Category Archives: Հոդվածներ

«Եթե ճշմարտությունը այդքան տգեղ է – որ է – ուրեմն մենք պետք է զգույշ լինենք ճշմարտությունը հաղորդելու ձեւի մեջ: Բայց ինչ որ պատճառով ասել, որ պետք է խուսափենք ճշմարտությունը ասելուց, որովհետեւ մարդիկ կարող են վատ ընդունել այն, տարօրինակ է թվում»:
Չակ Սկորո, Սբ. Պողոս Կաթողիկե եկեղեցու սարկավագ  

Ամեն անգամ, երբ զրուցում եմ քրիստոնյա ծանոթներիս հետ եւ մատնանշում «հին կտակարան»-ում գոյություն ունեցող բազմաթիվ անհեթեթությունները, անարդարությունները, բռնությունը, անհանդուրժողականությունը, անբարոյականությունները եւ անմարդկային անգթությամբ կատարված ոճիրները (բոլորն էլ վավերացված Եհովայի կողմից) ու հարց տալիս, թե ինչու է տակավին եկեղեցին պահպանում այդ գիրքը, որ համահունչ չէ հայ ազգի էությանը եւ նկարագրին, ստանում եմ մոտավորապես հետեւյալ պատասխանը. թե «հին կտակարան»-ը «մեզ» համար հեղինակություն չէ, պահպանվում է միայն այն պատճառով, որ այնտեղ գտնվում են «մեր տեր Հիսուս Քրիստոսի» մասին եղած մարգարեությունները, ըստ որում Հիսուսի ծննդից հարյուրավոր տարիներ առաջ Աստվածային հրաշքով մարգարեություններ կատարվեցին «Փրկչի» ծննդի մասին:

Ռուսաստանի Գերագույն Դատախազին.
պատճեները՝
Ռուսաստանի գերագույն դատարանին,
Պետական դումայի պատգամավորներին,
Ռուսաստանի ֆեդերացիայի պատգամավորներին,
Ռուսաստանի դատախազներին. – (ընդհանուր ծավալը՝ շուրջ 1000 էջ):
Ռուսաստանում ազատ գործում են հրեական կրոնական, հասարակական եւ քաղաքական կազմակերպություններ՝ հրեական կրոնական սկզբունքներին համապատասխան: Հուդայական կրոնն իր աշխարհատեսության, իր «մաֆիայի» վարքի հիմքն է:

Մինչ օրս «Իսրայել»-ի պատմության դասագրքերում նոյեմբերի 29-ը նշվում է անկախության ձեռք բերման ամենակարեւոր թվական: 62 տարի առաջ այդ օրը, ՄԱԿ-ի 181 հոդվածի վավերացմամբ, հրեաները իրավունք ունեցան Պաղեստինում հիմնելու իրենց «հայրենիք»-ը, այսպես կոչված Իսրայելը……
Հնուց մեզ փոխանցված է այն միտքը, որ ի վերջո ճշմարտությունը ի հայտ է գալու, գերակշռելու է ստին եւ հաղթելու է: Սակայն շատ անգամներ ճշմարտությունը մնում է մթի մեջ, երբ իրար հակասող անճշմարտություններ կրկնվում են անդադար: Վերջին շրջանի աշխարհի պատմությունը ցույց է տալիս, որ այդ ոճի կիրառումը վտանգում է մարդկային քաղաքակրթությունը, եւ այդ ոճի շարունակությունը ի վերջո սպառնալու է մարդկության բնականոն զարգացմանն ու գոյատեւմանը:  

Ընթերցողիս թերեւս ծանոթ կլինի իրավիճակը, երբ մարդիկ հանրակառքում (ավտոբուս) տրտունջներով գրեթե ծանոթանում են միմյանց: Նրանք կյանքից դժգոհում են գրեթե նույն խոսքերով եւ դժգոհ մնալու հաստատակամությամբ:
1996 թե 97թ. ընկերոջս հետ Երեւանից Աբովյան էինք գնում: Դաժան կյանքի օրինակներով, ուղեւորների՝ մեկը մյուսին զարմացնելու ջանքերում բոլորից առաջ անցավ Աբովյանի գյուղերից մեկի մի բնակչուհի, ով սկսեց բղավել. «Ժողովուրդ, բա գիտե՞ք, մեր գյուղում սովից մարդ ա մեռել:
Ուղեւորները դրան արձագանքեցին վրդովված բվվոցով, եւ գլխի դրական տմբտմբոցով ըմբռնողություն արտահայտեցին: Սակայն, հանրակառքի հերոսուհին փառքը երկար չվայելեց: