ԱՊՐԻԼԻ 24

      ԱՊՐԻԼԻ 24
Տխուր էր օրը, թեև կար արև,
Թեև կար արև, բայց այն պայծառ չէր,
Ասես, արևն էլ ուզում էր փախչել,
Որ այդ չար օրվա վկան չլիներ…
Արևն ուզում էր մարել այդ պահին,
Որ էլ չտեսնի մարդու չար ոգին,
Մարդու չար ոգին, որ մարդ է սպանում
Եվ զոհի դիակը մասնատում, ծաղրում,
Եվ ուզում այնպե՜ս անկուշտ ծիծաղել,
Կարծես թե մայր չէր նրան ծնողը,
Կարծես թե նրան գեհենն էր վիժել,
Կարծես թե նեռն էր նրան պահողը,
Իսկ ինչու կարծես…
 Նման «մարդկանցով» հարուստ թուրքերը,
Հորդաներով իրենց մտան Հայաստան,
Եվ թուրք կոչեցյալ շան թերմացքները
Ուզեցին սարքել Հայքը գերեզման,
Որտեղ պետք է որ հանգչեին հայերը,
Որտեղ պետք է որ էլ հայ չմնար:Որդերն այդ ստոր՝ մարդկային դեմքով,
Արյամբ արբեցած արագ զինվեցին
Եվ անզեն մարդկանց դաժանորեն սպանեցին,
Կանանց ու մանկանց, ծերերի
Եվ անմեղ մարդկանց արյուն խմեցին
Եվ մի մեծ ազգի անգթորեն գլխատեցին:
Ահից դողում էր անգամ սատանան,
Իր չար աչքերը փակել էր նեռը,
Երբ սկսվեց ջարդը, ջարդն այնքա՜ն դաժան,
Որ զարհուրած էր անգամ արևը…

Այս արևի տակ ինչե՞ր չի եղել,
Եղել է կռիվ, պատերազմ, ավեր,
Եվ ի՞նչը պիտի նրան զարհուրեր…
Եթե բնությունն արատ չունենար
Թուրքը աշխարհում ի՞նչ գործ կունենար,
Ինչպե՞ս կլիներ նման նենգություն:Իննսուն տարի անցավ այդ օրից,
Բայց ուրանում է թուրքն իր արարքը,
Լրբի պես գոռում, կիսվում մեջտեղից,
Որ պատմությունը փակի այդ անցքը…
– Պատմություն արդա՛ր, արա՛ քո գործը,
Արդարությունը թո՛ղ ոտքի կանգնի,
Չարին քշի՛ր դու գեհենի ծոցը,
Թող չքվի՛ չարը, բարի՛ն թող հաղթի:
– Արդարությու՛ն, երկար ես քնում,
Նենգ ոճիրներով վխտում է աշխարհը,
Ես քեզ եմ սպասում, ո՛վ, ԱՐԴԱՐՈՒԹՅՈՒՆ,
Եվ ժամանակի ՊԱՏԺԻՆ՝ անաչառ:    
           ԿՈՐՅՈՒՆ