Ինչու՞ է հայը դարձել օտարահավատ եւ օտարապաշտ

Հաճախ ենք լսում, կարդում մեր պատմության մասին, թե ինչ եղել՝ եղել է, ուստի կարիք չկա հետ նայելու, հիմա պիտի առաջ շարժվենք՝ դեպի Եվրոպա… Իհարկե, շարժվել պետք է, այն էլ՝ առաջ: Բայց ո՞վ է որոշել, որ հենց Եվրոպա պիտի շարժվենք եւ դա էլ հենց առաջն է:
Միանշանակ է՝ եվրաաստվածն է դա որոշել՝ փողը՝ դոլարը կամ եվրոն, վարկերը, դրամաշնորհները՝ թաքուն-անթաքույց եվրակաշառքները… որոնք տրվում են երկրներին ու ազգերին՝ կաշառելու ու ստրկացնելու, իրենց «աստծուն» ծառայեցնելու համար: Այո, այդ գումարները տալիս Արեւմուտքի տերերը (իրականում՝ «Աշխարհի գաղտնի կառավարությունը») լավ հասկանում են, որ «երրորդ կարգի» երկրներում վարկերի եւ դրամաշնորհների կեսը եւ ավելին գրպանվելու են, եւ նրանք համաձայն են այդ գործելաձեւին, նրանք դա պարզորոշ տեսնում եւ թույլատրում են… որից հետո էլ բռում են հավաքում այդ երկրների ղեկավարներին եւ ոլորտների պատասխանատուներին:


Նյութական աշխարհում ամեն բան փողային հիերարխիայի ենթակայությամբ է իրականացվում: Իսկ մարդկության կյանքը վաղուց այդ ենթակայության, այսինքն՝ չարի իշխանության ենթակայության տակ է: (Ըստ ամենայնի փողը միայն երկրային երեւույթ է ամբողջ տիեզերքում, նույնիսկ Չարը երկնքում փող չի պաշտում…):
Իսկ թե ինչ վիճակ է հոգեւոր կյանքում, այլեւս նկատելի է. այն գրեթե չի տարբերվում նյութական կյանքից, եւ այստեղ էլ Եհովա աստվածը՝ հրեաների հուդայական (քրիստոնեացված) աստվածը, նույն նյութական հիերարխիայի ենթակայության ներքո է… Ավելի պարզ՝ հոգին էլ է առեւտրի առարկա դարձել:
Եթե նյութական աշխարհում ամեն բան իրականացվում է աշխարհիկ վայելքների ու հաճույքների խիստ պարտադրելի ներկայությամբ, ապա հոգեւոր աշխարհում դա ավելի բարդ է իրականացվում, սակայն արդեն այստեղ էլ է բացակայում զուսպ եւ հետեւողական կեցվածքը… Իհարկե, մարդն ազատ է բնականորեն, նաեւ սերն է ազատ եւ այլ մարդկային զգացմունքները, սակայն ազատությունը ոտնահարող սանձարձակությունը ոչ մի լավ բանի չի հանգեցնում:
Փողի իշխանության մասին ամեն բան հստակ է բոլորի համար, սակայն հոգեւոր իշխանության մասին քչերին է հայտնի: Այն, որ սիոնա-մասոնական օթյակներն ու տարբեր կրոնա-աղանդավորական կառույցները վաղուց աղավաղել են հոգեւոր ոլորտն ու աստվածային պատկերացումները (էլ չենք խոսում՝ արարչականից), այլեւս գաղտնիք չէ: 301թ. Հայաստան ներխուժած հուդա-քրիստոնեությունը իր նյութական եւ հոգեւոր ավեր-թալանին ավելացրել է եւս մեկը՝ նոր եւ ժամանակակից հնչող էկումենիստական կերպը:
Հայ առաքելական եկեղեցին մեկ անգամ խոնարհվելով հրեաների ընտրյալության եւ նրանց աստծո երկրպագության առջեւ` կործանեց բուն հայկականը, այդպիսով՝ նաեւ հզոր հայկական պետականությունը: Բայց չբավարարվեց այդքանով եւ հիմա, միանալով «Էկումենիկ ուղեգիծ»-ին (միջեկեղեցական փաստաթուղթ է), առանց մեր անկախ երկրի քաղաքացիների (նաեւ՝ իրենց կրոնը դավանող) կամքը հարցնելու, վերստին հայությանը եւ բուն հայկականը ստորադասեց հրեական սին ընտրյալությանը… Եթե ճշմարիտ խոսենք, ապա այս անգամ էլ օտարները եկեղեցուն պարտադրեցին դառնալ (եւս մեկ անգամ բացահայտ հավաստել) հրեական ընտրյալության հետեւորդը:
Մի քանի պատառիկներ «Էկումենիկ ուղեգիծ»-ից՝
«Հանձնարարում ենք՝
- Եվրոպական եկեղեցիներում կյանքի կոչել էկումենիկ աղոթքի մի օր՝ արարչագործության պահպանման համար:
Պարտավորվում ենք՝
- Առավել զարգացնել մի ապրելակերպ, որի միջոցով ժխտվի տնտեսական եւ սպառողական պարտադրանքների գերիշխանությունը, եւ արժեք տալ պատասխանատու եւ մնայուն կենսամակարդակի:
- Քաջալերել եկեղեցական կենսոլորտապահպան կազմակերպություններին եւ էկումենիկ հիմնարկները՝ արաչագործության պահպանության իրենց պատասխանատվության մեջ»:
Այսինքն՝ անընդհատ թմբկահարվող՝ «մեր եկեղեցին, այնուամենայնիվ, հայկական է մնացել» կարգախոսը վաղուց ողորմաթասերի մեջ է «տեղավորվել», եւ այժմ «էկումենիկ աղոթքների» ժամանակներն են եկել… Այնուհետեւ, վերոնշյալ փաստաթղթում անչափ կարեւորվում է հրեականության հետ միասնությունը խորացնելը՝
- «Յուրահատուկ մի միասնություն կապում է մեզ հրեա ազգին, որի հետ աստված հավիտենական մի ուխտ է կնքել: Հավատքով գիտենք, որ մեր հրեա քույրերն ու եղբայրներն «Աստուծո սիրելի են իրենց հայերի սիրույն համար: Որովհետեւ աստուծո պարգեւներն ու կոչումը անդառնալի են» (Հռովմ. ԺԱ 28-29): Նրանք ունեն «որդեգրությունը, փառքը, ուխտերը, օրենսդրությունը, պաշտամունքը եւ խոստումը: Նրանցն են հայրերը, նրանցից եւ՝ մարմնի Քրիստոս» (Հռովմ. Թ 4-5): Մենք պախարակում ենք եւ դատապարտում հակասեմականության բոլոր արտահայտությունները, ինչպես ատելության պոռթկումներն ու հալածանքները: Քրիստոնեական հակահրեականության համար հայցում ենք աստծուց ներողամտություն, իսկ մեր հրեա քույր-եղբայրներից՝ հաշտություն:
Խիստ անհրաժեշտ է մեր եկեղեցիների թե՛ քարոզչության, թե՛ դասավանդության, թե՛ վարդապետության եւ թե՛ կյանքում գիտակից դարձնել քրիստոնեական հավատքի՝ հրեականության հետ ունեցած կապը եւ քրիստոնեա-հրեական համագործակցությունը քաջալերել»:
Այսքանից հետո տրվում են հերթական հրահանգները՝
«Պարտավորվում ենք՝
- Մերժել եկեղեցու եւ հասարակության մեջ հակասեմական եւ հակահրեական բոլոր ձեւերը:
- Փնտրել մեր հրեա քույր-եղբայրների հետ բոլոր մակարդակների վրա երկխոսության առիթներ եւ աշխուժացնել դրանք:
Պարտավորվում ենք՝
- Մեր ընկերային պատասխանատվության բովանդակությունն ու նպատակները միասնաբար պարզաբանել, այլեւ եկեղեցիների պահանջներն ու երազները՝ աշխարհականացող եվրոպական կազմակերպությունների դիմաց ըստ կարեւույնի միասնաբար ներկայացնել:
Հիմնարար արժեքներն ամեն տեսակի միջամտության դիմաց պաշտպանել կրոնն ու եկեղեցին, ցեղամոլ եւ ազգայնամոլ նպատակների համար շահագործելու ամեն տեսակի փորձ մերժել:
Պարտավորվում ենք՝
- Պայքարել ամեն տեսակի ազգայնամոլության դեմ, որ ընկճում է ուրիշ ազգեր եւ ազգային փոքրամասնություններ, ինչպես նաեւ հարցերի խաղաղ լուծման ձեւը պաշտպանել:
- Կյանքի բոլոր ոլորտներում զորացնել կնոջ դիրքն ու իրավահավասարությունն ու թե՛ եկեղեցու եւ թե՛ հասարակության մեջ քաջալերել կանանց ու տղամարդկանց արդար հավասարությունը»:
Կարելի է այսօրինակ «հայաշունչ» մեջբերումները շարունակել, սակայն առայժմ բավարարվենք այսքանով:
Հիշեցնենք, որ «Լուսանցք»-ի նախորդ թողարկումում, «Թագավորի Թորան» (Րաբբին կոչ է անում սպանել երեխաներին ու ռմբակոծել գերեզմանները) հոդվածում (հեղ.՝ Ռաֆֆի Պապիկյան) նշվում է, որ հրեա րաբբի Եիդզաք Շապիրան հրատարակել է մի գիրք՝ «Թագավորի Թորան» անունով, որտեղ «կոչ է անում սպանել երեխաներին եւ նույնիսկ նորածիներին, եթե նրանք վտանգ են սիոնիստական պետությանը: Գրքում րաբբին հատուկ չի նշում «արաբներին» կամ «պաղեստինցիներին», այլ հստակորեն ասում է՝ «բոլոր ոչ հրեաներին»: «Նրանք, ովքեր խոսքով թուլացնում են մեր ինքնիշխանությունը, արժանի են մահվան, եթե նույնիսկ ուղղակիորեն չեն առնչվում այդ սպառնալիքին»,- գրքում նշում է րաբբին:
Ըստ րաբբիի, այդ ուսմունքը հիմնված է մեծամասամբ Բիբլիայի վրա, որից էլ հաճախ մեջբերումներ է անում: Որոշ րաբբիներ արդեն այդ գիրքը հանձնարարել են իրենց աշակերտներին եւ հետեւորդներին: Գրքի մի գլխում՝ «Դիտավորյալ վնաս անմեղ մարդկանց» խորագրով, րաբբին նշում է, թե թույլատրելի է սպանել ուրիշ ազգի քաղաքացուն, եթե տվյալ տեղամասի բնակչությունը սատարում է հրեային վնաս տվողին: Րաբբին հստակորեն նշում է նաեւ, որ թույլատրելի է սպանել երեխաներին եւ նորածիներին, «եթե պարզվի, որ նրանք երբ մեծանան, մեզ վնաս են հասցնելու»:
Իսկ րաբբի Մանիս Ֆրիտմենը ասել է. «Ես չեմ հավատում արեւմտյան բարոյականությանը՝ մի՛ սպանիր քաղաքացիներին կամ երեխաներին, մի՛ քանդիր սրբավայրերը, մի՛ ռմբակոծիր գերեզմանոցները, մի՛ կրակիր, քանի դեռ քեզ վրա չեն կրակել, որովհետեւ դա անբարոյականություն է: Միակ միջոցը բարոյական պատերազմ տալու… հրեական ձեւն է… քանդի՛ր սրբավայրերը, սպանի՛ր մարդկանց, կանանց եւ երեխաներին (եւ անասուններին): Ապրելով Թորայի արժեքներով… դառնալու ենք լույս բոլոր ազգերի համար…»:
Ուշադրություն դարձնենք «հրեական ձեւ» ասվածին, րաբբին չի ասում սիոնիստական կամ մասոնական, այլ՝ հրեական: Իսկ երբ այլազգիները հրեաներին մեղադրում են… «հրեական ձեւ»-ի համար, դառնում են հակահրեա, կամ հակասեմիտ, ինչպես նրանք են ասում՝ մոռանալով, որ սեմիտները միայն հրեաները չեն, այլ նաեւ արաբները, ասորիները եւ այլք:
Աշխարհի բոլոր երկրներում ԶԼՄ բոլոր միջոցներով հեռարձակվում եւ հրապարակվում են հաղորդումներ ու հոդվածներ, որոնցում բացահայտվում է այս ամենը: Մեծաքանակ գրքեր նույնպես հրատարակվել եւ հրատարակվում են: Իսկ ինչ վերաբերում է հոգեւոր կյանքից հայկականության իսպառ դուրսմղմանը, այդ մասին Հայաստանում լրջորեն հանդես է եկել Հայ Արիական Միաբանությունը եւ առանձնապես՝ այդ կառույցի առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանը:
Հետաքրքիր է (բայց՝ հասկանալի), որ ՀԱՄ առաջնորդն իր տեսակետների համար Հայաստանում կալանավորվել եւ դատապարտվել է 2005թ., ինչը հավաստում է մեր հայրենիքում հայկականության պաշտպանը լինելու վտանգավորությունը… Որպեսզի ներկայացնենք հոգեւոր կյանքի վտանգները, մեջբերենք հատվածներ Արմեն Ավետիսյանի պաշտպանական ճառից` ասված դատարանի դահլիճում: Սակայն, մինչ այդ մեջբերենք նրա խոսքը դատախազության քննիչի գրանցած արձանագրություններից՝ «…Հրեաները, կեղծելով «Աստվածաշունչ»-ը, իրենք իրենց են համարում աստվածային ժողովուրդ՝ ընտրյալ Եհովա աստծու կողմից: Հրեաները հայերի աստվածային, ընտրյալ, մարդկության սկիզբ լինելու հանգամանքը սեփականացնելու նպատակով, ոչնչացրել են հայոց հավատքը 301թ., հայերին դարձրել քրիստոնյա, ոչնչացրել հայոց պատմությունն ու մատյանները եւ հրամցրել «Հին կտակարան»-ը՝ հրեության ընտրյալության սին պատմությամբ: Հրեաները բոլոր քրիստոնյաներին ստիպել են, որ Նոյին ճանաչեն որպես իրենց՝ հրեաների նախահայր, եւ Եհովային ճանաչեն որպես իրենց բոլորի՝ քրիստոնյաների հայր աստված, հրեաներին էլ՝ ընտրյալ ժողովուրդ: Ինքն այդ պատճառով ասել է, որ միայն արարչական հնագույն ազգը՝ հայերը կարող են այս խարդախությունների դեմն առնել: Մարմնական պատիժ ասելով՝ ինքը նկատի է ունեցել, որ երբ հայության գլխին կախվի եղեռնի վտանգ՝ ապա կմարտնչեն նաեւ զենքով…»:
ՀԱՄ ղեկավարը նշել է նաեւ, որ «հրեաներն առաջնորդվում են իրենց սուրբ գրքով՝ «Թալմուդ»-ով, որում նշվում է, որ բացի հրեաներից մնացյալ ազգերն անասուններ են եւ նրանց հետ պետք է վարվել ինչպես անասունների հետ: Իրոք, երիտթուրքերի ղեկավարների մի մասին ինքը վերագրել է հրեական ծագում եւ տվել այդ ժամանակաշրջանի պատմաքաղաքական վերլուծություն, սակայն դա արդեն հիմնավորված է հայ պատմաբանների եւ օտարերկրյա գիտնականների տարբեր աշխատություններում: Այդ փաստերի հիման վրա Հայոց ցեղասպանության մեջ ինքը մեղադրել է նաեւ սիոնիստ-մասոն-հրեաներին: Քանի որ սիոնիզմը քարոզում է հրեա ազգի սին ընտրյալությունը, մյուս ազգերի ստորադասությունը հրեա ազգի նկատմամբ, այդ իսկ պատճառով այդ վտանգի մասին ինքը ահազանգում է հայությանը, ինչպես նաեւ՝ հենց հրեությանը… Զգուշացնում է հայությանը հնարավոր վտանգների մասին եւ գտնում է նաեւ, որ սիոնիստ հրեաները ցեղասպանության մեջ մեղավոր են այնքան, ինչքան «սուլթանական» կամ «երիտասարդ» թուրքերը…»:
Այնուհետեւ Արմեն Ավետիսյանը դատարանի դահլիճից հնչեցրել է հետեւյալ մեկնաբանությունը՝
«1. Հրեական սիոնիստական գաղափարախոսությունը, առաջնորդվելով հրեա ազգի ընտրյալության մեկնությամբ, լրջորեն վտանգում է ցանկացած ազգի եւ պետության գոյությունը՝ ապագան: Որտեղ հրեաները դավանում են այս գաղափարախոսությունը՝ բացահայտ կամ թաքնված կերպով, այնտեղ էլ առկա է այդ վտանգը: Իսկ մենք չենք բացառում, որ հրեական համայնքներում կարող են լինել սիոնիստներ, մասոններ: Իրավունք կա՞ կարծելու… Իհարկե՝ այո: Սա աշխարհիկ վտանգ է:
2. Հրեական «Թալմուդ»-ի օրենքներում նույնպես առկա է, մեղմ ասած, այլամերժության գաղափարը՝ այլ ազգերին եւ նրանց դավանանքները ստորադասելու յուրօրինակ մեկնաբանությամբ: Սա էլ հավատամքային վտանգ է:
(Մի քանի մեջբերումներ «Թալմուդ»-ից. ա) քրիստոնյայի սպանությունը ընդունված բան է, եւ քրիստոնյայի հետ կնքված համաձայնության ապահովումը պարտադիր չէ հրեայի համար: բ) Քրիստոսը ապօրինի զավակ է, որով նրա մայրը հղիացել է՝ երբ գտնվել է դաշտանի ժամանակ շնություն գործելով: գ) Քրիստոնյաները սատանայի որդիներ են, իսկ եկեղեցին՝ սատանայի ու աղտեղության տուն, սրբերը որձեւէգ են, քարոզիչները՝ հաչող շներ, սրբուհիները՝ պոռնիկներ, ավետարանները՝ չարի եւ սատանու գրքեր ու ստեր, որոնք պետք է ոչնչացնել, քրիստոնեական տոները ոչնչության եւ հրեաների բնաջնջման տոներ են, կիրակի օրը աղետի օր է: դ) Հրեային հալալ է տիրել ոչ հրեաների ունեցվածքին, փողին եւ ֆիզիկական ուժին: ե) Ով իսրայելցի է անպատվում՝ անպատվում է ամենասուրբ Աստծո դեմքը: զ) Աստված ոչ-հրեաներին ստեղծել է մարդկային կերպարանքով՝ հրեաներին ծառայելու համար, նրանք անասուններից տարբերվում են ըստ ձեւի միայն…):
3. Նախկինում «Բիբլիա»-«Աստվածաշունչ»-ում, այսօր էլ եկեղեցական էկումենիստական փաստաթղթում առանց հիմնավորումների կրկնվում է հրեական ընտրյալության թեզը, որը դարձել է կրոնական պարտադրանք, հատկապես քրիստոնյաների համար…(այստեղ արդեն մեջբերված են վերոնշյալ մեջբերումները «էկումենիկ ուղեգիծ»-ից, – խմբ.):
Այս ամենը հաշվի առնելով՝ վտանգը մեզանում առկա է ինչպես նյութական կամ աշխարհիկ, այնպես էլ հոգեւոր կյանքում, եւ երկու դեպքում էլ մենք եւ մյուս ազգերը ստորադասվում ենք հրեա-մասոնա-սիոնիստական կառույցին, ինչը շատ-շատերը, նաեւ աշխարհի բազմաթիվ մտավորականներ եւ գործիչներ համարում են վտանգավոր, նվաստացուցիչ եւ կործանարար երեւույթ: Հետաքրքիր է, որ այսքանից հետո քրիստոնյաները շարունակում են երկրպագել հրեաների Եհովա աստծուն եւ նրանց են համարում ընտրյալ ազգ: Գոնե ասեին Եհովայի ընտրյալ ազգ ու սահմանափակվեին, բայց չէ՜… պիտի խոնարհվեն ու ենթարկվեն, քանզի այդպես է աղավաղված հայի հոգեւոր կյանքը…
Բազմիցս նշել ենք, որ միակ փրկությունը հայկականության գաղափարներին եւ հայոց հին հավատքին վերադառնալով է պայմանավորված, եւ վստահ ենք՝ մեր ազգը ի վերջո կվերադառնա իր արմատներին, կսնվի իր զուլալ ակունքից…

Արամ Ավետյան

«Լուսանցք» թիվ 40 (126), 2009թ.

Այս գրառումը հրապարակվել է Հ.Ա.Մ., Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։