Monthly Archives: March 2011

Չորս տարի առաջ՝ 2007թ., ճիշտ այս օրերին լույս տեսավ «Լուսանցք» շաբաթաթերթը: Չորս տարի անց հետադարձ հայացք ենք ձգում ու տես-նում ենք մաքառում, կռիվ, պայքար՝ ֆինանսական սուղ, բավականին սուղ միջոցներով:
Մաքառումը սկսվեց, երբ դեռ չէինք էլ հրատարակվել՝ ինչ անել, ինչպես, ինչ տանք հանրությանը, որի պակասը այդքան կա: Դժվար էր, մեր հան-րությունն այնքա՜ն բան չուներ: Բայց պահ եկավ, ու քննարկումներն այլ հարթություն բերեցին՝ ի՞նչ է պակասում մեր պետությանը, որ հզոր երկիր դառնա, որ ժողովուրդը պարզապես պետությունում ապրող, թեկուզ լավ ապրող հանրույթի չվերածվի, այլ՝ ազգ մնա: Ազգայ-նականության պակաս կա, շա՜տ պակաս: Սա էր հարցի պատասխանը: Պատասխան, որ միակն էր, բայց ինչից եւ սկսվեցին մեր դժվարությունները: Իրա-պես բարդ է ազգայնականության քարոզչությունը, երբ շուրջ բոլորը ընտրությունից ընտրություն հաշվվող կեղծ հայրենասերներ են, հայրենիքի հանդեպ պարտք տալու դիմաց մեդալի սպասողներ, ազգայնականությունը ազգայնամոլության հետ «շփոթողներ», Հայաստանը միայն Հայաստանի Հանրապետություն հասկացողներ, քաոսի բերող «ժողովրդավարության» քարոզիչներ, եվրոպական ու ամերիկյան արժեք-ները առանց հասկանալու կապկողներ…

Ներքին քաղաքական խնդիրները ազդակ՝ արտաքին ուժերի համար

Մենք պարբերաբար անդրադարձել ենք ՀՀ նախագահի վարած արտաքին քաղաքականությանը, նաեւ վերջին ամիսների՝ նրա դրսեւորած մոտեցումնե-րին, որոնցում նախագահ Սարգսյանը Արցախի, մեր պատմության ու պատմական տարածքների, համազգային մի շարք հիմնախնդիրների առումով հայամետ լուրջ հայտարարություններ արեց եւ բարձր մակարդակով այդ հարցերը հնչեցրեց: Մեր վերլուծականներում հաճախ էլ ողջունել ենք նման մոտեցումները՝ հուսալով, որ կշարունակվեն հայկական շահերի հստակ արծարծումները, ազգային արժեքների կարեւորումն ու հա-մահայկական խնդիրների միջազգայնորեն արծարծումները:

Քաղաքակրթական խաչմերուկում՝ զինվորական միջնորդներ
Մամիկոնյանները պատմական ժամանակաշրջաններում ներկայացրել են հայ էթնոսի արեւապաշտական իրավունքները

Ինչպես արդեն տեղեկացրել ենք՝ «Լուսանցք»-ը «Պատմության մութ ծալքերից՝ առանց գրաքննության» խորագրի ներքո փորձում է վեր-հանել այս կամ այն ժամանակահատվածը, ցույց տալ դրա իրական կողմերը, խեղաթյուրումները, ճշմարտացիությունը: Մեր թերթի այս տարվա թիվ 5-ից բանավեճ սկսվեց՝ ովքե՞ր են Մամիկոնյանները, ի՞նչ ծագում ունեն, ի՞նչ դեր են ունեցել Հայաստանի կյանքում եւն: Ստորեւ ներկայացնում ենք Մամիկոնյաններին վերաբերող մեկ այլ հոդված՝ ըստ մեզ՝ բավականին ուշագրավ: 

Ճիշտ են ասում՝ որ երկրում ինչ լինի, Հայաստանի անունը այսպես թե այնպես կա ու կա: Հիմա՝ ճապոնական դեպքերը: Հայաստանում արդեն հայ-հարայ է բարձրանում, թե՝ շու՛տ արեք, հայկական ատոմակայանը փակեք: Բայց ոչ ոք չի ուզում իրապես պատասխանել այն հարցին, թե ինչու: Կամ՝ հիշեցնել, թե ինչ եղավ, երբ մի անգամ արդեն փակեցինք ատոմակայանը: Կամ՝ ի՞նչ է նշանակում՝ վտանգավոր է: Եթե ճապոնական դեպքերից այդքան լավ դաս քաղող եք, ապա նորակառույցները սարքելիս ինչու՞ դաս չեք քաղում: Ի՞նչ է, նորակառույցի փլվելու հետեւանքով զոհերը զոհեր չե՞ն: Լավ, ասացինք՝ վտանգավոր է ու փակեցինք: Մոռանու՞մ ենք, որ Թուրքիան ուզում է ատոմակայան կառուցել: Այ, իրական վտանգը սա է: Թուր-քիան կունենա ԱԷԿ, մենք մերը հիմարաբար փակած կլինենք:

Չիր, չամիչով կարմիր լոբի

Բաղադրությունը
Կարմիր լոբի – 400 գ
հոնի չիր – 100 գ
աղ – 10 գ
նուշ – 75 գ
չամիչ – 50 գ

Պատրաստման եղանակը
Նախապես նուշի վրա եռացրած ջուր լցնել, կեղեւը հեռացնել, կտրատել:
Չամիչն ու չորացրած հոնը (եթե կորիզով է, հեռացնել), լվանալ, թողնել գոլ ջրի մեջ 10-15 րոպե:

1. Բազմաբեւեռ պայքարի ,,հայկական ալիք,,-ը (Ջավախքի ու Նախիջեւանի խնդիրները)…
2. Կովկասը վերաբաժանման եզրին. Արցախի խնդիրը կարող է ռազմա-քաղաքական հաղթաթուղթ լինել
3. Հայկական աշխարհի իրավունքներն ու պարտականությունները. Երկպալատ խորհրդարան՝ համահայկական Սահմանադրության ընդունմամբ
4. Զորքերը մտել են Բաքու – Հայկական կողմը պետք է ուժեղացնի միջազգային ճնշումները
5. Խոհեր ,,նոր,, հայի եւ նրա արժեհամակարգի մասին…
6. Ներհուն հայագետը եւ անձաձիր գործիչը (Սուրեն Այվազյանի հիշատակին)
7. Ներքին լուրեր եւ հարցեր… Ոստիկանը լիցքաթափման գործիք չէ…
8. Արտաքին լուրեր եւ խնդիրներ… Վաշինգտոնը պարտվում է… Մինսկի խումբն առաջարկում է…
9. Իրական պատմություններ… Հայկական խոհանոց եւ… Շաբաթվա մարզական կյանքից

Հայկական Ջավախքում ազգային հիմնախնդիրները ոչ մի կերպ լուծում չեն գտնում, ինչը հետզհետե նպաստում է Ջավախքի հայաթափմանը… Սա էլ հենց պաշտոնական Թբիլիսիի նպատակն է:
Վրաստանի իշխանությունները շարունակում են ջավախքահայության նկատմամբ վարել հալածական քաղաքականություն…
Պարբերաբար տեղի ունեցող հայ-վրացական (իբր՝ եղբայրական, բարեկամական կամ հարեւանական) բարձրաստիճան հանդիպումներն անգամ չեն կարգավո-րում բազմաբնույթ հարցերը:
Վրացական կողմից միայն խոստումներ են հնչում… իսկ հակահայկական դրսեւորումները ոչ մի ձեւով չեն դադարում:

Արցախյան խնդիրը մերթընդմերթ դառնում է միջազգային այս կամ այն տարածաշրջանային վերհառնող ծրագրի մի մասնիկ եւ, կամա թե ակամա, սկս-վում է հիմնախնդրի վերաքննարկումը, որը «համեմվում» է ադրբեջանական ռազմատենչ հայտարարություններով:
ՌԴ ՊՆ հանրային խորհրդի անդամ Իգոր Կորոտչենկոն այդ առիթով վերջերս ասել է. «Լեռնային Ղարաբաղի ու Հայաստանի բանակները սովետական բանակի պատճեն են՝ վերջինիս լավագույն ավանդույթներով… Հայկական զինված ուժերը մոտավորապես այնպիսին են, ինչպիսիք Գերմանիայում սովետական զորախմբերն են եղել, որոնցից բոլորը վախեցել են, քանզի վերջիններս միշտ մարտական բարձր պատրաստվածության մեջ են եղել»: Նաեւ հատուկ շեշտել է, թե նախկին ԽՍՀՄ հանրապետությունների մեջ ամենամարտունակ բանակներից է հայկական բանակը: Ռուս փորձագետի խոս-քերով՝ «Ադրբեջանի զինված ուժերը մարտական ու բարոյական հատկանիշներով զիջում են հայկականին… Հայաստանը լավ բանակ ունի, այդպիսին են նաեւ Ղազախստանի ու Բելառուսի զինված ուժերը»:

Որ զերծ մնանք օտարների պարտադրանքից
Երկպալատ խորհրդարան՝ համահայկակա՛ն Սահմանադրության ընդունմամբ

ՀՀ խորհրդարանը երկպալատանի դարձնելու մտադրությունը դեռ պետք է քննարկվի, այն դեռեւս խոսակցային վիճակում է: Նման փոփոխության համար դեռ պետք է սահմանադրական բարեփոխումներ իրականացվեն:
Հիշեցնենք, որ այս թեման թարմացավ, երբ վերջերս Կալիֆոռնիայում (ԱՄՆ) սփյուռքահայերի հետ հանդիպման ժամանակ ՀՀ սփյուռքի նա-խարար Հրանուշ Հակոբյանը հայտարարեց, որ ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանը մտադրություն ունի Սահմանադրության փոփոխությամբ խորհրդա-րանը դարձնել երկպալատանի՝ հնարավորություն ընձեռելով խորհրդարանի վերին պալատի կազմում ընդգրկելու նաեւ աշխարհասփյուռ մեր ազգի ներկայացուցիչներին՝ այդպիսով աշխարհասփյուռ հայությանը մասնակից դարձնելով նաեւ մեր երկրի պետական կառավարմանը:

Ադրբեջանում հանրային բողոքներ, հեղափոխական գործընթացներ սկսվելու հավանականությունն արդեն վերածվել է առկա իրականության: Բաքվում լրջորեն անհանգստացել է իշխանությունը:
Զանգվածային ցույցերի դեմն առնելու համար իշխանավորները տարբեր ուղղությամբ կանխարգելիչ ծրագրեր են իրականացնում: Որպես նման ծրագրերի բաղկացուցիչ մաս՝ մայրաքաղաքում մեծացվել է զինված ուժերի ու ռազմական տեխնիկայի թվաքանակը, նոր զինվորական ստորաբաժա-նումներ նույնպես պատրաստ վիճակում են: Այս մասին գրել է «Ենի Մուսավաթ»-ը՝ նշելով, որ փաստորեն իշխանությունը մարտական պատրաստվա-ծության վիճակի է բերում պաշտպանության եւ արդարադատության նախարարությունների, ներքին զորքերի, ազգային անվտանգության նախարա-րության, նախագահական գվարդիայի ու ռազմաօդային ուժերի՝ Բաքվում գտնվող մոտ 30 զորամիավորումները:

Հասկացողության պակաս կամ ավելի ճիշտ՝ անհասկացողություն

Հասկացողությունը՝ երեւույթների իմաստի մեջ ներթափանցումն ու, ըստ այդմ, դրանց նկատմամբ որոշակի (դրական կամ բացասական) հարաբե-րության ստեղծումը, իր տեսակին հարազատ մնացած, չխաթարված սովորական մարդ արարածի հոգեմտային որակներից է: Սակայն մերօրյա «նոր»՝ ի-րենց հայրերին ու նախնիներին լրիվ հակադրող, ասել է թե՝ իրենց ուղնուծուծը քրիստոնյա (ի հակադրություն հեթանոս նախնիների ու աթեիստ հայրերի) ու դեմոկրատ-լիբերալիստ (ի հակադրություն «կոմունիստ» հայրերի կամ պարզապես հենց իրենք իրենց*) հայերի մեջ մի հիվանդություն ենք նկատում՝ անհասկացողություն, հիվանդություն, որով նրանք վարակում են անգամ առողջ՝ իր տեսակին ի վերուստ հատուկ հասկացողությամբ օժտված հայերին, թեկուզեւ այն իմաստով, որ սրանք ապշում, զարմանում են «նոր» հայի այդ անհասկացողությունից: Իրենց այլ՝ որպես թե ավելի բարձր որակի, քան իրենց հայրերն են (ասենք՝ Հայկ նահապետն ու նրա հեթանոս սերունդները, մեր հեթանոս նախնիք, կամ էլ՝ իրենց կոմունիստ հայրերը…),

Սուրեն Այվազյանը բացառիկ եւ անզուգական դեմք է հայագիտության ոլորտում, որն ամբողջապես թիրախային ասպարեզ է եւ խեղաթյու-րումների ու կեղծարարությունների առարկա: Նա հայկական տոհմիկ մտածողության եւ Հայոց քաղաքակրթությունն իր մեջ կրող հետազոտող էր: Հարգանքի եւ ակնածանքի արժանի անվանի գիտնականը, փաստորեն, գրեթե մենակ մղում էր հայեցակարգային անզիջում պայքար մեր հակառակորդ-ների եւ թշնամիների դեմ՝ քանիցս հաղթելով ու բարձր պահելով իր աստվածազարմ ազգի պատիվը:

Վաղուց պիտի աներ
Ամեն ուշ քայլ չէ, որ նուշ է լինում

Գործադիրը երեկվա նիստում հավանություն է տվել «Առեւտրի եւ ծառայությունների մասին» օրենքում եւ «Վարչական իրավախախտումների վերա-բերյալ» օրենսգրքում լրացումներ կատարելու օրենքների նախագծերի փաթեթին:
Միանգամից տեղեկացնենք, որ այս փաթեթով նախատեսվում է առեւտրի ոլորտում գնային քաղաքականության պետական կարգավորում այն դեպքում, ե-թե սոցիալական նշանակության առաջին անհրաժեշտության առանձին տեսակների պարենային ապրանքների ցանկին համապատասխան ապրանքների մանրածախ  գների աճը 30 օրացուցային օրերի ընթացքում կկազմի 30 եւ ավելի տոկոս:

Ստամբուլում հրատարակվող «Ակօս» երկլեզու (թուրքերեն, հայերեն) շաբաթաթերթը, որի հիմնադիր-խմբագրապետը եղել է պոլսահայ հայտ-նի գործիչ Հրանտ Դինքը, սկսել է արդեն մուտքագրվել Թուրքիայի ազգային մեծ ժողովի գրապահոց: Դա հնարավոր է դարձել քրդամետ «Խաղա-ղություն եւ ժողովրդավարություն» կուսակցության պատգամավոր Ուֆուք Ուրասի նախաձեռնության շնորհիվ: «Ակօս»-ը հրատարակվում է 1996թ.-ից եւ շաբաթաթերթի տպաքանակը արդեն հասնում է 5 հազարի:
«Միլիեթ»-ի տեղեկացմամբ՝ «Ակօս»-ն ամենապահանջված պարբերականն է Ստամբուլի հայկական համայնքում եւ ԱՄԺ-ի գրապահոցում թերթի՝ 2006թ.-ից այս կողմ հրապարակված համարներն արխիվացնում են ամբողջությամբ: Ներկայումս շաբաթաթերթի խմբագրապետի աշխատանքներն ի-րականացնում է Ռոբեր Քոփթաշը:

Պահարանը բե՛ր
Արեւմտահայերը փոստային ծրարին անվանում են պահարան: Հիմնարկի պետ արեւմտահայ բոսը 2-րդ հարկի իր աշխատասենյակից զանգահարում է 1-ին հարկ եւ բանվոր Համիկին կարգադրում. «Դղաս, անկյունում պահարան կա, բարձրացուր ինձ»:
Համիկը ընկերոջ հետ, քաֆ-քրտինք մտած, անկյունում եղած պահարանը բարձրացնում են բոսի աշխատասենյակ: Բավականին ուշացումով սենյակ մտցրած պահարանը տեսնելով՝ բոսը զայրանում է:
– Սա ի՞նչ է:
– Պահարան,- պատասխանում է Համիկը…