ԴԵՊԻ  ԱՐԵԳԱԿ…  

«…Օ՜, տեր Աստված,            
                             Ո՞նց ես թուրքին այսքան արնոտ մի թաթ տվել,      
                             Գիշատիչի մի սիրտ տվել,   
                             Ուղեղ տվել դավեր նյութող…  
                             Նա հավատիս հույսն է մարել,  
                             Սասնա Դավթիս տունն է այրել,    
                             Վանա չքնաղ դրախտիս հետ,   
                             Մասիս սարիս ձյունն է տարել,       
                             Եվ Քեզ համար իմ աղոթքի ձայնն է մարել…   
                             Կոմիտասի վերքով լեցուն սրտի նման,    
                             Սիրտս՝ որպես ավեր մի վանք,           
                             Իր փլուզված գոյության տակ,   
                             Հույսիս վերջին սյունն է թաղել» …   
      
                             Արդեն հարյուր տարի ձգվող հոգեհանգիստ՝
                             Եկեղեցու պատարագի ձայնով ծորուն…    
                             Լռի´ր…    
                             Հիմա՝ ծնծղաները թող ձայնակցեն    
                             Թմբուկների գոռ հարվածին,    
                             Եվ մեր ցավից Վրեժ ծնվի  
                             Ու պայքարի Ոգին հառնի Վահագնածին…    
                             Նայի´ր, ահա´,                
                             Այսօր արդեն, այդ փլուզված գոյությունից   
                             Լույսի մի շող վերընձյուղվել,    
                             Եվ հրաշքով Արարչական,        
                             Հանց հավերժում Արի–Հայի՝  
                             Արեգակի գիրկն է մղվել:    
                             Ու մորթվածն է ելել ոտքի՝        
                             Հաղթանակ է կռում արդար, 
                             Եվ օրհնությամբ Հայր Արայի (Արամազդի)՝  
                             Նա բացում է ՆՈՐ ՃԱՆԱՊԱՐՀ…    
                         
                                  Սվետլանա Մարգարյան   
                                           Բելգիա, 24.04.2009թ.