Մեր փոստից – Ավերումի և խավարի մոլուցք

«… Թեեւ արքան ու արքունիքի մի մասը քրիստոնյա են դարձել, այնուհանդերձ ժողովուրդն ընդդիմացել է դրան եւ նոր հավատի է բեր-վել բռնի ուժով: Այդ դիմադրությունը խորտակելու նպատակով Գրիգորը հենց այդ նույն տարում խորհուրդ է տվել արքային, որ հողին հավասարացնի Բագավանի հրո տաճարը եւ դրա տեղում կառուցի քրիստոնեական եկեղեցի: Այնուհետեւ դրանում թաղվել են մասունքներ (կո-ղոսկր եւ երկու մատի ոսկորներ), որոնք իբր պատկանել են սուրբ Հովհաննես Մկրտչին կամ «Նախավկային»:
Մակեդոնիայից մեկուկեսդարյա [անուղղակի] կախվածության ընթացքում (Ք.ծ.ա. 325թ.-ից սկսած) հայերն իրենց մարդ-ձուկ Անեդոտին արդեն հասցրել էին կնքել Հովհաննես անունով: Ուստի եւ նրանց հեշտորեն կարողացան հավատացնել, որ «Հովհաննես Մկրտիչը», որը մարդկանց ջուրն էր մտցնում, նույնական է այն Հովհաննեսի կամ Օհանի հետ, որը ջրից դուրս ելնելով խրատում էր իրենց նախնյաց, ապա կրկին վե-րադառնում ետ դեպի ջուրը: Կարճ ասած՝ անվան ու տարերքի նույնականությունն օգտակար դաշնակիցը դարձավ այն պլանի, որը մոգոնել էր դիվանա-գետ սուրբը: 11-րդ դարի վերջում արդեն ողջ Հայաստանը քրիստոնեացված էր:
Բարոյական խրատը, որը կարելի է հետեւեցնել այս պատմությունից, այն է, որ ծերունիները մահանում են, նոր սերունդ է հասակ առ-նում, սակայն նույն այն մոլեռանդ ու աղանդավորական ոգին, որն այսօր թեւ է տալիս միսիոներին ու հոգեւորականին, թեւ է տվել նաեւ անցյալի միսիոներին ու հոգեւորականին, քանզի հոգեւորական դասն ամենահամառն է…»:

Արտավազդ Անտինյան
Արամ Ասլանյան
Ստեփան Մարտիրոսյան
Խաչիկ Մանասելյան

Հ.Գ. – խմբ. կողմից – Մեզ հասցեագրված այս նամակը տպագրում ենք առանց կրճատումների, աննշան խմբագրումներով. ասելիքը հայերեն էր, պարզ, ցավոտ, վրդովեցուցիչ…

«Լուսանցք» թիվ 28 (159), 2010թ.
Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org -ի «Մամուլ» բաժնում www.pressinfo.am -ի «Բեռնում» բաժնում