն շատ ու շատ նվիր­յալ հա­յոր­դի­ներ, հայ ա­րիա­կան­ներ, Ար­ցախ­յան ա­զա­տա­մար­տի մաս­նա­կից­ներ, ով­քեր պատ­րաստ կլի­նեն հա­յոց պե­տութ­յան հրա­մա­նով ի շահ հա­յոց պե­տութ­յան ու հայ ազ­գի անվ­տան­գութ­յան այն­պես գոր­ծե­լու, որ Հա­յաս­տա­նի ու Ար­ցա­խի ներ­կա­յիս սահ­ման­նե­րը մոտ տա­րա­ծութ­յու­նից ան­գամ դի­տե­լու ցան­կութ­յուն չու­նե­նա թշնա­մին……

Մեր տա­րա­ծաշր­ջա­նի երկր­նե­րին, ո­րոնք բո­լորն էլ խնդիր­ներ ու­նեն Թուր­քիա­յի ու Ադր­բե­ջա­նի հետ, ա­ռա­ջար­կո
ւմ ենք ստեղ­ծել Ա­րիա­կան ազ­գե­րի բնա­կան դա­շինք:


Կա­րող է ստեղծ­վել նաեւ Հա­կա­թուր­քա­կան ճա­կատ, ո­րում վստա­հա­բար կա­րող են հա­մա­գոր­ծակ­ցել Հու­նաս­տա­նը, Կիպ­րոսն ու Բուլ­ղա­րիան, ո­րոնք զգա­ցել են թյուր­քա­կան յա­թա­ղա­նի սպան­դը, Սի­րի­ան եւ Ի­րա­քը, ո­րոնք կանգ­նած են տա­րածք­նե­րի կորս­տի շե­մին, Հա­յաս­տանն ու Ի­րա­նը, ո­րոնք դա­րեր շա­րու­նակ պայ­քա­րել են թյուր­քա­կան խու­ժա­նին տա­րա­ծաշր­ջա­նից դուրս հա­նե­լու հա­մար:

Հայ­կա­կան նոր ռազ­մա­վա­րութ­յու­նը պետք է հա­մախմ­բի նաեւ Կով­կա­սի ու Մեր­ձա­վոր Ա­րե­ւել­քի բնիկ ազ­գե­րին (ան­կախ  պե­տութ­յուն ու­նե­նալ-չու­նե­նա­լու հան­գա­ման­քից եւ կրո­նա­կան պատ­կա­նե­լութ­յու­նից)՝ ոչ բնիկ­նե­րին մեր տա­րա­ծաշր­ջան­նե­րից հա­մա­կարգ­ված հե­ռաց­նե­լու հա­մար: Այս հա­կաթ­յուր­քա­կան ծրագ­րում կա­րող են ընդգրկ­վել նաեւ Հյու­սի­սա­յին Կով­կա­սի ռու­սաս­տա­նա­պատ­կան ազ­գե­րը:

 

Հայ Ա­րիա­կան Միա­բա­նութ­յուն եւ

Հայ Ազ­գայ­նա­կան­նե­րի Հա­մախմ­բում

04. 06. 2012թ

 

*  *  *

 
ՀԱՊԿ-ն կ­հա­վա­սա­րակշ­ռի՞ ՆԱ­ՏՕ-ին…

 

Հա­վա­քա­կան անվ­տան­գութ­յան պայ­մա­նագ­րի կազ­մա­կեր­պութ­յան Գլխա­վոր քար­տու­ղար Նի­կո­լայ Բորդ­յու­ժան Ե­րե­ւա­ն-Մոսկ­վա հե­ռուս­տա­կա­մուր­ջի ժա­մա­նակ եւս հայ­տա­րա­րել էր, որ ե­թե «Ադր­բե­ջա­նը ո­րե­ւէ ագ­րե­սիա ի­րա­կա­նաց­նի Հա­յաս­տա­նի նկատ­մամբ, ա­պա ՀԱՊԿ-ն ­միար­ժեք ա­ջակ­ցութ­յուն կցու­ցա­բե­րի Հա­յաս­տա­նին»: Սա է վկա­յում նա­եւ ՀՀ­ անվ­տան­գութ­յան ա­պա­հով­ման նպա­տա­կով մեր երկրում ռու­սա­կան ռազ­մա­կա­յան­նե­րի մա­սին հա­մա­ձայ­նա­գի­րը, ո­րում էլ այդ փո­փո­խութ­յուն­նե­րը կատարվեցին, երբ Հա­յաս­տան էր ե­կել այնժամ ՌԴ­  նա­խա­գահ Մեդ­վե­դե­ւը եւ ստո­րագ­րել ռազ­մա­կա­յան­նե­րի տե­ղա­կայ­ման ժա­մ­­կե­տը 49 տա­րի դարձ­նե­լու մա­սին պայ­մա­նա­գի­րը:

Տա­վու­շի մար­զի ուղ­ղութ­յամբ մի շարք դի­վեր­սիա­նե­րը հաս­տատ ագ­րե­սիա են ՀՀ նկատ­մամբ, ան­գամ չի կա­րող պատ­ճա­ռա­բան­վել, իբր չճա­նաչ­ված ԼՂՀ տա­րածքն է եւ չեն կա­րող մի­ջամ­տել մեր դաշ­նա­կից­նե­րը: ՀԱՊԿ-ն, հատ­կա­պես մեր ռազ­մա­վա­րա­կան դաշ­նա­կիցը, շատ պա­սիվ է: Իսկ Ռու­սաս­տա­նը ոչ միայն ԵԱՀԿ ՄԽ ­հա­մա­նա­խա­գահ է, այլ ՀՀ­ անվ­տան­գութ­յան գոր­ծում մաս­նակ­ցութ­յան ի­րա­վունք ստա­ցած պե­տութ­յուն:

Այս դեպ­քում ու՞մ ­կամ ին­չի՞ն է սպա­սում Մոսկ­վան՝ դաշ­նա­կից Ե­րեւա­նին ա­ջակ­ցե­լու հա­մար: Իսկ Ե­րե­ւա­նն­ ին­չու՞ չի դի­մում ՀԱՊԿ դաշ­նա­կից­նե­րին… Ու՞ր մ­նաց Բորդ­յու­ժա­յի հայ­տա­րա­րութ­յու­նը:  Իսկ Ռու­սաս­տա­նից բա­ցի, ին­չու՞ չեն ար­ձա­գան­քում ՀԱՊԿ մյուս ան­դամ­նե­րը՝ Ղա­զախս­տա­նը, Տա­ջիկս­տա­նը, Բե­լա­ռու­սը կամ մյուսները: Նրանք գո­նե չե՞ն ­ցան­կա­նում ինչ-որ բան ա­սել Ադր­բե­ջա­նին…

Ի­հար­կե, մենք կողմ ենք, որ մեր եր­կի­րը ինք­նու­րույն կա­րո­ղա­նա լու­ծել իր հար­ցե­րը ու հույ­սը ա­նի­մաստ այս կամ այն պե­տութ­յան վրա չդնի: Բայց սա այլ բան է, ու մեկ այլ բան է, երբ ու­նես դաշ­նա­կից­ներ, բայց նրանք թղթե զեն­քե­րով են միայն… Ե­թե ՀԱՊԿ-ն­ այսպիսի կշի­ռ ցույց տա շարունակաբար, ա­պա տա­րա­ծաշր­ջա­նում դժվար թե կա­րո­ղա­նա մրցակ­ցել ՆԱ­ՏՕ-ի հետ:

Այս դեպ­քում ­ՆԱ­ՏՕ-ին ան­դա­մագր­վե­լու հար­ցը գուցեեւ ար­դիա­կան դառա:

 

Ար­տակ Հա­յոց­յան

 

«Լու­սանցք» թիվ 21 (242), 2012թ.

Կար­դա­ցեք «Լու­սանցք»-ի PDF տար­բե­րակ­նե­րը www.hayary.org -ի «Մամուլ» բաժնում www.pressinfo.am -ի «Բեռնում» բաժնում

Այս գրառումը հրապարակվել է Հ.Ա.Մ., Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։