ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆ

                                          …Բագինների լույսը մարած,    
                                     Խարխափելով ցուրտ խավարում,     
                                     ճամփա ընկանք խաչը վերցրած,   
                                     Ապավինած օտար աստծուն…    
        
                                     Աստվածներին մեր ուրացած,    
                                     Տաճարները թողած ավեր,    
                                     Այլոց մեղքը լու՜ռ  շալակած՝  
                                     Խաչ բարձրացանք ազգովին մեր:     
                 
                                     Ոչ աստվածը գթաց օտար,     
                                     Ոչ էլ որդին այդ աստծո,      
                                     Երկինք հառնած աղոթքն ազգիս,     
                                     Հասու չեղավ աստծուն անգո:      
         
                                     Խարխափելով այսքան դարեր      
                                     Խավարի մեջ ազգն իմ Հայկյան,     
                                     Այսօր արդեն հառնելով վեր,     
                                     Գենն է պեղում ԱՐԻԱԿԱՆ…     

                                                           

Սվետլանա  Մարգարյան 
                                                      08.11.2008
թ.    
                                                        
Բելգիա          


This entry was posted in Արվեստ, Հ.Ա.Մ.. Bookmark the permalink.