Հունվարի 25-ը սկսվեց ամպերի հռնդյունով, կայծակներով, ձնախառն անձրեւով: Կարծես ինքը` Վահագն աստվածն էր ողջունում Երեւանում  «Սասնա Ծռեր» լիամետրաժ մուլտֆիլմի պրեմիերան:
«Մոսկվա» կինոթատրոնում այդ օրը ցուցադրվեց երկար սպասված «Սասնա Ծռեր»-ը:
Մուլտֆիլմի հովանավորն է «Գրանդ քենդի» ընկերությունը: Կարեն Վարդանյանը, ով հայտնի գործարար Հրանտ Վարդանյանի տղան է, լրագրողներին շնորհավորեց եւ ասաց, որ այսուհետ իրենք շարունակելու են ազգային նմանատիպ ծրագրերի եւ ֆիլմերի ֆինանսավորումը: Մուլտֆիլմի ռեժիսոր Արման Մանարյանը շեշտեց, թե դեռ 1995թ. պատրաստված սցենարը համառորեն ֆիլմ չէր դառնում: Պատճառները շատ էին. «Պետական աջակցության շնորհիվ 2001թ. կարողացանք վերսկսել նկարահանումները, սակայն հիմնական բարդությունը տեխնիկական էր: Մեզ հաջողվում էր մեկ տարում նկարահանել ընդամենը 10 րոպե: Հոլիվուդյան չափանիշների համար չնչին, սակայն մեզ համար բավականին մեծ գումար՝ մոտ 1 մլն դոլար է ծախսվել այս 80 րոպեանոց մուլտիպլիկացիոն էպոսի ստեղծման 8 տարիների ընթացքում: Այլ պատճառ էլ կար. մենք չունեինք բավարար թվով լավ մուլտիպլիկատորներ: Այդ երկար ու ձիգ տարիների ընթացքում մուլտֆիլմի վրա աշխատել է ընդամենը 10 մուլտիպլիկատոր»:

Աշխարհը զարթնելու փորձեր է անում…
Աշխարհի զարթոնքի գործընթացը նման է մի ինչ-որ «դիսկո ակումբ»-ի կեսօրական զարթոնքին: Բժժած գլխով յուրաքանչյուրը նայում է շուրջը ու փորձում հիշել, թե ինչի՞ց հետո եւ ինչպե՞ս եղավ, որ հայտնվեց ուրիշի ծոցում, կամ էլ օտարին գիրկը ընդունեց: Փորձում է հիշել` ինչի՞ց է թմրել, դեպի բազմոցը ի՞նքն է եկել, թե՞ քարշ են տվել: Մասնակցությունը այդ մեծ օրգիային ի՞նչ ձեւ է եղել եւ ինչքա՞ն տեւել: Արդյո՞ք ապրել է բավականություն…
Հետո հիշողության դավաճանությունից վհատված սկսում է հարցնել մյուս արթնացողներին, ովքեր նույն հիմար վիճակում են: Սակայն գտնվում են ոմանք, ովքեր սկսում են տեղում «բանահյուսել», ինչով եւ տպավորություն են գործում որպես «արտակարգ հիշողության տեր անձնավորություն»: Եվ «տպավորվածները» որոշում են կրկին գալ այդ ակումբ` «հիշողությունը մարզելու» վճռականությամբ:
Մերօրյա աշխարհակարգերը մաշվածությունից հատակը պատռված տակառի նման սպառում են իրենց: Եվ պարունակությունը չգիտես ուր է հոսում ու անհետ ներծծվում:

