Մեր փոստից. ամենայն պարզությամբ

Աշխարհը զարթնելու փորձեր է անում…
Աշխարհի զարթոնքի գործընթացը նման է մի ինչ-որ «դիսկո ակումբ»-ի կեսօրական զարթոնքին: Բժժած գլխով յուրաքանչյուրը նայում է շուրջը ու փորձում հիշել, թե ինչի՞ց հետո եւ ինչպե՞ս եղավ, որ հայտնվեց ուրիշի ծոցում, կամ էլ օտարին գիրկը ընդունեց: Փորձում է հիշել` ինչի՞ց է թմրել, դեպի բազմոցը ի՞նքն է եկել, թե՞ քարշ են տվել: Մասնակցությունը այդ մեծ օրգիային ի՞նչ ձեւ է եղել եւ ինչքա՞ն տեւել: Արդյո՞ք ապրել է բավականություն…
Հետո հիշողության դավաճանությունից վհատված սկսում է հարցնել մյուս արթնացողներին, ովքեր նույն հիմար վիճակում են: Սակայն գտնվում են ոմանք, ովքեր սկսում են տեղում «բանահյուսել», ինչով եւ տպավորություն են գործում որպես «արտակարգ հիշողության տեր անձնավորություն»: Եվ «տպավորվածները» որոշում են կրկին գալ այդ ակումբ` «հիշողությունը մարզելու» վճռականությամբ:
Մերօրյա աշխարհակարգերը մաշվածությունից հատակը պատռված տակառի նման սպառում են իրենց: Եվ պարունակությունը չգիտես ուր է հոսում ու անհետ ներծծվում:

Անդրանիկ Աթոյան
Ռուսաստանի Դաշնություն, Կրասնոդար

   «Լուսանցք» թիվ 3 (134), 2010թ.