Նախագահական հին ու նոր խաղեր

Վարչապետ Տիգրան Սարգսյանն այլեւս Հանրապետական կուսակցության անդամ է պաշտոնապես: Միանգամից հարց է ծագում՝‘ ինչու՞ հենց հիմա նա որոշեց անդամագրվել ՀՀԿ-ին: Կարծում ենք` պատճառը հետեւյալն է. ՀՀ 1-ին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի եւ 3-րդ նախագահ Սերժ Սարգսյանի հակամարտությունը, որը որակվեց որպես իշխանություն-ընդդիմություն հակամարտություն, այլեւս հեռանկար չունի: 3-րդ նախագահը Արեւմուտքի, Ռուսաստանի եւ տարածաշրջանի երկրների համար արեց այն միջազգային եւ ներպետական քայլերը, ինչը շատ ցանկանալով անգամ չարեց 1-ին նախագահը, եւ արդեն անելու խնդիրն էլ դուրս եկավ արանքից…


Մենք չենք բացառում, որ Լ. Տեր-Պետրոսյանին Արեւմուտքի իր հովանավորները «կհրավիրեն» ՀՀ-ից դուրս՝ սփյուռքի հետ աշխատելու եւ հայ-թուրքական հարաբերությունների «կարեւորությունը» այնտեղ «բացատրելու» համար: Նա հայտնի ուժերի համար արդեն սպառված է որպես ընդդիմության ղեկավար: Մի պայման կա դեռ, որ 1-ին նախագահը այդ ուժերի համար կարող է մնալ ու գործել Հայաստանում, երբ հայ-թուրքական արձանագրությունների ստորագրումից հետո դրվի Արցախի եւ ազատագրված տարածքների հարցը… եւ 3-րդ նախագահը չգնա զիջումների: Այդժամ, հիմա էլ արեւելյան ճակատում, խիստ կկարեւորվի Լ. Տեր-Պետրոսյանի վերադարձը…
Իսկ հիմա 2-րդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի «ընդդիմանալու» ժամանակն է: Նա արդեն սկսել է գործը եւ, վստահաբար, սերտորեն աշխատում է ՀՅԴ-ի ու ԲՀԿ-ի հետ: Թե դաշնակցականների ընդդիմադիր «դառնալը» եւ թե բարգավաճների աշխուժանալը (ի դեմս՝ Գագիկ Ծառուկյանի) հավաստում է դա: Իսկ մյուս իշխանականը՝ ՕԵԿ-ը, միշտ անցնելու է հաղթողի կողմը: Այս թոհուբոհում վարչապետի ՀՀԿ-ական դառնալը անհրաժեշտ էր, քանի որ քոչարյանական «կադրերի» սեփանացման խնդիր է լուծվում: Կարծում ենք՝ նման «լուծումներ» կլինեն նաեւ առանձին ոլորտներում… Թե չէ հո նժդեհականության հաղթարշավ չէ՞ Հայաստանում…

Արման Դավթյան

«Լուսանցք» թիվ 40 (126), 2009թ.

Այս գրառումը հրապարակվել է Հ.Ա.Մ., Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։