Հայաստանը պետք է վերանայի իր ռազմավարական դաշնակիցներին ու գուցե կարիք առաջանա նոր դաշինքների մեջ միավորվելու ու համահայկական նպատակները միջազգային ասպարեզում առաջնային դարձնելու… Ռուսական քաղաքականությունը խոզություն է բառիս խորքային իմաստով…

Ռուսական քաղաքականությունը խոզություն է բառիս խորքային իմաստով.- Մտորումներ՝ ուղղված հայությանը (մաս 1-ին) – Վերջապես կսերտե՞նք պատմության դասերը…

Ռուսական արջը գենախեղվել է մոնղոլ-թաթարական հարյուրամյակների սնուցումից, ինչից էլ այսօր ռուս կանայք դեռ չեն հրաժարվել՝ թերեւս բազմազանելով սեռահաղորդ լսարանը

Երբ  իմացա (խորհրդային հասարակարգ էր դեռ), որ 2-րդ համաշխարհայինի ժամանակ գերմանացիները ռուսներին խոզեր են անվանել, զայրանում էի, համարում էի՝ նաեւ ինձ են վիրավորել, չնայած այդ ժամանակ դեռ ծնված չեմ եղել: Հետագայում ինձ համար այս խնդիրը տարօրինակ էր գոնե մեկ հիմնական առումով՝ ամբողջ ազգի չի կարելի նույնականացնել մարդու (մարդկանց) հետ մարդկային թուլության արժեհամակարգով: Դա կարող է եւ ազգային արժեհամակարգ չլինել բլորովին:

Հետո հասկացա, որ լինում է նաեւ այդպես: Բայց դա միայն թուրքական տեսակի առումով եմ զգացել: Յուրաքանչյուր թուրք իմ անձնական թշնամին է, ինչպես թուրք ազգն իր տարբեր անվանումներով վերցրած լեզվաճյուղերով (իրականում չկա նման ազգ, ճիշտը՝ թուրքական մարդագայլային ոհմակն է, շնագայլերի, բորենիների եւ նմանների ճյուղավորմամբ):

Թուրքական բոլոր տեսակներին՝ մեծից փոքր, կարող եմ գնդակահարել առանց հոգնելու եւ հոգոց հանելու:

Նույն բանը ռուսական տեսակի առումով չեմ զգացել, չնայած խորհրդային տարիների ռուսականացման դաժան փորձերի ականատեսն եմ եղել, բայց դա առավելապես խորհրդային ժողովուրդ սարքելու քաղաքականություն էր… Իսկ ահա, ոչ պակաս դաժան ուծացման քաղաքականություն էին վարում իրենց խորհրդային հանրապետություններում ադրբեջանցիներն ու վրացիները՝ հատկապես հայերի նկատմամբ: Այսօր էլ Վրաստանում կան ազգափոխված հազարավոր հայեր, որ հիշում են իրենց արմատները, որոնց հայրերն ու պապերը պաշտոններ ստանալու եւ լավ կյանքի համար ազգափոխվեցին: Թուրքական (նաեւ ադրբեջանական այդօրինակ քաղաքականության մասին էլ չասեմ՝ ծպտյալ հայերի մասին արդեն բոլորը գիտեն):

ԽՍՀՄ փլուզումից հետո կարծեցի, թե ամեն բան անցավ պատմության գիրկը, բայց չէ, վելիկոռուսական մեծապետական քաղաքականությունը ցայսօր էլ ապրում է: Ավելին՝ շուրջ 600 տարի թաթարա-թյուրքացված ռուսական տեսակը պատրաստ է ռուս-թուրքական նոր բարեկամության, ինչը միշտ սկսվում է պատերազմելով, քանզի հաղթողը պիտի ասի վերջին խոսքը, բայց ավարտվում է բարեկամության ու համագործակցության պայմանագրերով: Այնպես որ, ռուս-թուրքական այս նոր առճակատումը մի բան է նախանշում՝ հայերիս ճակատագիրը նորից խեղելու փորձ են անելու արդեն 600 տարվա արյունակցական կապերով եղբայրացած ռուսն ու թուրքը…

Այստեղ է, որ պիտի հայտարարեմ այն, ինչ գերմանացիները մի քիչ սխալ ձեւակերպեցին: Ռուսական քաղաքականությունն է խոզություն, ոչ թե ռուսը: Ինձ համար գոնե դա հստակ է, որովհետեւ քանի քանի ռուս տղաներ, որ սլավոնական ծագման բոլոր ազգերի միավորման կողմնակիցներ են, հայերիս հետ կողք-կողքի կռվեցին Արցախյան ազատամարտում եւ համահայկական (նաեւ սփյուռքյան) միասնությունը տեսնելով երազում էին համասլավոնական միասնության մասին

Մաքրարյուն ռուսն այսօր էլ իրեն արիական որակների մեջ է զգում, ինքս եմ համոզվել, եւ փորձում է ոտքի հանել ռուս-արիական, ապաեւ՝ սլավոնա-արիական տեսակի զորությունները: Նման ռուսը չի  կարող թուրքամետ լինել: Ուրեմն՝ ռուսական այսօրվա էլիտա կոչվածը, որ ռուսական խոզային քաղաքականության պատասխանատուն է, խնդիր ունի փորփրելու իր արմատները

Շատ հայեր ուրախացան ռուս-թուրքական առճակատումից Սիրիայում, բայց դա միայն ազդեցության ոլորտները մեծացնելու կռիվ է, դա կենաց-մահու կռիվ չէ, ինչպես հայինն ու թուրքինը: Իսկ ռուսական քաղաքականության խոզության դրսեւորման իմաստն էլ հենց դա է, խաբել դյուրահավատ ազնիվ ազգերին, այդ թվում՝ հայերիս, եւ հասնել իրենց նպատակներին: Նույնը թուրքն է արել դարեր շարունակ: Ռուս-թուրքական մոտ 1,5 տասնյակ պատերազմները մեր բնօրրանում են եղեսլ, այսինքն՝ մեր հայրենիքին տիրելու համար, ոչ թե այն մեզ վերադարձնելու…

Հիմա էլ նույն երգն են երգում: Եվ այդ երգիչը, իհարկե, ռուսական մերօրյա գուսան Ժիրինովսկին է: Ժամանակին թագավորները պալատական խեղկատակներ էին ունենում, որ ծիծաղաշարժ տեսարաններով մարդկանց էին փոխանցում թագավորի խոսքերը: Այս մերօրյա խեղկատակը ռուս-թուրքական հերթական հակամարտության ժամանակ հայտարարեց, թե  Կարսում, Արդահանում, Արարատի վրա, Սասունում, Տրապիզոնում շուտով կծածանվի հայկական դրոշը…Մոսկովյան Կրեմլի մեծ պալատի Գեորգիեւյան դահլիճում կազմակերպված հայկական երգի փառատոնում ելույթ ունենալով` Վլադիմիր Ժիրինովսկին երգեց այս երգը, որի անունը փորձեցին Հայ Դատ ներկայացնել…. Եվ այս խեղկատակը, որ լուրջ քաղաքական գործչի եւ խորհրդարանականի դիմակով է պատսպարված, հավելեց, թե «Թուրքիան հանկարծ Սիրիայում հիշել է մարդու իրավունքների պաշտպանության մասին, բայց չգիտես ինչու, մոռացել է հայերի իրավունքների մասին, որոնց կոտորում էր 1915թ.-ին… Այն ռուս օդաչուն, որին թուրքերը սպանեցին Սիրիայում, նա նաեւ հայերի համար է զոհվել, քանի որ նա Սիրիայում պաշտպանում էր եւ’ սիրացիներին, եւ’ Սիրիայում բնակվող հայրերին, քրդերին, բոլոր քրիստոնյաներին…»:

Եթե որեւէ մեկը կարող է ինձ ապացուցել, որ սա հենց ռուսական քաղաքականության խոզությունը չէ, ես հաջորդ խոսքերիս համար նորողություն կխնդրեմ՝ սա ոչ թե քաղաքական խոզություն, այլ ամենաուղղակի բոզություն է, քաղաքական կկոչվի, թե դիվանագիտական, թքա՛ծ:

«Կգա այն ժամանակը, երբ հայերն իրենց տոները, փառատոները կնշեն ազատագրված Արեւմտյան Հայաստանի հողի վրա: Դա կարող է լինել ձեր սուրբ լեռան` Արարատի անունը կրող մի փառատոն: Այն կարող է անցկացվել Կարսում, Արդահանում, Սասունում, Տրապիզոնում»,- շարունակել է խեղկատակը: Այո՛, իհարկե կգա, բայց դա մենք ենք անելու ու առանց «բարեկամների», «ռազմավարական գորընկերների» ու «դաշնակիցների»…

«Թող Թուրքիան իմանա, որ ոչ մի երկիր իրեն չի պաշտպանելու, իր կողմից հանդես չի գալու` ո’չ ԱՄՆ-ը, ո’չ ՆԱՏՕ-ն, ոչ մեկը նրան չի պաշտպանի պատերազմի դեպքում: Թուրքերը ոչ մեկին պետք չեն, նրանց բոլորն ատում են՝ եւ’ արաբները, եւ’ իրաքցիները, եւ’ հայերը, եւ՛ իրանցիները, եւ’ սիրիացիները, եւ’ հույները, եւ’ սլավոնները: Իսկ ԱՄՆ-ի համար Թուրքիան կոկորդում խրված ոսկոր է: Իզուր չէ, որ 19-րդ դարում Թուրքիային անվանում էին եվրոպայի հիվանդ «մարդ»: Հիվանդությունը չի անցել, հերթական բռնկումն է տեղի է ունենում հիմա` 2016-ին»:

Այն, որ Հայ Արիական Միաբանությոնը մի քանի անգամ կոչով դիմել է բոլոր նշված եւ այլ երկրների ղեկավարներին՝ հակաթուրքական ճակատ ստեղծելու համար, նշանակում է՝ մենք էլ ենք կարեւորում այդ հակաթուրքականության փաստը: Բայց մի տարբերությամբ, մենք վստահ ենք, որ այնտեղ չի կարող լինել ռուսական խոզության քաղաքականությամբ առաջնորդվող Ռուսաստանը:

Ինչու՞: Որովհետեւ այդ հակաթուրքական ճակատի միասնությունը կխախտվի ռուս-թուրքական խաղարկումներով ու կվերածվի ռուս-թուրքական մի նոր պայմանագրի ստորագրման:

Ինչու՞: Որովհետեւ այդ երկրները հակաթուրքական բնույթ ունենալուց բացի, խնդիրներ ունեն նաեւ միմյանց հետ, հատկապես՝ արաբներն ու իրանցիները: Սա ցայսօր խաղարկում է ինչպես Արեւմուտքը, այնպես էլ Ռուսաստանը: Խաղարկում են նաեւ Թուրքիան եւ Իրայելը:

Եթե մի քիչ էլ խորանանք ռուսական խողկատակի ճամարտակությունների մեջ, ապա հստակ է, որ մեզ նաեւ նախազգուշացնում են: Եթե չլսենք, ապա Արարատի գագաթին կարող են նաեւ քրդերը պարել հայկական քոչարին… «Քրդերն ու հայերը հօդս կցնդեցնեն Թուրքիան: Նրանք արդեն անումեն դա, մենք  չգիտենք վերջին ահաբեկչությունները արել են գրոհայիննե՞րը, թե՞ քրդերը կամ հայերըյ: Գուցե հույնե՞րը, բուլղարացինե»րը, սիրիացինե՞րը, արաբնե՞րը: Նրանք այնտեղ միլիոնների են հասնում»,- ասել է Վլադիմիր Ժիրինովսկին: «Չլիներ Լենինի սխալը, այսօր չէր լինի Թուրքիան, իսկ Հայաստանը կլիներ հզոր պետություն»,- սա ասում է արդեն ոչ միայն Վլադիմիր Պուտինի պալատական խեղկատակը:

