Category Archives: Հոդվածներ

Իշխանավորների ու եկեղեցականների մեծ մասը զբաղված են ձեւական կրոնապաշտությամբ, մինչդեռ Հայաստանին սպառնում է (այսօր նույնպես) պետականության կորուստ՝ ամենատարբեր աղանդների բացահայտ (երբեմն էլ գաղտնի) իշխանատենչությամբ:

Համաշխարհային կրոններն ապրում են իրենց հոգեվարքը, ինչը վկայում են համաշխարհային հոգեւոր դեմքերը՝ ի դեմս Հռոմի Պապի, Դալայ Լամայի եւ այլք… Բայց դա չի նշանակում, որ պետք է հասկանալ ու խաղարկել այդ փաստը:

Մենք պիտի պատրաստ լինենք դիմակայելու ամենատարբեր ներխուժումներին, եւ երբ ժամանակը գա՝ սահուն անցումով ապահովենք Հայոց Հավատի վերադարձը՝ Հայոց Հավատադարձը…

Քրիստոնեության անկումից հետո (իսկ էկումենիզմը դրան է տանելու՝ չնայած վերջին «բարենորոգումներին») չպետք է թույլ տալ, որ հիմա էլ մեկ այլ «բարեգործական» եւ «մարդասիրական» կրոն մտնի Հայաստան: Եվ իզուր չէ, որ տարիներ շարունակ առաջարկում եմ արիա-քրիստոնեության անցումային տարբերակը՝ հուդա-քրիստոնեության փոխարեն:

Սա անցավ մի անցում է, որ իր վախճանին մոտեցող կրոնի հետեւորդներին թույլ կտա առանց նոր «301թ.»-ի՝ այս անգամ էլ դառնալ դեպի Հայոց Արարչակնիք եւ Տիեզերահաս Հավատը:

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

http://www.hayary.org/wph/?p=1504 – Արիա–քրիստոնեությունը որպես հավատադարձի հիմք…

Եկեղեցական շատ տոներ ու ծեսեր կառուցվել են արիադավան-հեթանոսական տոների ու ծեսերի հիմքով (ինչպես եկեղեցիները՝ հայ հեթանոսական տաճարների հիմքի վրա… Հայ Քրմերը տաճարները կառուցել են տվել տիեզերաազդակ տարածքներում):

Այդ տոներն ու ծեսերը անգամ նշվում են հենց ա՛յն օրերին, որ նշել են արիադավան հայերը: Հասկացել են, որ այդ օրերը տիեզերահաղորդ են եւ բաց են ՏԻԵԶԵՐՔԻ ՎԵՐԻՆ ԴԱՐՊԱՍՆԵՐԸ… Սակայն փոխվել են տոների ու ծեսերի էությունն ու ինքնությունը, եւ հայի խոսքը, աղոթքը կամ կանչը ուղղված է այլի Աստծուն եւ հզորացնում է այդ այլի Աստծուն, ով երբեք չի արձագանքի հայի … կանչին…

Այլի Աստվածը միլիոնավոր հայերի (նաեւ միլիոնավոր այլազգիների) դեպի իրեն հղված հավատի էներգետիկ հզորության ալիքները ուղղում է իր պաշտելի եւ միակ ընտրյալ ազգի զորացմանը… Իսկ Հայ Աստվածները չստանալով հայ մարդու հավատի ուղղորդված էներգետիկ ուժը՝ Տիեզերակարգի շրջանակներում չեն կարողանում միլիոնավոր հայերի դրական ազդակները ստանալ-հզորանալ եւ վերադարձնելով զորացնել ազգը հայոց…

Այսօր հաճախ քրիստոնեական փոխակերպումներից եւ նրանց հետ նույնականացումից զատվելու եւ խուսափելու համար հայ արիները տոներ նշում են այլ, բայց նորից զորավոր օրերի: Բայց ամեն բան հետո անպայման կվերադառնա ի շրջանս յուր՝ քանզի մեր Աստվածներին զորացնելու երկրային ազդակները այլեւս հասնում են տեղ… Իսկ հավատի ուժը քանակի մեջ չէ, այլ բացառապես ճշմարիտ հավատի…

Քրիստոնեությունը մահամերձ է այլեւս, ինչը արագություն է հավաքում էկումենիստական ազգայնամոլական ճնչումներից: Իզուր չէ, որ հայ քրիստոնյաները 6-դարյա ընդմիջումից հետո Էջմիածնում գումարեցին Հայ եկղեցու եպիսկոպոսաց ժողով եւ հավաքվեցին բոլոր քույր ու եղբայր եկեղեցիները: Վստահաբար քննարկվել է նաեւ քրիստոնեական կռապաշտության այլեւս անկասելիության խնդիրը:

Հայ կաթողիկոսները, եպիսկոպոսները եւ այլ հոգեւորականներ պետք է այսօրվանից մտածեն քրիստոնեության կործանումից հետո «դատարկ» տեղը այլ կրոնի չզիջելու մասին… Հայ քրիստոնյան պետք է հասկանա, որ հայ հեթանոսի-արիադավանի հետ է իր ճանապարհը, այլապես օտար քրիստոնյան կամ օտար այլադավանը նոր ավերներ կբերեն հայոց հոգեոր ոլորտ եւ ոչ միայն հոգեւոր…

Կգա մի ժամանակ, երբ ներկայիս կրոնական իշանության ներկայացուցիչները գիտակցաբար՝ հասկանալով քրիստոնեության մահամերձ իրավիճակը, որպես հայորդիներ, կզիջեն հայ հավատի իշխանությունը՝ Արորդիներին՝ Արարչի Որդիներին…

Ես հավատում եմ, որ ՀԱՅԸ անխախ կրոնական կամ քաղաքական համոզմունքից կաող է վեր կանգնել «ինձնից հետո՝ թեկուզ ջրհեղե­ղ» մտածելակերպից: Մենք կարող ենք ամեն բան շրջել դեպի Արարչական Առանցքը, չսպասելով հաջորդ Ջրհեղեղին կամ մեկ այլ Բնական Պատժի…

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

Ժամանակին խառնիխուռն մի ընթացք էլ ապրեց հեթանոսությունը, երբ արիական՝ համաարիական հզոր միասնական հավատքը մասնատվեց առանձին ազգային հավատների: Ժամանակի հետ էլ ազգային հավատները շեղվելով ուղղուց՝ Արարչական Առանցքից, հետզհետե վերածվեցին կռապաշտության:

Այստեղ է, որ մենք ասում ենք կա ինչպես նախաքրիստոնեական ժամանակահատված՝ հեթանոսական շրջան, որ արդեն գործում էին առանձնացած ազգային հավատները (շուրջ 3-4 հազար տարի) եւ նախահեթանոսական ժամանակահատված, երբ գործում էր միասնական արիական՝ համաարիական հավատը: Այս ժամանակագատվածը պետք չէ խառնել հայ-հունա-պարսկա-հնդկա-չինա-հրեա-եգիպտական հեթանոսական շրջանի հետ…

Այսօր մեր պատմաբանները, աստվածաբաններն ու քաղաքագետները պետք է զատեն ու առանձին ուսումնասիրեն ինչպես նախաքրիստոնեական ժամանակահատվածը, որի վերջնակետը, ասեցի՝ կռապաշտությամբ ավարտվեց ու նոր կրոնների հաղթանակի պատճառ դարձավ, այլեւ՝ նախահեթանոսական ժամանակահատվածը, որը մեզ համար հայ-արիական է կոչվում: Այն իրապես զերծ է հեթանոսական համահարթեցումից ու աղճատումներից…

Հայոց Հավատը եւ Հայ Աստվածների Պաշտամունքը ա՛յդ ժամանակներում պետք է փնտրել եւ ուսումնասիրել: Դա կտանի դեպի Տիեզերակարգը եւ կտա հստակ պատկերը Տիեզերածնության, կբերի ՄեկԱրարչական Բազմաստվածության ընկալման … Հայի, Հայքի եւ Հայոց Ծագման ու Հավատի վերագնահատման…

Շուրջ 2000 տարի քրիստոնեական եւ ավելի քան 4000 տարի հեթանոսական ժամանակաշրջանները ծաղկեցին Տիեզերական Ձմռան ընթացքում, ինչը Արեւապաշտների համար կործանարար ազդեցություն ունեցավ (ձմեռն ինքնին հարաբերական մահ է բնորոշում՝ բնությունը ծաղկունք չի ապրում, պտղաբերումը դադարում է, կարծես կյանքն է անհետանում ձյան տակ…) եւ ահա, 2012-ից եկել են Տիեզերական Գարնան, ապաեւ Ամռան ու Աշնան ժամանակները եւ նախահեթանոսական՝ հայ-արիական վերածնունդը վերսկսված է, այլեւս անկասելի են Տիեզերական Բնակարգի փոփոխություններն ու ընթացքը…

………………………………………………………….

Հ.Գ. – Կենդանակերպերի միջով – Ախթարկի պտույտը (Աստղային տարին). – Արեգակնային համակարգի 1 ամիսը – 2160 երկրային տարի: Արեգակնային համակարգի 1 եղանակը (3 ամիս) – 6480 երկրային տարի: Արեգակնային համակարգի 1 տարին – (12 ամիս) 25.920 երկրային տարի:

Բեւեռային աստղի շուրջ պտույտը.- Գալակտիկական 1 պարբերությունը – 8.640.000 երկրային տարի (ըստ Վեդաների՝ այժմ՝ մեր Գալակտիկան՝ Ծիր Կաթինը, կատարել է մոտ 51,5 նման պտույտ):

Մեկ Կենտրոնական Գալակտիկայի շուրջ պտույտը.- Միջգալակտիկական–Տիեզերական 1 պարբերությունը – 8.640.000.000 երկրային տարի:

Եվ՝ Արեգակնային համակարգի (Աստղային տարվա) 1 ամիսը 2160 երկրային տարի է, 1 եղանակը (3 ամիս)՝ 6480 երկրային տարի է, իսկ 1 տարին (12 ամիս)՝ 25.920 երկրային տարի: Եվ ամեն եղանակ (Գարուն, Ամառ, Աշուն, Ձմեռ)՝ 6480 երկրային տարի է տեւում, ու այդքան ժամանակ առաջ էլ (ձմռան ընթացքում) մասնատվեց, տկարացավ հզոր արիական միասնությունը եւ սկսվեց տարանջատումը Արիների Բնօրրանից՝ Հայկական Բնաշխարհից… 2-3 հազար տարի առաջ էլ՝ արիների «մարմնական» մասնատմանը՝ աշխարհի 4 ուղղություններով տարածմանը, ավելացավ «հոգեւոր» մասնատումը…Դա անվանում եմ նախահեթանոսական շրջան, որին եկավ փոխարինելու հեթանոսական (ազգային, առանձին ազգերի) կամ նախաքրիստոնեականշրջանը… Որից հետո տկարացած հայերն ու մյուս արիները տկարացան նաեւ հոգով–հավատով: Սակայն, արդեն դուրս ենք եկել Տիեզերական Ձմռան «խոր քնից» եւ հայերիս 3X6480 երկրային տարի ուղեկից են լինելու Տիեզերական Գարունը, Ամառը Աշունը:

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

Շատ քրիստոնյա հայ հոգեւորականներ իրենց պահվածքով ապացուցում են, որ նրենց համար կարեւորը եւ առաջնայինը կրոնն է, այլ ոչ թե հարազատ արյունը: Կրոնները մարդուն դիմազրկում են, դարձնում ստրուկ, ուրացող: Եվ առաջնային է դառնում ոչ թե ազգությունը, այլ՝ կրոնը: Հայը դառնում է ոչ թե հայ քրիստոնյա, այլ՝ քրիստոնյա հայ: Կրոնները լվանում են մարդկանց ուղեղներն այն աստիճանի, որ այունակիցները հրաժարվում են միմյանցից, որովհետեւ նույն եկեղեցու հետեւորդ չեն:

Նախկինում ավելի նկատելի էր քրիստոնեական տարբեր ճյուղերի հետեւորդ հայերի տարանջատումը: Իհարկե, հայ առաքելականներն այսօր էլ չեն ընդունում հայ կաթոլիկ, բողոքական, ավետարանչական կամ այլանուն քրիստոնյաների հայապատկան լինելը, բայց ստիպված թաքցնում են՝ ընդհանուր հուդա-քրիստոնեական էկումենիկ եղբայրությանը չբորբոքելու մտայնությունից:

Արդեն ասել ենք, որ եկեղեցին Հայաստանյայց է, քանզի Հայաստան աշխարհ է այցելել այլ երկրից, այլածին նպատակներով՝ հրեա առաքյալների դավանանքը դարձրել է հայ առաքելական:

Եվ հիմա, համարելով իբր թե հայը պետք է լինի առաքելական եկեղեցու հետեւորդ, մյուս եկեղեցապատկան քրիստոնյա հայերին մի կերպ է տեղավորում «սիրիր մերձավորի­դ» պատվիրանի մեջ:

Այլ բան է, որ էկումենիկ եղբայրությունը դեմ չէ, որ այլակրոն հայերը չտեղավորվեն սիրիր մերձավորիդ տեսության մեջ, քանզի, ըստ իրենց տեսության՝ նրանք հայեր չեն: Այս սին մտածողությամբ հայեր չեն ոչ միայն մահմեդական կամ կրիշնայական ու բուդդայական հայերը, այլեւ՝ հայոց հավատի հետեւորդ արիադավան-հեթանոս հայերը: Այս վերջինն արդեն ո՛չ միայն հոգեւոր ցնորամտություն է:

Մի անգամ՝ հայ արիների եւ հայ առաքելական եկեղեցու որոշ հուդայակերպ ներկայացուցիչների խոսակցության ժամանակ, եկեղեցականն անմիջական զրույցի բռնված խոստովանել է, որ եթե գա մի պահ ու իրենք այլեւս չտիրապետեն Հայաստանի հոգեւոր ոլորտին, ապա իրենց համար ավելի լավ կլինի, որպեսզի եհովայի վկաները ստանձնեն այդ հոգեւոր իշխանությունը, քան՝ հայ արիականները՝ հեթանոս հայերը (իհարկե հայապաշտ եկեղեցականներ եւս կան մեր երկրում, ինչը չի կարելի չնկատել ու չգնահատել):

Նշված դեպքը առաջին հայացքից է զարմանալի թվում: Բայց շատ տրամաբանական ու եհովապաշտական խոստովանություն է: Ի վերջո, եհովայի վկաները նույն Բիբլիա-Աստվածաշնչի հետեւորդներն են, նույն հուդա-քրիստոնեական ուսմունքի քարոզիչները, հավատում են նույն Եհովա աստծուն եւ ընդունում են հրեա առաքյալների ու մարգարեների կյանքն ու կրոնական տեսությունները:

Երեւի հենց այս պատճառով էլ մի հոդվածում նշել էի, որ եթե խոսենք հայ իրականության մեջ առկա աղանդավորական շարժումներից, ապա բացի արիադավան-հեթանոսներից՝ մնացյալը աղանդավորականներ են, այդ թվում՝ հայ առաքելական եկեղեցու հետեւորդները:

Պատճառն այն է, որ նրանք առաջին աղանդավորական կառույցն են Հայաստանում, քանզի ոչինչ չունենալով՝ հենվեցին հայոց հին եւ միակ հավատի տոների ու ծիսական արարողությունների վրա, անգամ տոնական օրերն ու ավանդույթները սեփականեցին, միայն անվանափոխեցին ու իմաստափոխեցին (ուրեմնեւ՝ իմաստազրկեցին) դրանք, իրենց եկեղեցիներն էլ կառուցեցին արիական տաճարների ավերակների վրա... Քրմերից շատերին ու նրանց ուսյալ զավակներին էլ ահաբեկելով եկեղեցականներ դարձրեցին, քանզի Հայաստանում չունեին արմատ եւ հիմնասյուն, իսկ ներխուժածի կերպարը խարանի պես առկա էր: Անգամ մինչեւ 12-րդ դարը Հայոց երկրում դեռ գործում էին «Արեւորդյաց համայքնե­ր»… Իսկ 19-րդ դարում մեր բանաստեղծների մի փաղանգ՝ Դանիել Վարուժանի գլխավորությամբ, հեթանոս հավատը երգեցին, ինչը հետո ամրացավ ու Վահագնազոր երդում դարձավ Գարեգին Նժդեհի Ցեղակրոն ուսմունքով: Այսօր էլ հայի համար ընկալելի է Գառնո տաճարի զորավոր տեսքը, հմայքը, հայոց հավատադարձի տեսլականը:

Հայը ազգատեսակ եւ մարդատեսակ է, ով ունի ծագում, ինքնություն, հավատ եւ հայրենիք-բնօրրան: Եվ այդ հայը կարող է ծնել գաղափարներ, մշակութային արժեքներ, կրոններ կամ այլ բան, բայց թվարկյալները չեն կարող ծնել ազգ: Ասենք՝ կրոնը, այն էլ օտարադավան, չի՛ կարող հայ ծնել (անգամ՝ օծել), քանզի հայ տեսակը գենետիկ երեւույթ է եւ տիեզերածին է:

Մինչդեռ գտնվեցին նաեւ այսպես կոչված հայ պատմաբաններ, որ բարբաջեցին, թե հայը ազգ է դարձել քրիստոնեության ընդունումիվ հետո… Չհասկանալով, որ կրոնամոլությամբ օտարին, հատկապես մեր թշնամուն լուրջ կռվան են տալիս, քանզի ըստ նրանց՝ հայ ազգը ձեւավորվել է շուրջ 1800 տարի առաջ… Այսինքն մինչ այդ եղած բոլոր հայկական պետությունները, պատմությունները, մշակութային արժեքները եւ ամեն բան ազգային չեն եղել… Լավ է, որ արագ կանխվեց այսօրինակ դատարկաբանությունն ու կրոնադավությունը ազգային արժեհամակարգի նկատմամբ…

Այս իրականությունը շատ քիչ եկեղեցականների է հասկանալի (ում համար էլ հասկանալի է, ձեռնտու չէ ասելը): Շատերի համար հոգեւորականի կյանքը լոկ աշխատանք է, դրամ աշխատելու «հոգեմարմնական» միջոց…

Մինչդեռ ամեն հայ հոգեւորականի համար պիտի երդման պես բան լինեն Վազգեն Ա կաթողիկոսի խոսքերը. «Ես քրիստոնէութիւնն ընդունում եմ այնքանով, որքանով այն ծառայում է իմ ազգի­ն»:

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

Մեր բանակի ղեկավարությունը փորձում է ստանդարտ պահվածք չդրսեւորել հայկական բանակում առկա թերությունները վերացնելու ճանապարհին: Սակայն այս պարագայում դա շատ քիչ է, կտրուկ միջոցներ են պետք եւ կտրուկ պատիժներ:

Այսօր մենք դեռ պատերազմական իրավիճակում ենք, ընդամենը զինադադար է հայտարարված Արցախյան ազատամարտում (այն էլ՝ ամենօրյա սահմանախախտումներով) եւ պետք է պատիժներն էլ սահմանվեն ռազմի օրենքներով:

Ընդդիմությունը եւս չպետք է շահարկի որդի կորցրած մայրերի ու հարազատների զգացմունքները: Եվ որքան քննադատելի է իշխանության դանդաղկոտությունը ապօրինությունները պատժելու հարցում, այնքան էլ դատապարտելի են ընդդիմության՝ այդ հարցերով շահարկումները:

Երբ ասում ենք պատժել ռազմի օրենքներով, ապա նշանակում է՝ ապացուցվեց, որ հայ զինվորին սպանել են հայկական բանակում, ուրեմն սպանողները (սպա, թե շարքային) ռազմական դատարանի որոշմամբ կանգնում են պատի տակ եւ… Ապացուցվեց, որ ծեծել են հայ զինվորին, ապա ծեծողներին հրապարակավ՝ ամբողջ վաշտի առաջ ծեծում են զանգվածաբար, հետո նաեւ պատիժ է սահմանվում ըստ նրանց կողմից կատարված արարքի…

Հավատացնում եմ, 1-2 նման դեպքից հետո հայկական զինուժը կվերածվի Հայոց Բանակի: Անպարտելի նվիրյալների բանակի:

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

Մոսկվան քննադատելով եվրոպական երկակի ստանդարտները՝ ինքը քանի՞ ստանդարտներով է բարեկամություն անում: Թե՞ ԱՊՀ-ՎՈւԱՄ-ական սլավոնական խաղերը հայերի քիմքին հարիր չեն…

Այսօր ՎՈՒԱՄ-ական Ուկրաինան ու Ադրբեջանը առավել շահեկան խաղերի մեջ են Մոսկվայի հետ, քան ԱՊՀ-ական ու «խիստ» բարեկամական Հայաստանը: Անգամ ՎՈւԱՄ-ական Վրաստանն է փորձում կարգավորել իր վիճակը ԱՊՀ-ական Ռուսաստանի հետ՝ ի հաշիվ Հայաստանի…

Գազի սակագնի թանկացումը շարունակում է մնալ մեր ներքաղաքական կյանքի եւ հայ-ռուսական հարաբերությունների գլխավոր թեմաներից մեկը, չնայած Մաքսային միությանը միանալու որոշումը առավել առաջնային է դարձել՝ միջազգային արձագանքներով պայմանավորված:

Հայությունը փորձում է հասկանալ՝ ի վերջո ո՞վ է մեր ռազմավարական գործընկերը եւ ի՞նչ է ուզում մեզանից:

Նա մե՞ր հետ է, թե՞ մեր թշնամիների, թե՞ մեր ու նաեւ մեր թշնամիների…

Վերջապես՝ ձեռնտու՞ է այսպիսի ռազմավարությունը շարունակելը, թե՞ առաջ եկած հարցականներին պետք է լուրջ եւ վերջնական հարցադրումներ ներկայացնել ու պատասխաններ գտնել:

Վերջապես ի՞նչ են ցանկանում, որ զոհաբերի Հայաստանը… Եվ հանուն ինչի՞…

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

Հայաստանում ռուսները հայտնվեն այն վիճակում, ինչպիսի վիճակում հայերն են՝ անռուս, ջհուդա-թյուրքական Ռուսաստանում…

– Վերջերս էր, որ ՀԱՄ-ը հանդես եկավ կոշտ հայտարարությամբ, երբ հայտնի դարձավ, որ մեր բարեկամ Ռուսաստանը մեր թշնամի Ադրբեջանին շարունակում է ժամանակակից զենք-զինտեխնիկա վաճառել: Այժմ էլ հայ վարորդի հետ կապված հակահայ գործելաոճն է զայրացրել շատերին:

– Նախ կխոսեմ վերջին դեպքի մասին, երբ նախկին հայ ազատամարտիկ եւ օտար ափերում ընտանիքը պահելու համար աշխատանքի մեկնած Հրաչյա Հարությունյանի նկատմամբ կիրառվեց ստորացուցիչ քաղաքականություն: Միշտ ասել ենք, որ Հայաստանը պետք է անի ամեն հնարավորն ու անհնարինը, որպեսզի դառնա հայության քաղաքական ու տնտեսական հենարանը, իրավաբանն ու կյանքի պաշտպանը, որն ի վերջո պիտի հանգեցնի հայահավաքի կազմակերպմանը՝ համահայկական հզոր ու հայրենակենտրոն կառույցի ստեղծմանը:

Ինչ մնում է հայահալած այս դրսեւորմանը, ապա դա միայն այս հայորդու կամ հայերի նկատմամբ չի կիրառվում այդ երկրում, բոլորի հանդեպ է մաղձը գործում: Սա չկայացած ազգի քեն է, քանզի ռուս ազգ՝ որպես բնածին գեն, չի եղել երբեք, իսկ որպես արհեստածին ազգ այն ոչնչացված է վաղուց, թերեւս միայն մշակութային որոշ դրսեւորումներ են մնացել որպես հուշ: Նաեւ դարեր շարունակ ահռելի տարածքներ ունեցող, բայց երբեք չկայացող պետության ոխն է բոլոր այլազգիների նկատմամբ:

Իսկ մեր՝ հայերիս «մեղքը», ռուսական կողմի հանդեպ մեր պետության երկրորդական դիրք գրավելու հետեւանք է: Բայց սա չի նշանակում, որ Հրաչյա Հարությունյանի համար չպետք է շարունակել այն պայքարը, որն սկսված է: Պետությունը պետք է ամեն բան անի՝ ապացուցելու համար, որ հայ վարորդի մեղքով չի եղել վթարը, քանզի հենց ռուսաստանյան որոշ զլմ-ներ են դա հիմնավորում՝ նշելով, որ ավտոմեքենան անսարք է եղել: Այլ վճիռը պետք է դիտարկել որպես հակահայ քաղաքականության հերթական դրսեւորում… ու պետք է Հայաստանում ռուսները հայտնվեն այն վիճակում, ինչպիսի վիճակում հայերն են՝ անռուս, ջհուդա-թյուրքական Ռուսաստանում:

– Իսկ բարեկամական հարաբերությունները ոչինչ չարժե՞ն: Գուցե հասկանա՞ն:

– Պետք չէ զարմանալ Ռուսաստանում հակահայ դրսեւորումների առումով: Դրանք միշտ եղել են ու լինելու են: Մենք չենք զարմանում, բայց չզայրանալ եւ դա չցուցադրել չենք կարող: Ռուսաստանը երբեք մեզ բարեկամ երկիր չի եղել, առհասարակ չկան նման երկրներ, կան փոխադարձ շահեր միայն (քանզի մարդկությունը հակաբնական կեցակարգ է որդեգրել): Եվ դա Ռուսաստանին, նաեւ ԱՄՆ-ին կամ եվրոպական երկրներին էլ է վերաբերում: Վրաստանն ու Իրանն էլ են համարվում բարեկամական, բայց թուրքերի հետ խաղեր տալուց՝ մոռանում են այդ մասին:

Դիցուկ՝ ցարական, բուրժուական, սոցիալիստական, թե դեմոկրատական Ռուսիան այդ բարեկամություն ասվածը երբեք չի դրսեւորել: Երեւի հին ու միամիտ (իմա՝ պարզ) ազգերից միայն հայերս ենք մնացել մեր նախնական գենին հարազատ եւ դեռ հավատում ենք, որ կարող է լինել բարեկամություն, ավելին՝ իրապես այդպիսին էլ լինում ենք հաճախ: Ինչը բնական է, բայց երկրային չէ վաղուց:

«Լուսանցք» թիվ 25 (288), 2013թ.

Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org –ի «Մամուլ» բաժնում եւ pressa.ru-ի Лусанцк/Lusantsk/Լուսանցք – http://pressa.ru/Flexreader/show/id/41528

ՆԱՏՕ-ն հայտարարում է, թե Ռուսաստանին թշնամի չի համարում, «հույս ունենք, որ Մոսկվան նույնպես կառաջնորդվի այդ տրամաբանությամ­բ»,- հայտարարել է Հյուսիսատլանտյան դաշինքի գլխավոր քարտուղար Անդերս Ֆոգ Ռասմուսենը: Դեռեւս 1997թ. ՌԴ-ն ու ՆԱՏՕ-ն ստորագրել են Հիմնարար ակտ, որն առաջին անգամ պատմության մեջ Ռուսաստանի Դաշնության ու Հյուսիսատլանտյան դաշինքի միջեւ համակարգային համագործակցության հիմքը դրեց: Այդ փաստաթղթում արձանագրվեց, որ կողմերը դիտարկում են միմյանց ոչ որպես թշնամիներ եւ ուժ չեն գործադրելու միմյանց նկատմամբ: ՆԱՏՕ-ն հայտարարում է, որ այսօր եւս հավատարիմ են այդ հռչակագրին ու վստահ են՝ Ռուսաստանը նույնպես:

Արդյո՞ք սա կարելի է գնահատել ՆԱՏՕ-ՌԴ հիմնարարակտյան համագործակցություն, երբ կողմերից մեկը (դիցուկ՝ Ռուսաստանը) զգուշացնում է մյուս կողմին, որ իր ռազմական ճամբարականները իրենից հեռանալու պահին հնարավոր է դիմեն՝ ՆԱՏՕ-ի անդամ դառնալու համար, ինչը պետք է մերժել…

Գուցե դրա՞ համար է, որ «ՆԱՏՕ-ն Ռուսաստանին չի դիտարկում որպես մրցակից» եւ դա բարձրաձայնում է արդեն: Իսկ գուցե Արեւմուտքն ու Ռուսաստանը արդեն պայմանավորվե՞լ են, որ Եվրոպական Միության եւ Եվրասիական Միության հարցերը չեն խառնի այլեւս իրար, բայց մենք ու էլի շատ երկրներ շարունակում ենք քննարկել «ոչ մրցակի­ց» ռազմա-քաղաքական բեւեռների շահերը…

Իզուր չէ, որ միշտ նշում ենք, որ Հայաստանը, աշխարհասփյուռ հայությունը պետք է յուրաքանչյուր իրավիճակում առաջնային դարձնեն հայկական շահերն ու նպատակները, եւ ԱՄՆ-ՌԴ խաղերի ժամանակ ունենան նաեւ ՀՀ-Եվրոպա (նաեւ առանձին՝ հզոր եվրոպական երկրների հետ), ՀՀ-Չինաստան եւ Լատինաամերիկյան ըմբոստ երկներ ու այլ համագործակցության եզրեր եւս, ինչը կարող է նոր ազդեցիկ լծակներ դառնալ տարածաշրջանում:

Ի վերջո հայ արիների առաջարկած համաարիական տարածաշրջանային (հետո՝ համաշխարհային) եւ համահայկական ռազմա-քաղաքական դաշինքների ձեւավորմամբ պետք է զբաղվել: Մենք այլեւս սխալվելու իրավունք չունենք, քանզի սովորել ենք մեր պատմության դառը դասերը եւ դրանք անտեսելը անպատվության պես մի բան կլինի:

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

Առաջացել է հայի մի տեսակ, որն ապահայացած է մեծամասամբ, նրանց միշտ պետք է հիշեցնել, որ մարդը, մարդու գործառույթներն ու իրավունքները, նաեւ բնական պարտականությունները (որի մասին չեն խոսում ապահայացած դրամաշնորհակերները), եվրաթեմաներով չեն ձեւակերպվում ու ձեւավորվում: Այդ թեմաներն ու դրանք սահմանող օրենքները միայն խեղվածները կարող են ընդունել, այդպիսով նաեւ «փոխել» արարչական ու աստվածային արարումները՝ մարդու երկսեռ տեսակները:

Իհարկե, փոխել չեն կարող, բայց այսպես հոխորտալով կարող են գործ տվողի մեծ առաքելություն ստանձնել, ազգին ու հայրենիքին (եթե ունեն կամ հասկանում են) անընդհատ ներքաշել այս կամ այն միջազգային ճահճի մեջ:

Հայ արիները թքած ունեն հավասարապես եւ՛ ռուսանպաստ եւ՛ արեւմտանպաստ (եւ՝ այլանպաստ) այն երեւույթների եւ օրենքների վրա, որոնք նաեւ հայանպաստ չեն, ավելին՝ հայավնաս են: Երբ կաղապարվածություն կա հայի մտածողության մեջ, կորչում է հայ մարդու առաքելությունն ու առաքինությունը, ինչը գիտակցորեն եւ ենթագիտակցորեն խանգարում է հային մարդ լինելուց, իսկ մարդուն զրկում է հայի էությունից…

Անասունի հետ անկողին կիսողին, սեռախեղվածին կամ թշնամու բարքերը գովաբանողին ու մեր երկրում փառատոններ նախաձեռնողին ինչպե՞ս մարդ կոչես, երբ հակամարդ է, իսկ հայի էություն առհասարակ չկա:

Մարդն ազատ է ի բնե, սակայն այն, ինչ քարոզում է արեւմտյան ազատություն կոչվածը, սանձարձակություն է, մարդուն անասունի (անգամ ավելի ցածրակարգ կենդանու) վերածելու անհաջող փորձ, որի քարոզիչների տեղը հոգեբուժարաններն ու խիստ ռեժիմով հիվանդանոցներն են…

Ափսոս, որ ոստիկանությունը առժամանակ հետ կանչեց ոչ ավանդական սեռական հարաբերությունների քարոզչության համար պատասխանատվություն սահմանող նախագիծը: Բայց վստահ ենք՝ այն կլրամշակվի ու կներկայացվի խորհրդարան: Ոստիկանները չպետք է խուսափեն համասեռամոլ եւ այլ նմանատիպ բառերն օգտագործելուց, եւ օրենքը պետք է հստակ արտահայտի՝ ում մասին է խոսքը եւ ազդեցիկ պատիժներ սահմանի:

Դրամական տուգանքները եւ վարչական պատիժները հարցը չեն լուծի, առավել եւս եթե ոստիկանությանը պարտադրում են անգամ ոստիկանության տեղամասերում վախենալ  սեռամոլագարներից կամ հոգեխեղողներից… Եվրագրանտակերները խրցերով փողեր կստատան այդ տուգանքները վճարելու համար: Նաեւ դատական գործեր նախաձեռնելու համար… Ուստի՝ գոնե 1-2 վարչական տույժից հետո, պետք է կիրառվի քրեական օրենսգիրքը: Սա՛ է իրական եւ արմատական լուծումը:

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

Հայտնի է, որ մի խեղումը կարող է այլ խեղումների կամ հիվանդությունների պատճառ դառնալ, ինչին նպաստում են հատկապես սեռա եւ հոգե խեղումները: Եվ ահա, «Amnesty International»-ի անդամները հիշողության լուրջ կորուստ են ունեցել: Մենք էլ՝ որպես նրանց կողմից մերժվածներ, համենայնդեպս կասենք ճշմարտությունը, որպեսզի հիվանդը կողմնորոշվի:

Այս միջազգային ու երեւի իրավապահ կազմակերպությունը մոռացել է իր զեկուցագրում (կամ էլ պատվիրատուներն են այլ գործելաոճ որդեգրել) նշել, որ մեր երկրում համասեռամոլագարական, թե աղանդահոգեխեղ շատ նախաձեռնություններ տապալվում են դեռ չսկսված, որ փառահեղորեն տավալվել է նաեւ բազմազանության շքերթի անվան ներքո պատսպարված համասեռականների երթը: Այն բախվեց դրա դեմ բողոքի ելած պահպանողական արժեքներ ունեցող հայ ազգային երիտասարդներին: Երիտասարդներ, ովքեր բազմազանության շքերթը գնահատեցին դրա իրական դեմքով՝ միասեռականության «քարոզացույց», եւ փաստեցին դրա անհարիր լինելը մեր բնածին նկարագրին ու հավաքական անվտանգության պահպանման առաջնահերթություններին:

Ի տարբերություն «Amnesty International»-ի անդամների՝ Մարդու իրավունքների կոմիտեի կազմը կարծես որոշ բաներ աղոտ, բայց հիշում է: Ուղղակի այստեղ մեկ այլ հիշողության կորստի տեսակ է առկա: Սրանք մոռանում են, որ ՄԱՐԴ ձեւակերպումը խառնագեն եվրոպացիների խելքի բանը չէ, եւ ինչպես հայ արիներն են ասում. «ՄԱՐԴ ձեւակերպումը ի վերուստ է տրված եւ՝ Ամենաստեղծի՝ Արարչի կողմից, ու որեւէ փոքրիկ ձեւախեղում անընդունելի է, մերժելի, անգամ՝ եղկելի, երբ այն վերածվում է հակաստվածային իրողությա­ն»: Եվ ՀՀ Սահմանադրության 14.1 հոդվածը, որ նշել են դեռ քիչումիչ հիշողությունը պահպանած եվրոպացիները, այո, ասում է՝ «Բոլոր մարդիկ հավասար են օրենքի առա­ջ», ինչը շատ հասկանալի ձեւակերպում է: Բոլոր ՄԱՐԴկանց մասին է խոսքը, ոչ թե ՄԱՐԴու առաքելությունը, կերպն ու իրավունքները ոտնահարող մարդանմանների… Անասնական դատողություններից ու բարոյականությունից ցածր մակարդակով ապրող ասուն մարդանմանների:

Պարզվում է, որ Մարդու իրավունքների կոմիտեի անդամների մոտ ոչ միայն հիշողության մի այլ տեսակի կորուստ կա, առկա է նաեւ տեսողության, գուցեեւ՝ լսողության կորուստ.- չեն նկատում Երեւանի քաղաքապետարանի հենց կողքին Կոմայգու գոյությունը, որն ըստ եվրականոնակարգի, վերածվել է գոմայգու… Այստեղ մարդկության մահավճիռն իրականացնող միջազգային իրավապաշտպանները չե՞ն նկատում, որ 2012թ. հուլիսի 25-ին՝ 105-րդ նստաշրջանի ժամանակ Մարդու իրավունքների կոմիտեի կողմից Հայաստանի 2-րդ պարբերական զեկույցի վերաբերյալ ընդունված եզրակացություններում սխալ բան է նշվել, որ մեր պետությունը հստակ եւ պաշտոնապես (Կոմայգում ազատությունն այնքան է, որքան Եվրոպայում չկա, դե Ծերեթելիի վրա կանգնող մարմնավաճառների մասին էլ չասենք) հաստատում է, որ հանդուրժում է նույնասեռականության, բիսեքսուալության, տրանսեքսուալության բոլոր դրսեւորումները, իսկ սեռական կողմնորոշման ու գենդերային ինքնության իրավունքները դարձել են հաց ուտելու պես մի բան…

Ինչեւէ, հիշեցնելն արդեն կարեւոր չէ, որովհետեւ եթե եվրոպացիների գլուխը լավ չի աշխատում, իսկ հիշողությունն ուղեղի հետ անմիջական կապ ունի, ապա իրենց դավանաբանությունում ամրագրված սոդոմ-գոմորյան դատաստանն իբր քրիստոնեական արժեքակիր Եվրոպայում՝ մոտ է, եւ շուտով կլինի այն, ինչ պետք է լինի:

Այսինքն լեզբոգեյաերկսեռատրանսգենդերային մարդատեսակ ստեղծելը բացառվում է, այդօրինակ անվամբ համաշխարհային պետության կազմավորումը՝ նույնպես…

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

Կարեւորորելով ներազգային բարոյա-հոգեբանական մթնոլորտի վերականգնումն ու ամրացումը՝ մշտապես անդրադառնում ենք մեզանում առկա այդ խնդիրներին: Հատկապես Կոմայգու խնդրին «Լուսանցք»-ը բազմիցս անդրադարձել է, անգամ առանձին հոդվածաշար է տպագրել՝ հստակ ներկայացնելով, թե ինչ բարոյա-հոգեբանական վնասներ է տալիս Կոմայգին գոմայգու վերածելը: Մենք նշել ենք նաեւ մի շարք քրեական ու վարչական օրենքներ, որոնք խախտում են ամեն օր նրանք, ովքեր ապրում են անբարոյականությունը կեցություն դարձրած եւ դեռ այդ կյանքն էլ քարոզում են: Նշել էինք նաեւ, թե այս ամենի սպասավորներն ու հովանավորները նույնպես պետք է համապատասխան պատիժներ ստանան՝ օրենքներով արդեն ամրագրված:

Եվ որպեսզի ուշադրությունն ավելի առարկայական լինի, «Լուսանցք»-ի այդ թողարկումներն ուղարկեցինք ՀՀ նախագահին, վարչապետին եւ ոստիկանապետին՝ այն հույսով, որ այդտեղ փաստարկված նյութերի հիմամբ ձեռնարկված միջոցների վերաբերյալ մենք եւ հանրությունը կտեղեկանանք: Արդեն գրել ենք, որ «Լուսանցք»-ին ոստիկանությունից ընդամենը տեղեկացրին, որ հոդվածաշարն ուղարկված է կազմակերպված հանցավորությունների դեմ պայքարի վարչություն: Վերջ:

Ըստ ամենայնի, մեր դիմումները նախագահի եւ վարչապետի կողմից եւս հասցեագրվել են ոստիկանապետին, եւ արդյունքում… դեռ սպասում ենք: Որոշեցինք Երեւանի քաղաքապետին էլ ուղարկել մեր տեսակետն ու հիմնավորումները, նաեւ առաջարկները, քանի որ Կ(գ)ոմայգին հենց քաղաքապետարանի քթի տակ է «աշխատում»… Բայց քաղաքապետն էլ լռության ուխտ է արել (անգամ այս նախընտրական օրերին, երբ գրեթե բոլորն են խոսում Կոմայգու մասին):

Ամիսներ առաջ աղմուկ բարձրացավ, թե Կոմայգու տրանսվեստիտները ծեծի են ենթարկվել, եւ  շատերիս արձագանքը տրամաբանական էր՝ այդպես էլ պետք է լիներ: Նորմալ մարդիկ երկար չեն կարող հանդուրժել անընդունելին, որ մանկական այգու տարածքում վխտան անբարոյականները, սեռասանձարձակները եւ դեռ այդ տարածքն էլ «սեփականաշնորհած» համարեն:

Ստիպված կրկնում ենք նախագահին, վարչապետին, ոստիկանապետին ու քաղաքապետին ուղղված մեր նամակների բովանդակությունը, այսպիսով՝ հին եւ նոր նամակներն այլեւս բաց նամակ համարելով. «Ձեր ուշադրությունն ենք հրավիրում մեզանում արմատացող մի բացասական եւ ապազգային երեւույթի հանդեպ, որը հոգե-բարոյական, իրավա-քաղաքական եւ առողջական ու դաստիարակչական լուրջ խնդիրների առջեւ կկանգնեցնի մեր հանրությանը, ազգին, եթե միջոցներ չձեռնարկվեն եւ մեր ազգային պետությունը ավելի հետեւողական չլինի իր քաղաքացիների մեծամասնության իրավունքները պաշտպանելու հարցերում: «Լուսանցք»-ի այս տարվա (2012թ.,-խմբ.) թիվ 5-8 թողարկումներում հնարավորինս անդրադարձել ենք Երեւանի Կոմայգու՝ բազում հայերի (ոչ միայն հայաստանցիների) հուզող թեմային, որոնք կցում ենք սույն գրությանը: Ակնկալում ենք այս անգամ ստանալ գրավոր պատասխան, որի բացակայությունը եւս կհամարենք պատասխան»:

Տարիներ շարունակ բազում դիմումներ են հղվել նաեւ Հայ Արիական Միաբանության կողմից, որոնցից հատվածներ ներակայացնելով, մի բաց նամակ էլ սա ենք համարում: Հայ արիները վտանգավոր են հայտարարել մի շարք փոքրամասնությունների գոյությունը, որոնց մասին ասել են.

