Վտանգ. – Միջազգային հիվանդությունը՝ համազգային խնդիր – «Այդ նամակագիրներն այլեւս մտավոռ-ականներ են, որոնց հայրենասիրությունն ավելի մոտ ու հասկանալի է իրենց հետույքին, քան՝ սրտի­ն»…

Արեւմուտքը համոզվելով, որ հայությունը համառորեն պայքարելու է եվրոպական հիվանդագին սանձարձակությունների դեմ, իր անբարո գործին է լծում նաեւ սփյուռքի որոշակի հայտնի հայերի: Մոտ երկու տասնյակ այսպես կոչված՝ նշանավոր սփյուռքահայեր (արդեն շա՛տ նշանավոր…), հանդես եկան համատեղ հայտարարությամբ, որով կոչ են արել Հայաստանում ապահովել հավասարություն եւ արդարություն բոլորի, այդ թվում՝ սեռական փոքրամասնությունների համար: Երեւանում միասեռականության դեմ ուղղված օրենսդրության դատապարտումով հանդես եկողների թվում են կանադահայ կինոռեժիսոր Ատոմ Էգոյանը, նրա կինը՝ դերասանուհի եւ պրոդյուսեր Արսինե Խանջյանը, ամերիկահայ ռոք երաժիշտ Սերժ Թանկյանը, ամերիկահայ գրող Պիտեր Բալակյանը եւ այլք:

Չուշացավ նաեւ Հայաստանի արվեստի գործիչների պատասխանը: Երաժիշտ, բժիշկ Վահան Արծրունին այդ նամակը բավականին ազնիվ մղումներով գրված նամակ է համարել, քանզի դրսում ապրող մտավորականներին դա հոգեհահարազատ թեմա է, ոմանց համար՝ նույնիսկ նոր գիտակցության դրսեւորում. «Չեմ հասկանում՝ ինչ կապ ունեն Սերժ Սարգսյանը ու մեր խեղճ հայրենիքն այս խնդրի հետ, չէ՞ որ սա ավելի շատ դրսի խնդիրն է: Երբեւէ լսե՞լ եք, որ ՀՀ-ում սեռական փոքրամասնություններն ասեն, որ իրենք խնդիր ունեն այստեղ: Ավելի շատ սեռական փոքրամասնությունների մասին խոսում են դրսից հովանավորող կազմակերպություններ­ը»: Ըստ նրա, այդ նամակի հեղինակների նպատակը մեկն է՝ պահպանել իրենց բիզնեսը: Պարզապես ցավալի է, որ դրսում առկա խնդիրն արհեստականորեն փորձում են դարձնել մեր հասարակության խնդիրը. «Արե՜ք ձեր բիզնեսը տղե՜րք, զբաղվե՜ք ձեր գործով, նամակներ մի՜ գրեք, առանց ձեր դրսի միասեռական դարդերի էլ մենք ահագին խնդիրներ ունենք: Կարծում եմ՝ հաջորդ նամակը Սերժ Սարգսյանին՝ կլինի փողոցային շների մասի­ն»:

Երաժիշտ Արտավազդ Բայադյանն էլ նամակի հեղինակներին համարեց «լիբերալ մարդի­կ», որ փորձում են քարուքանդ անել մեր ունեցածը. «Եկեղեցին հիմա պիտի մտածի՝ համաձայնություն տալու՞ է միասեռականներին եկեղեցում ամուսնացնելուն: Սա ճակատագրական խնդիր է մեզ նման փոքրաթիվ ժողովուրդների համար: Հասկանում եք՝ առանց այդ էլ մեզ մի անկյուն են մղել, եւ եթե այսպես շարունակվի, մեզ շուտով կգնդակահարեն»: Նա չի բացառում, որ սփյուռքահայ մեր մտավորականներն ուղղակի պատվեր են կատարում, բայց գուցե այդ մարդիկ հենց այդ «արժեքների» կրողն են: Եթե այո, ապա, ըստ երաժիշտի, թող իրենք իրենց գրեն այդ նամակը, քանի որ մեր երկրում չկա սեռական փոքրամասնությունների խնդիր. «Հայաստանում շատ չեն սեռական փոքրամասնությունները եւ ճնշումների մասին խոսելն ավելորդ է: Նրանք լավ էլ ապրում են, ոչ մի խնդիր չունեն, թող ապրեն, բայց դա չի կարելի դարձնել առաջնային խնդիր»: Արտավազդ Բայադյանը առաջարկում է դրսի մեր հայրենակիցներին նման նամակ գրելու փոխարեն 4000 դոլար տան ՀՀ-ում ապրող ամեն մի ընտանիքում ծնված 4-րդ երեխայի համար. «Երբ կարդացի նամակը, տպավորությունն այն էր, որ մի հոգի է գրել այդ  նամակը, մնացածներն էլ ուղղակի առանց կարդալու ստորագրել են: Բայց ո՞նց կարելի է նման բան անել»:

Արվեստագետները նշել են, որ ՀՀ-ում կան շատ խնդիրներ, որոնց մասին կարելի է նամակ գրել, բայց ոչ այս թեմաներով. «Արդյո՞ք որեւէ մեկը տեսել է, որ միասեռականները ասուլիս հրավիրեն, բողոքեն իրենց այդքա՛ն հրատապ ու անլուծելի խնդիրներից,- նշել է Վահան Արծրունին՝ հավելելով,- կենսաբանական խնդրին սոցիալական խնդրի տեսք պետք չէ տա­լ»: Խորհուրդ կտանք, թող նման նամակ իրենք իրենց գրեն ու կողմնորոշվեն, կարգավորվեն.- ասել են նշյալ արվեստագետները:

Գրականագետ Արտեմ Հարությունյանը անդրադառնալով նամակին՝ ասել է. «Էգոյանը թող մտածի լավ ֆիլմ նկարելու մասին, եւ ոչ թե անհեթեթ նամակներ ուղարկի Հայաստան»: Նա կարեւոր է համարել դպրոցներում սեռական դաստիարակության դասեր անցկացնելը, որովհետեւ «սեքսին ասել քըխ եւ չադրան քաշել գլխին՝ մեծ հանցագործություն ­է», բայց տրանսվեստիտների առկայությունն էլ ինքնին սխալ սեռական դաստիարակության խնդիր է. «Կոմունիստների այգին վերածվել է սոդոմական քաղաք­ի»: Ըստ գրականագետի, ինքը լավ գիտի Էգոյանին, «սփյուռքահայ ռեժիսորը տաքուկ, միլիոնանոց սենյակում նստած խրատ է տալիս մեզ, հեռվից հեռու քարոզում է, որ արվամոլությունը էդքան էլ վատ չի, որ չպետք է ճնշել այդ խեղճ ու կրակ մոլորվածներին, նրանք էլ են իսան… Ճանաչում եմ էգոիստ Էգոյանին: Միասին գնում էինք Բոստոն: Հանկարծ նա ասաց, որ նոր ֆիլմ է նկարում, կոչվում է «Արարատ»: Այնպես պետք է նկարեմ, որ Թուրքիայի զայրույթը հանկարծ չառաջացնեմ. ահա՜ նրա հայրենասիրությունը: Թող նա օրինակ վերցնի հրեա ռեժիսորներից եւ չվախենա թուրքերին ասել այն, ինչ արել են նրանք մեզ հետ, ոչ թե ապուշ նամակներ գրի…»:

Հայ արվեստագետները համաձայն են նամակի այն հատվածին, որտեղ խոսվում է հանդուրժողականության մասին: Բայց երբ «խոսում ենք միասեռականներին պատժելու մասին, նրանց անվանում ենք սոդոմիստներ, դրանով նրանց դարձնում ենք գազան, եւ այստեղ անիմաստ մարդասիրություն պետք չէ ցույց տալ, պարզապես նրանց բուժել է պետք»:

Արտեմ Հայությունյանի խոսքով՝ միասեռականների իրավունքների պաշտպանության մասին նամակ գրող սփյուռքահայ արվեստագետների մեջ կան մարդիկ, ովքեր հագեցել են «տրադիցիոն սիրու­ց» եւ դարձել են միասեռականներ: Բայց իրականում խնդիրն ավելի խորն է՝ պետք է սեռական դաստիարակության մասին մտածել:

Քանդակագործ Ֆերդինանտ Առաքելյանն էլ միասեռականներին համարում է հիվանդներ. «Հոմոսեքսուալիզմը կարելի է համարել 20-րդ դարի ամենամեծ հիվանդությունը: Մեր ազգային ոգին սնվում է եղեռնից փրկված մագաղաթներից, ինչպե՞ս կարող ենք հետեւել այդ այլասերվածությանը: Միասեռականների խնդիրը լուծելու համար անհրաժեշտ է մեկուսացնել նրանց, ինչպես անում են թոքախտավորների, թմրամոլների եւ ՁԻԱՀ-ով հիվանդների հետ: Հոմոսեքսուալիզմը հոգեբանորեն վարակիչ հիվանդություն է»: Հայրենիքին օգնելու փոխարեն ինչե՛ր են գրում.- նեղսրտել է քանդակագործը:

Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանն էլ «Լուսանցք»-ին փոխանցեց, որ այդ նամակագիր սփյուռքահայերն ապացուցեցին, որ իրենք «իրականում մտավոռականներ են, որոնց հայրենասիրությունն ավելի մոտ է իրենց հետույքին, քան՝ սրտի­ն»: Ըստ նրա, վաղուց է հանրությունը (ազգն ավելի դաժան բառեր ունի) մտավորականներին տարանջատել մի քանի շերտի՝ մտավոր-ականներ, մոտավոր-ականներ եւ մտաոռ-ականներ: Այն հայերը, ովքեր ազգին (այն էլ հայրենիքում) կմղեն անբարոյականության, իրենք իրենց էությամբ այլեւս անբարոյականներ են, եւ եթե սեփական գործերն ու կյանքը բարելավելու համար ազգին քարոզում են սեռամոլագարություն, ինչը բարոյական սպանդ է, ապա մեզ համար նրանք նույն ցեղասպան թուրքն են՝ հոգեբարոյական եւ մարդկային ու աստվածային արժեհամակարգային առումներով:

«Դրանցից մեկը, կարծեմ՝ Սերժ Թանկյանը, հիշում եմ, բաց նամակ էր գրել ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանին, եւ դասեր էր տալիս, թե երկիրն ինչպես պետք է կառավարել, ու ափսոս, որ պատասխանի արժանացավ: Հիմա, փոխանակ իր անբարոյական երկրի (ԱՄՆ) սեռախեղների ջատագով նախագահ Բարաք Օբամային նամակ գրեր, թե ազգս հինավուրց չի կարող սեռամոլագար դառնալ (ու այն մյուս տկարներին էլ տար ստորագրելու), արել է լրիվ հակառակ­ը»,- նշում է ՀԱՄ առաջնորդը:

«Ո՞վ են սրանք,- հավելել է նա,- որ ազգ ու հայրենիք մրոտեն ու դեռ փորձեն իրենց հետույքների հիվանդությունը մեր բնապաշտ ուղեղներին զգացական ու հասանելի դարձնել: Եթե Ատոմ Էգոյանն ու Արսինե Խանջյանը փոխել են իրենց սեռական կողմնորոշումները, թող բաժանվեն ու հանգստանան, ոչ թե հայ ընտանիքները քանդեն, իսկ Սերժ Թանկյանն էլ թող իզուր գեղեցկուհի հայուհի կին չտաներ համաշխարհային պոռնկանոց իր երկիրը, ամերիկաներում լիքը արվամոլներ կան… Էն մյուսներին չգիտեմ դեռ ովքեր են, բայց ամեն մեկին մի սեռամոլագար հաստատ հասնում է, թող պսակվեն ու… իրար վայելեն… Բայց մեզնից, հայությունից ու Հայաստանից հեռու: Ժամանակին ասացի, եթե եվրոպաներն այդքան մտահոգ են սրանցով, թո՜ղ դռները լայն բացեն, եւ դրանց իսկական տեղը հոլանդիաները, դանիաները, շվեդիաները եւ այդպիսի այլ երկրներն են… կամ էլ՝ մի Համասեռաշեն կառուցեն ու դրանց լցնեն այնտեղ՝ իրենց իրավունքներով ու սադոմազոխիստական կրքերով հանդերձ… էնքան իրար… մինչեւ զզվեն իրարից ու վերանան անժառանգ եւ անհետք՝ այդ երկոտանի կենդանիները…»:

Այս թեման «Լուսանցք»-ի ուշադրության կենտրոնում է մշտապես, հատկապես՝ մեր ընթերցողների կողմից մեծ արձագանքի արժանացավ «Երեւանյան գծագրեր – Երբ փոքրամասնությունները ճնշում են մեծամասնության իրավունքներ­ը» շարքը, որը տպագրվեց 6 մասով եւ ավարտվեց այն մտքով, որ «մեծամասնությունը կամ պիտի… քոքից կտրի դրանց, կամ էլ՝ ինքը վերածվի փոքրամասնության»: Այդ թողարկումներից մեկում նշված էր. «Կոմայգու մյուս 2 «զրուցակիցներս» էլ առանձնապես չեն տարբերվում Բարբիից, Գայուլիկից ու Դայանայից (հիշեցնենք, որ նրանք արվամոլներ են). նույն անպատկերացնելի մտահորիզոնը, «խղճից թույ­լ» հոգիները, զոհի կերպարանքը, հացի փող աշխատելու անհրաժեշտությունից ելնող վիճակը: Հատկապես վերջինը, մեղմ ասած, տարօրինակ է: «Հացի փող աշխատելու համար ձեռ ու ոտ ունես, գնա՜, մի տեղ բանվորություն արա՜…»,- «հուշում» եմ Բարբիին: «Չի՜ դզու­մ»,- ծպացնում է: «Ուրեմն՝ սրանց համար քարշ գալը դժվար աշխատանքից լավ է»,- մտածում եմ: Դե, իհարկե, լավ է, որովհետեւ արվամոլներն իրենց վաճառքից հաճույք են ստանում, իսկ թե ծեծվում էլ են՝ մտածում են, թե ծեծվում են, որովհետեւ տարբերվում են, ազատամիտ են, համարյա՝ գերազանցության կենտրոն են: Ու այս գիտակցումն էլ նրանց սադիստական մեկ այլ հաճույք է պատճառում: Եվ բացի այդ՝ ի՞նչ կարիք կա տանջվելու, եթե, օրինակ, հաճույքի հետ միասին, փողից զատ, կարելի է նվերներ էլ ստանալ»:

…«Եվ նրանք բոլորն էլ՝ բարբիները, գայուլիկները, դայանաները՝ չաշխատելու մի պատճառաբանություն ունեին՝ իրենք նախկինում աշխատել են, բայց աշխատանքից վռնդվել են սեռական կողմնորոշման պատճառով: Իսկ սեռական կողմնորոշումը հայտնի է դարձել, որովհետեւ իրենք չեն կարողացել իրենց զսպել եւ, ասենք, մի օր սիրահարվել են աշխատակցին (հասկանալ՝ «ձեռք գցելո­վ»՝ հանկարծակիի բերել՝ հասկանալու համար վերջինիս հեռահար արձագանքը,- սա է «սիրահարվել» բայի նրանց՝ կիրառական բացատրությունը): Հետո էլ ասում են, թե դա իրենց անձնական գործն է: Բա եթե անձնական է, ինչի՜ եք աշխարհով մեկ տարածում: Որովհետեւ անբնական այս տեսակը տարածվե՜լ է ուզում: Ընդլայնվե՜լ է ուզում: Մահացու՝ օրինակ ՁԻԱՀ-ով հիվանդները ինչպե՜ս են, մինչեւ մեռնելը անընդհատ վարակել են ուզում եւ ինչքան շատ՝ այնքան լավ: Դա այդ մեռնողին հոգեկան թեթեւություն է բերում: Ես չեմ ասում, այլ՝ տարբեր երկրների հոգեբաններ­ը»:

«Հա, մի բան էլ, նրանք բավականին ագրեսիվ են: Հերք չէ, որ այգին զավթել են, ու նորմալ երեւանցին չի կարողանում այստեղ զբոսնել, դեռ միամիտ զբոսնողի հանդեպ հարձակողական դիրքորոշում էլ են բռնում: Մի անգամ, երբ այգում Բարբիի հետ էի «զրույցի բռնվե­լ» տեսա, որ մի կին հանկարծակիի էր եկել նրանց հագուկապից, իսկ երբ կողքից հուշել էին, որ այս լանջա ու ամեն ինչա բաց «աղջիկները» աղջիկներ չեն, այլ՝ տղաներ, կինը մեխվել էր ու տեղից շարժվել չէր կարողանում: «Մորքուր, քայլի, արձանի դերը քեզ չի՜ սազում»,- Բարբիի ձայնն էր: Պատկերացնու՞մ եք, ինձ ինչպես եմ զսպել, որ ձայն չհանեմ՝ «չբռնվելու» ու հարցախույզս շարունակել կարողանալու համար: «Վա՜յ, գետինը մտնի ձեզ բերող մերը, հա»,- սաստեց կինը: «Գետինը դու մտնես,- ձայնեցին բախտակից արվամոլները,- դու մեզնից լավն ե՞ս, այ խոզ, ոչխար: Արի… (հայհոյանք), բռնի… (հայհոյանք) կյանքում սենց բան տեսած չես լինի… (հայհոյանք­)»: Կինն արագացրեց քայլերը ու իրեն այգուց դուրս շպրտեց: «Գնամ, հանգստացնեմ, որ չբողոք­ի»,- խաբեցի Բարբիին ու վազեցի կնոջ հետեւից: Լաց էր լինում, ասացի. «Մայրիկ ջան, արի գնանք ոստիկանություն, բողոք գրի, ես էլ կվկայեմ, որ այդ ամեն ինչին ականատես եմ եղել»: «Այ բալա, ու՜մ բողոքեմ, ինչի՜ համար, խի միլիցեքը սրանց չեն տեսնու՞մ, տո սրանց էլ թաղեմ, սրանց տերերին էլ՚»- լացելով էլ հեռացավ»:

Իսկ ոստիկանները տեսնու՞մ են, իհարկե տեսնում են, ու ինչպես մեր նախորդ համարներից մեկում էինք գրել, խնդիրը խորքային լուծել չեն ուզում, անհատական բողոք-դիմումի են սպասում: Տեսնում են, լռում են ու անունը դնում են՝ «եվրախորհուրդը չի թողնում»: Ես էլ այն կնոջ խոսքերով ասեմ՝ «տո Եվրոպային էլ թաղեմ, նրան լսողներին էլ հետը, Եվրոպան ձեզ ասում է՝ տուններդ մի մաքրե՞ք, կամ մաքրեք ու կեղտը կուլ տվե՞­ք»:

Հիշեցնենք, որ ոստիկանապետ Վլադիմիր Գասպարյանը մի առիթով լրագրողներին ասաց. «Գրեք, թեման հնչեցրեք, ես Ձեր կողքին ե­մ»: Անընդհատ գրում ենք, ու շատերն են գրում, 6 հրապարակումից բաղկացած հոդվածաշարում ոստիկաններին եւ ընդհանրապես, իրավապահ ամբողջ համակարգին «հուշել» ենք, թե ինչպես կարելի է այգին մաքրել նրանցից եւ ինչպես խնդրին ամբողջական լուծում տալ: Հոդվածաշարը նամակով ուղարկվել է երկրի նախագահ Սերժ Սարգսյանին, ԱԺ նախագահ Սամվել Նիկոյանին (այդ ժամանակ), վարչապետ Տիգրան Սարգսյանին, ոստիկանապետ Վրադիմիր Գասպարյանին եւ Երեւանի քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանին՝ «Լուսանցք»-ի գլխավոր խմբագիր Արմենուհի Մելքոնյանի գրառությամբ, որտեղ մասնավորապես ասվում է. «Ձեր ուշադրությունն եմ հրավիրում մեզանում արմատացող մի բացասական եւ ապազգային երեւույթի նկատմամբ, որը հոգե-բարոյական, իրավա-քաղաքական եւ առողջական ու դաստիարակչական լուրջ խնդիրների առջեւ կկանգնեցնի մեր հանրությանը, ազգին, եթե միջոցներ չձեռնարկվեն եւ մեր ազգային պետությունը ավելի հետեւողական չլինի իր քաղաքացիների մեծամասնության իրավունքները պաշտպանելու հարցերու­մ»: Ստացվեց պատասխան նախագահականից, թե նամակը հասցեագրված է ոստիկանապետին, եւ ոստիկանությունից էլ նամակ եկավ, թե մեր նամակը հանձնվել է ուսումնասիրության… Պայքարն այսօր ավելի վտանգավոր է դարձել, ճնշումները՝ առավել եւս, կանդրադառնա՞ն այս խնդրին մեր պետական այրերը գոնե այժմ:

Թե չէ, կայքերն արդեն պատումներ են ներկայացնում համասեռականների ու այլ անբարոների կյանքից: NEWS.am-ն իր «Գոմիկ Մաշան քաղմասի հետ ա աշխատու­մ» հրապարակմամբ հայտնել էր, թե Գայանե Նասոյանը նորից պնդում է, որ իր որդու «գլխին սարքել են», անգամ հասել էր կառավարության շենքի մոտ եւ պահանջում էր, որ «գոմիկին ծեծելու համար 2011թ. 6 տարվա ազատազրկման դատապարտված իր որդուն՝ Մարտին Վարդանյանին, արդարացնեն եւ ազատեն»: …«Իմ տղան Կոմայգու մոտով անցնելիս ընկերների հետ գոմիկի ա ծեծում, քննիչը կենտրոնականի տանում ա իրան, գրում՝ ավազակային հարձակում, երեխեքին մի հատ ծեծելու համար դատապարտում ա 6 տարի: Ինքն էլ հիվանդ տղ­ա»,- պատմել է տիկին Գայանեն՝ զարմանք հայտնելով, թե ինչու են որդուն 6 տարվա ազատազրկման դատապարտել, եթե նա «չի թալանել գոմիկին, միայն ծեծել ա: Գոմիկների իրավունքները ավելի բարձր են գերադասում, քան սովորական քաղաքացունը»:

Մարիամ Գիշյանը քանի տարի կառավարության շենք է գալիս՝ բնակարան պահանջելու, եւ  պարտքը համարեց մի բան էլ ինքն ասել. «Մարտինը մեղավոր չի եղել, «գոմիկն» է կռիվ հրահրել. Էդ գոմիկն եկել ա, էս տղաներին յազվա ա եղել՝ կպռշկվել ա, ռակի պես կպել ա տղերքին, նրանք էլ դրանից պրծնելու համար ստիպված մի երկու սիլլա են տվել, ծեծել են, որ փախնի իրանցից»: «Գոմիկ Մաշա­ն» քաղմասի հետ է համագործակցում, դիտմամբ այնպես է անում, որ իրեն ծեծեն, իսկ հետո ոստիկանությունում բողոք ներկայացնում, «անունը Մաշայա, բայց չգիտեմ՝ ինքը ղզողլան ա, ով ա, ինչացու ա: Էթում ա, յազվայա լինում սրան նրան, որ իրան ծեծեն միլիցեքն էլ գործ սարքեն էլ­ի»:

Այսպիսի «ընդհարումներ» լինում են հաճախակի եւ տուժյալ կոմը միշտ լինում է ոչ գոմիկը, իսկ սա արդեն ոչ միայն Կոմայգին է «գոմիկացման» տանում, այլ՝ մեր երկիրը:

Իսկ մեր մտավորականները շարունակում են պատասխանել 20 սփյուռքահայերի ապազգային նամակին: Այսպես՝ նկատի ունենալով նույնասեռականության քարոզչության «իրավունքը» պաշտպանող սփյուռքահայերի նամակ-հայտարարությունը, կինոռեժիսոր Արշակ Զաքարյանը հարցրել է՝ իսկ հետերոսեքսուալ հայերի, նորմալ մարդկանց իրավունքներն այս երկրում արդյոք այնքան պաշտպանվա՞ծ են, որ նրանք մտահոգված են ինչ-որ մի խմբի իրավունքներով: Ընդ որում, այն խմբի, որի անդամներն անտեսանելի են մեզ համար, բացի այն մի քանի մարմնավաճառներից, որոնք այստեղ-այնտեղ քարոզում են այլասերվածություն: «Որտե՞ղ էին այդ սփյուռքահայերը կամ այն մարդիկ, ովքեր իրենց հայ են կոչում, երբ հայ կանայք դուրս էին եկել փողոց հղիության նպաստների կրճատման դեմ,- ասել է «Համահայկական ծնողական կոմիտե»-ի նախագահ Արման Բոշյանը:- Որտե՞ղ էին այդ սփյուռքահայերը: Չկային: Նշանակում է՝ այդ 20 հայը ներկայացնում են իրենց անձնական կարծիքը, իրենք սփյուռքահայություն չեն ներկայացնում, չեն էլ կարող ներկայացնել: Փաստորեն, իրենց մտահոգում է հայ ազգի միայն այն խնդիրը, որը կապված է երեխա չունենալու հետ եւ երկրի՝ ապագա չունենալու հետ:

Չէ՞ որ 1915թ. թուրքը ոչնչացնում էր ոչ այնքան հային, որքան հայի տեսակը, եւ պատահական չէ, որ այն հայերը, որոնք ընդունում էին իսլամ, իրենց կյանքը փրկում էին: Բայց 1,5 միլիոնը հավատարիմ մնաց մեր արժեհամակարգին եւ ոչնչացվեց ֆիզիկապես: Այսօր կատարվում է նույն բանը, այսօր մեր արժեհամակարգը, հայի մեր տեսակը փորձում են ոչնչացնել, այս անգամ էլ՝ այլասերման միջոցով: Արդյունքը նույնն է, տարբերություն չկա: Այսպիսով այն մարդիկ, ովքեր կողմ են այլասերմանը, ովքեր ցանկանում են այլասերել հայ ժողովրդին, կարող են լինել միայն 3 տեսակի. մեկը՝ խիստ մոլորյալ, մյուսը՝ ազգի դավաճան, եւ 3-րդը՝ հենց այլասերված: Հիմա այդ 20 մարդը, ովքեր այսպիսի նամակ են ստորագրել, թե այս 3-ից ո՞ր մեկն են, թող իրենք որոշեն: Ես շատ պարզ եմ ասու­մ»: Նշվել է նաեւ, որ անկախ իրավաբանների կողմից մշակվում է օրենքի մի նախագիծ, որն արգելում է անչափահասների շրջանում այլասերվածության քարոզ:

Աստվածաբան Վարդան Խաչատրյանի խոսքով էլ՝ ոչ միայն իր, այլեւ շատ սփյուռքահայերի այս նամակի բովանդակությունը զայրացրել է. «Ինձ երեկ զանգել են Լիբանանից ու ասել՝ ինչ է նշանակում գոյություն չունեցող խնդրի թմբկահարում, բարձրաձայնում,  այն էլ այն դեպքում, երբ սփյուռքահայ մտավորականներից Ատոմ Էգոյանի ֆիլմերում՝ կան, օրինակ, անտիհոմոսեքսուալ կադրեր, հետեւաբար, ինչու է Էգոյանը միասեռականների խնդրով այդքան մտահոգ»: Ելքը, ըստ աստվածաբանի, մեկն է՝ թույլ չտալ այլասերվածության քարոզ մեր հասարակության շրջանում:

Հայաստանի մտավորականների ու արվեստի բազում գործիչների կարծիքը միանշանակ է. չի կարելի տաքուկ երկրներում նստել՝ ու այնտեղից մեզ ասել՝ ինչպես ապրել կամ ինչ անել, առավելեւս, եթե Հայաստանում միասեռականության խնդիր չկա:

Իրական համասեռամոլներն անգամ չեն էլ խոսում իրենց անձնական կյանքի մասին: «Մենք չգիտենք՝ նրանք իրենց անկողնում ում հետ են քնում՝ ոչխարի, թե չգիտեմ  ինչի հե­տ»,- նշել է ռեժիսոր Արշակ Զաքարյանը՝ հավելելով, որ այլասերվածության միջոցով ՀՀ-ում գործող շատ հ/կ-ներ գումար են աշխատում:

Հայկ Թորգոմյան եւ Նարե Մշեցյան

«Լուսանցք» թիվ 36 (299), 2013թ.

Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org -ի «Մամուլ» բաժնում

Այս գրառումը հրապարակվել է Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։