Բայց ճիշտ ժամանակին (որ հայերը նորից հույս չտածեն իզուր) խոսեց Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականության ձայնը՝ «ՌԴ ԱԳՆ-ն հնարավոր չի համարում 1921թ. մարտի 16-ին կնքված ռուս-թուրքական բարեկամության ու եղբայրության պայմանագրի խզումը, քանի որ միջազգային պրակտիկայում խաղաղության պայմանագրերը, որոնք որոշում են երկրների միջեւ սահմանները, ենթակա չեն չեղարկման»:  Նաեւ նշել են, որ պայմանագրի խզումը ոչ մի իրական փոփոխության չի հանգեցնի, ընդհակառակը, ապակայունացնող քաղաքական ազդեցություն կունենա Հարավային Կովկասում, քանի որ դա վերաբերում է տարածաշրջանում գոյություն ունեցող պետական սահմանների վերանայման հարցին:

Գուցե հենց այստեղից էլ բխեցրել են Արցախի՝ ադրբեջանապատկանության սինաբանությունը

Այսպես՝ ռուսական խոզության քաղաքականության ուղղությունը մեզ կրկին ուղղորդեց «Ժիրիկ»-ի՝ Վլադիմի Ժիրինովսկու այն պայծառատեսությանը, թե «Թուրքիայի եւ Ռուսաստանի միջեւ պիտի այլ երկրներ չլինեն՝ պետք է լինի ռուս-թուրքական սահման»: Հազարամյակների ընթացքում մենք կռիվներ ենք մղել պարսիկների, արաբների, հույների եւ այլ հին ազգերի դեմ, սակայն երբ չենք կորցրել պետականությունը, միշտ Հայկական լեռնաշխարհի զգալի մասում հայեր են ապրել: Անգամ, երբ պետականությունն ենք կորցրել: Հայկական լեռնաշխարհի մի պատառիկի վրա մնացինք այն ժամանակ, երբ ռուսն ու թուրքը սկսեցին բարեկամության պայմանագրեր կնքել մեր տարածաշրջանում

Սա մեր այսօրվա դաշնակցի ու բարեկամի վերջնական նպատակն է եղել ու մնում, ինչն ապացուցում են նաեւ մեր պատմության վերջին հարյուրամյակները: Հայ-ռուսական բարեկամությունը «Գինեսի ռեկորդների» գրքում նոր էջ կարող է բացել՝ «Ամենավատ ու ամանաանվստահելի բարեկամը» նշումով: Եվ այստեղ արված գրանցումը գուցե երբեք փոփոխության չենթարկվի հասկանալի պատճառներով:

Ռուսական քաղաքականությունը խոզություն է բառիս խորքային իմաստով.- Մտորումներ՝ ուղղված հայությանը (մաս 2-րդ) – Հայասպանությունը՝ պետական քաղաքականությու՞ն…

Համաշխարհային 2-րդ բեւեռը դառնալու ճանապարհին Մոսկվան կրկին բացեց զոհաբերությունների պարկը: Դա այնպիսի զոհաբերություն է, որ ունի նաեւ հակառակ ծայրը՝ ձեռքբերումը:  Աբխազիան ու Հարավային Օսիան դարձան Կովկասում դիրքերը զիջելու հերթական դրսեւորումները: Ռուսաստանից հեռացող Վրաստանը պիտի ռազմա-քաղաքական ապտակ ստանար, ինչն էլ եղավ: Այսինքն՝  Վրաստանին մատաղ արեցին Արեւմուտքի ոտքերի առաջ:  Առաջին արարողության ժամանակ ձեռք բերեցին վերոնշյալ երկու չճանաչված պետությունները, հաջորդ դեպքում՝ կարող է լինել նաեւ Աջարիան: Իհարկե, Մոսկվան կնախընտրի եղբայր հայերին համոզել, որ դա լինի Աջարիա-Ջավախք համադաշնությամբ, ինչը ավելի ձեռնտու է ռուսական կողմին: Վրաստանը դեռ զոհաբերման ընթացքում է…

Հաջորդ զոհաբերությունը Ուկրաինայի տեսքով էր: Արեւմուտքի ոտքերի առջեւ այս անգամ Արեւմտյան ու Կենտրանական Ուկրաինան հայտնվեց, իսկ ձեռքբերումը Ղրիմն էր ու Արեւելյան Ուկրաինան (Դոնեցկի եւ Լուգանսկի ինքնահռչակ հանրապետություններով): Այստեղ ապտակ հասցվեց ոչ միայն Ուկրաինային, այլեւ համասլավոնական դաշինքին: Այդ դաշինքի գաղափարը միշտ արթուն էր Ռուսաստան-Ուկրաինա-Բելառուս կապով:  Եվ այստեղ Արեւմուտքի մատը եւս խառն էր ու ճիշտ թիրախի խփեցին եւ փակվեց հնարավոր համասլավոնական դաշինքի առաջացման հանրավորությունը, որը կընդգրկեր գրեթե ամբողջ արեւելյան Եվրոպան: Բայց Ուկրաինան եւս զոհաբերման ընթացքում է…

Այսօր էլ Հայաստանն է դրված զոհասեղանին, իսկ ձեռքբերումը Արցախը եւ հարակից տարածքները պիտի լինեն: Սա ոչ միայն տարածքային նվաճում կդիտվի, այլեւ Եվրոպա-Ասիա միջանցքը կապող մի կարեւորագույն առանցքԱրցախյան դեպքերի լարումը ռուսական զորքի ներկայությունն ապահովելու համար է փաստորեն արվում եւ իբր երկու կողմերի խնդրանքով

«Իրավիճակը Լեռնային Ղարաբաղում պահանջում է շուտափույթ քաղաքական լուծում գտնել ճգնաժամի կարգավորման համար՝ Բաքվում հայտարարել է ՌԴ ԱԳ Սերգեյ Լավրովը՝ նշելով.- Մենք գոհունակությամբ փաստել ենք հրադադարի ձեռք բերումը… Մենք հույս ունենք, որ պայմանավորվածությունը կպահպանվի եւ կիրագործվի, այդ թվում՝ հաշվի առնելով այն, որ գոյություն ունեն հայտնի համաձայնագրեր, որոնք ընդունվել են դեռեւս 90-ականներին: Ներկայիս իրավիճակը մեզնից բոլորից պահանջում է նախկինում ունեցած պայմանավորվածությունների ավելի ակտիվ դիտարկում, վստահության միջոցառումների մշակում շփման գծում: Դրանք քննարկվել են ԵԱՀԿ Միսնկի խմբի համանախագահների կողմից»:

Թվում է ամեն բան վատ չէ, սակայն ռուս նախարարը հավելել է, թե Ռուսաստան ու Ադրբեջանը նաեւ անվտանգության հարցերով երկխոսության համար լավ հեռանկարներ ունեն: Այսինքն՝ Հայաստանի ռազմավարական գործընկեր ու ռազմական դաշնակից Ռուսաստանը հանդես է գալիս որպես Ադրբեջանի անվտանգության երաշխավո՞րՈւ՞մ հաշվին:

Իսկ Ադրբեջանի ԱԳ նախարար Էլմար Մամեդյարովը հայտարարում է, որ «աշխատում են անցյալ տարվա կեսերից իր ռուս պաշտոնակցի կողմից ներկայացված առաջակների վրա»:

Իսկ ի՞նչ առաջարկներ է ներկայացրել Մոսկվան: Երեւանն ու Ստեփանակերտը գիտե՞ այդ  առաջարկների մասին: Դրանք համահո՞ւնչ են ԱՊՀ-ի, ՀԱՊԿ-ի, ԵՏՄ-ի ու չգիտեմ էլ ինչերի պայմանագրերի սկզբունքներին ու պարտավորություններին…

Հայ Արիական Միաբանությունը վաղուց է ասել, որ վերոնշյալ բոլոր կառույցները սլավոնա-թյուրքական են այլեւս, եւ դա ակնհայտ է: Իհարկե, սլավոնական ասվածը ռուս-բելառուս ներկայությամբ է պայմանավորված միայն, բայց թյուրքականը գրեթե ամբողջությամբ՝ Ղազախստանը, Թուրքմենստանն ու Ղրղզստանը ներկա են, իսկ Ադրբեջանը եւ Թուրքիան ներկա են առանց գրանցման: Ինչ մնում է Ուզբեկստանին, ապա Ռուսաստանը օրերս շուր 800 մլն.-ի պարտք նվիրեց նրանց, որպեսզի այս թյուրքական երկիրն էլ չհեռանա եղբայր Ռուսաստանից:

Հիմա ինչպե՞ս չհիշեմ բարեկամ ու եղբայր ռուսի՝ «Գույք՝ պարտքի դիմաց» քաղաքականությունը, երբ դաշնակցի պարտքերը զիջելու փոխարեն տնտեսական հիմնարկները խլեց ՀայաստանիցԲայց մինչ այդ միլիարդներ էին զիջվում ասիական ու աֆրիկյան ինչ-ինչ երկրների, որ տարին մեկ են առնչվում Մոսկվայի հետ:

Ոչ բոլոր արտաքին քայլերին եմ կողմ, որը վարում է Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսյանը, սակայն գնահատում եմ նրա վարած արտաքին քաղաքական այն հաջողությունները, որը գրեթե անհավանական էր թվում մեր փոքրատարածք ու տարածաշրջանում դեռ մեծ դերակատարում չունեցող երկրի պարագայում: Դրանցից մեկը հայ-թուրքական կոչված արձանագրությունների ստորագրումն էր, որը, փաստորեն ավարտվեց չստորագրմամբ եւ թուրքական քաղաքականության խայտառակ պարտությամբ:

Երկար ժամանակ է՝ փոխվել է նաեւ նախագահի հռետորաբանությունը, ելույթների բովանդակությունը, ինչը արտաքին քաղաքականության հայկականացման երաշխիքներ է տալիս: Օրերս Գերմանիայում Սերժ Սարգսյանը ներկայացնելով ադրբեջանական սադրանքներն ու արցախյան դեպքերը, հայտնեց, որ մեզ դուր չի գալիս, որ մեր ռազմավարական գործընկեր Ռուսաստանը  հետեւողականորեն զենք է մատակարարում Հայաստանի հակառակորդ Ադրբեջանին, այնինչ, մեզ հասանելիք զենքի բաժինը դեռ չի մատակարարել:  Իսկ Ադրբեջանը մեզ հարվածում էր հենց այն զենքերով, որոնք գնել է Ռուսաստանից… Սա մի մեղադրանք էր, որ հնչեց ամենապարզ ձեւով: Վաղուց էինք սպասում, որ Հայաստանի իշխանությունները երբեւէ կանեն նման քայլեր: Գուցե սա էր պատճառը, որ ՀՀ 1-ին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը ցանկացավ հանդիպել գործող նախագահին: Հուսանք, որ նույնը կանի նաեւ ՀՀ 2-րդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը, ինչքան էլ քաղաքական խնդիրներ լինեն առօրյա կյանքում

Իմիջիայլոց, Հայաստանի վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը, Երեւանում Ռուսաստանի վարչապետ Դմիտրի Մեդվեդեւին խնդրել էր միջամտել, որպեսզի արագացվի Հայաստանի 200 միլիոն դոլար վարկի դիմաց սպառազինության մատակարարումը: Աբրահամյանն ասել է, որ վարկի համաձայնագիրը կնքվել է, սակայն ռուսական ռազմաարդյունաբերական բնագավառի պատասխանատուները ուշացնում են զենքի մատակարարման պայմանագիրը: Նշանակում է՝ Մոսկվան միտումնավոր է ուշացրել Հայաստանի սպառազինությունը, այն հաշվարկով, որ Բաքուն անարգել կիրագործի իր ռազմական հարձակումը Ղարաբաղի եւ Հայաստանի որոշ տարածքների վրա: Համեմատաբար թույլ զինված Հայաստանն ու Լեռնային Ղարաբաղը չեն կարողանալու դիմագրավել ադրբեջանական զինված հարձակմանը եւ ստիպված կլինեն համաձայնել Կրեմլի մշակած ծրագրին՝ հանձնել որոշ տարածքներ կամ համաձայնել ռուսական զորքերի տեղակայման հետ:

Բայց այն, որ ադրբեջանական ոհմակը այդպես էլ կռվել չի սովորել, Մոսկվայի համար անակնկալ էր: Իսկ թուրքական գորշ գայլերի կամ իսլամական ծայրահեղականների մասնակցությունը ոչնչ չէր կարող տալ ոհմակին, ինչպես 1990-ականներին դա եղավ չեչենական գրոհայինների, նույն գորշ գայլերի, արաբական ու աֆղանական ծայրահեղականների, ուկրաինական ու մերձբալթյան օդաչուների եւ դիպուկահարների պարագայում

Ինչեւէ, նույն մեղադրանքը մեր երկրի նախագահը արդեն Երեւանում հնչեցրեց, Ռուսաստանի վարչապետի հետ հանդիպմանը, հասկացնելով, որ այդ զենքերից են հայ զինվորները զոհվել… Իսկ Դմիտրի Մեդվեդեւը հաստատեց, որ. Ռուսաստանը կշարունակի զենք վաճառել Ադրբեջանին, քանի որ եթե իրենք դա չանեն, այլ երկրները կանեն:

Հիմա ինչպես չասեմ, ա՛յ ռուսական խոզության քաղաքականության կրող, թող այլ երկրներն անեն, մեզ թշնամի երկրները, բայց ո՛չ բարեկամ կոչվածները… Ռուսաստանն ու Բելառուսը:

Մոսկովյան տրամաբանությամբ մենք պիտի համարժեք քայլ անենք. ինչպե՞ս կզգա իրեն Կրեմլը, եթե մենք մեր երկիրը տրամադրենք «Իսլամական պետության» ահաբեկիչներին՝ Մոսկվայում ահաբեկչություն նախաձեռնելուց առաջՄենք չանենք, միեւնույնն է Ադրբեջանն ու Թուրքիան անելու են

«Ռուսաստանը գործընկեր երկիր է եւ հավասարապես կարեւոր են Ադրբեջանի ու Հայաստանի հետ հարաբերությունները»,- ասել է ռուս վարչապետը,- հավելելով,- ռուս-ադրբեջանական հարաբերությունները ռազմավարական բնույթ են կրում»:

Այստեղ ես ստիպված եմ անցնել գերմանական բոլոր նախկին ձեւակերպումները եւ ասել՝ ռուսական քաղաքականությունը ոչ միայ խոզություն է, այլեւ բոզություն: Ռուս քաղաքական-պետական  գործիչներն արդեն հոգով այնպիսի բոզ են դարձել, ինչպես հարյուրամյակներ անզուգական են ռուս կանայք՝ մարմնական ոլորտում:

Եվ ահա դրա ապացույցը՝ Ռուսաաստանի փոխվարչապետ Դմիտրի Ռոգոզինը Բաքվում հայտարարել է, թե շարունակելու են զենք վաճառել Ադրբեջանին:  Գուցե նաեւ սա է պատճառը, որ Թուրքիայի արտգործնախարար Մեւլութ Չավուշօղլուն արդեն հայտարարել է, որ Ռուսաստանի ու Թուրքիայի հարաբերություններում ջերմացում է արձանագրվում…

Մինչ ՆԱՏՕ-ական Թուրքիայի գործընկեր եվրոպական երկրներն ու ԱՄՆ-ն հրաժարվել են Ադրբեջանին զենք մատակարարել, քանի որ հասկանում են պահի լրջությունը տարածաշրջանում, վերջինը նաեւ քննարկվում է Ադրբեջանին ռազմական օգնության զրոյացումը… Իսկ Մոսկվան մտադիր է հայասպանության համար Բաքվին նոր զենքեր վաճառել:

Հայ Արիական Միաբանությունը դիմում է Հայաստանի իշխանություններին եւ հայությանը՝ կա՞ արդյոք մի երկիր, որ բացահայտ հայտարարում է, որ հայասպանությունը իր պետական քաղաքականությունն է: Անգամ Ադրբեջանն ու Թուրքիան, որ հայատյացությունն են դարձրել պետական քաղաքականության մաս, չեն ասում դա բացահայտ:

Երեւի այստեղից էլ ԵԱՀԿ ՄԽ ռուս համանախագահ Իգոր Պոպովին հուշել է Երեւանում անպայման շեշտել, որ «մեր հիմնական խնդիրն է օգնել կողմերին կայունացել իրավիճակը, միջոցներ ձեռնարկել, որպեսզի ռազմական գործողությունները չկրկնվեն: Ընդգծում եմ՝ մեր մանդատի մեջ չի մտնում հետաքննությունը՝ ով է սկսել ռազմական գործողությունները, ով է պատասխանատու տեղի ունեցածի համար»:… Իսկ Մինսկի խմբի ամերիկացի համանախագահ Ջեյմս Ուորլիքն էլ փորձում է հետ չմնալ եւ հայտարարել է, թե «պատրաստ ենք աշխատել Մինսկի խմբի բոլոր երկրների, այդ թվում Թուրքիայի հետ»,- չնայած պաշտոնական Անկարայի հայտարարություններին, որ պատերազմի դեպքում եւ առհասարակ Թուրքիան կանգնած է իր եղբայր Ադրբեջանի կողքին:

Որպես վերջաբան, չնայած դեռ ասելիք կա, խոսքս ցանկացա ավարտել Հայաստանի նախագահի այն տեսակետով, որ շատ սրտամոտ էր, գուցե ոչ բառացի կրկնեմ, բայց այսպես՝ Հայաստանը չունի եւ չի կարող ունենալ հովանավորներ կամ մեծ եղբայր, մեր երկիրը ունի բարեկամներ ու ռազմավարական գործընկերներ, Հայաստանն ունի նվիրյալ հայորդիներ աշխարհի բոլոր մասերում եւ հենց դա է մեր զենքը ու հաղթանակների ապավենը:

Եվ մի բան էլ՝ Հայաստանը պետք է վերանայի իր ռազմավարական դաշնակիցներին ու գուցե կարիք առաջանա նոր դաշինքների մեջ միավորվելու ու համահայկական նպատակները միջազգային ասպարեզում առաջնային դարձնելու:

Հանուն Հայի ու Հայքի, սա պետք է լինի մեր տեսլականը ինչպես ազգովի, այնպես էլ անհատական:

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

11.04.2016թ.-Երեւան

Այս գրառումը հրապարակվել է Հ.Ա.Մ., Հայտարարություններ, Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։