Տիեզերքում աստվածային մի ճամփորդ է իմ հոգին, Երկրից անցվոր, երկրի փառքին անգաղորդ է իմ հոգին, Հեռացել ու վերացել մինչ աստղերը հեռավոր, Վար մնացած մարդու համար արդեն խորթ է իմ հոգին։ ֊ Հովհաննես Թումանյան/1922թ.

Posted on by Hayary
This entry was posted in Հ.Ա.Մ., Հայտարարություններ, Հոդվածներ. Bookmark the permalink.