Continue reading →

Անկարան եւ Բաքուն ոչ մի առիթ եւ ոչ մի պահ բաց չեն թողնում Հայաստանում ու Արցախում (անգամ՝ սփյուռքում) ինչ-որ բաներ խառնելու համար: 

Պաշտոնական Երեւանը դիվանագիտորեն պետք է մտածի Թուրքիայում իրականացվող ընդվզումներին նաեւ անջատողական նրբերանգներ հաղորդելու առումով: Խոսքն ինչպես բուն ներթուրքական, այնպես էլ միջազգային գործողությունների եւ քայլերի  մասին է: Չնայած քրդական եւ հայկական հարցերը փորձում են «քնացնել», սակայն այն կարող է ուժգնանալ, եթե Երեւանը Թուրքիան մասնատող միջազգային հեռահար ծրագրերի հետեւորդ պետությունների շահերին համահունչ խոսի ու գործի…

Արեւմտյան Հայաստանը մեր կռվախնձորն է ու դա զիջել այլ մեկի չենք կարող…

Սիրիան, Իրանը եւ Կիպրոսը (Հունաստանի հետ), գուցե ընթացքում նաեւ Բուլղարիան ու Մակեդոնիան տարածաշրջանում եւս շահագրգռված կլինեն իրենց դեմ գործող Անկարային պատժելու հարցում…

Նույնը պետք է անել նաեւ Ադրբեջանի պարագայում՝ Արեւելյան Հայաստանի տարածքների վերատիրման համար:

Հատկապես թալիշները, լեզգիներն ու թաթերը ձգտում են անկախության, նրանց եւս պետք է աջակցել: Շուրջ 7-8 միլիոն ադրբեջանցիների բացահայտ մեծամասնությունը այլազգիներ են, որ կարող են Երեւանի, Մոսկվայի ու Թեհրանի համագործակցությամբ դառնալ հակաաադրբեջանցի…

Եթե Վրաստանը շարունակի իր ոչ հայանպաստ եւ թուրքահաճ քաղաքականությունը, ապա Աբխազիային եւ հարավային Օսիային պետք է հետեւեն Ջավախքը, Աջարիան եւ այլ տարածքներ, որը պետք է դառնա հայկական հատուկ ծրագրի մի մասը:

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

Սեպտեմբերին հայությունը նշում է Հայաստանի ու Արցախի անկախության հոբելյանները: Հայկական մեր երկու հանրապետությունների ծնունդը պայքարի, զոհաբերությունների ու կամքի դրսեւորման, հայ նահատակների իղձերի ու նվիրաբերված արյան արդյունք է:

20-րդ դարում հայությունը 3 հանրապետություններ կերտեց ավելի քան 600 տարի առանց պետականության գոյատեւելուց, ցեղասպանվելուց եւ մաքառումներից հետո, իսկ 21-րդ դարը պետք է հանդիսանա հայոց միասնության՝ միացյալ հայկական պետության վերակերտման հարյուրամյակ:

Հայաստանի եւ Արցախի Հանրապետությունները փաստացի վերամիավորմամբ պետք է սկիզբ դնեն հայոց հողահավաքի՝ ամբողջական Հայաստանի (Հայաստանի Հանրապետություն, Արցախի Հանրապետություն, Նախիջեւան, Ջավախք եւ Արեւմտյան Հայաստան) վերականգնման:

Հայաստանի 3-րդ Հանրապետության անկախության հերթական տարեդարձին մաղթենք, որ հայությունը հիմնավորապես հաջողի Հայկական լեռնաշխարհում հայոց հողահավաքի ու ազգահավաքի լիակատար հաղթանակը:

Ազատությունն ու անկախությունը բնածին երեույթներ են, եւ հայ տեսակն իր առաքելության իրականացման ճանապարհին պետք է ապրի ազա՛տ, պետք է ազատ ապրի իր անկա՛խ պետության մեջ, որն էլ պետք է հարատեւի հայի ազատագրվա՛ծ հայրենիքում… Սա է երաշխիքը՝ առանց շղթաների եւ բնականոն ապրելու, զարգանալու: 

Հայ Արիական Միաբանություն եւ Հայ Ազգայնականների Համախմբում

Պահանջ՝ հանուն անվտանգության

Մերձավորարեւելյան լարված եւ բռնկուն իրավիճակը, Կովկասյան տարածաշրջանի պայթյունավտանգ հեռանկարը, Հայաստանի ներքին ու արտաքին մարտահրավերները «Լուսանցք»–ին ստիպում են մի շարք հիմնախնդիրների պարբերաբար ու հետեւողական անդրադառնալ: Ամենակարեւորներից է Հայաստանի ու հայության պաշտպանության, անվտանգության հարցը: Սա հիրավի համազգային գերխնդիր է, որը պիտի լուծվի նախ եւ առաջ մեր պետության ազգային անվտանգության կառույցի կողմից:

Ինչքան էլ քաղաքական նկատառումներով «հալածանքներ» լինեն այս ծառայության նկատմամբ, միեւնույնն է, սա է Հայաստանի Հանրապետության (Արցախը վերամիավորված) եւ սփյուռքահայության անվտանգության մայր-կառույցը: Լավ, թե վատ, սա ունենք: Եվ պետք է այս ՀՀ կառավարությանն առընթեր ազգային անվտանգության ծառայությունը (ԱԱԾ) հոգա ինչպես մե՛ր պետության, այնպես էլ համահայկակա՜ն անվտանգության մասին:

Սա միայն բարի ցանկություն չէ, այլ անհրաժեշտ պահանջ, որ թելադրում են միջազգային իրավիճակը եւ հնարավոր ծավալումներից բխող վտանգները: Այդ վտանգների մասին է հենց մեր թերթը պարբերաբար ու հետեւողականորեն բարձրաձայնում:

Բայց օրերս «Հայկական ժամանա­կ»-ը լուր հրապարակեց, որ «ԱԱԾ-ից դուրս գաղտնալսող մի մարմին է հայտնաբերվել, որի թիկունքում խոշոր օլիգարխ է կանգնա­ծ»: Սա ցնցող լուր էր եւ անչափ վտանգառատ: Այն ավելի վտանգավոր է դառնում, երբ ԱԱԾ-ն չի արձագանքում կամ բացատրություն չի տալիս: Իսկ հրապարակավ բացատրությունը խիստ անհրաժեշտ է, քանի որ, ինչպես վերը նշեցինք, եւ՛ հայաստանահայությունը եւ՛ սփյուռքահայությունը պետք է վստահ լինեն մեր պետության ազգային անվտանգության հայենակենտրոն (ոչ թե մարդակենտրոն) լինելու մեջ:

Ըստ հրապարակված լուրի, իրազեկ աղբյուրները հայտնում են, որ բոլորովին վերջերս ԱԱԾ–ից դուրս գործող գաղտնալսումներ իրականացնող միմարմին է հայտնաբերվել, որի հետեւում կանգնած է մի այլընտրանքային խոշոր օլիգարխ, սույն ցանցի գործունեության մեջ ներգրավված են եղել ԱԱԾ նախկին եւ ներկա աշխատակիցներ, եւ ավելին, ԱԱԾ–ի կողմից պետպատվերով գնված որոշ թանկարժեք, հզոր գաղտնալսող սարքավորումներ չգիտես ինչպես հայտնվել են այդ նշված ոչ պետական մարմնի տրամադրության տակ:

Continue reading →

Ոստիկան–զինվորները՝ հանուն ալիեւյան կլանի

Ադրբեջանի նախագահի ընտրություններին զանգվածային բողոքի ցույցերից վախենալով՝ Իլհամ Ալիեւն ամիսներ առաջ 500 զինվորական է վարձել, ովքեր Ադրբեջանի ՆԳ նախարարության Ներքին զորքերում աշխատանքի են անցել՝ ընդլայնված ծառայության: «Faktxeber» ադրբեջանական գործակալությունը հաղորդում է, որ դա փորձել են գաղտնի պահել: Ադրբեջանի նախագահի ընտրությունները կկայանան 2013թ. հոկտեմբերի 9-ին: Այդ ոստիկան զինվորականների հետ 3-5 տարի ժամկետով պայմանագիր է կնքվել իսկ աշխատավարձը կազմում է 410 մանաթ (410 եվրո):

Եվ Ադրբեջանի Ժողովրդավարական կուսակցության ղեկավար Սարդար Ջալալօղլուն հայտարարել է, որ նախագահի ելույթը ցույց է տալիս, որ նա բոլոր ադրբեջանցիների նախագահը չէ, եւ ապավինում է համազգեստով ոչ այնքան մեծ ենթաշերտին, որը պատրաստ է պաշտպանել իր շահերը: Նախորդ ընտրությունները կազմակերպվել էին 2008թ. հոկտեմբերի 15-ին եւ 2003թ.-ից գործող նախագահ Իլհամ Ալիեւն այդ պաշտոնում արդեն 2-րդ ժամկետն է անցկացնում: 2009թ. մարտին Ադրբեջանում հանրաքվե է կազմակերպվել Սահմանադրությունում փոփոխություններ մտցնելու նպատակով, ըստ որի՝ միեւնույն անձը կարող է նախագահական պաշտոնը զբաղեցնել ավելի քան 2 իրար հաջորդող ժամկետով: ԵԽ Վենետիկի հանձնաժողովն այդ առումով ասել է. «Մեկ անձին նախագահի պաշտոնում բազմիցս ընտրվելու հնարավորություն տալը գնահատվում է որպես ժողովրդավարության զարգացման գործում մեկ քայլ հետ»:

Հայաստանի նախագահը ցնցեց Ադրբեջանը

Ներքին հակամարտություններն Ադրբեջանում նոր էին սկսում հասունանալ, երբ «Բազե-2013» համահայկական երիտասարդական հավաքի փակման արարողությանը Հայաստանի նախագահը հայտարարեց, թե մեզ համար թերեւս ամենաձեռնտուն կլիներ, որ ընտրություններում Իլհամ Ալիեւը հաղթեր՝ հավելելով, որ «Հայաստանի համար եւ ոչ միայն մեզ համար ժողովրդավարության ճանապարհով ընթացող հարեւաններն են ձեռնտու: Այստեղից էլ եզրակացություն, որ որպես հարեւան, հատկապես որպես բանակցային գործընկեր՝ մեզ միանշանակ ձեռնտու է ժողովրդավարական Ադրբեջանը: Բայց եթե այս հանգամանքը մի կողմ դնենք, ապա գործող նախագահի հետ երկար բանակցային ճանապարհ ենք անցել, եւ գրեթե ուրվագծվել է արցախյան խնդրի լուծման ճանապարհը, եւ նրա ընտրվելը ձեռնտու է: Ճիշտ է՝ հիմա ես չէի ասի բանակցային գործընթացը շատ ակտիվ է, բայց, այնուհանդերձ, բավական ճանապարհ ենք անցել, եւ եթե ընտրություններից հետո Իլհամ Ալիեւը կարողանա կամք դրսեւորել ու վեր կանգնել հայատյացության իր այդ մոլուցքից, կարծում եմ՝ մեզ համար ամենաընդունելի եւ նախընտրելի տարբերակը դա ­է»:

Այս խոսքերը Ադրբեջանի նախագահի ընտրության շեմին կարծես կրակի վրա յուղ լցնել լիներ: Չուշացավ նաեւ Ադրբեջանի նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ, արտաքին կապերի բաժնի վարիչ Նովրուզ Մամեդովի արձագանքը. «Հատկանշական է, որ Հայաստանի նախագահի յուրահատուկ արշավը գրավում է Ադրբեջանում ոմանց ուշադրությունը: Միթե նրանց հայտնի չէ, որ Սարգսյանը երբեք անկեղծ չի արտահայտվում Ադրբեջանի մասին: Սակայն հարցը դա չէ: Այն ժամանակ, երբ ընդդիմությունը զբաղվում է «դոնկիխոտությամբ», Հայաստանի նախագահը կոնկրետ նպատակներ է հետապնդում՝ փորձում է համոզել սեփական հանրությանը, որ ջանքեր է գործադրում ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման համար: Սակայն դա սուտ է: Ադրբեջանի 20% տարածքներն ավելի քան 20 տարի օկուպացիայի տակ պահող երկրի նախագահի նման անհեթեթ հայտարարությունները, բնականաբար, հետաքրքիր կարող են թվալ միայն նրանց, ովքեր կանխակալ դիրքորոշում են դրսեւորում այս հարցի նկատմամբ…»: Սրան արձագանքեց արդեն Հայաստանի նախագահի աշխատակազմի արտաքին կապերի վարչության պետ Արտակ Ապիտոնյանը. «Պարոն Մամեդովի արձագանքը, իմ կարծիքով, բավականին ոչ ադեկվատ էր, ինչը, միգուցե, ադրբեջանական վերնախավի շրջանում տիրող նյարդային մթնոլորտի արդյունք է: Անճաշակ ու անտեղի զուգորդումներ, մաղձի ու հայհոյանքների հերթական բաժինը՝ համեմված վատ թաքնված սեփական թերարժեքության բարդույթով՝ ամեն ինչ համեմատել Հայաստանի ու հայերի հետ: Թեթեւ մտավարժանքի պարագայում անգամ բերված «փաստարկները» ուղղակի պայթում են պղպջակների պես: Մի խորհուրդ միայն. լավ կլիներ, որպեսզի Բարաք Օբամայի նամակները կամ Վլադիմիր Պուտինի հայտարարությունները մեկնաբանեին ամերիկացի կամ ռուս պաշտոնատար անձինք, այլապես մի փոքր ազնիվ չի ստացվում»: Սա նշվել էր այն մամեդովյան մարգարեությունների առթիվ, թե «Իլհամ Ալիեւը չունի Սերժ Սարգսյանի օժանդակության կարիքը, քանզի սատարում են այնպիսի առաջնորդներ, ինչպիսիք են Պուտինը, Օբաման եւ թյուրքալեզու առաջնորդներ­ը»…

Continue reading →