Մեր նախնյաց սիրասուն երկիրը

Մեր նախնյաց սիրասուն երկիրը, որ
Մեծ Հայք ու Հայոց Տուն են կոչել,
Ավերվել է ամեն մի դար,
ՈՒ քոչվոր ամեն մի ցեղ
Հետքն է թողել իր վայրագությունից:

Քսան դար անվերջ-շարունակ
Հաջորդել են գաղթ, ավեր ու նախճիր,
Երկիրդ դատարկվել է հայ ու հայությունից,
Պատմական քարտեզդ կտրատվել, վերափոխվել
Դարձել է օտարինն ու օտարաշունչ:

Եվ միայն Սուրբ հողդ է պահում
Անմեռ հուշ-հիշատակները,
Քո զավակների արյուն-արցունքից,
Որ առատորեն հեղվել է ամեն թիզում…

Արմեն Կարապետյան


Այս գրառումը հրապարակվել է Արվեստ, Հ.Ա.Մ. խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։