Բարեկամությունը՝ բարի կամեցողությունն է եւ ո՛չ միայն հայերեն․․․ – (Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ)

Տարիներ շարունակ, նորանկախ Հայաստանի առաջին իսկ օրերից, ողջունել կամ քննադատել եմ հայ–ռուսական (ոչ միայն ՀՀ–ՌԴ) հարաբերությունները, այն քաղաքականությունը, որն առնչվել է մեր ազգային խնդիրներին, Հայաստանի ու Արցախի հանրապետություններին կամ միջազգային այն իրողություններին, որոնք եւս առնչվել են Հայության ու Հայաստանի շահերին…

Դա իհարկե արել եմ նաեւ հայ–եվրոպական, հայ–ամերիկյան, հայ–չինական, հայ–իրանական եւ այլ երկրների եւ ռազմա–քաղաքական ուղղությունների հետ հարաբերությունների մասով, ինչն այստեղ քննարկման չի առնվելու։

Սույն հոդվածում կխոսեմ միայն հայ–ռուսական հարաբերությունների մասին, քանի որ Ռուսաստանի Դաշնությունը ԽՍՀՄ փլուզումից հետո եղել ու դեռ մնում է գերտերություն, համաշխարհային ազդեցիկ բեւեռ, որ ցայսօր արգելակում է իսրայելա – անգլո–սաքսոնական (ամերիկյան) համաշխարհային գաղտնի կառավարության` ,,մեկ ազգ – մեկ պետություն,, մարդակործան, ազգամերժ եւ հակաստվածային միաբեւեռ աշխարհայարգի հաստատումը (որի դեմ խոսում ու գրում եմ շուրջ 30 տարի)…

Հատուկ անդրադարձներ են եղել սիոնա–մասոնական (որ այսօր դարձել են ․․․–սորոսական կամ այլ․․․) իշխանակարգի եւ կապիտալի ծավալման դեմ, նմանատիպ գաղտնի–կիսագաղտնի այլ հարցերի եւս, որ քաղաքական ասպարեզում ամրագրվել են որպես ,,դավադրության տեսությոններ,, ու հատկապես Հայաստանի համար ճակատագրական իրավիճակներում․․․

Երբ Մոսկվան աջակցել է Երեւանին` Բաքվի հակահայ բազմաբնույթ ծավալումների դեմ եւ այսպես շարունակ․․․, ողջունել եմ, հակառակ դեպքերում` Հայ Արիական Միաբանությունը անվարան քննադատել է հայ–ռուսական (ՀՀ–ՌԴ) բարեկամության եւ ռազմավարական ու ռազմական համագործակցության խեղված, հաճախ միակողմանի (հոգուտ միայն Ռուսաստանի) դրսեւորումները…

Իսկ հայ–ռուսական դաշնակցային հարաբերություններում Հայաստանը–հայը դարերի ընթացքում երբեք չի խախտել որեւէ պայմանավորվածություն, բայց Ռուսաստանը–ռուսը (ռուսաստանցին) խախտել է բազմաթիվ անգամներ … ինչը արձանագրել են մեր եւ ռուսաստանյան շատ պետական եւ այլաբնույթ գործիչներ․․․ եւ հայերն ատամները սեղմած շարունակել են ազնիվ մնալ տրված–գրված խոսքին, քանի որ… պատճառները դժվար չէ կռահել․․․

Չխորանալով այս ամենի մեջ՝ այսքանն էլ նշելով, որ պարզ լինի իմ, Հայ Արիական Միաբանության (ՀԱՄ–ին կից` Հայ Ազգայնականների Համախմբման (ՀԱՀ)) տեսակետները եւ վերաբերմունքը, շարունակեմ միտքս՝ ուղղակի մի քանի առաջարկներ անելով։ Մինչեւ Ռուսաստանի Դաշնությունը չհասկանա, որ բարեկամությունը բարի կամքի հստակ դրսեւորումն է դաշնակցի եւ ռազմավարական գործընկերոջ նկատմամբ, ոչ մի վստահություն չի ներշնչի իր նկատմամբ․․․

Անհնար է հասկանալ, թե ինչպես կարելի է հայտարարել, որ Ռուսաստանի բարեկամ ու ռազմավարական գործընկեր (նաեւ՝ ռազմական դաշնակից, որի տարածքում տեղակայված է ռուսական ռազմաբազա) Հայաստանի թշնամի երկրներին՝ Թուրքիային եւ Ադրբեջանին զանգվածային ոչնչացման զենք վաճառելը ,,պարզապես բիզնես է, ոչ մի անձնական խնդիր,,․․․

Անհնար է հասկանալ, թե ինչպես կարելի է 44-օրյա Հայրենական՝ հայ – թուրքա–ադրբեջանական պատերազմից հետո ստորագրել Ռուսաստանի Դաշնություն – Ադրբեջանի Հանրապետություն ռազմավարական գորրծընկերային պայմանագիր (երբ թուրք–ադրբեջանական դաշինքին աջակցել էր իսրայելա – անգլո–սաքսոնական բեւեռը, հատկապես տարածաշրջանում ռուսական ազդեցությունը թուլացնելու, ապա չեզոքացնելու համար)․․․

Անհնար է հասկանալ, թե ինչպես կարելի է ԱՊՀ, ԵԱՏՄ եւ ՀԱՊԿ կառույցներում, որոնք մերժվել են Ադրբեջանի կողմից եւ Բաքուն մասնակցել է ընդդեմ ԱՊՀ–ի ստեղծված ՎՈւԱՄ–ի (Վրաստան, Ուկրաինա, Ադրբեջան, Մոլդովա) ստեղծմանը, ամեն գնով ձգտում է ԵՄ մտնելու, ինչը ԵԱՏՄ–ի դեպքում՝ ձեւական–պարտադրված ձգտում է, իսկ Թուրքիայի աջակցությամբ սատարում է ՆԱՏՕ–ին, որը ՀԱՊԿ–ին թշնամական կառույց է համարում․․․ այսքանից հետո Հայաստանի հետ հավասարապես բարեկամ ու գործընկեր երկիր համարել Ադրբեջանին․․․

Նույնը այս կառույցների դաշնակից այլ եկների կողմից է նկատվում, եթե ԱՊՀ–ԵԱՏՄ–ՀԱՊԿ թուրքախոս երկրները նաեւ համաթուրքական դաշինքի (Թուրքիա, Ադրբեջան, Ղազախստան, Թուրքմենստան, Ուզբեկստան, Ղրղզստան) երկրներ են եւ հստակ ադրբեջանամետ են ի սկզբանե, ապա Ռուսաստանի ու Բելառուսի ադրբեջանամետությունը խեղկատակություն է՝ ընդդեմ դաշնակից Հայաստանի, քանի որ Ադրբեջանը Թուրքիայի դուստր–ձեռնարկությունն է, որ գործում է ընդդեմ Ռուսաստան–Բելառուս Միության, հատկապես Կովկասի տարածաշրջանում․․․

Եվ Մոսկվայում դեռ զարմանում են, որ բարեկամ հայերը սկսել են ձգվել դեպի Արեւմուտք կամ որոշակիորեն աշխարհի 3-րդ բեւեռի ձգտող՝ Չինաստան ․․․ Խոսքը այսօրվա արեւմտաթուրքահաճների մասին չէ, ինչն ակնհայտ է, այլեւս շատ վտանգավոր, ուղղակի այս խնդիրը դեռ նախկինում էլ կար՝ ոչ այս չափով իհարկե․․․

Այսօր էլ ընթացող ռուս–ուկրաինական չհայտարարված պատերազմում (որ իրականում` Արեւմուտք–Ռուսաստան գլոբալ–համապարփակ հակամարտության մաս է` հանուն նոր աշխարհակարգի) Հայ Արիական Միաբանությունը նույն ռուսաստանյան գործելաոճն է նկատում, իսկ Արեւմուտքի ռազմա–քաղաքատնտեսական մահակն ընդդեմ Մոսկվայի` ծավալապաշտ Թուրքիան է – այս երկրի ռազմա–տնտեսական մեքենան, որի հետ է նաեւ Ադրբեջանը, այս շարքում են կանգնած նաեւ համաթուրքական դաշինքի Ղազախստանը, Ուզբեկստանը եւ․․․

Մոսկվայում պետք է վերջապես հասկանան, որ թուրք–ադրբեջանցին Հայության եւ Հայաստանի գենետիկ թշնամին է, որը փորձում է իր համաթուրանական ծրագրերով դառնալ եվրասիական (որոշակի նաեւ աֆրիկյան / ,,Մեծ Թուրան,, ծրագիրը) գերտերություն եւ անգամ համաշխարհային բեւեռ`Ռուսաստանի փոխարեն (որն իհարկե իսրայելա – անգլո–ամերիկյան բեւեռը կգործածի առժամանակ)՝ ներառելով համաթուրքական դաշինքի (,,1 ազգ – 6 պետություն,,) հնարավորություններն ու տարածքները եւս… Իսկ ծավալումը նախատեսում է նաեւ Ռուսաստանի Դաշնության մասնատում (թուրքալեզու տարածքներով՝ Ղրիմի թաթարներ, Թաթարստան, Բաշկորտոստան … Կովկասից մինչեւ Սախա–Յակուտիա … Հեռավոր Արեւելք ․․․ չինական Ույղուրստան…), ինչպեսեւ Հայաստանի Հանրապետության կործանում (Արցախի Հանրապետության օրինակով)…

Համաթուրքական ծավալումները զուգորդվում են համաիսլամական նկրտումների հետ, նախ եւ առաջ ի դեմս Պակիստանի, որը գրեթե բոլոր հարցերում Թուրքիայի ու Ադրբեջանի կողքին է եւ ցայսօր չի ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության անկախությունը (հայտարարելով, որ ,,պակիստանցին ու ադրբեջանցին 1 ազգ են (իսկամական ազգ) 2 պետությունում,,)… Անկարան փորձում է նաեւ իսլամական Թուրքիա կերտել, ինչպեսեւ՝ համաարաբականությունը համադրել համաթուրանականության հետ` ընդդեմ Իսրայելի ձեւական ահազդու հայտարարություններ անելով… Բայց հանրահայտ է` սիոնիզմն է ծնել պանթուրքիզմը եւ ցայսօր թուրքիզմը թալմուդականների հոգեզավակն է, ինչպես հուդա–քրիստոնեությունը եւ հուդա–մահմեդականությունը, ինչն էլ կրոնա–քաղաքական հակամարտություններում է կիրառվում…

Մոսկվայի համար իրո՞ք այդքան դժվար է հասկանալ, որ Թուրքիան եւ Ադրբեջանը չեն կարող Ռուսաստանի համար նույնակարգ դաշնակից լինել, ինչպիսին Հայաստանն է (մեր դեպքում նույնն է` Իրանի, Հունաստանի, Չինասռանի, Հնդկաառանի, արաբական աշխարհի եւ … համար), ուրեմն ինչու՞ է հետաձգվում հստակ հայամետ ռուսական–ռուսաստանյան, ԱՊՀ–ՀԱՊԿ–ԵԱՏՄ–ական քաղաքականությունը․․․

Այն, որ համաշխարհային գլոբալ հարցեր կան եւ բազմաճյուղ դիվանագիտություն, հասկանալի է, բայց հենց դրա համար էլ պետք է դաշնակից երկրների մեջ փոխվստահություն լինի, հավատ միմյանց նկատմամբ, այլապես ամեն ինչ տանուլ կտրվի այդ գլոբալ ու բազմաճյուղ հորձանուտում․․․

Հայ–ռուսական հարաբերություններում էլ շատ բան ուշացած կլինի, եթե ոչ կործանված․․․ Այո, ինչպես Հայաստանի Հանրապետության համար, այնպես էլ` Ռուսաստանի Դաշնության, որը Կովասում կկորցնի իր երբեմնի ազդեցությունը, ապաեւ Միջին Ասիայում, նույն թուրքական գործոնով պայմանավորված, Մերձավոր Արեւելքում, երբ Հայաստանից հետո հերթը հասնի Սիրիային, Իրանին, Իրաքին… եւ այսպես շարունակ` կհասնի Արեւելյան Եվրոպա եւ այլուր… սա շղթա է, որ հենց այդ գլոբալ ու բազմաճյուղ խաղերից է ստեղծվել եւ այս շղթայի միմյանց պահող օղակները պիտի ամուր լինեն, վստահեն իրար որ չկտրվեն ու ցած չնկնեն…

Մոսկվան պիտի վերանայի 2020թ. նոյեմբերի 9-ի հայտարարությունը (կամ նախապես որոշակի ձեւակերպումներ), ընդհուպ Արցախի Հանրապետության գործունեությանն ոըղղված…

Մոսկվան պիտի վերանայի Հայաստանի Հանրապետության նկատմամբ իր միակողմանի պարտադրող վերաբերմունքը, վերանայի նաեւ Ադրբեջանի նկատմամբ՝ Հայաստանին հավասար գործընկեր դիտարկելու վերաբերմունքը, ինչպեսեւ՝ հայ–թուրքական հարաբերությունններում թուրքամետ նկրտումները․․․

Մոսկվան պիտի վերանայի Հայաստանին որպես ռազմական դաշնակից համարելու խոհրդանշական քաղաքականությունը, ինչը պետք է դրսեւորվի հենց այսօր, նաեւ պատերազմի դաշտում, եթե կա պատերազմական իրավիճակ․․․

Մոսկվան կարող է նաեւ հակառուսական ճնշումների դեմ նոր միջազգային քաղաքականություն վարել, որը նոր իրավիճակներ կառաջացնի այսօրվա գլոբալ աշխարհին համար՝

Կարելի է կազմավորել տարածածրջանի ռազմա–քաղաքական դաշինք` Ռուսաստանի, Հայաստանի, Իրանի, Սիրիայի, Իրաքի, Կիպրոսի եւ այլ երկրների հետ։ Դաշինքը պետք է ընդդիմանա Արեւմուտքի ռազմա–քաղաքական եւ հոգեւոր–բարոյախոսական ոտնձգություններին եւ կանխի Թուրքիայի ծավալապաշտական նկրտումները (Թուրքիան շրջապատված է թշնամի երկրներով, որ դարեր շարունակ վնասվել են թուրքերից)…

Կարելի է ստեղծել զուգահեռ գործող ՄԱԿ, պայմանավորվելով, որ դաշնակից եւ համախոհ երկրները դուրս գան միակողմանի գործող ՄԱԿ–ից…

Կարելի է ստեղծել զուգահեռ գործող միջազգային կառույցներ, որոնք եւս միակողմանի են եւ միացել են հակառուսական պատժամիջոցներին (քաղաքա–տնտեսական, հոգեւոր-մշակութային, մարզական կամ այլ), ինչպես նաեւ կառույցներ, որ դեմ կլինեն թուրքա–ադրբեջանամետ քաղաքականությանը…

Մի խոսքով՝ կարելի է նախաձեռնել նոր աշխարհակարգ` ազգային դիմագծերի ներդաշնակությամբ, ազգային պետությունների ձեւավորմամբ… / քանզի միեւնույնն է՝ աշխարհը գնալով ազգայնանում է․․․

Իհարկե շատ բան կարելի է դեռ առաջարկել, բայց հոդվածիս իմաստն այն է, որ ուշացնում ենք այլեւս, դանդաղ շտապելն այս դեպքում կործանարար է… Նաեւ Մոսկվայի համար․․․

Իսկ Ռուսաստանի Դաշնությանը առաջիկայում, Ուկրաինայից բացի, բախումներ ու խառնակչություններ են սպասում Կալինինգրադի ուղղությամբ (Լեհաստան, Մերձբալթյան երկրներ, գուցե նաեւ Սկանդինավյան երկրներ), Բելառուսում, Մերձդնեստրում (Մոլդովա, Ռումինիա). Սիրիայում (+Լիբանան) եւ Իրանում (Իսրայելի ջանքերով), Իրաքում, Լիբիայում, Եգիպտոսում, Միջինասիական թրքապետություններում … բուն Ռուսաստանում (եւ ոչ միայն թրքախոս հատվածներում)… եւ սատանան գիտի թե էլ որտեղ…

Իսկ ձեւավորված Հայաստանի Ազգային Պետության (ՀԱՊ՝ ՀՀ փոխարեն) շահերը հաստատ համահունչ կլինեն ինչպես Ռուսաստանի, այնպես էլ Չինաստանի, Իրանի եւ այլ՝ մեզ համախոհ երկրների շահերի հետ… Անգամ, որոշ եվրոպական ազդեցիկ երկրների շահերի հետ․․․

Ցավոք, Հայ Արիական Միաբանության հնարավորությունները չեն ներում, որ այսօր մենք ինքներս առաջ քաշենք մեր ծրագրերը (ինչպես նախկինում, ինչպես ներազգային ու միջազգային հարցերում) եւ փորձենք իրականացնել դրանք – պաշտպանելով Հային ու Հայոց Սրբազան Երկիրը․․․

Արմեն Ավետիսյան

Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

25․07․2022թ․ – քաղաքամայր Երեւան

Հ․Գ․ – Եթե Արեւմուտքը մի քիչ խելոք լիներ, վաղուց Կովկասում մի անդավաճան դաշնակից կգտներ ի դեմս Հայաստանի։ Թուրքիան ու Ադրբեջանը մի օր էլ իսրայելա–եվրա–ամերիկյան դաշինքին կդավաճանեն՝ հանուն համաթուրանականության, ինչը գիտակցելով էլ այս դաշինքը չի ցանկանում Հայաստանը լիովին ոչնչացնել (թեկուզ Երեւան մարզով ու Էջմիածին հոգեւոր կենտրոնով պահելով), մի օր այն Թուրքիայի դեմ հանելու համար․․․