Ղոդսի եւ Պաղեստինի ժողովրդի պատմական եւ ազգային իրավունքների պաշտպանության կարեւորությունը

Ղոդսի եւ Պաղեստինի ժողովրդի պատմական եւ ազգային իրավունքների

պաշտպանության կարեւորությունը՝

աշխարհում սիոնիզմի ավերիչ դերակատարությանը վերջ տալու տեսանկյունից

* * *

Ղոդսի (Երուսաղեմի) եւ Պաղեստինի ժողովրդի

պատմական եւ իրավական ակունքները

- * -

Պաղեստինը պատմական, հետագայում նաև սրբազնացած մարզ է Առաջավոր Ասիայում: Պաղեստինի տարածքը բնակեցված է եղել դեռևս հին քարե դարի ժամանակներում, որին հազարամյակներ առաջ տարբեր ժամանակահատվածներում տիրել են քանանացիները, հյուքսոսները, եգիպտացիները և փղշտացիները: Վերջիններիս անվանումից էլ առաջացել է Պաղեստին պատմական անունը, որոնք հիմնավորապես հաստատվել են այս հողատարածքում, ինչպես ընդունված է ասել պատմագիտության մեջ՝ մ.թ.ա. XII դարում: Իսկ մինչ այդ, մ.թ.ա. XVII-XVI դարերից եգիպտացիները հիմնավորվել էին այդ տարածքում եւ մ.թ.ա. XIII դարից սկսած մարտնչել են հրեական ցեղախմբերի ներխուժման դեմ: Պաղեստինը պարբերաբար նվաճումների է ենթարկվել ժամանակի հզորների կողմից՝ Բաբելոնի թագավոր Նաբուգուդոնոսորի, Աքեմենյանների, Ալեքսանդր Մակեդոնացու, Պտղոմեյանների, Սելեւկյանների, Հայոց թագավոր Տիգրան Բ Մեծի, Հռոմի և Բյուզանդիայի տիրակալների կողմից:

…640 թվից արաբներն արդեն տիրապետող դիրքեր ունեին Պաղեստինում: Խաչակրաց առաջին արշավանքի հետևանքով (1096-1099թ.թ.) Պաղեստինին տիրեցին խաչակիրները, եւ ստեղծեցին Երուսաղեմի (Ղոդսի) թագավորությունը: Այնուհետև, եղան էլի նվաճողներ (Եգիպտոսի էյուբյանները, մամլուքները և թուրքերը), իսկ XIX դարի վերջերից իմպերիալիստական տերությունների և հրեական բուրժուազիայի օժանդակությամբ ստեղծված սիոնիզմի գաղափարախոսներն ամեն քայլի դիմեցին Ղոդսի և Պաղեստինի ժողովրդի տարածքներին վերջնականապես տիրելու համար: Այդ քաղաքականությունն այսօր էլ շարունակվում է՝ արդեն Իսրայել պետության կողմից, որը ՄԱԿ-ում պաշտոնապես ճանաչվեց 1948թ., 14հազ.կմ2 տարածքի վրա:

XIX դարում Պաղեստինում ուժեղացավ հակաթուրքական շարժումը (1825թ.-ի ապստամբությունները Երուսաղեմում, Բեթղեհեմում, 1830թ.-ին՝ Նաբլուսում, և այլն), որից հետո՝ 1832-1841թթ. Պաղեստինը գտնվել է Եգիպտոսի փաշա Մուհամմեդ Ալիի իշխանության ներքո: XIX դարի կեսից, առանձնապես Սուեզի ջրանցքի գործարկումից հետո, Պաղեստինի ռազմավարական և տնտեսական նշանակությունն ավելի է մեծացել եւ նկատելիորեն սրվել է գերտերությունների միջև պայքարը՝ այդ շրջանում ազդեցություն հաստատելու համար:

…Հակաթուրքական շարժումը կրկին մեծ թափ ստացավ հատկապես I-ին աշխարհամարտի տարիներին: Իսկ մինչ այդ, սիոնիստական կուսակցության պարագլուխներից Թեոդոր Հերցլը փորձեց Օսմանյան կայսրության սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ին կաշառելով (այդ թվում՝ սուլթանի կազմակերպած հայկական ջարդերի նկատմամբ համաշխարհային մամուլում լռություն ապահովելու միջոցով), Պաղեստինի տարածքում հրեական պետություն հիմնել, սակայն, սուլթանը կտրականապես մերժեց այդ առաջարկը, ուստի սիոնիստներն իրենց նպատակին հասնելու համար դիմեցին հերթական ստոր արարքին: Այդ ժամանակների մասին հայ մտավորական Արփիար Արփիարյանը գրել է. «Հրեությունը բանակ չունի, բայց դրամ ունի, հրեական մեծ տաղանդներ կփայլեն Եվրոպայի մեջ, նրա ուժը ահագին է, ամեն պետություն քիչ թե շատ հրեական լուծին տակ է»: Սիոնիստները երիտթուրքերի (որոնց ղեկավարների մեծ մասը, այդ թվում՝ Աթաթուրքը, Սալոնիկից եկած կրիպտո-հրեաներ էին) հեղափոխությամբ կազմակերպեցին սուլթանի գահընկեցությունը եւ հայերի ցեղասպանությունը, որն սկսվել էր սուլթանի օրոք եւ գազանաբար շարունակվեց 1915-1923թթ.: Այսպիսով, առանց ճիգերի հրեա սիոնիստները տիրացան կոտորված ու մազապուրծ գաղթած հայերի դրամա-տնտեսական լծակներին, որոնք Թուրքիայի տնտեսության հիմնական լծակներն էին եւ մեծամասամբ հայ գործարարների ու վաճառականների ձեռքում էին: Այսինքն. ցեղասպանելով հայերին՝ հրեաները գրեթե լիովին հսկողություն ստանձնեցին Թուրքիայի տնտեսության նկատմամբ, ըստ այդմ՝ նաեւ քաղաքականության: Սա մեծ հնարավորություն տվեց նրանց, գտնվելով ստվերում, տիրելու իրական իշխանությանը Թուրքիայում, որն էլ գործի դրվեց Պաղեստինում հրեաների ներգաղթի զանգվածային կազմակերպմանը, հետագայում Պաղեստինի որոշ տարածքների զավթմանն ու հրեականացմանը:

XIX դարի վերջին – XX դարի սկզբին Պաղեստինի համար պայքարում իմպերիալիստական տերություններն օգտագործել են հրեական ազգայնամոլական ու հակամարդկային գաղափարախոսությունը՝ սիոնիզմը, որի նպատակներից մեկը, ինչպես վերը նշեցինք, Պաղեստինի տարածքում հրեական պետություն ստեղծելն էր, եւ տարբեր երկրներից այդտեղ հրեաներ վերաբնակեցնելը՝ արաբ բնիկներին դուրս մղելու գնով:

Առաջին համաշխարհային պատերազմի (1914-1818թթ.) ընթացքում Պաղեստին մտան անգլիական զորքերը: 1917թ.-ի նոյեմբերի 2-ին Անգլիայի կառավարությունը հրապարակեց, այսպես կոչված, «Բալֆուրի դեկլարացիան», որը խոստանում էր աջակցել Պաղեստինում «հրեական ժողովրդի ազգային օջախ» ստեղծելուն: 1920թ.-ի ապրիլին Սան Ռեմոյի կոնֆերանսում Մեծ Բրիտանիան ստացավ Պաղեստինը կառավարելու մանդատ: 1922թ.-ի սեպտեմբերին Մեծ Բրիտանիան Պաղեստինի տարածքից առանձնացրեց ենթամանդատային Անդրհորդանան տարածքը, որի վրա չէր տարածվում Բալֆուրի դեկլարացիան:

Անգլիայի տիրապետությունը Պաղեստինում բացահայտորեն նպաստել է այնտեղ հրեական դրամագլխի ներթափանցմանը, հրեաների վերաբնակեցմանը (1919-1948 թթ. Պաղեստին ներգաղթեցին մոտ 500 հազար հրեաներ)՝ այսպիսով խթանելով սիոնիստական կազմակերպությունների գործունեության աշխուժացմանը:

Սիոնիստական կազմակերպությունների ամրապնդմանը զուգընթաց ուժեղանում էր նրանց ձգտումը՝ ազատվել անգլիական հովանավորությունից: Անգլիացի գաղութարարների քաղաքականությունը, որը հենվում էր սիոնիստների հետ համագործակցությանը, արաբների շրջանում դժգոհության ալիք էր բարձրացնում, որը վերածվեց ապստամբությունների (1920թ., 1929թ., 1933թ., 1936-1939թ.թ.)՝ ընդդեմ գաղութարարների եւ սիոնիստների: 1919թ.-ին Պաղեստինում ստեղծվել է սոցիալիստական բանվորական կուսակցություն (1921թ.-ին վերանվանվել է Պաղեստինի կոմկուս, ՊԿԿ), որը հանդես էր գալիս բրիտանական իմպերիալիզմի դեմ՝ որոշակիորեն միավորելով հրեա եւ արաբ աշխատավորների միասնական պայքարը, որի նպատակն էր Պաղեստինում երկազգային՝ արաբա-հրեական անկախ պետության ստեղծումը:

Ձգտելով թուլացնել արաբների ազատագրական շարժումը՝ Մեծ Բրիտանիան հարկադրված էր հայտարարել, որ կդադարեցնի հրեական ներգաղթը, կսահմանափակի սիոնիստական կազմակերպությունների գործունեությունը: Մեծ Բրիտանիայի այդ քաղաքականությունից դժգոհ սիոնիստները, օգտվելով անգլո-ամերիկյան հակասություններից և ԱՄՆ-ի նավթային հրեական ծագմամբ մոնոպոլիաների՝ Մերձավոր Արևելքում ամրանալու ձգտումից, կողմնորոշվեցին դեպի ԱՄՆ:

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից (1939-1945թ.թ.) հետո ուժեղացավ Պաղեստինի ժողովրդի պայքարը անգլիական մանդատը վերացնելու համար: 1947թ.-ին Մեծ Բրիտանիան Պաղեստինի հարցը հանձնեց ՄԱԿ-ի քննարկմանը: 1947թ.-ի նոյեմբերի 29-ին ՄԱԿ-ի գլխավոր ասամբլեան որոշում ընդունեց՝ վերացնել Անգլիայի մանդատը, դուրս բերել անգլիական զինված ուժերը Պաղեստինից եւ նրա տարածքում ստեղծել տնտեսապես իրար հետ կապված երկու անկախ պետություններ՝ հրեական եւ արաբական: Ղոդսը (Երուսաղեմը) առանձնացվում էր իբրեւ ինքնուրույն, հատուկ վարչական միավոր՝ ՄԱԿ-ի ղեկավարությամբ: Ելնելով Պաղեստինում ստեղծված իրադրությունից՝ ԽՍՀՄ-ը քվեարկեց հօգուտ այդ որոշման: 1948թ.-ի մայիսի 14-ին Պաղեստինի տարածքի մի մասում սիոնիստներն արհեստականորեն ստեղծեցին Իսրայել պետությունը: Հրեական կառավարության առաջին իսկ «Անկախության դեկլարացիա»-յով սիոնիզմը հռչակվեց իբրեւ Իսրայելի պաշտոնական գաղափարախոսություն եւ քաղաքականություն: Այսպիսով, Պաղեստինի արաբ ժողովուրդը չկարողացավ իրագործել անկախ պետություն ստեղծելու իր իրավունքը, քանի որ սիոնիստները, արեւմուտքի իմպերիալիստական տերությունները եւ արաբական երկրների որոշ արեւմտամետ ուժերը հրահրեցին արաբա-իսրայելական պատերազմ (1948-1949թ.թ.):

1949թ.-ին Իսրայելի եւ արաբական պետությունների միջեւ կնքվեց հաշտության պայմանագիր: ՄԱԿ-ի կողմից արաբական պետության համար նախատեսված տարածքի կեսից ավելին (6,7 հզ. կմ2), ինչպես նաեւ Ղոդսի (Երուսաղեմի) արեւմտյան մասն անցավ Իսրայելին: Պաղեստինի արեւելյան շրջանները (Հորդանան գետի արեւմտյան ափը) և Ղոդսի արեւելյան մասը միացվեցին (1950թ.) Հորդանանին, իսկ Գազայի շրջանն անցավ Եգիպտոսի հսկողության ներքո: Իսրայելի զինված ուժերը գրաված հողերից վտարեցին շուրջ 1 միլիոն արաբների, առաջ եկավ, այսպես կոչված, պաղեստինցի գաղթականների հարցը, իբրեւ Պաղեստինի խնդրի (որի էությունն է՝ Պաղեստինի արաբ ժողովրդի, ՄԱԿ-ի որոշումով նախատեսված, օրինական իրավունքների ապահովումը) մի մաս: 1967թ.-ի հունիսին Իսրայելը նոր հարձակում սկսեց հարևան արաբական երկրների դեմ եւ զբաղեցրեց ոչ միայն երբեմնի ենթամանդատային Պաղեստինի ամբողջ տարածքը, այլեւ Եգիպտոսին պատկանող Սինայի թերակղզին, Սիրիային պատկանող Գոլանի բարձունքները եւ առավել սրվեց Պաղեստինի գաղթականների հարցը (ՄԱԿ-ի տվյալներով նրանց թիվը հասավ ավելի քան 1,5 միլիոն մարդու): 1981թ. Իսրայելի սիոնիստական կառավարությունը Ղոդսը (Երուսաղեմը) հայտարարեց որպես հրեական պետության «միասնական եւ հավերժական» մայրաքաղաք, նույնիսկ մի քանի երկրներ իրենց դեսպանատներն արդեն տեղափոխել են Թել-Ավիվից, իսկ ՄԱԿ-ը լռում է եւ՛ Ղոդսի հատուկ կարգավիճակի որոշումը խախտելու, եւ՛ 1947թ. Իսրայել պետության սահմաններն ապօրինաբար ընդարձակելու, միլիոնավոր արաբների տեղահանելու փաստերի առթիվ:

Պաղեստինի արաբները ազատագրության կազմակերպության (ՊԱԿ) ղեկավարությամբ պայքարում են 1967թ.-ի իսրայելական ագրեսիայի հետևանքները վերացնելու եւ Պաղեստինի խնդրի արդարացի լուծման համար: 1973թ.-ին Իսրայելի ծայրահեղական կառավարիչների կողմից սանձազերծվեց նոր արաբա-իսրայելական պատերազմ, որն ավարտվեց Իսրայելի պետության մեծ կորուստներով ու միջազգային մեկուսացմամբ, եւ սիոնիստները ստիպված մասնակցեցին Ժնեւի հաշտարար կոնֆերանսին: Ստեղծվեցին նաեւ տարանջատող գոտիներ: Սակայն, Իսրայելի պետությունը շարունակում է խախտել ինչպես ՄԱԿ-ի որոշումները, այնպես էլ՝ Ժնեւի կոնֆերանսի համաձայնությունները: Այդ իսկ պատճառով ժողովրդական ապստամբություններ եղան նաեւ 1987թ.-ին եւ 1990-ականների կեսերին, որը շարունակվում է առ այսօր: Պաղեստինյան Էնտեֆազեն՝ ժողովրդական ապստամբությունը, տոնել է մի քանի հանգրվանային հաղթանակներ: Մեկ այլ հաղթանակ էր, երբ իսրայելական զորքերը դուրս բերվեցին Հարավային Լիբանանից եւ Գազայից: Սրանում իհարկե էական է նաեւ «Հեզբոլլահ» եւ «Համաս» կազմակերպությունների դերը: էնտեֆազեն կշարունակվի այնքան ժամանակ, մինչեւ Ղոդսը եւ Պաղեստինը վերջնականապես կազատագրվեն հրեաներից:

Այսօր էլ իսրայելական սիոնիստական կառավարությունը շարունակում է իր ոտնձգությունները Ղոդսի եւ Պաղեստինի ժողովրդի իրավունքների դեմ՝ կիրառելով նորանոր բռնարարքներ, սահմանափակելով արաբ ժողովրդի տարրական իրավունքները բռնազավթված տարածքներում: Վերջին 20-25 տարիների ընթացքում Իսրայելի սիոնիստական վարչակարգը նոր թափով շարունակեց ցեղասպանության ենթարկել Պաղեստինի արաբ ժողովրդին, հարյուր հազարավոր պաղեստինցիներ եւս դարձան գաղթականներ: Սակայն, սիոնիստներն այս ամենն արեցին արդեն ավելի փորձառու եւ հնարավորինս շղարշված՝ հաշվի առնելով հայերի ցեղասպանության կազմակերպման փորձը, խուսափելով թուրքական բացահայտ ցեղասպանական գործելաոճից:

…Այժմ Պաղեստինի ժողովուրդն աներկբա, գրեթե միահամուռ «Համաս» կազմակերպությանն ու դրա առաջնորդներին ընդգրկել է իր պետության իշխանության կազմում՝ վստահելով խորհրդարանն ու վարչապետի-կառավարության լծակները, եւ հավատացած է, որ նախկին վրիժառուական ու ապստամբական գործողություններին կհաջորդի համակարգված ազգային-պետական դիմակայությունն ու նպատակային պայքարը՝ հանուն Ղոդսի ու Պաղեստինի ազատագրության:

Այո՛, Պաղեստինի ժողովրդին է վիճակված լինել սիոնիզմի դեմ պայքարի առաջին գծում, սա ամենօրյա դաժան փորձություն է, որը եւ՛ դժբախտություն է, եւ՛ առաքելություն: Ովքեր սա ընկալում են, ամեն գնով պիտի սատարեն պաղեստինցիներին, քանզի նրանց պայքարը սիոնիզմի դեմ բոլորիս ապագայի համար է, ուստի բոլորիս պայքարն է: Միասնականորեն մենք անպատճառ կհաղթենք՝ ազատելով Պաղեստինի ժողովրդին դաժան փորձություններից, իսկ աշխարհը՝ ՉԱՐԻՔԻՑ:

* * *

Ղոդսի (Երուսաղեմի) եւ Պաղեստինի ժողովրդի

ազգային իրավունքների պաշտպանության կարեւորությունը

սիոնիզմի ավերիչ դերակատարությանը վերջ տալու տեսանկյունից

- * -

Բազմաթիվ անգամներ աշխարհի մեծ մտածողները, պետական, ազգային ու մշակութային հանրահայտ գործիչները կոչ են արել ազգերին, մարդկությանը՝ սիոնիզմին վերջ տալու համար: 1970-ական թվականներին ՄԱԿ-ը սիոնիզմը ճանաչեց ռասիստական, ազգայնամոլական եւ աշխարհակուլ ծրագիր, ու այն արգելվեց որպես գաղափարախոսություն, ուստի ազգերին հարաբերաբար հեշտ էր պայքարել այս համաշխարհային չարիքի դեմ: Այժմ այն այլեւս արգելված չէ, քանզի ՄԱԿ-ի «տերերին» հաջողվեց հանել այդ արգելանքը, եւ սիոնիզմը նոր թափով է ծավալվում, աշխարհին նոր աղետներ է բերում՝ իրեն անպատիժ ու սանձարձակ զգալով: Սակայն, մեր կոչերը՝ պայքարելու ազգերի ու պետությունների անկախության համար, սիոնիստական գլոբալիստական ծրագրերի դեմ, լրջորեն անհանգստացրել են աշխարհի սիոնիստներին, քանի որ արձաքանքվում են բոլոր մայրցամաքներում, բոլոր ազատատենչ պետություններում: Իրանի նախագահ Մահմուդ Ահմադինեջադի նորօրյա մերթ դիմակայող, մերթ հարձակողական քաղաքականությունն էլ ավելի է սարսափեցնում սիոնիզմի հետեւորդներին, եւ հակամարտությունը գնալով թեժանում է, ավելի ու ավելի բարենպաստ դառնում մերպեսների համար: Սիոնիստներն իրենց պաշտպանելու համար ունեն տարբեր մեթոդներ, բայց առավելապես մտածել են թաքնվել սեմիտականության քողով, եւ բոլոր հակասիոնիստական կամ հակահրեական գործողությունները աղմուկ-աղաղակով, դատ-դատաստանով համարում են հակասեմիտական, պատժի արժանի արարք: Այս ամենն արվում է լկտիաբար, իբր չտեսնելով, որ ամենամեծ հակասեմիտներն իրենք են, որ դարեր շարունակ մահ ու ավեր են սփռում արաբական տարածքներում, սեմիտական ծագմամբ ազգերի նկատմամբ՝ սեփականացնելով «սեմիտական» հասկացողությունը:

Իրավացիորեն ստեղծվել է տեսակետ, որ. «վտանգված է այն երկրի ապագան, որտեղ կա հրեական համայնք», քանզի անպատճառ գտնվում են հրեաներ, որոնք երդում են տալիս ծառայել սիոնիզմի շահերին: Մեջբերում եմ ամերիկյան պետության անկախության կերտիչներից Բենիամին Ֆրանկլինի ելույթից հատված, որն ասվել է Ամերիկայի ազգային համագումարում 1789թ. «ԱՄՆ-ին սպառնացող ահավոր վտանգ կա. դա հրեաներն են: Այն բոլոր երկրներում, ուր հայտնվել են հրեաները, աշխատել են քանդել նրանց բարոյական հիմքերը, սրանց նպատակն է տիրել տնտեսական շարժին՝ ինչ արեցին Իսպանիայում և Պորտուգալիայում: Նրանք 1700 տարուց ի վեր լացում են իրենց վատ բախտը ու հավակնում են ասել, թե վտարվել են իրենց հայրենիքից: Նրանք տզրուկներ են: Եթե մենք չկարողանանք նրանց սահմանադրորեն դուրս հանել մեր երկրից, նրանք հոսելու են մեր երկիրը՝ տիրելու նրան, քանդելու մեր հաստատությունները՝ մինչև մեր երեխաները նրանց երեխաների ծառաները դառնան»: Իսկ ահա, ի հակառակ սրան, ԱՄՆ-ի նախագահ Ջորջ Բուշ կրտսերը ստորագրել է պետական նշանակության փաստաթուղթ, որով ԱՄՆ կառավարությունը պիտի կանխարգելի եւ նույնիսկ պատժի հակահրեական դրսեւորումները ոչ միայն ԱՄՆ-ում, այլեւ՝ աշխարհում, եւ ամեն տարի պետ.դեպարտամենտը զեկույցներ է ներկայացնում այդ կապակցությամբ: Մի ազգի համար նման օրենք կիրառելն արդյո՞ք ռասիզմի դասական դրսեւորում չէ: Ինչ է, մյուս ազգերի նկատմամբ կարելի է ամեն ինչ անե՞լ: Պարզվում է՝ այո’, սակայն, դա էլ է որոշված, թե որ ազգն ունի այդ «իրավունքը»… Ահա սիոնիստական կուսակցության եւ աշխարհի մութ ուժերի՝ համաշխարհային գաղտնի կառավարության, ժողովրդավարական ու բարոյախրատական ամբողջ հայեցակարգը: Հետագայում ինձ պաշտոնապես մեղադրողներին նախապես ասեմ, որ ասածս ունի հետևյալ պարզ իմաստը.

1. Հրեական սիոնիստական գաղափարախոսությունն առաջնորդվելով հրեա ազգի ընտրյալության մեկնությամբ՝ լրջորեն վտանգում է որեւէ ազգի ու պետության գոյությունը՝ ապագան: Որտեղ հրեաները դավանում են այս գաղափարախոսությունը՝ բացահայտ կամ թաքնված, այնտեղ էլ առկա է այս կործանարար վտանգը: Եւ ոչ միայն չի բացառվում, որ հրեական համայնքներում կարող են լինել սիոնիստներ, այլ դարերի փորձն ապացուցում է, որ դա իրոք այդպես է:

2. Հրեական Թալմուդի օրենքներում նույնպես առկա է, մեղմ ասած, այլամերժության գաղափարը՝ այլ ազգերին եւ նրանց դավանանքները ստորադասելու, նվաստացնելու, անասունների հետ համեմատելու յուրօրինակ մեկնաբանությամբ: Սա վտանգ է բոլոր ազգերի համար, սակայն, առավելապես՝ քրիստոնյաների: Սա էլ հավատամքային վտանգ է:

(Մի քանի մեջբերումներ Թալմուդից. ա) «քրիստոնյայի սպանությունը ընդունված բան է, և քրիստոնյայի հետ կնքված համաձայնության ապահովումը պարտադիր չէ հրեայի համար», բ) «Քրիստոսը ապօրինի զավակ է, որով նրա մայրը հղիացել է՝ երբ գտնվել է դաշտանի ժամանակ շնություն գործելով», գ) «քրիստոնյաները սատանայի որդիներ են, իսկ եկեղեցին՝ սատանայի ու աղտեղության տուն, սրբերը որձեւէգ են, քարոզիչները՝ հաչող շներ, սրբուհիները՝ պոռնիկներ, Ավետարանները՝ չարի եւ սատանու գրքեր ու ստեր, որոնք պետք է ոչնչացնել, քրիստոնեական տոները ոչնչության եւ հրեաների բնաջնջման տոներ են, կիրակի օրը աղետի օր է», դ) «Հրեային հալալ է տիրել ոչ հրեաների ունեցվածքին, փողին եւ ֆիզիկական ուժին», ե) «Ով իսրայելցի է անպատվում՝ անպատվում է ամենասուրբ Աստծո դեմքը», զ) «Աստված ոչ-հրեաներին ստեղծել է մարդկային կերպարանքով՝ հրեաներին ծառայելու համար, նրանք անասուններից տարբերվում են ըստ ձեւի միայն»…): 3. Նախկինում «Բիբլիա»-յում (Հին կտակարան), այսօր էլ քրիստոնեական եկեղեցական էկումենիստական փաստաթղթում, առանց հիմնավորումների կրկնվում է հրեական ընտրյալության սիոնիստական սին թեզը, որը դարձել է կրոնական պարտադրանք, հատկապես՝ քրիստոնյաների համար: Քրիստոնեական աշխարհն այդպես էլ չի կարողանում ձերբազատվել եհովապաշտական դավանանքից ու հրեական ընտրյալության երեւակայական գաղափարաբանությունից: (Մեջբերում «էկումենիկ ուղեգծի» 10-րդ կետից. «Յուրահատուկ մի միասնություն կապում է մեզ հրեա ազգին, որի հետ Աստված հավիտենական ուխտ է կնքել: Հավատքով գիտենք, որ մեր հրեա քույրերն ու եղբայրներն «Աստուծո սիրելի են իրենց հայրերի սիրույն համար: Որովհետեւ Աստուծո պարգևներն ու կոչումն անդառնալի են» (Հռովմ. ԺԱ 28-29): Նրանք ունեն «որդեգրությունը, փառքը, ուխտերը, օրենսդրությունը, պաշտամունքը եւ խոստումը: Նրանցն են հայրերը, նրանցից եւ՝ ըստ մարմնի Քրիստոս (Հռովմ. Թ 4-5): Մենք պախարակում ենք եւ դատապարտում հակասեմականության բոլոր արտահայտությունները, ինչպես ատելության պոռթկումներն ու հալածանքները: Քրիստոնեական հակահրեականության համար հայցում ենք Աստծուց ներողամտություն, իսկ մեր հրեա քույր-եղբայրներից՝ հաշտություն»»:

Այսպիսով ակնհայտ է, որ սիոնիզմի վտանգները մարդկությանն ուղեկցում են եւ՛ աշխարհիկ կյանքում, եւ՛ հոգևոր, երկու դեպքում էլ ոչ թե հրեա ժողովրդին հալածելու խնդիր է դրվում, այլ՝ եւս մեկ անգամ սիոնիստական ու մասոնական գաղափարներից օր առաջ ազատվելու հարց է բարձրացվում: ԱՇԽԱՐՀՆ ԱՌԱՆՑ ՍԻՈՆԻԶՄԻ, – ահա՛ մարդկության ամենահրատապ խնդիրը: Նույնիսկ հրեաներն են ստեղծել «Հրեաներն ընդդեմ սիոնիզմի» կազմակերպություն, գտնելով, որ առաջին հերթին հենց հրեաներն են որպես գործիք ծառայում սիոնիզմի մութ ու չար ծրագրերին, որը նպատակ ունի ստեղծել մի համաշխարհային գաղտնի կառավարություն ու մի անդեմ մարդկություն-զանգված, որը կծառայի ընդամենը մի քանի հարյուր սիոնիստների ընտանիքներին…

Ղոդսի եւ Պաղեստինի ազատագրության համար մղվող պայքարը մեր հաղթանակի հիմնաքարն է, իսկ հաղթանակը կդառնա մարդկության ազատագրման հիմնասյուն:

Եզրակացություն

Ղոդսի ու Պաղեստինի ժողովրդի պատմական եւ իրավական պաշտպանության հարցը միջազգային հիմնարար խնդիր է, որը շղթայաբար առնչվում է աշխարհի բոլոր ազգերի ու պետությունների ճակատագրերին, քանզի սիոնիզմի ստեղծած աշխարհի գաղտնի կառավարությունը իր համաշխարհային դրամագլխով սպառնում է ստրկացնել բոլոր ազգերին:

Ղոդսի ու Պաղեստինի ժողովրդի տառապանքներին զուգահեռ, Իսրայելի սիոնիստական պետության կողմից հալածվում են նաեւ Ղոդսի ու Պաղեստինի ոչ միայն արաբ, այլեւ հայ, հույն եւ այլ ազգերի ներկայացուցիչները, ինչպես մահմեդական, այնպես էլ քրիստոնյա հավատքի հետեւորդները: Դիմադրության բոլոր միջոցները լուրջ դիմակայություն են գտնում սիոնիստների կողմից մեծամասամբ ղեկավարվող ՄԱԿ-ի միջոցով: Ամենաթարմը ՄԱԿ-ի անվտանգության խորհրդի թիվ 1559 բանաձեւն է, որն ընդունվել է սիոնիստական ուժերի ճնշման ներքո: Այդ բանաձեւի համաձայն զինաթափվելու են ոչ միայն Լիբանանում գտնվող պաղեստինցիները, այլեւ՝ լիբանանյան դիմադրության, մասնավորապես՝ «Հեզբոլլահի» մարտիկները: Այս որոշումը ոտնահարում է ոչ միայն պաղեստինցիների ինքնապաշտպանության իրավունքը, այլեւ՝ մյուս ազգերի ու կրոնների հետեւորդների, որոնք սիոնիստական ու հուդդայական չեն:

Այս ամենաթողությունից օգտվելով էլ Իսրայելի հրեաները ավերում, հրդեհում են քրիստոնյաների, հատկապես՝ հայերի եկեղեցիները, բռնագրավում են եկեղեցապատկան հողերը, բացեիբաց նվաստացնում են հոգեւորականներին ու սրբությունները: Նման վերաբերմունք, իհարկե, վաղուց կա մահմեդական մզկիթների ու մահմեդականների նկատմամբ: Այս կերպ հրեաները փորձում են փոխել եւ՛ ժողովրդագրական վիճակը, եւ՛ աշխարհագրական-տարածքային: Այս ամենին զուգահեռ անօրինաբար պարսպապատում են բռնազավթած շատ տարածքներ եւ Ղոդսի շուրջ ավան են կառուցում:

Այս սիոնիստական ամենաթողությանը վերջ տալու եւ Ղոդսի ու Պաղեստինի ժողովրդի պատմական ու իրավական պաշտպանության համար անհրաժեշտ է համախմբել համաարաբական պայքարը, մի նպակակետի ուղղել տարբեր ազգերի ու կրոնների հետեւորդների (այդ թվում՝ հրեաների) հակասիոնիստական շարժումները, ամեն գնով աջակցել Իրանի՝ «աշխարհն առանց սիոնիզմի» դիմակայող քաղաքականությանը: Այս հարթության մեջ պիտի նկատել ու ներգրավել նաեւ սիոնիզմի ծնունդ պանթուրքիզմի դեմ պայքարող կողմերին, հատկապես՝ Հայաստանին, Հունաստանին, Կիպրոսին, Ռուսաստանին ու Չինաստանին:

Անհրաժեշտ է, որ հատկապես արաբական ու մահմեդական աշխարհը անվերապահորեն աջակցեն պաղեստինյան էնտեֆազեին՝ ապստամբությանը, նորընտիր կառավարությանը, մինչեւ բոլոր հիմնական ուժերի համախմբումը եւ միասնական ու վերջնական հզոր հարվածը:

* * *

Արարիչը մեզ պահապան, եթե դրսեւորենք անկոտրում եւ համատեղ կամք, ապա բարին առավելագույնս շուտ կհաղթի չարին:

* * *

Օգտագործված գրականություն

1. Մեվլան Զադե Ռիֆաթ; – «Օսմանյան հեղափոխության մութ ծալքերը եւ Իթթիհատի հայաջինջ ծրագրերը»; Հալեպ-1929թ.:

2. ըՏՐՌր հՑՐցՉպ; – «ԼրՑՏՐՌÿ ԺՐպՉվպչՏ ԹՏրՑՏՍՈ» (ԺՐպՉվÿÿ կՈսպրՑՌվՈ); ԾՏրՍՉՈ-1934չ.:

3. Ջոն Կիրակոսյան; – «Երիտթուրքերը պատմության դատաստանի առջեւ» (1-2 հատորներ); Երեւան-1982-1983թ.թ.:

4. Հայկական Սովետական Հանրագիտարան (ՀՍՍՀ ԳԱ հրատարակություն); հատորներ՝ 4-րդ (Երեւան-1978թ.) եւ 9-րդ (Երեւան-1983թ.):

5. Գասպար Տերտերյան; – «Սիոնիզմի եւ պանթուրքիզմի առնչությունները եւ անոնց սպառնալիքը Հայաստանի լինելիության»; Բեյրութ-1990թ.:

6. Ջասպեր Ռիդլի; – «Ազատ որմնադիրները (ֆրիմասոնները). Աշխարհի ամենահզոր գաղտնի կազմակերպության պատմություն»; Նյու-Յորք-2001թ.:

7. Գեւորգ Յազըճյան; – «Զգուշացեք կեղծ բարեկամներից (մասոնա-սիոնա-հրեա-թուրք հակահայկական քառանկյունի)»; Երեւան-2002թ.:

8. «Հայեր» եռամսյա հանդես (թիվ 7-հատուկ թողարկում); Երեւան-2004թ. մարտ:

9. «Հայ-Արիներ» ամսագիր (թիվ 9(36)-բացառիկ); Երեւան-2004թ, մայիս:

10. «Թուրքիան, սիոնիզմը, մասոնները եւ Հայոց ցեղասպանությունը» (Հայ Արիական Միաբանության հրատարակություն); Երեւան-2005թ.:

Հայաստանի Հանրապետություն

Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

Արմեն Ավետիսյան

Այս գրառումը հրապարակվել է Հ.Ա.Մ., Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։