Իրանի ժողովուրդը արտահայտեց ի՛ր կամքը

Եվ բողոքե՜ց արեւմուտքի նախընտրած, բայց պարտված թեկնածուն՝ Միր Հուսեյն Մուսավին: Ինչին հաջորդեցին իր համակիրների  անկարգություններն ու խուլիգանական արարքները: Ոչինչ:  Ըստ զարգացող երկրների համար մշակված ընտրությունների մասին անգիր օրենքի երկրորդ հոդվածի – եթե ընտրության արդյունքները բողոքող ցուցարարները բողոքում են հաղթած, բայց ԱՄՆ-ի հակառակորդ թեկնածուի դեմ, ապա նրանց չի կարելի ահաբեկիչներ անվանել, այլ «ժողովրդավարության ակտիվիստներ» կամ «բարեփոխողներ»:
«ժողովրդավարության ակտիվիստներ»-ի հրապարակում հայտնվելը սքանչելի առիթ հանդիսացավ արեւմտյան «ազատ» մամուլի ներկայացուցիչների համար, ովքեր ազատորեն արտահանեցին ապատեղեկատվություն՝ երկիրը ավելի անկայուն դարձնելու համար:  Ապատեղեկատվություն, որի միակ նպատակը իրավիճակը սրելն էր. լուրեր, թե ոստիկանությունը բռնություն է գործադրում եւ կրակում «խաղաղ» ցուցարարների վրա (այո, կրակոցներ եղել են ոչ համազգեստավորների կողմից, իսկ դա ավելի հարցեր է առաջացնում, քան պատասխաններ), «տեղեկություններ», թե «բարեփոխող» ուսանողները կախաղան են բարձրացվում… Այս «տեղեկություն»-ն իր ազդեցությունը ունեցավ նաեւ մեզ մոտ, որտեղ մի քանի «ժառանգաբար» «ժողովրդավարներ» եւ «մարդու իրավունքի պաշտպաններ» բողոքի ցույց կազմակերպեցին ԻԻՀ դեսպանատան առջեւ այն «պահանջով», թե չի կարելի ուսանողներին կախաղան բարձրացնել……
Ակամա հարց է ծագում, որտե՞ղ էին այս «մարդասերները», երբ Գազայում համայն աշխարհի աչքի առաջ, այսպես կոչված Իսրայելի կողմից, ցեղասպանության էր ենթարկվում մի ամբողջ ժողովուրդ, որ ամիսներ ի վեր շրջափակված էր եւ սովի մատնված: Որտե՞ղ էին այդ «մարդասերները», երբ ԱՄՆ-ն սուտ պատրվակով (իրենց իսկ
խոստովանությամբ) ներխուժում էր Իրաք՝  «ժողովրդավարացնելու» այդ երկիրը, որի իբր հետեւանք միլիոնավոր մարդիկ կորցրին իրենց կյանքը, ունեցվածքը եւ արժանապատի՛վ կյանքը:
Ինչեւէ: Վերադառնանք Իրանում տեղի ունեցած ընտրություններին: Ամերիկյան լրատվամիջոցները, առանց բացառության, ԻԻՀ-ում կայացած ընտրությունները ներկայացրեցին որպես «կեղծ», «վիճելի»  եւ  «ոչ արդար»: Ոչ մի լրատվամիջոց չգտնվեց, որ ընտրությունները օբյեկտիվ լուսաբանի:  Եթե իրոք Իրանի ընտրական համակարգը անվստահելի է, ինչի՞ համար էին ուրեմն մոտիկից հետեւում ընտրական գործնթացին: Պետք է նշել անպայման. ի տարբերություն ԱՄՆ-ի, Իրանը չի օգտագործում քվեարկելու սարքեր, որոնք հեշտությամբ կարելի է կեղծել: Ավելին՝ Իրանում ընտրության մասնակցողների թիվը կազմում էր ընտրելու իրավունք ունեցողների 85 տոկոսը, մինչդեռ ԱՄՆ-ում ընտրելու իրավունք ունեցողների երկու երրորդը չեն մասնակցում նախագահական ընտրություններին, ինչն ակնհայտ է դարձնում ԱՄՆ ժողովրդի խո՜րը հավատը առ ժողովրդավարությունը……
Եվ այսպես առանց ոչ մի ապացույցի, ամերիկյան քաղաքագետները, փորձագետները մերժեցին ԻԻՀ-ի ընտրության արդյունքները միայն այն պատճառով, որ ընտրվողը իրենց նախնտրած թեկնածուն չէր:
Բայց փաստ է: ԻԻՀ ժողովուրդը արտահայտեց իր ազատ կամքը եւ վերընտրեց Մահմուդ Ահմադինեջադին՝ շարունակելու իր գործը, որ բխում է Իրանի ժողովրդի շահերից: Մահմուդ Ահմադինեջադի վերընտրվելը հույս է ներշնչում ոչ միայն Իրանի ժողովրդին, այլ տարածաշրջանում ապրող բոլոր ազատատենչ եւ պայքարող  ժողովուրդներին, որոնք դիմադրում են իրենց տարածքները բռնագրաված ուժերին, ինչ անվան տակ կամ ինչ միջոցներով էլ որ նրանք հայտնվեն:
Պայքարը շարունակվում է……

Րաֆֆի Բաբակյան
«Հայրենիք-Սփյուռք» կապերի նախաձեռնության ղեկավար

«Լուսանցք», 23 (109), 2009թ.