Հիմա թուրքերի հետ քույրիկ-եղբայրի՞կ ենք դառնալու

Ձյուդոյի առաջնության ժամանակ բացասական պատասխանեց հանդիսատեսը

Երեւանում սեպտեմբերի 11-ին մեկնարկած ձյուդոյի Եվրոպայի երիտասարդական առաջնության պաշտոնական բացման արարողությունը կայացավ սեպտեմբերի 12-ին Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրում: Արարողությանը ներկա էր ՀՀ վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը: Հայաստան էին ժամանել 38 երկրների ներկայացուցիչներ (295 մարզիկներ, մարզիչներ, լրագրողներ):
Առաջնության պաշտոնական բացման արարողության համար երբ բեմ հրավիրվեցին մասնակից երկրների դրոշակակիրները, Թուրքիայի ու Ադրբեջանի ներկայացուցիչների երեւալուն պես դահլիճը դժգոհության «նոտա» արձակեց:

Լրագրողական աշխարհի մի հատված այդ դժգոհությանը բավականին ընդգծված ջղային պահվածքով մոտեցավ. «Ախր չի կարելի»: Մյուս հատվածը կատաղեց. «Ինչու՞ չի կարելի, չե՞ք տեսնում՝ ի՞նչ են անում միջազգային խաղերի ժամանակ մեր գլխին»: «Ախր չպետք է իջնենք նրանց (թուրքերի-ադրբեջանցիների-Ա. Ք.) մակարդակին»,- լրագրողների «քաղաքակիրթ» հատվածն էր: «Դե մի իջե՜ք, վաղն էլ կդնեն ու խոզի պես էլի կմորթեն: Դուք էլ քաղաքավարի-քաղաքավարի կմորթվեք»,- մյուս հատվածն էր: Ու այդպես վիճաբանեցին «քաղաքակիրթ» ու «գեղցի» հայերը: Ես, որպես լրագրող, առաջին անգամ չներքաշվեցի այս կարգի վիճաբանության մեջ: Բայց ուշադիր զննում էի երկու կողմերին էլ. հայ-թուրքական հարաբերությունների մասին խոսելիս չափից ավելի քաղաքակիրթ երեւալ ջանացողներից քաղքենու հոտն առա, իսկ «գեղցիները» պարզապես իրատեսներ էին: Վեճը երեւի երկար կշարունակվեր, եթե դահլիճի լռությունը չճեղքեր հայ հանդիսականների երգը՝ «Ուս-ուսի տված, առյուծի նման, եկել է ժամը, ժամը հաղթության»… Միայն թե երգից հետ մի հատվածը հիստերիկաբար զզվեց «գեղցիներից», մյուսն էլ առողջ ծաղրեց «քաղաքակիրթներին»…

Աստղինե Քարամյան

«Լուսանցք» թիվ 31 (117), 2009թ.

This entry was posted in Հ.Ա.Մ., Հոդվածներ. Bookmark the permalink.