Ռեքվիեմ՝ վերածննդից առաջ

Ռեքվիեմ՝ վերածննդից առաջ

Տեսնում եմ ինձ՝ կախված պարանից,
Աչքերս հանած ու պատռած բերան,
Տեսնում եմ սգող մայրական սրտից
Մասնատված որդու արցունքի վարար:
Տեսնում եմ դիեր, գանգեր բազմազան,
Արյուն եմ տեսնում, գիշատիչ գազան,
Փսլնքոտ երախ, սրած մագիլներ
Եվ անօթևան բազում հոգիներ…
Ձայներ եմ լսում ահարկու, խեղդված,
Հավերժ լռություն աղերսող ձեռքեր,
Խելագար աչքեր ու հենց նոր ծնված
Փոքրիկի մարմնին՝ դանակի հետքեր:
Չկա սրբություն, տրորված է այն,
Մեռած է նաև արդարությունը,
Նեռն է ուղեկցում չարին լռելյայն, -
Զարկի’ր յաթաղան, թափի’ր քո թուրք թույնը:
Զարկի’ր անվրեպ, զարկի’ր անխնա,
Եվ թող հայ կոչվածն իր տեղն իմանա,
Թող ձուլվի հողին կամ թող ծնկի գա,
Որ թուրք ասկյարի չափը իմանա:
…Բայց սխալվեցին, ապրում է հայն ու
Դրոշ պիտի պարզի Մասիսի գագաթին,
Կյանքի է կոչում իր սերունդներին,
Վրեժ է երգում և ոչ՝ իր վայը:
Ոսկի հասկեր են բռնել դաշտերը,
Անտառը նորից զմրուխտ է հագել,
Գործի է անցել ծերուկ ռանչպարը,
Իր թոռներին է հայությամբ օծել:
ՈՒ թոռները նրա դյուցազուն,
Արդեն խմբերով Գառնի են գալիս
Եվ հայ հեթանոս այս տաճարում
Արդար Վրեժի երդում են տալիս:
Երդվում են քշել օտարին՝ տանից,
Երդվում են Նախնյաց Օջախը շինել,
Վահագն աստծուց ուժ են ստանում
ՈՒ սիրով լցվում Աստղիկից գեղուն:
Հավատում են վաղվա օրվան,
Եթե նույնիսկ չտեսնեն,
Պատգամում են սերունդներին,
Որ հորովելները երգեն…
Հո’լ արա, եզո ջան,
Հո’լ արա, ախպեր ջան,
Արարիչն է մեզ հետ,
Դեռ կոմիտասներ կգան:

  Վեվ Արյան (Վլադիմիր Խաչատրյան)  

Շարունակել կարդալ

Տիեզերական զրույց

Տիեզերական զրույց

Զրուցում եմ քեզ հետ՝
 լույսի լեզվով,
հեռավոր մի մոլորակի
մտապահված բարբառով,
աստղերի, հրեշտակների,
աներևույթ էակների
ծածկագրված բառերով:

Զրուցում եմ քեզ հետ՝
քարերի լռությամբ,
քարերի մեջ լողացող
ավազների ծով համբերությամբ,
վերընթաց սիրով,
որ չծնված թռչունի
փետուրի պես
դեռ դրված է ձվի մեջ՝
կապտաթև առավոտի:

Արևշատ Ավագյան

Շարունակել կարդալ

Վերհիշումներ

Վերհիշումներ

Հիշողությանս մեջ,
Ուղեղիս մի անկյունում
ողջ տիեզերքի կյանքի պատմությունը
տեսագրված ու ձայնագրված է
սկզբից մինչև այսօր:

Մարմնիս ամեն մի մասում,
յուրաքանչյուր բջջի խորքում
ննջում են նախնիներիս կարոտները:
Հորս սերը
արյունատար իմ երակներով
բերում է ապուպապիս
կյանքի փորձը՝
թոռներիս համար:

Սիրով, արյունով
ու լույսով են գերված
իմ տոհմի պատմության էջերը,
ներշնչող լիցքերը դրված են
ուղեղիս ու սրտիս թրթիռների տակ,
երգերս ծիլ են տալիս
իմ նախնիների հիշողության խորքերից:

Արևշատ Ավագյան

Շարունակել կարդալ

Հայորդիները գալիս են

Հայորդիները գալիս են

Հայորդիները գալիս են
պատմության քառուղիներով,
նրանք այն երկրի զավակներն են,
որի հորդաբուխ  գետերի միջնամասում
դեռ ապրում է հիշողության դրախտը:

Նրանք այն երկրի զավակներն են,
որի կորցրած հողերի միջից,
երկգլխանի լեռան նման,
վեր է ձգվում ար-ար-ման խորհրդանիշը՝
անմոռաց կարոտը սրտում:

Նրանց հայացքում
երկնքի մեջ մնացած
մտապատկերի ուրվագիծը
թողել է վեհության փայլը՝
ամպերից վեր ձգված գագաթների վրա:

Հայորդիները իջնում են
պատմության ու ավանդույթի կեռմաններով:
Մեծ արտագաղթի ու ներգաղթի
ժամանակները խաչվում են նրանց դեմ՝
գալիքի նախաշեմին:

Նրանք այն երկրի զավակներն են,
ովքեր հույսի ու հավատի հետ
ծածկագիր սերմեր են բերում՝
երկնային դրախտը
երկրում ստեղծելու համար:

Արևշատ Ավագյան

Շարունակել կարդալ

ԱՐԻՆԵՐ ԵՆ ՊԵՏՔ

ԱՐԻՆԵՐ ԵՆ ՊԵՏՔ

Մեկից չի լինի, արիներ են պետք,
Չարն էլ է գործում, բարիներ են պետք,
Անկախությունը հեշտ բան չիմանաք,
Այնպես, որ հիմա արիներ են պետք:
Սահեցին անցան այս տարիները,
Չարին զիջեցին մեր բարիները,
Հեղեղի դիմաց դժվար է կանգնել,
Վտիտ առվակ են մեր արիները:
Բայց ուժ կտա այս նոր տարին,
Արդար մտքին ու հանճարին,
Կհեղեղվեն արին, բարին,
Ջրխեղդ կանեն նենգ ու չարին:

Գառնիկ Արսենյան

Շարունակել կարդալ

Երկու մեծ լեռ իրար կպած

Երկու մեծ լեռ իրար կպած, իրարից զատ, -
Երկու խաչ-սիրտ՝ ծեր, զառամյալ,
Երկու մեկ ազգ հնամենի,
Երկու հայեր՝ մայր Արաքսի երկու ափին,
Երկու անջատ միասնություն,
Արյունազօծ երկու գետափ՝
Իրար կպած, իրարից զատ,
Երկու վանքեր՝ Արևմտյան, Արևելյան,
Մեկ Ոգու մեջ մարմնավորված,
Մեկը ազատ, մյուսը՝ գերի,
Մեկը պանդուխտ, մյուսը՝ թմրած,
Չեմ հասկանում՝ ի՞նչ է եղել…
…Տու՜ն են քանդել, մա՜րդ են մորթել,
Հայ տեսակ են բնաջնջե՜լ,
Դարձրել են հող, արյունի գետ, լացող Արաքս,
Թուր են սրել ապառաժով,
Բթացրել են թրի շեղբը հայ մանուկով…
Եղել ենք մենք միշտ խելացի,
Եղել հզոր, արդարացի,
Կառուցել ենք գոռ պատմություն,
Բայց երբ դարձանք մենք «բարեկիրթ»,
Եղանք բարի, ներող, հլու…
Ի՞նչ ենք շահել… Միայն ոսկոր,
Արնածոր Արաքս, մի Մեծ Եղեռն,
Մեկ տասներորդն ունեցածի,
Մեզ ի վերուստ այն տրվածի:
Ո՞վ ենք եղել..  Ո՞վ ենք այսօր,
Ի՞նչ ենք կորցրել, ինչի՞ համար,
Ինչպե՞ս ապրենք գոնե հիմա…
Լինե՛նք Նժդեհ, լինե՛նք ուժեղ,
Ոգով արի՝ հայահավատ,
Նվիրյալը՝ Հայոց Ցեղի,
Լինե՛նք առյուծ՝ արյուն քամող,
Դավթի նման պարզ ճակատով կռվի ձգտող,
Անդրանիկը լինե՛նք ազգի,
Որի վրեժն արյուն բերի…
Կեղտոտ արյուն, լեղի թափենք,
Թո՛ղ վերանա թուրք վիժվածքը,
Մեր վանքերն ու տաճարները երկինք հառնեն,
Եվ վրեժով մեր սրբազան Աստծուն հասնենք:

Նարեկ Առուստամյան

Շարունակել կարդալ

Զինյալ մարգարեն

Զինյալ մարգարեն
(Գարեգին Նժդեհի հիշատակին)

 Մենք ուրացյալ նրա հավատամքը խորին
 Եվ կուրացյալ սրտի մշուշներում պատիր,
 Որպես ամբողջ մի հեղգ, որ մատնել էր սրբին,
 Վտարեցինք նրան մեր ոգեղեն երթից:

       Եվ սին հույսի կարմիր առագաստը պարզած,
 Առանց նրա ելանք նավարկության մի նոր,
 Եվ խեղդեցինք մեր իսկ հայրենիքում «ազատ»,
 Յոթնապատիկ անդեմ, մեղավոր ու մոլոր:
 
 Եվ մոռացյալ ցեղի դավանանքը խորին,
 Հանուն չեղյալ գոյի սպանեցինք զմեզ,
 Եվ զառանցանք է արդ ցեղակրոն ոգին,
 Եվ ուղեղի ցավ է Հայրենիքը մեր մեծ:

 Բայց սրբազան լույսից նահատակաց մերոց,
 Երբ դավերի ցանցում մենք մնացինք լքյալ,
 Երբ խլում են մեզնից մեր անցյալն ու ներկան
 Բարձրանում է նորից մեր մարգարեն զինյալ:

 Մոտենում է խոցյալ, խորհրդավոր, խորին,
 Որպես ցեղի զինվոր, որպես Հայր ու Որդի,
 Եվ օրհնելով փառքը- Արյունի ու Սրի,
 Մեզ տանում է մի նոր ցեղակրոն ուխտի:
  
Վազգեն Արամանի (Դաղբաշյան)

Շարունակել կարդալ

Արմեն Ավետիսյանին

Հայ Արիների առաջնորդ սիրելի
Արմեն Ավետիսյանին՝
երկրային ծննդյան 43-ամյակի կապակցությամբ

Չգիտեմ կյանքում լավ բան ավելի՝
Քան ծնված մարդը կամքով Արայի,
Արարչի կամքով ծնված մի ծնունդ,
Հենց ինքը՝ Արմեն Ավետիսն Արի…

Դու բարով եկար հենց այս օրերին,
Երբ խառնվել են բարին ու չարին,
Դու մեծ Արորդի՝ Արայի Որդի,
Դու՛ պիտի վառես ջահն Արիների…

Հայ-Արիների ավետաբեր զավակ,
Ծնվեցիր ցրտին, որ բերես լույս-կրակ
Ազգերին Արի… և Ցեղի կամքով՝
ԱրԷգԱկ բերես ամբողջ աշխարհին…

Հազար յոթ հարյուր երկար տարիներ
Վիշապը խժռեց որդոց Արայի,
Բայց չի կշտացել իր վրեժից դեռ
Ուզում է վերջ տալ Ցեղն Աստվածային…
 
Դու հրածին քաջ՝ Վան հորդ որդի,
Վահագնի կամքով այս աշխարհ եկար,
Վահագնի հրով ու կամքով բարի,
Որպես լույս-փարոսն հայերիս Արի…

Քեզ բարի ճամփա սուրբ գործերիդ մեջ,
Անգին առաջնորդ, դու Արի ընկեր,
Գործերդ բարի կմնան հավերժ
Վառ սրտերի մեջ Հայ-Արիների…

Արյաց առաջնորդ, դու Հայ Արորդի,
Աշխարհակալից քեզ ջերմ համբույրներ,
Դու մեզ առաջնորդ, մենք քեզ քաջ զինվոր,
Հավիտյան կապրի հոգիդ փառավոր…

Ես քեզ մաղթում եմ. -
Հազար-հազար շնորհ մեր Հայր Արայից,
Հազար-հազար համբույր Մայր Անահիտից,
Մեծ կամք ու կորով հրե Վահագնից,
Անսպառ ու լի սեր չքնաղ Աստղիկից,
Հազար-հազար միտք Արտավազդ-Միհրից,
Հաղթական բազուկ Հայ Աստվածներից,
Հազար-հազար օրհնանք սուրբ նախնիներից…

Արամ Ավագյան

Շարունակել կարդալ

Մահմուդ Ահմադի Նեջադիին

Իրանի Իսլամական Հանրապետության
հարգարժան նախագահ՝
Մահմուդ Ահմադի Նեջադիին

Պարսից զորեղ արքաների
Դու քա՛ջ զինվոր Նեջադի,
Արյաց հզոր գահի կրող
Արև ու կյանք Նեջադի:

Թու՛յլ տուր, որ ես քեզ մեծարեմ
Սրտիս ամբողջ Էությամբ,
Արիացի եղբայրդ եմ, -
Գովք եմ անում ծիսական:

Արիական ցեղի զինվոր
Հարգանքի ես արժանի,
Քանի դեռ կա մեծ Իրանը՝
Ճիշտ է գործը արդարի:

Քո քաջությամբ ցույց տվեցիր՝
Որ Արին կա-կմնա,
Չարի հիմքը կործանեցիր՝
Նա ոռնու՜մ է հանց գազան:

Քսան երկար դաժան դարեր
Նա կործանեց աշխարհներ,
Յահվայի նենգ պատվիրանով
Դիզեց անթիվ կեղծ գանձեր:

Թշնամացրեց որդուն հոր հետ,
Որդին նյութին կուլ գնաց,
Եվ մոռացավ ծնող մորը՝
Չարի տունը հյուր գնաց:

Չար Յահվայի որդիները
Գործի դրին ամեն բան,
Որ կործանեն Հայր Արայի
Որդիներին հաղթական:

Նրանք՝ վայրի անկիրթ ցեղեր,
Խարդախ ու կեղծ կրոնով
Կործանեցին վեհ հոգիներ,
Արարատն իր հավատով:

Դարան մտած հոխորտում են,
Որ մասնատեն Իրանն էլ,
Արիների այս այգին էլ
Փորձում են ցեցով պատել:

Բայց կանգուն է մեր Իրանը՝
Արիների հույս-այգին,
Պարսից հզոր ժողովուրդը
Տեր է կանգնում իր բախտին:

Սարի գլխով ամպեր կանցնեն
Սարը միշտ կա-կմնա,
Դու որդին ես քաջ Իրանի՝
Մահմուդ Ահմադի Նեջադ:

Ցույց տվեցիր դու վիշապին,
Որ անպարտ է միշտ արին,
Ձմեռը որքան էլ երկար լինի
Զիջելու է Գարունին:

Սուրդ կտրիճ՝ ժամանակին
Ցույց տվեցիր գազանին,
Չհանդգնե՛ս, – դու ասացիր, -
Ձեռնոց նետել Իրանին:

- Հողմացրիվ կանեմ կյանքդ,
Թե հանդգնես այլևս,
Մեծ Իրանի ժողովրդին
Քո նենգ կամքը թելադրես:

Արիական շատ ցեղերի
Կտրիճ զավակ Նեջադի,
Երկարամյա լռությունից
Կոչ հղեցիր պայքարի:

Դու կմնաս մեր սրտերում
Որպես խորհուրդ Արևի,
Դու Իրանի քաջն զինվոր,
Իմ Ահմադի Նեջադի:

Կյանքդ թող շատ երկար լինի
Դու Արորդի երկրային,
Տիեզերքից իջած նվեր՝
Արիների լույս կյանքի:

Քեզ հարգում եմ անգին եղբայր,
Հավատա իմ ազնիվ խոսքին,
Հին Աստվածների կամքով ծնված՝
Արարչական է քո հոգին:

Ներիր հանդուգն Արամ եղբորդ,
Որ մեծարեցի քո Անձը,
Էլ չեմ կարող զսպել ցասումս,
Երբ չարն է տիրել Արար-Աշխարհքը…

Հազար-հազար փա՜ռք Արա-Ահուրամազդին,
Հազար-հազար փա՜ռք Վահագնին զորեղ,
Հազար-հազար փա՜ռք Զրադաշտին ահեղ,
Հազար-հազար փա՜ռք Հայոց աշխարհին,
Հազար-հազար փա՜ռք Պարսից աշխարհին
Հազար-հազար փա՜ռք արի ազգերին,
Հազար-հազար փա՜ռք քեզ ծնող ազգին:

Արամ Ավագյան

Շարունակել կարդալ

ԱՐԻԱՑ ՅԱՒԵՐԺՈՒԹԻՒՆԸ

«ԱՐԻԱՑ ՅԱՒԵՐԺՈՒԹԻՒՆԸ»

Ես ապրում եմ արծւի թեւերով
Հնութեանց վրայ երկար հսկելով
Սրբատաշ քարերը վաղուց մոռացուած
Հանում եմ դուրս անդրերկրեայ հողաթումբերից
Որպես արդար նորոգոյթը հոգեսեղանիս
Իմ արիւնն էր գալիս հեռու այնտեղից
Ուր արեւորդիները կերտել են փառնք իմ ցեղին
Ես եկեր եմ վկայելու նախնեաց վեհ հոգին
Եւ ոչ թե հոգեվարութեան լուռ վկան լինելու
Ձեռքերս հզօր թեւեր են դառնալու
Եւ իմ հոգու զօրաւոր աչքը հեռատես
Ձեր աչքերն է բացելու ո՜վ թերահավատներ
Եթե նոյնիսկ հրէշի նման արիւնս խմէք
Պիտի մնամ յավետ Հայ Արիացի:

Մկրտիչ Ասլանյան-Ծիրացի

Շարունակել կարդալ

Հայ Ժողովրդի պատմական առաքելությունը

Որքան մեծ էր Հայ Ժողովրդի պատմական առաքելությունը, այնքան ահավոր եղավ նրա ճակատագիրը:
Շրջապատված ոչ-արիական և հակաքրիստոնեական թշնամիներով՝ նրան վիճակվեց մենակության ողբերգությունը, որից սակայն, նա կարողացավ դյուցազնական ստեղծել: Հավետ վտանգված՝ այս ժողովուրդը ցուցահանեց մեծագործումի ոգի…
Որպես արիականության առա-  ջամարտիկ՝ Հայը գործեց ճակատագրի զինվորի կամքով և նվիրումով, իր քաջությունն օծելով սրբությամբ…

Հայկ Ասատրյան

Շարունակել կարդալ

ՀԱԲ-ի հիմնադրման 13-րդ տարեդարձին

ՀԱԲ-ի հիմնադրման 13-րդ տարեդարձին


Փառքն է վկա
Պատեհ ժամը պահանջատեր
Ֆիդայիներ պիտի ծներ,
Եվ հառնեցին քաջ ու քանքար,
Ով մտել էր Ագռավաքար:
Գոռ սավառնեց ազգի ոգին,
Սարսուռ բերեց թուրքի ձագին,
Որ հեղել էր հայի արյուն
Նոր որջ դարձած Սումգայիթում:
Իսկ Երասխում ձագը թուրքի,
Ալլահ ոռնաց. «Ե՛կ, մեզ փրկի»…
Բայց մուլատը՝ մի նոր Հիտլեր,
Մատ թափ տվեց՝ զինաթափե՛լ:
Մեր արքան էլ, դիմակ հագած,
Նազարի պես գահին բազմած,
Դավ-ստերի տուտը բացեց,
Արծիվներիս բույնը քանդեց:
Մինչդեռ ոգին, թե կամենար,
Արքային էլ լավ դաս կտար,
Բայց ո՞նց հայի արյուն հեղեր,
Ինքն էլ ազգին նոր ցա՞վ բերեր:
Եվ նա մնաց խիղճը ազգի,
Ամեն մեկը մի ֆիդայի.
Մարտի դաշտում գտան իրար,
Նորից դարձան ուժ՝ փրկարար:
Արցախում էլ վանկարկեցին՝
Նոր մատաղն ենք մեր հող, ջրին:
Եվ ամենուր հերոսացան,
Տուն դառնալով՝ ինչե՜ր տեսան…
Հաղթանակ էր, ուռա՜, ուռա՜,
Արքան փչեց էլի զուռնա.
«Իմ տղերքը՝ մեր նոր ոգին,
Ազգի բանակ ստեղծեցին…»:
Ե՞րբ կմարի հեքիաթը այդ,
Քարը գլխիդ, ո՜վ անտեր մա՛րդ,
Ո՞վ չգիտե, ո՞վ կժխտի,
Որ ՀԱԲ ոգին՝ ուժը ազգի,
Եղել է, կա ու կմնա,
Նրա փառքը հավերժ վկա…

Իլյա Արցախեցի

Շարունակել կարդալ

Մե՛նք պիտի պահենք…

Մե՛նք պիտի պահենք…

Գիտե՞ք ովքեր ենք և ումից սերված,
Այսօր արթու՞ն ենք, թե՞ թմրած, քնած,
Երբ ցավն է ճչում, դարձած զիլ զանգակ,
Ինչու՞ չենք տեսնում դավը դժնդակ,
Որ վայրի «շուկան» հրեշ է ցնկնել,
Եվ հային տանը խեղել, հոշոտել,
Նա էլ վիրավոր, մոլոր, գլխակախ,
Դեռ հեռանում է՝ թողած սեր, օջախ.
Ու մեր շուրթերին՝ ճիչ հրափրփուր,
Տուն, հավատ թողած՝ գնում ենք ու՞մ դուռ,
Երբ մեր դարավոր իղձը յոթնալույս,
Արդեն երկնում է բռունցքվելու հույս,
Զի մենք ժառանգն ենք Մարդ-Աստվածների,
Տերն ենք Մեծ Հայքի՝ տանը Արարչի,
Մե՛նք պիտի լսենք մեր ցեղի կանչը,
Մե՛նք պիտի պահենք Արևախաչը,
Որ եղե՛լ է, կա՛, պիտի՛ հավերժի,
Արիական շնչով մեզ գիրկը կանչի…

Իլյա Արցախեցի

Շարունակել կարդալ

ՆԺԴԵՀԻ ՈԳԻՆ ԵՎ ՀԱՅ ԱՐԻ ՑԵՂԸ

ՆԺԴԵՀԻ ՈԳԻՆ ԵՎ ՀԱՅ ԱՐԻ ՑԵՂԸ
Դու պատգամեցիր քո մահից հետո
Մասունքը մարմնիդ հանձնել Խուստուփին,
Եվ երախտապարտ որդիքդ Արի
Դա կատարեցին վեհ սարի լանջին:
…Անդրանիկ, Դրո, Արամ Մանուկյան…
Ձեր կամքով ունենք մենք մեր ապագան,
Գարեգին Նժդեհ, հայեր նվիրյալ,
Արին կփրկի սուրբ Մայր Հայաստան:
Վարագ Առաքելյան, Գարեգին, Արցախ,
Նժդեհի որդիք քաջ՝ շուրջ մեկ տասնյակ,
Արի Հայ զարմի զավակներն անվախ
Մասունքդ հանձնեցին Հայ Հողին պապակ:
Մենք՝ Արիներս, քեզ չենք մոռանա,
Անունդ հավերժ մեր մեջ կմնա,
Դեռ մի կաթիլ ենք օվկիանում անծիր,
Բայց կգա օրը՝ կլինենք անթիվ:
Նժդեհի Ոգին է նոր մարմին առել,
Հայ-Արիներով նետվել է մարտի,
Այս կռվին են արդեն միացել
Հայ Ոգիները բոլոր դարերի:
Հայր Աստված Արան է դա ապավինում
Եվ Վահագնը զորեղ ցրում է հողմերը,
Վիշապը շուտով կպարտվի մահճում
Եվ կվերազարթնի մեր հինավուրց Ցեղը…
Շառավիղներն Արի հասել են հեռուներ,
Հնդ-Եվրոպացի ցեղեր են կազմել,
Բայց մոռացան նրանք կաթը մայրական,
Վիշապի կամքով դավաճան դարձան:
Ավա՜ղ, ուրացան Մեծ Բնօրրանը,
Լքեցին Արիին ու դարձան չԱրի,
Ու չար գործերով խոցեցին Հայքը՝
Սուրբ-Արարչական տարածքը Երկրի:
Սակայն զարթնել է ողջ Տիեզերքը,
Ոտքի են ելել Հայ-Արիները՝
Տիեզերական Գարունի լույսից,
Որը վառել է անմահ Նժդեհը…
Արամ Աշխարհակալ (Ավագյան)
Շարունակել կարդալ

Հավերժ է ցե՛ղն իմ ցեղակրոն

«Քաոսում հավիտենական Շարժման» շարքից
«Հավերժ է ցե՛ղն իմ ցեղակրոն»

Աստվածների բնակավա՛յրն է Հայրենիքն իմ՝
Տավրոսի Լեռնե՛րը Հայկական՝
Բարձր Հա՛յքը՝ գագա՛թն աշխարհի, ուր հոսում է
Մոգական Մայր Գետը Եդեմի, որտեղ օծվել եմ ես
հարյուրմիլիոն լուսատարի առաջ՝
Արիացի աստվածների կամքո՛վ, ու թագադրվել
Փղոսկրյա Դղյակում
Հարալի Ոսկեբեր Երկրի:

Կերպարանափոխվել ես Քաոսում Լինելիության,
հղկել Ձի՛րքն իմ Աստվածապարգև,
ադամանդել Իդեանե՛րն իմ Կամապաշտ՝
 Խառնարանում Սրմանց Լեռան,
Նռնաքարե լանջերին որի,
Աստվածնե՛րն են ժամանել Արիացի,
Հրե Գնդերով,
Ծիր-Կաթինի կենտրոնից. ու բերել Երկիր՝
ՀԻԵՐՈԳԼԻՖՆԵ՛ՐՆ ԻՄԱՍՏՆՈՒԹՅԱՆ ԿՈՍՄԻԿԱԿԱՆ:

Քաոսում Հավիտենական Շարժման,
հավերժ է Ցե՛ղն իմ Ցեղակրոն, որ կրում է
Հյուլեների մեջ Արյունի Ազնահուր,
Արիական Տիեզերքի
Գենոտի՛պը Ոսկյա:

Կամո Արիացի

Շարունակել կարդալ