Category Archives: Հոդվածներ

ՀԱՄ «Ոգու պահապաններ» ուսանողական եւ երիտասարդական կազմակերպությունը երկար ժամանակ չէր արձագանքում ՀԱՄ-ից վտարված որոշ երիտասարդների գործունեությանը, սակայն այստեղ-այնտեղ նրանց հոխորտանքին եւ զազրախոսություններին վերջ տալու համար առայժմ միայն հայտարարում է, որ՝‘
1. Էդգար Հելհելյանը հեռացվել է ՀԱՄ-ից՝ անընդհատ այս կամ այն կազմակերպություններում տեղ որոնելու եւ հատկապես ազգային անվտանգության մարմինների հետ սերտորեն համագործակցելու համար, ինչը շարունակում է նաեւ այսօր:
2. Անդրանիկ Թանգամյանը հեռացվել է Է. Հելհելյանի ազդեցության տակ ընկնելու (ինչը բնավորության գիծ էր դարձել) եւ անիմաստ ու անպատասխանատու հայտարարություններ անելու համար:

Ազգի հոգեւոր կյանքին վերաբերող ամեն խորհուրդ բացարձակ է ու հավիտենական: Դրանք գալիս են ազգի ծագումից ու մշտապես ուղեկցում են նրան` անընդհատ մշակելով նրա հոգեւոր ու նյութական կյանքը: Այդ խորհուրդները սկզբունքորեն տարբերվում են ազգային կյանքի` զանազան իրավիճակներով պայմանավորված` անցողիկ ու հարաբերական «հոգեւոր» արտահայտություններից (օրինակ` կրոնական ու գաղափարախոսական «կյանք»-երից): Հայ-ազգային հոգեւոր կյանքի այդպիսի խորհուրդներից է դպրության խորհուրդը, որի նորօրյա արտահայտություններից մեկը եղավ լավ (թեեւ աղճատված ձեւով) 20-րդ դարի 20-ական թվականներին ծնված համալսարան խորհուրդը, որը իր մարմնավոր արտահայտությունը նաեւ ունեցավ (այս «համալսարան»-ը չշփոթել միջնադարյանների հետ, որոնք «հայ» հոգեւոր կյանքի նշված անցողիկ ու հարաբերական դրսեւորումներից են ընդամենը եղել): Այդ խորհուրդը ազգի հոգեւոր կյանքի համապատասխան` բացարձակ ու հավիտենական ծագումի ու լինելության մեջ է միայն իմաստավորելի ու հասկանալի: Ուստի գնանք հայ հոգեւոր կյանքի ակունքներն ու ընթացքները, որտեղից է սերում «համալսարան» խորհուրդը ու դրա մարմնավորումը (թե ինչ իմաստով` կիմանանք ստորեւ):

«Ապազգային դպրոց» խորագրի ներքո վերջերս շատ էինք անդրադարձել ՀՀ-ի հանրակրթական դպրոցների 5-րդ դասարաններում ուսուցանվող «Հայ եկեղեցու պատմություն» դասագրքում տեղ գտած սխալներին: Բայց ոչ պակաս հակահայկական ու հակագիտական սխալներ կան մի դասագրքում, որ կոչվում է «Հայերենագիտություն»:
Նախ` այս դասագիրքը չգիտեմ, թե ինչ կարող էր կոչվել, բայց համենայնդեպս` ոչ հայերենագիտություն, քանզի հայերենագիտությունը չի սահմանափակվում գլխավորապես ՀՀ-ով եւ Հայ առաքելական եկեղեցով:  Այս հանգամանքին, սակայն, մի ուրիշ առիթով կանդրադառնանք: Հիմա խոսենք սխալներից: Սխալներ, որոնք սերնդին ճիշտ չեն ներկայացնում Հայոց պատմությունը: Ուշագրավը, սակայն, այն է, որ սխալ ներկայացումը մասամբ չէ, այլ` ամբողջովին:

Հոգու մասին շատերն են խոսել եւ շատախոսել:  
Եվ մարդը այդպես շատախոսելով` իր էությունից շատ է հեռացել:
Եվ շատ խոսելով` սկիզբը մոռացել, փափկակեցության մոլոր մոլության ծառան է դարձել եւ ունայնացել:
Հոգու գոյության թե պնդողները, թե ժխտողները չգիտես ինչո՞ւ ջղաձգվում են նույն դիմածռությամբ եւ նույն հույզերով:  
Հոգու մասին շատերն են խոսում ծանրաշունչ հեւքով ու շինծու դեմքով:
Ու չեն հասկանում, որ շատ խոսելով վատնում են շունչը հոգեճանաչման:
Ու չեն էլ զգում, որ շատ խոսելով  վատնում են իզուր հոգեզգացական խոկումի ժամը:

Մի ժամանակ ազգականիս, ընկերոջս, հարեւանիս… ասած սուտը իմը չէի համարում: Կարծում էի, թե անմասն եմ նրանց ստից: Կարեւորն այն է, որ ես չեմ խաբում:  
Խոսքով եւ մտքով բացառում էի նրանց ստի՝ դեպի ինձ չնչին իսկ ուղղորդվելու հավանականությունը: Եվ ինձ համար նրանց ոչ միայն սուտն էր անսպասելի, այլ նաեւ կասկածը: Եվ երբ փորձեցի հասկանալ իմ հանդեպ առաջացած կասկածների պատճառները, գտա լոկ մեկը՝ իմ հավատը:
Ու հասկացա, որ Ճշմարտությունը ընկալելու համար հավատս չափազանց մեծ է ու դրանից էլ ծանր: