“Միայն զենքով կա՛ Հայոց Փրկություն”֊ը ուղղակի երգի բառեր չեն… ֊ ապրելու եւ արարելու մղում են…

“Միայն զենքով կա՛ Հայոց Փրկություն”֊ը ուղղակի կարգախոս կամ խրոխտ երգի բառեր չեն ֊ առավելապես` ապրելու եւ արարելու պարտադիր պայման են, քանի դեռ թուրքական տարրը Հայաստան Աշխարհում է…
Հայը եւ թուրքը անհամատեղելի են ինչպես բարին ու չարը, լույսն ու խավարը… կյանքն ու մահը…
Եվ այս օրերին հայի`
֊ չհայից իսպառ զատվելը (փա՛ռք Հայոց Ազգին)…
֊ ինքնապաշտպանությանը դառնալը (փա՛ռք Հայոց Հայրենիքին)…
֊ թշնամուն հակահարված տալն ու անխնա սատկացնելը (փա՛ռք Հայոց Վրեժին)… փառավորու՛մ է հոգիս, միտքս դառնում է իր նպատակներին, մարմինս`  զենք կրելու իր առաքելությանը…
Սա հոգուս, ուղեղիս ու սրտիս աշխատանքը կարգավորում ու համադրում է վերստին, քանզի հայը էլի այն վիճակում է, երբ զենքի ձայնը լսելն ամենօրյա Բարի Լույսի պես է հնչում… / …քանզի այդ ձայնը չլսելը` ներքին ու արտաքին թշնամուն այլեւս տրվել է նշանակում` պատրաստ մորթվելու…
Իհարկե միշտ կան հանձնվելու, ստրկանալու, անգամ մորթվելու պատրաստ “խաղաղասերներ” ֊ որ հիմնականում ներքին թուրք են կոչվել, որ ազգի տականքն են խառնագեն… / …բայց հասունանում է սրանց անխնա պատժելու պահը…
Այս չարի աշխարհում խաղաղությունը ուժո՛վ են հաստատում, ո՛չ “թղթե շերեփով”, վաղուց է ասված… / Արցախյան 1֊ին պատերազմի տարիներին կեղծ֊ծախու խաղաղասերներին հակադարձում էինք` “լա՜վ, թող աշխարհում խաղաղություն լինի՛ … ջանդամ թե կռիվ չի՛ լինի”…
Այսօր էլ պիտի՛ ասենք, եվ հավելե՛նք` “լա՜վ, աշխարհում թող խաղաղություն լինի՛… բայց եթե Հայ ու Հայաստան պիտի չլինի՛, թող մոլորակն էլ չլինի…” …իսկ երբ մեր զենքի շաչյունն այլեւս այդքան ուժգին լինի, մեր թշնամին չի՛ լինի ֊ Հայաստանն էլ կլինի՛, մոլորակն էլ…
Եվ մեր երգերն ու կոչերն էլ որոշակիորեն ուրիշ կլինեն, բացառությամբ մեկի` “Միայն զենքով կա՛ Հայոց Փրկություն”…
Ու՛ժն է ծնում իրավունք, արդար ուժը` արարման օրենքներ, բիրտ ուժը` ավերման…
(Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ)