Արյունաբանները (հեմոտոլոգ) ասում են, թե կա արյան 4 խումբ: Եվ ներկայացնում են օտարալեզու տերմիններից հյուսված մի բավականին բարդ համակարգ, որը յուրացնել ստանձնողը թերեւս հետագայում ժամանակ էլ չի ունենում «խճանկարին» հեռվից նայելու:
Չլինելով արյունաբան եւ չունենալով այդ համակարգը հերքելու չնչին իսկ միտում` օրերից մի օր որոշեցի արյան մասին գաղափար կազմել: Եվ ինձ համար պարզեցի, որ կա արյան ընդամենը երկու տեսակ՝ կայուն եւ փոփոխական: Այլ կերպ ասած` «ագլյուտինոգեն» կոչվող հակագենից զերծ եւ նրանով օժտված:
«Կայուն» եւ «փոփոխական» պայմանական բնորոշումներն իմն են եւ թյուրիմացություններից զերծ մնալու համար չարժե գիտական հղումներ փնտրել:

1. Անհաջողակի «նոր արկածները» ազգայնական դաշտում
2. Նախ ազգային անվտանգության «արձանագրություննե՛րը» ստորագրեք
3. Եւս մի քանի պատվերով «երգիչներ»՝ ՀԱՄ-ի դեմ
4. Ինչու՞ է հայը դարձել օտարահավատ եւ օտարապաշտ
5. Նախագահական հին ու նոր խաղեր
6. Թուրքը միշտ էլ էն թուրքն է… եթե ավելի վատը չէ
7. Ադրբեջանական հոգսեր, որ կարող են դառնալ մերը
8. Ի՞նչ կորոշի Վրաստանի Սահմանադրական դատարանը
9. Դպրության խորհուրդը
10. Ապազգային դպրոց
11. Մեր փոստից. ամենայն պարզությամբ
12. Սեւանի համար դեռ պայքարում ենք
13. Զօրավար Գարեգին Նժդեհը Տարոնականութեան մասին
14. «Կարսի 1920թ. անկման խորքային պատճառները»
15. Կլինեն անկանխատեսելի հետեւանքներ

Հայ-թուրքական արձանագրությունների ոդիսականը մտել է նոր փուլ: Նախաստորագրված այդ փաստաթուղթը մեծ ընդդիմության հանդիպեց ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ Թուրքիայում: Իհարկե, ընդդիմանալու շարժառիթները տարբեր են՝ Հայաստանում դա պայմանավորված է Հայոց ցեղասպանության ու պահանջատիրության խնդիրների եւ Արցախի ու ազատագրված տարածքների հարցերի հետ, իսկ Թուրքիայում՝ առհասարակ Հայաստան բառը չճանաչելու եւ թուրք-ադրբեջանական (համաթուրքական) եղբայրությունը չսասանելու խնդիրներով:

ՀԱՄ «Ոգու պահապաններ» ուսանողական եւ երիտասարդական կազմակերպությունը երկար ժամանակ չէր արձագանքում ՀԱՄ-ից վտարված որոշ երիտասարդների գործունեությանը, սակայն այստեղ-այնտեղ նրանց հոխորտանքին եւ զազրախոսություններին վերջ տալու համար առայժմ միայն հայտարարում է, որ՝‘
1. Էդգար Հելհելյանը հեռացվել է ՀԱՄ-ից՝ անընդհատ այս կամ այն կազմակերպություններում տեղ որոնելու եւ հատկապես ազգային անվտանգության մարմինների հետ սերտորեն համագործակցելու համար, ինչը շարունակում է նաեւ այսօր:
2. Անդրանիկ Թանգամյանը հեռացվել է Է. Հելհելյանի ազդեցության տակ ընկնելու (ինչը բնավորության գիծ էր դարձել) եւ անիմաստ ու անպատասխանատու հայտարարություններ անելու համար:

Ազգի հոգեւոր կյանքին վերաբերող ամեն խորհուրդ բացարձակ է ու հավիտենական: Դրանք գալիս են ազգի ծագումից ու մշտապես ուղեկցում են նրան` անընդհատ մշակելով նրա հոգեւոր ու նյութական կյանքը: Այդ խորհուրդները սկզբունքորեն տարբերվում են ազգային կյանքի` զանազան իրավիճակներով պայմանավորված` անցողիկ ու հարաբերական «հոգեւոր» արտահայտություններից (օրինակ` կրոնական ու գաղափարախոսական «կյանք»-երից): Հայ-ազգային հոգեւոր կյանքի այդպիսի խորհուրդներից է դպրության խորհուրդը, որի նորօրյա արտահայտություններից մեկը եղավ լավ (թեեւ աղճատված ձեւով) 20-րդ դարի 20-ական թվականներին ծնված համալսարան խորհուրդը, որը իր մարմնավոր արտահայտությունը նաեւ ունեցավ (այս «համալսարան»-ը չշփոթել միջնադարյանների հետ, որոնք «հայ» հոգեւոր կյանքի նշված անցողիկ ու հարաբերական դրսեւորումներից են ընդամենը եղել): Այդ խորհուրդը ազգի հոգեւոր կյանքի համապատասխան` բացարձակ ու հավիտենական ծագումի ու լինելության մեջ է միայն իմաստավորելի ու հասկանալի: Ուստի գնանք հայ հոգեւոր կյանքի ակունքներն ու ընթացքները, որտեղից է սերում «համալսարան» խորհուրդը ու դրա մարմնավորումը (թե ինչ իմաստով` կիմանանք ստորեւ):

«Ապազգային դպրոց» խորագրի ներքո վերջերս շատ էինք անդրադարձել ՀՀ-ի հանրակրթական դպրոցների 5-րդ դասարաններում ուսուցանվող «Հայ եկեղեցու պատմություն» դասագրքում տեղ գտած սխալներին: Բայց ոչ պակաս հակահայկական ու հակագիտական սխալներ կան մի դասագրքում, որ կոչվում է «Հայերենագիտություն»:
Նախ` այս դասագիրքը չգիտեմ, թե ինչ կարող էր կոչվել, բայց համենայնդեպս` ոչ հայերենագիտություն, քանզի հայերենագիտությունը չի սահմանափակվում գլխավորապես ՀՀ-ով եւ Հայ առաքելական եկեղեցով:  Այս հանգամանքին, սակայն, մի ուրիշ առիթով կանդրադառնանք: Հիմա խոսենք սխալներից: Սխալներ, որոնք սերնդին ճիշտ չեն ներկայացնում Հայոց պատմությունը: Ուշագրավը, սակայն, այն է, որ սխալ ներկայացումը մասամբ չէ, այլ` ամբողջովին:

Հոգու մասին շատերն են խոսել եւ շատախոսել:  
Եվ մարդը այդպես շատախոսելով` իր էությունից շատ է հեռացել:
Եվ շատ խոսելով` սկիզբը մոռացել, փափկակեցության մոլոր մոլության ծառան է դարձել եւ ունայնացել:
Հոգու գոյության թե պնդողները, թե ժխտողները չգիտես ինչո՞ւ ջղաձգվում են նույն դիմածռությամբ եւ նույն հույզերով:  
Հոգու մասին շատերն են խոսում ծանրաշունչ հեւքով ու շինծու դեմքով:
Ու չեն հասկանում, որ շատ խոսելով վատնում են շունչը հոգեճանաչման:
Ու չեն էլ զգում, որ շատ խոսելով  վատնում են իզուր հոգեզգացական խոկումի ժամը: