Category Archives: Հոդվածներ

Այս բաժնում տեղադրվում են Հայ Արիական Միաբանության գաղափարախոսությանը համահունչ հոդվածներ ու վերլուծականներ:

«Ալ Ղաիդան» սպառնա՞ց Օբամային

«Ալ Ղաիդա»-

ի ղեկավարներից Այման ալ Զաուահիրին ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբամային խորհուրդ է տվել ավելի եռանդուն քարոզչությամբ բարելավել ԱՄՆ-ի նկարագիրն իսլամական աշխարհում: Այս ահաբեկիչը համարվում է 2001թ. սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչական գործողությունների կազմակերպիչներից մեկը:

Նա ասում է, որ «Օբաման ոչինչ չի արել մահմեդականների եւ ճնշվածների աչքին ԱՄՆ-ի նկարագիրը բարելավելու ուղղությամբ», սակայն չի պարզաբանել, թե այդ «ճնշվածներն» ովքեր են:

«Ալ Ղաիդա»-ի կարծիքով, ԱՄՆ-ն շարունակում է «մահմեդականներին սպանել Պաղեստինում, Իրաքում եւ Աֆղանստանում: ԱՄՆ-ն գողանում է մահմեդականների հարստությունները, զբաղեցնում նրանց հողերը, դավաճանների գլխավորությամբ արմատավորում կաշառակեր վարչակարգեր»:

Նման կոչեր ԱՄՆ-ի նախագահների համար պարբերաբար հնչեցվում են: Ավելի վաղ Ա. ալ Զաուահիրին ԱՄՆ նորընտիր նախագահին անվանել էր «ապիտակամորթ ամերիկացիների շահերը պաշտպանող նեգր սպասավոր»: Հետաքրքիր է, որ Իսրայելի նախագահները միշտ զերծ են մնում նման «խորհուրդներից»…

Գոհար Վանեսյան

«Լուսանցք» թիվ 16 (102), 2009թ.

Continue reading →

Վրացական մոլու՞ցք

Ծեծել են հայի…

Ապրիլի 16-ին ջավախահայ հայրենասեր «Միասնական Ջավախք – ժողովրդավարական դաշինք» Հ/Կ-ի նախագահ Վահագն Չախալյանին Թբիլիսիի թիվ 8 կալանատանը դաժան ծեծի են ենթարկել: Բռնությունն իրականացրել են կալանատան 6 աշխատակիցները, ինչը շարունակվել է մոտավորապես 30 րոպե: Հարձակվողները դիմակավորված չեն եղել: Պատրվակը՝ շախմատի գծագրության թուղթ հայտնաբերելն է եղել: Վ. Չախալյանի փաստաբան Ստեփան Ոսկանյանը եւ վրացի պաշտպան Զուրաբ Ռուստիաշվիլին հանդիպել են հայ քաղբանտարկյալին եւ տեսել են ծեծի պատճառով նրա ստացած վնասվածքները: Դրանք հիմնականում ոտքերի շրջանում են եղել:

Continue reading →

Կրթական անգրագիտությու՞ն

Մաթեմատիկայի դասագրքերը խճճում են աշակերտին

Հանրակրթական դպրոցներում ուսուցանվող մաթեմատիկա առարկայից շատերն են բողոքում. խնդիրները հայատառ են, բայց հայերեն չեն շարադրված, ինչն էլ հաճախ է պատճառ դառնում այն բանի, որ աշակերտը խնդիրը սխալ է լուծում:

Օրինակ, 3-րդ դասարանի մաթեմատիկայի դասագրքում այսպիսի մի խնդիր կա. «Դպրոցն ստացավ 500 մեկտողանի եւ 300 վանդակավոր տետր: Ընդամենը քանի՞ մեկտողանի եւ վանդակավոր տետր ստացավ դպրոցը»: Երեխան կարդում է եւ զարմանում, չէ՞ որ ասվում է՝ 500 մեկտողանի եւ 300 վանդակավոր: Էլ ինչու՞ է նույնը հարցնում:

Սա դեռ բավարար չէ. երեխան երկրորդ ճշտումն է մտցնում. սուտ է գրված, դպրոցը տետր չի ստանում, մենք ենք գնում:

Սրանից ավելի անհեթեթ խնդիրներ էլ կան այս եւ գրեթե բոլոր դպրոցական դասագրքերում:

Անի Մարության

«Լուսանցք» թիվ 16 (102), 2009թ.

Continue reading →

Թռչնի գրիպից հետո՝ խոզի գրիպ

Հետո՝ ասենք, տավարի, բադի եւ… այդպես շարունակ

Ամերիկյան լրագրողները արդեն մի քանի օր հետաքրքրված են ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբամայի առողջությամբ: Նրանք անընդհատ Սպիտակ տան մամուլի քարտուղար Ռոբերտ Գիբսին հարցնում են նախագահի ինքնազգացողության, առողջության մասին: Գիբսը պարբերաբար ստիպված է լինում հավաստել, որ Օբաման իրեն չափազանց լավ է զգում, անհանգստանալու կարիք բնավ չկա: Ի՞նչն է լրագրողների անհանգստության պատճառը: Բանն այն է, որ մահացել է մեքսիկացի մի պաշտոնյա, ում նախագահ Բարաք Օբաման ձեռքով բարեւել է ապրիլի 16-ին Մեքսիկա կատարած այցի ժամանակ: Ենթադրվում է, որ նա մահացել է մրսածության հետեւանքով: Իսկ ամերիկյան լրագրողներն էլ անհանգստացել են՝ մտածելով, թե հնարավոր է այդ պաշտոնյան մահացել է խոզի գրիպից, որը մոլեգնում է Մեքսիկայում:

Continue reading →

Ադրբեջանական «պատմագիտությունը» ծիլեր է արձակում… մեզանում

Գրախոսություն Դավիթ Բաբայանի «Ղարաբաղի խանության քաղաքական պատմությունը 18-րդ դարի արցախյան դիվանագիտության համաշարադրանքում» (ռուսերեն, Երեւան, «Անտարես» հրատարակչություն, 2007, 120 էջ) մենագրության

«Պատմության միակ չափանիշը ճշմարտությունն է» (ակադ. Լենդրուշ Խուրշուդյան)

«Պատմության կեղծարարներին պետք է կախել՝ կեղծ փող հատողների նման» (Սերվանտես)

2007թ. աշնանն առաջին անգամ լույս տեսած, գրախոսվող մենագրությունն արդեն արժանացել է Երեւանում երկրորդ տպագրության, եւս մեկ վերահրատարակություն լույս էր տեսնելու Ռուսաստանի Դաշնությունում‘«Արցախի մելիքություններն ու Ղարաբաղի խանությունը» վերտառությամբ: Հատկապես ուշագրավ է վերջինը, քանի որ այսպիսով, հեղինակի դրույթներն արդեն դուրս են գալիս հայկական միջավայրից:

Մենագրությունը հրատարակության է երաշխավորել ԼՂՀ արտաքին գործերի նախարարությունը, խմբագիրն է Աշոտ Բեգլարյանը, գլխավոր գիտական խմբագիրը՝ ՀՀ ԳԱԱ արեւելագիտության ինստիտուտի փոխտնօրեն, պատմական գիտ. դոկտոր Պավել Չոբանյանը:

Continue reading →

Ազատամարտիկների կարիք միշտ էլ լինելու է

«Միլիցիայի հատուկ նշանակության ջոկատների» (ՄՀՆՋ) միությունն իր արտահերթ համագումարում առաջ է քաշել մի շարք հարցեր, որոնք ուղղվել են ՀՀ նախագահին, ԱԺ-ին, կառավարությանը, պաշտպանության նախարարին եւ ոստիկանապետին: Այս մասին հայտնել է միության նախագահ, Արմավիրի մարզի կայազորի ռազմական ոստիկանության պետ Գրիշա Սարգսյանը: Նա մասնավորապես նշել է, թե պետք է գիտակցել, որ «պատերազմը դեռ չի ավարտվել, մեր սահմանները հանգիստ չեն, առկա են Արցախի եւ Հայոց ցեղասպանության հարցերը, Ադրբեջանի ռազմատենչ հայտարարությունները: Նման պարագայում ազատամարտիկները պետք է միասին լինեն, համախմբված, որպեսզի անհրաժեշտության դեպքում կրկին անցնեն հայրենքի պաշտպանության ազգանվեր գործին»: Իսկ դրա համար նա կարեւորում է «Ազատամարտիկի մասին» օրենքը, եւ միությունը հանդես է եկել օրենսդրական նախաձեռնությամբ: Դիմել են նաեւ ԱԺ նախագահին՝ «Ազատամարտիկների մասին» օրենք ընդունելու համար:


Continue reading →

Փնտրտուք

Զրույցներ հայոց լեզվի մասին

Հայտնի փաստ է, եւ դա անգամ լեզվաբաններն են նկատել, որ հայ մարդիկ իրենց երեխաներին տալիս են անուններ, որոնք դժվար բացատրելի են եւ, հաճախ, անհասկանալի, ի տարբերություն, ասենք արաբների, որոնց անունները հասարակ գոյականներ են եւ բոլորին հասկանալի: Ստուգելու համար արաբ ուսանողներից հարցնում էի նրանց անուն-ազգանունների իմաստները, ամբողջ ցուցակից կարող էր մեկը լինել, որ չիմանար, թե ի՞նչ է նշանակում իր անուն-ազգանունը, իսկ հայ ուսանողների դեպքում, ընդհակառակը, ցուցակից ընդամենը մեկը կարող է իմանալ, թե ի՞նչ իմաստ ունի, կամ որտեղից է գալիս իր անուն- ազգանունը: Գուցե այս դեպքում, նույնպես, գործել եւ գործում է հայ մարդու ինքնապաշտպանական բնազդը, ո՞վ գիտե, բայց մենք պետք է փորձենք հասկանալ, գոնե մեր եւ մեր ազգականների անուն-ազգանունների իմաստները, որը կլինի առաջին քայլը մեր ինքնությունը հասկանալու ճանապարհին:

Continue reading →

Պատրաստվող ճգնաժամը

1980-ականների կեսերին կարողացել էի բավական համոզիչ տվյալներ հավաքել, որոնք փաստում էին, որ իսկապես հաստատելու են «Աշխարհի նոր կարգ»-ը: Բայց տակավին չէի կարողանում պատկերացնել, թե ինչպե՞ս պիտի հիմնվի «Աշխարհի կառավարություն»-ը այս սերնդի օրերին:

Սկսել էի հավատալ, որ «Աշխարհի կառավարություն»-ը կարելի է, նույնիսկ հավանական է հաջորդող մի քանի տասնամյակներին: Բայց, ինչպե՞ս:

1987թ. հունիսին պատրաստեցի հետեւյալ բեմադրությունը, որ արդեն երկու անգամ փոխել եմ՝ արագորեն զարգացող դեպքերի հետ քայլ պահելու համար:

Պարտավոր էի իրականի մոտ օրինակ տալ՝ առիթ տալով ժողովրդին, որ ավելի լուրջ վերաբերվի հարցին:

Ուզում եմ ձեզ վստահեցնել, թե վերջը ինձ համար էլ հստակ չէ: Այդ՝ միայն Աստված գիտի: Ես միայն այն գիտեմ, որ «Աստվածաշունչ» մատյանում գրվել է, թե «Աշխարհի կառավարություն»-ը պիտի իրականանա: Ես պատրաստեցի այս բեմադրությունը, գաղափար տալու համար ձեզ, թե թշնամին ինչպե՞ս է մտածում: Պատգամս է՝ զգույշ եղեք եւ ծուղակը մի՛ ընկնեք:

Continue reading →

Ազգափրկի՞չ էր, արդյոք, 301 թվականը


Սա մի հարցադրում է, որը երիցս հաստատական պատասխանով է հասել մեզ: Անժխտելի է, որ հարցն իր նշանակությամբ իսկապես առանցքային է, մի ծխնի, որի վրա 17 դար դարձադարձ է անում մեր պատմությունը: Սակայն կա և մեկ ուրիշ հարց. իսկ ի՞նչ կապ ուներ հայ ժողովուրդը կրոնափոխության այս ակցիայի (գործողության) հետ: Ոչ մի: Հաստատ ոչ մի կապ: Կար թագավոր իր նպատակներով, և կար խորհրդավոր մի անձ իր նպատակներով, որին ճանաչում ենք իբրև քրիստոնյա միսիոներ: Տրդատ Գ. և Գրիգոր Լուսավորիչ: Երկուսն էլ Պարթև: Մեկը թագավոր՝ թագավորի որդի, մյուսը` դավադիր թագավորասպանի որդի… Հայոց կրոնադարձության սկզբնապատմության մեջ ամենախճճված ու առեղծվածային պահը, թերևս, Սուրեն Պարթևին (Գրի­գոր Լուսավորչին) գործի գլխավոր իրականացնող դարձնելու մասին Տրդատի որոշում կայացնելու հանգամանքն է: Ագաթանգեղոսի Պատմության համապատասխան հատվածը շարադրանքի եզակի պարզություն ունի: Կարդում ենք. «Ապա թագավորը (բժշկվելուց հետո.- Հ.Դ.) իսկույն տիրաբար հրաման տվեց. ամենքի հավանությամբ, գործը երանելի Գրիգորի ձեռքը հանձնելու, որպեսզի նախկին հայրենի, հնամենի և նախնիների ու իր կողմից Աստված անվանված չաստվածները անհիշատակ դարձնի, մեջտեղից ջնջի» (2, 120):

Continue reading →

Կործանված Ատլանտիդայի եկվորները

Անժխտելի է, որ քրիստոնեության «մուտքով» ոչնչացվեցին հայ ազգի հոգեւոր-գաղափարական, լեզվա-մշակութային, գիտա-կրթական, պատմա-ծագումնաբանական եւ այլ արժեքներ:

Փոխարենը մեզ մատուցվեց օտար արժեքներով համեմված համընդհանուր կեղծիք:

Մեզ զրկեցին մեր գլխից (Աստվածներից) եւ ոտքերից (Արմատներից), թողեցին միայն ձեռքերը՝ աշխատելու՝ սնվելու եւ ծառայելու համար: Աշխարհում շատ ազգեր ընդունեցին (իհարկե ոչ իրենց կամքով, այլ՝ խաչակրաց արշավանքներով, ավեր ու սպանդով) նոր ուսմունքը, բայց երբեք չոչնչացրեցին իրենց անցյալը, պատմությունն ու մշակույթը:

Ինչու՞ մե՛ր դեպքում այդքան բարբարոսություն եղավ: Ի՞նչ կատարվեց մե՛զ հետ:

Continue reading →

Առհասարակ մենք դասեր քաղու՞մ ենք

Օրերս Երեւանում կայացավ 1909թ. ապրիլին Օսմանյան կայսրության Ադանայի նահանգում տեղի ունեցած հայկական կոտորածների 100-րդ տարելիցին նվիրված 2-օրյա միջազգային գիտաժողով: Մասնակցեցին ՀՀ նախարարներ, գիտնականներ Հայաստանից ու արտերկրից:

Գիտաժողովում ելույթ ունեցավ նաեւ պատմաբան Համիտ Բոզարսլանը, ով նշեց, որ եթե 1909թ. կոտորածներով ոչնչացվեց հայերի ունեցվածքը, ապա 1915թ. ցեղասպանությամբ բռնազավթվեց եւ յուրացվեց հայերին պատկանող ամեն բան:

20-րդ դարասկզբին Օսմանյան Թուրքիայում ընթանում էր թուրքացում, նույնիսկ սահմանվում էր, թե որ ազգերը պետք է թուրքանային, իսկ որոնք՝ ոչ: Եվ այս ազգերն էլ համարվում էին ներքին թշնամիներ:

Continue reading →

Դիվանագիտությու՞ն, թե՞ դավաճանություն

Ամենայն հավանականությամբ ապրիլի 24-ին ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբաման չի կատարի իր խոստումը եւ չի արտասանի «ցեղասպանություն» բառը:

Ի վերջո, Անկարան ամեն ինչ արեց, որ մինչեւ այդ օրը Երեւանի հետ որոշակի համաձայնության հասնի եւ ինչ-որ մի փաստաթուղթ ստորագրի, քանզի ԱՄՆ-ի նախագահի՝ «ցեղասպանություն» բառը չարտասանելու պայմանը դա էր:

Եվ ահա, ապրիլի 22-ին՝ ապրիլի 24-ից ընդամենը 1 օր առաջ, Հայաստանի եւ Թուրքիայի արտգործնախարարությունները Շվեյցարիայի ԱԳ դաշնային դեպարտամենտի հետ համատեղ, հայտարարություն են տարածել՝ հայ-թուրքական հարաբերությունների բարելավման վերաբերյալ: Հայտարարությունում նշվում է. «Թուրքիան եւ Հայաստանը միասին, Շվեյցարիայի միջնորդությամբ, լարված եւ արդյունավետ աշխատանք են տարել՝ նպատակ ունենալով կարգավորել իրենց երկկողմ հարաբերությունները, զարգացնել դրանք բարիդրացիական հարաբերությունների ոգով եւ փոխադարձ հարգանքով՝ այսպիսով խթանելով խաղաղությունը, կայունությունն ու անվտանգությունը ամբողջ տարածաշրջանում»:

Continue reading →

Եկեղեցական նոր կրքեր

Օրեր առաջ Մայր Աթոռի Դիվանը հայտարարություն տարածեց, որ ԱՄՆ-ից «Օկլահոմայի երգող տղամարդիկ» անվամբ բապտիստական երգչախումբը Հայաստանի ավետարանչական համայնքի հրավերով ապրիլի երկրորդ կեսին Հայաստան է այցելելու, որպեսզի «միության եւ բարյացակամության կամուրջներ կառուցի» ու հարգանք մատուցի ցեղասպանության զոհերի հիշատակին: Բապտիստների այս եկեղեցին չի ենթարկվում ՀՀ-ում գործող, Ռընե Լեւոնյանի գլխավորած Ավետարանչական եկեղեցուն:

Continue reading →

Հայերը, թուրքերն ու ադրբեջանցիները

Այս օրերին ոչ միայն հայ եւ թուրք հանրություններն են քննարկում ՀՀ-Թուրքիա սահմանի բացման հարցը, այլեւ՝ Հայաստանի եւ Թուրքիայի ազգային անվտանգության խորհուրդները:

Թուրքիայի անվտանգության խորհուրդը, բացի հայ-թուրքական հարաբերություններից, կքննարկի նաեւ քուրդ գրոհայինների հնարավոր համաներման եւ Աֆղանստանում թուրք զինված ուժեր տեղակայելու մասին հարցը: Ըստ թուրքական զլմ-ների, «Գլխավոր շտաբը եւ կառավարությունը կարծում են, որ Թուրքիան չպետք է բացի Հայաստանի հետ սահմանը առանց ԼՂ հակամարտությունը լուծելու:

Continue reading →

Միայն հրեաների՛ն չի կարելի նեղացնել

Ժնեւում տեղի ունեցած ՄԱԿ-ի ռասիզմի հարցերին վերաբերող համաժողովում Իրանի նախագահ Մահմուդ Ահմադինեջադը Իսրայելը որակել է որպես ամենադաժան եւ պատժիչ վարչակարգ ունեցող ռասիստական երկիր: Այս հայտարարությունից հետո եվրոպական պետությունների մի շարք պատվիրակությունների անդամներ ցուցադրաբար լքել են նիստերի դահլիճը:

ԱՄՆ-ն, Իսրայելը, Կանադան, Ավստրալիան, Նոր Զելանդիան եւ մի քանի եվրոպական երկրներ (Լեհաստան, Իտալիա, Հոլանդիա …) ընդհանրապես բոյկոտել էին եւ չէին ներկայացել ՄԱԿ-ի համաժողովին՝ մտավախություն ունենալով, որ այն կվերածեն Իսրայելին քննադատելու համաժողովի: Այսինքն՝ ստացվում է բոլոր ազգերի ազգայնամոլական կամ ցեղամոլական դրսեւորումները կարելի է քննադատել, սակայն հրեական սիոնիզմի մասին ծպտուն անգամ չի կարելի հանել:

ԻԻՀ նախագահն իր ելույթում ասել է, թե Արեւմուտքը «հրեաների տառապանքների պատրվակով անտուն է դարձրել մի ամբողջ ժողովուրդ»՝ նկատի ունենալով պաղեստինցիներին:

Continue reading →