«Արարատ» կենտրոնի հայցադիմումն, ընդդեմ «Կովկասի ինստիտուտ» հիմնադրամի, արդեն Վերաքննիչ դատարանում է: «Արարատ»-ը բողոքարկում է Երեւանի Կենտրոն եւ Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշումը: Հիշեցնենք, որ «Արարատ» կենտրոնը դիմել էր Երեւանի Կենտրոն եւ Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարան՝ պահանջելով պարտավորեցնել «Կովկասի ինստիտուտ»-ին հերքել Հայոց ցեղասպանության եղելությունը վիճարկող հրապարակումը. արգելել Ցեղասպանություն բառի չակերտավոր կիրառումը, ինչպես նաեւ պահանջել վնասի փոխհատուցում:
«Կովկասի ինստիտուտ»-ը 2008թ. Երեւանում հրատարակել է «Կովկասյան հարեւանություն. Թուրքիան եւ Հարավային Կովկասը» վերնագրով գիրքը, որտեղ, ի թիվս այլ հոդվածների, զետեղված է նաեւ թուրք Այբարս Գյորգյուլուի «Թուրքիա-Հայաստան» հարաբերություններ. Հավերժական փակու՞ղի» հոդվածը, որում հոդվածագիրը, ըստ հայցվորի՝ հերքում է Հայոց ցեղասպանությունը: Այսպիսով, Կենտրոնի տնօրեն Արմեն Այվազյանի պնդմամբ՝ գրքի խմբագիր Ալեքսանդր Իսկանդարյանը եւս հերքում է այդ փաստը:

1. Վտանգները տեսանելի-օգուտները՝ շահարկելի
2. Հայկական գործոն կա՞, թե՞ շահարկում են
3. Արցախի եւ Ջավախքի հարցեր
4. «Փոխված» Թուրքիայի առօրյան…
5. Ներքին հարցեր
6. «Ես» եւ ինքնություն
7. Անահիտ աստվածուհու և Նժդեհի մասին
8. Երջանկությունը «չիպ»ականացված հոլովույթում

Հումորի զգացում չունենալու դեպքում կատակախոսին կարելի է համարել նաեւ ցավագար, քանի որ ճշմարտությունը վերջինիս մենաշնորհն է: Հոգեբուժարանը ճշմարտախոսությունների փեթակ է: Հոգեբույժի ականջները դաստիարակվում են փիլիսոփայի պատվիրանով. «Ունկնդրի՛ր ճշմարտությունը»: Ստելը նրան թույլատրվում է հիվանդությունների պատմությունները շարադրելիս, ինչպես որ հիվանդանոցից դուրս, հանգստի ժամերին… սակայն դա անհնարին է իրագործել քուն մտնելուց հետո:

Վերադարձնենք Մայր Անահիտին Լոնդոնից – Իսկ Նժդեհին պաշտպանենք Երեւանում

Հայ Արիական միաբանությունը «Լուսանցք»-ի միջոցով եւս մեկ անգամ ՀՀ իշխանությունների ուշադրությունն է հրավիրում հետեւյալ հարցերի շուրջ:
1. 19-րդ դարի վերջին Արեւմտյան Հայաստանի Սատաղ բնակավայրում գտնված Անահիտ Աստվածուհու պղնձաձույլ արձաններից մեկի գլուխն ու ձեռքի մի մասը (գրանցված որպես պարսկական մշակութային արժեք, ինչը մեր կողմից պետականորեն չի բողոքարկվել) դեռեւս գտնվում են Լոնդոնի Բրիտանական թանգարանում: Իհարկե, կան էլի շատ ազգային մշակութային-հոգեւոր եւ պատմական արժեքներ, որոնք գտնվում են տարբեր երկրներում, եւ դրանք նույնպես Հայաստան վերադարձնելու կարիք կա, ինչը անհրաժեշտ է անել աստիճանաբար:

20 տարի է անցել այն օրից, ինչ Մոսոն` Մովսես Գորգիսյանը մեզ հետ չէ: Այդ տարիներին ես ապրում էի Մոսկվայում: Վաղ առավոտյան դուռը բացվեց, ներս մտավ ընկերս ու…
Չհավատացի: Կարծեցի երեկ էր, որ Մոսկվայում` կառավարության շենքի մոտ, ցույց էր անում տեղի հայերի հետ անկախության առիթով:
Անսպասելի այդ լուրը շանթահարեց ինձ, միանգամից աչքիս առաջ հառնեցին բոլոր այն լավ ու վատ օրերը, որ կապվում էին նրա հետ. թատերական խմբակի անմոռանալի պարապմունքներ, Մոսոյի զարմանալի մտածողությունն ու տրամաբանությունը ոչ միայն թատրոնի, այլեւ կյանքի, աշխարհի ու մեր ժողովրդի մասին: Մի գիշեր ինձ տվեց ձեռագիր թղթերի փոքրիկ տրցակ եւ ականջիս շշնջաց. «Գարեգին Նժդեհի «Ցեղակրոնություն» գրքից է»: