Author Archives: ՀԱՄ

Իրանի Իսլամական Հանրապետությանհարգարժան նախագահ՝ Մահմուդ Ահմադի Նեջադիին Պարսից զորեղ արքաներիԴու քա՛ջ զինվոր Նեջադի,Արյաց հզոր գահի կրողԱրև ու կյանք Նեջադի: Թու՛յլ տուր, որ ես քեզ մեծարեմՍրտիս ամբողջ Էությամբ,Արիացի եղբայրդ եմ, –Գովք եմ անում ծիսական: Արիական ցեղի զինվորՀարգանքի ես արժանի,Քանի դեռ կա … Continue reading →

«ԱՐԻԱՑ ՅԱՒԵՐԺՈՒԹԻՒՆԸ» Ես ապրում եմ արծւի թեւերովՀնութեանց վրայ երկար հսկելովՍրբատաշ քարերը վաղուց մոռացուածՀանում եմ դուրս անդրերկրեայ հողաթումբերիցՈրպես արդար նորոգոյթը հոգեսեղանիսԻմ արիւնն էր գալիս հեռու այնտեղիցՈւր արեւորդիները կերտել են փառնք իմ ցեղինԵս եկեր եմ վկայելու նախնեաց վեհ հոգինԵւ ոչ թե հոգեվարութեան … Continue reading →

Որքան մեծ էր Հայ Ժողովրդի պատմական առաքելությունը, այնքան ահավոր եղավ նրա ճակատագիրը:Շրջապատված ոչ-արիական և հակաքրիստոնեական թշնամիներով՝ նրան վիճակվեց մենակության ողբերգությունը, որից սակայն, նա կարողացավ դյուցազնական ստեղծել: Հավետ վտանգված՝ այս ժողովուրդը ցուցահանեց մեծագործումի ոգի…Որպես արիականության առա-  ջամարտիկ՝ Հայը գործեց ճակատագրի զինվորի … Continue reading →

ՀԱԲ-ի հիմնադրման 13-րդ տարեդարձին Փառքն է վկաՊատեհ ժամը պահանջատերՖիդայիներ պիտի ծներ,Եվ հառնեցին քաջ ու քանքար,Ով մտել էր Ագռավաքար:Գոռ սավառնեց ազգի ոգին,Սարսուռ բերեց թուրքի ձագին, Որ հեղել էր հայի արյունՆոր որջ դարձած Սումգայիթում:Իսկ Երասխում ձագը թուրքի, Ալլահ ոռնաց. «Ե՛կ, մեզ փրկի»…Բայց … Continue reading →

Մե՛նք պիտի պահենք… Գիտե՞ք ովքեր ենք և ումից սերված,Այսօր արթու՞ն ենք, թե՞ թմրած, քնած,Երբ ցավն է ճչում, դարձած զիլ զանգակ,Ինչու՞ չենք տեսնում դավը դժնդակ,Որ վայրի «շուկան» հրեշ է ցնկնել,Եվ հային տանը խեղել, հոշոտել,Նա էլ վիրավոր, մոլոր, գլխակախ,Դեռ հեռանում է՝ թողած … Continue reading →

ՆԺԴԵՀԻ ՈԳԻՆ ԵՎ ՀԱՅ ԱՐԻ ՑԵՂԸԴու պատգամեցիր քո մահից հետոՄասունքը մարմնիդ հանձնել Խուստուփին,Եվ երախտապարտ որդիքդ ԱրիԴա կատարեցին վեհ սարի լանջին:…Անդրանիկ, Դրո, Արամ Մանուկյան…Ձեր կամքով ունենք մենք մեր ապագան,Գարեգին Նժդեհ, հայեր նվիրյալ,Արին կփրկի սուրբ Մայր Հայաստան:Վարագ Առաքելյան, Գարեգին, Արցախ,Նժդեհի որդիք քաջ՝ … Continue reading →

«Քաոսում հավիտենական Շարժման» շարքից«Հավերժ է ցե՛ղն իմ ցեղակրոն» Աստվածների բնակավա՛յրն է Հայրենիքն իմ՝Տավրոսի Լեռնե՛րը Հայկական՝Բարձր Հա՛յքը՝ գագա՛թն աշխարհի, ուր հոսում էՄոգական Մայր Գետը Եդեմի, որտեղ օծվել եմ ես հարյուրմիլիոն լուսատարի առաջ՝Արիացի աստվածների կամքո՛վ, ու թագադրվել Փղոսկրյա ԴղյակումՀարալի Ոսկեբեր Երկրի: Կերպարանափոխվել … Continue reading →

ԷսսեՓառաբանում եմ անմահությունը էլիտայի գեղագիտական, էդելվայսներով աստղահուռԱրիականությունն ինձ համար հոգևոր կատեգորիա է:Ըստ իս, ինչպես որ գոյություն ունի մետաղների մեջ ազնվագույնը՝ Ոսկին, իսկ քարերի մեջ՝ Ադամանդը, այնպես էլ գենետիկայի աշխարհում՝ ԳԵՆՆ ԱՐԻԱԿԱՆ, որ բովանդակում է ԷՈՒԹՅՈՒՆԸ ՏԻԵԶԵՐԱԿԱՆ ԿԱՄՔԻ:Մնացածը՝ միջակությունն է՝ անթիվ … Continue reading →

Հայրենասիրական Ազգահավաք է, նոր ազգի հավաք…Մանուկ Մհերը զարթնել է նիրհիցԵվ հայրածիծաղ հոգով զորացած՝Հայոց Երկնքից թևածում է ցածԴեպի մայր երկիր՝ հողը Ավետյաց,Դեպ Սրտատունը իր հզոր նախնյաց՝Բերելով իր հետ ժամանակը Հոր՝Հայոց գալիքը՝ հինավուրց ու նոր…Ե’վ ղողանջում են սրտերը բոլոր,Ե’վ մանկանում են դարերն … Continue reading →

ՀԱՅՈՑ ԼԵԶՈՒ Հայոց լեզու, Հայոց բարբառ,Արցունքի պես մաքուր ու ջինջ, Մեսրոպատառ Հայոց լեզու,Դու ամենից վեհ ու անջինջ: ԻՄ ՀԱՅԱՍՏԱՆ Դարեր եկան ցավ ու դավի,Դարեր անցան մահ ու ավեր,Դու խռոված վերքիդ ցավից,Ելնում էիր դարերն ի վեր:Ելնում էիր ու քո ճամփին,Որպես փարոս … Continue reading →

ԱՐԵՎԻՑ ԱՌԱՋ ՄԱՍԻՍՆ Է ԾԱԳՈՒՄ Մեծն Արարատյան սրբազան դաշտում,Որպես լուսասփյուռ փարոս երկնային,Սիսն ու Մասիսն են երկինք խոյանում՝Դարավոր ձյունը՝ վեհ գագաթներին:Տես, վաղնջական հողում Մեր Հայկյան,Կապույտ երկնքի աստղաբույլ ծովում,Փարոսը Հայոց, ոգով մոգական,Թախծոտ աչքերով լուռ մեզ է նայում:Ո՜վ հրաշք Մասիս, Դու անձեռակերտ,Սիգապանծ դղյակ … Continue reading →

ՈՎ ՄԱՍԻՍ ԱՆՀԱՍ Անմար հույսերով մի ամբողջ կես կյանք,Դեպ քեզ եմ ձգտել, ո՜վ Մասիս անհաս,Խոյեցել երկինք, իմ սեր, իմ բաղձանք,Որ քեզ ետ բերեմ, տուն վերադառնաս:Սակայն իմ ուժը շատ քիչ է եղելՈՒ թևերս կարճ, որ գրկեմ ես քեզ,Միայն քո մասին հուշեր … Continue reading →

ՄԵԾՆ ԱՐԱՐԱՏԻՆ Հերիք է նայես թախծոտ աչքերովՈՒ տխուր դեմքով ամպերից մենակ,Մռայլվել էս դու, չես բացում իմ դեմՍրտիդ գաղտնիքը դարեր շարունակ:Քեզ հարց եմ տալիս անմեղ մանկան պես,Ա՜խ, սիրտդ ի՞նչ է ուզում ինձանից,Դժգոհ ես, ասես աշխարհի վիշտըՓարվել է կրծքիդ ու դու չգիտես,Թե … Continue reading →

«Եղեռնի հուշարձանի մոտ» Քայլում են լուռ ամբոխները՝Հոծ շարքերով աննկուն, Նրանց նրբին քայլքի ձայնըՍտիս մեջ է դեռ դոփում: Ամեն մի Հայ թախծոտ աչքով,Կարոտ սիրով է գնում,Մեծ Եղեռնի հուշարձանինԻր ծաղկեփունջը դնում: Ես էլ թախծոտ ամբոխի մեջ,Մի նոր երգ եմ մրմնջում,Այնպես լռին սիրտս … Continue reading →

Նվիրում եմ Հայոց Մեծ Եղեռնի  բյուրավոր մազապուրծ տառապյալ որբերին, որոնցից մեկն էլ հայրս էր՝ Սենո Մխիթարի Բալայանը (հորս մանկությունը վեպից) Թերթում եմ ես ստվար գիրքս՝Անապաստան որբերիդ,Ծառս է լինում վերնագիրը,Քո  մանկության օրերի: Իմ դեմ կանգնած սուրբ Լեռները,Լուռ նայում են անցորդին, Այն … Continue reading →