Թիվ 35 – հ.8 – 2004

ՀԱՅ-ԱՐԻՆԵՐ

Թիվ 35 – հ.8 – 2004

ԴԱՐԵՐՈՒ ՎՐԵԺԸ

        8-րդ դարի սկզբին, արաբները խաբեությամբ հրավիրեցին և Նախիջևանի Խրամ գյուղի եկեղեցում ողջ-ողջ այրեցին մի քանի հարյուր հայ նախարարների ու զորականների:
      5 դար հետո, հայոց իշխան Զաքարե Զաքարյանը գրավելով Արդաբի  լը, հրամայեց այրել մզկիթը, որում պատսպարվել էին քաղաքի մեծամեծերը, ասելով. «Իշխանքդ՝ փոխանակ իշխանացն հայոց, զոր այրեցին այլազգիք ի Նախջոււանի»:
      Արդար Վրեժն Արդար էլ Պատիժ է…
       Հավերժ փա՜ռք. վասն և ի փառս հայրենյաց նահատակված բոլոր հայորդիներին: Փա՜ռք և Նոր Ծնունդ՝ Հայոց Սերունդների մեջ…

1915թ. ապրիլ 24-ը այլևս պիտի դադարի զուտ Հայոց Մեծ Եղեռնի հիշատակի օր լինել, և համայն հայության համար պիտի դառնա հիշատակի ու վրեժխնդրության օր: Այդ օրն ամեն հայ Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիր այցելելու ճանապարհին պիտի մտորի ոչ միայն անմեղ զոհերի, այլև նախնյաց արյան հատուցման և հայրենատիրության մասին:
         Յուրաքանչյուր հայ, երկրագնդի որ հատվածում էլ գտնվի, պիտի հաշվետվություն տա ինքն իրեն. թե ի՞նչ է արել մեկ տարում Հայոց ցեղասպանությունը ճանաչել տալու, Հայ Դատի լուծմանը նպաստելու, Հայաստանը հզորացնելու ուղղությամբ: Եվ եթե ամեն հայ այդ օրը իր տեղում որևէ գործողությամբ ահազանգ հնչեցնի, ապա մեր միլիոնների հասնող կամքը կլուծի բարդ ու անլուծելի թվացող բոլոր հարցերը: Իսկ ապրիլ 24-ը կդառնա հիրավի Ոգեկոչման օր և ոչ պարապ այց՝ դեպի Ծիծեռնակաբերդ:
       Հայոց ցեղասպանության ճանաչումն ու դատապարտումը լոկ բարոյական խնդիր չէ, ինչպես դա փորձում են ներկայացնել շատերը: Դա նաև ու հատկապես իրավական-պահանջատիրական և բնական-տարածքային լուծումներ ակնկալող հիմնախնդիր է, որոնց ամբողջական կարգավորմամբ միայն կվերականգնվի մեր որոշ հարևանների հետ փոխհարաբերությունները, և արդարացիորեն կլուծվի Հայկական հարցը:                                                
       Այլ լուծումներով, հայ-թուրքական հաշտեցման հանձնաժողովներով, ՆԱՏՕ-ի կազմում՝ թուրքերի-ազերիների հետ համատեղ զորավարժություններով, բարեկամության ու համագործակցության այլ տարաբնույթ կեղծ քայլերով ու կոչերով հնարավոր չէ «փոխհատուցել» (այս հաճախ օգտագործվող բառը մեր կողմից անընդունելի է. միլիոնավոր զոհերին հետ չես բերի) կատարված ցեղասպանությունը, լուծում տալ Հայ Դատին, որի կարգավորումից է հիմնականում կախված մեր տարածաշրջանի կայունությունն ու համագործակցության հեռանկարը: ՀՀ իշխանությունները, մի շարք քաղաքական ուժեր պարբերաբար հայտարարում են, որ Հայաստանը ցեղասպանության ճանաչման հարցը բարձրացնելով պահանջատիրական խնդիր չի հետապնդում, և նման հարց իրավունք ունի առաջ քաշել միմիայն սփյուռքը: Սա բացարձակ անհեթեթություն է, և կհանգեցնի մեր ազգի երկու հատվածների բևեռացմանը: Եթե այդ այրերը նման հայտարարություններն անում են իբր Հայաստանին «ճակատային գծից» հեռու պահելու համար, ապա դրանով ոչ մեկին, առավելապես թուրքերին հնարավոր չէ խաբել, իսկ ՀՀ հայությանը անհիմն բարոյական ու իրավական հարված է հասցվում, պաշտոնապես զրկելով հայրենիքում ապրողներին Հայ Դատի համար պայքարելու իրավունքից: Սա համահայկական հիմնահարց է: Իսկ եթե փորձ է արվում հարցը տեղափոխել ցեղասպանության հետևանքով առաջացած սփյուռք՝ անմեղ զոհերի ժառանգների իրավական հարթություն, ապա ի՞նչ է՝ ՀՀ-ում չկա՞ն այլևս Արևմտյան Հայաստանից գաղթածներ, նրանց ժառանգներ… և ո՞վ է իրավունք տվել բոլորի անունից՝ նրանց փոխարեն սին հայտարարություններ անել՝ այս կամ այն պետությանը սիրաշահելու համար: Հայրենիքի ու հայության հոգսը որևէ մեկի կամ մի խմբի մենաշնորհը չէ, որ ինչպես ուզեն, այնպես էլ լուծեն: Հայրենիքը հանրաքվեով չի տրվել, որ նման կերպ էլ մասնատվի, Հայկական Լեռնաշխարհը մեր Արարչատուր Բնօրրանն է և մեր բոլոր սերունդների սրբազան պարտքն է պահպանել նրա ամբողջական տարածքի վրա Հայկական Պետության գոյությունն ու Հայության իրավունքները: Միայն այսպես կըլուծվի մեր նախնյաց վրեժը: 
      Իսկ արդար վրեժն ընդունվում է նաև այսօրվա «քաղաքակիրթ» աշխարհի կողմից, ուստի կարիք չկա, որ մեր իշխանավորներն ու նրանց որոշ ընդդիմադիրներ ավելի քաղաքակիրթ երևան: Երբ ԱՄՆ-ի իշխանությունները հակաահաբեկչական գործողությունների դիմեցին, հատկապես նշեցին, որ դրանք վրիժառուական քայլեր են և յուրաքանչյուր ահաբեկչական գործողություն այսուհետ կպատժվի վրեժխնդրությամբ: Նման կերպ է վարվում նաև Իսրայելի կառավարությունը, որը իր պաղեստինյան ցանկացած ռմբահարում ներկայացնում է որպես վրիժառուական քայլ: Հարց է ծագում, իսկ ինչու՞ են մեր ժողովրդավար իշխանավորները այս հարցում հետ մնում այդքան ձգտելի ու պաշտելի Արևմուտքից և հաճախ վառ օրինակ, փարոս ծառայող Իսրայելից… Մեզ համար պատասխանը պարզից էլ պարզ է, սակայն, այստեղ այդ խնդրին հասկանալի պատճառներով  չենք անդրադառնա:
        Այո, այլևս պետք է դադարել Հռոմի պապից ավելի կաթոլիկ երևալը, կեղծ ժողովրդավար ու միաժամանակ ազգային հորջորջվելը և հայամետության քողի տակ մերթ Արևմուտքին, մերթ էլ Ռուսաստանին սիրաշահելը: Քծնողական ու ստրկաբարո կեցվածքը ոչ մի արդյունքի չի հանգեցնելու, եթե նոր վնասներ ու կորուստներ չբերի…
     Հայոց Արյունն ու Տարածքները շահարկման առարկա    չեն: Եթե մեր թշնամիներն ու օտարներն են դա անում, հասկանում ես թույնի պատճառը, սակայն, երբ այդ հարցը հայերն են շահարկում՝ իբր քաղաքականություն անելով, ապա դրա միակ որակավորումը դավաճանությունն է: 
       Վրեժ և հայրենատիրություն, սա պետք է լինի բոլոր հայ սերունդների կարգախոսը, մինչև հիմնավորապես լուծվի Հայ Դատը: Եվ սա կլինի ցեղասպանության զոհերի միակ «փոխհատուցումը», որը կլինի նաև միլիոնավոր զոհերի ոգեկոչը…     

       Արմեն Ավետիսյան՝
Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

Հ. Գ. Հայը հազարամյակներ շարունակ ապավեն է եղել այլազգերին և ինքն էլ ազատ ու հզոր է եղել: Սակայն, դավադրաբար ապավինեց  օտարին  ու կոտորվեց անգթաբար: Հետևանքը՝ միլիոնավոր զոհեր և պատմական Հայրենիքի մեծ մասի կորուստ…
Եթե  այսօր  էլ Հայը  շարունակի  ապավինել այլոց, ինչպես այժմ,  ապա նորեն կենթարկվի  ցեղասպանության (սև կամ սպիտակ՝ միևնույնն է) ու կկորցնի Հայրենիքի վերջին բեկորը… Ուստի. Վրե՛ժ և Հայրենատիրությու՛ն, ահա՛ ներկայիս Հայի պայքարի և հաղթության ուղին:
Հայերի ցեղասպանության ծրագրման համար պատասխանատու են հրեաները, կազմակերպման ու իրականացման  համար՝ թուրքերը,  մասնակցության  համար՝ քրդերը:
Հայոց Մեծ Եղեռնը որպես քաղաքական շահ օգտագործել են՝ Իսրայելը, Մեծ Բրիտանիան, Գերմանիան, Ֆրանսիան, ԱՄՆ-ը և Ռուսաստանը, ուստի  այս «քաղաքակիրթ» պետությունները  դեռ պատասխան  են  տալու Հայ Ազգին…
Թուրքիան և թուրքերը (նաև՝ ազերիները) որպես մարդկության չարորակ ուռուցք, պիտի իսպառ վերանան, մյուսները՝ իրենց արյամբ պատժվեն…
Պատժվելու են նաև ՀՀ-ում Իսրայելի և Մեծ Բրիտանիայի դեսպանները կամ նրանց ժառանգները, որոնք վիրավորել են Հայոց Ցեղասպանության անմեղ զոհերի հիշատակը…

Ազգային Համաձայնության Խորհրդարանի (ԱՀԽ)
«Հայ Դատի ու ԼՂՀ կարգավիճակի լուծման»
հանձնախմբի գործունեության Ծ Ր Ա Գ Ի Ր Ը

 Ելնելով ԱԶԳԻ և մարդու իրավունքների համընդհանուր սկզբունքներից» նաև «Գենոցիդ հանցանքը կանխելու, և այդ հանցանքի համար պատժելու մասին» ՄԱԿ-ի՝ 1948 թվականի դեկտեմբերի 9-ի Կոնվենցիայի դրույթներից, հաշվի առնելով և այն, որ Հայաստանի Հանրապետությունը Հայոց պատմական ու առօրյա ցեղասպանությունների զոհվածների ու տուժվածների ժառանգորդն է հանդիսանում՝ ստանձնելով Հայ Դատի օրինական տիրոջ պարտականությունները, ՀՀ Ազգային Համաձայնության Խորհրդարանի «Հայ Դատի ու ԼՂՀ կարգավիճակի լուծման» հանձնախումբն ընդունում է իր գործունեության հետևյալ ծրագիրը.

Ա
     1. Հասնել այն բանին, որ ՀՀ պետական մակարդակով և համայն հայության ընդերքում գործող կարող ուժերի մասնակցությամբ ստեղծվի իրավական կենտրոն, որը համապարփակ խնդիր պետք է դնի՝ ամփոփել Հայոց Ցեղասպանության բոլոր փաստերը, կազմել ցեղասպանության զոհերի ու տուժածների անվանացուցակները, կատարել Թուրքիայում և Ադրբեջանում հայերի թողած նյութական արժեքների հաշվարկներ և այդ բոլորի հիման վրա մեղադրական եզրակացության տեսքով անհերքելի իրավաբանական ուժ ունեցող փաստաթուղթ ձևակերպել՝ միջազգային դատարան ներկայացնելու համար:
     Սույն փաստաթղթում պետք է տեղ գտնի 1921թ. օգոստոսի 10-ի՝ Սևրի պայմանագրի վերականգնման պահանջը:
    Նշենք, որ այդ հարցադրումների իրականացման գոր   ծում մենք՝ հայերս, թե պետական, և թե հասարակական-քաղաքական մակարդակով ոչ մի քայլ չենք կատարել: Փոխարենը, հրապուրվել ենք նրանով, որ որևէ պետություն բարեհաճում է ճանաչել Հայոց Ցեղասպանությունը՝ առանց որևէ պատասխանատվության պահանջ ներկայացնելով Թուրքիային, որը մեզ համար խորհրդանշական ու բարոյա-հոգեբանական նշանակություն ունի միայն և ժամանակի վատնում է՝ հոգուտ թուրք-յաթաղանի: Ավելին: Նախորդ իշխանությունները՝ «Ղարաբաղ» կոմիտեի ՀՀՇ-ի գլխավորությամբ, Հայ Դատն ու Պահանջատիրությունը դուրս մղեցին մեր երկրի արտաքին քաղաքականությունից նշելով, որ դրանով կարող են զբաղվել միայն հասարակական կազմակերպությունները: Նույն դիրքորոշումն են որդեգրել նաև արդի կառավարական ատյանները, օտար պետությունների, ավելի ճիշտ թուրք-հրեա-մասոնական ուժերի քմահաճույքի տակ դնելով մեր ազգի ճակատագրային հարցերի լուծման գործընթացները: Դրա վառ ապացույցն է ս/թ. հունվարին Ստրասբուրգում կայացած Եվրոխորհրդարանի համաժողովում ցեղասպանության հարցերի քննարկման ժամանակ Հայաստանի պարտվողական դիրքը: Այդ բոլորը հետևանք է այն բանի, որ մեր միջավայրում այն դիրքորոշումն է հաստատվել, թե, իբրև, «պետք չէ Հայոց ցեղասպանության հարցերը բարձրացնել, քանզի միջազգային հանրությունը չի ցանկանում այդ մասին լսել»:
      Նման կեղծ և հայավնաս իրադրությունից դուրս գալու համար անհրաժեշտ է համահայկական մեկ ընդհանուր ազգային հայեցակարգ մշակել Հայ Դատի լուծման շուրջ, դնելով այն Թուրքիայի (նաև՝ Ադրբեջանի) հետ մեր արտաքին քաղաքականության հիմքում:
    Այսպիսով վերջ կդրվի այդ գործընթացներում ցուցաբերվող կամայականություններին, օտար պետությունների շահերին ծառայող ինչ-որ հայ-թուրքական հաշտեցման բանակցություններին, հանձնաժողովներին: Ժամանակն է, վերջապես, որ համայն հայության ճակատագրային հարցերի լուծման գործընթացների տերուտիրականը մեր երկրի կառավարությունը, ժողովուրդը դառնա: Այդ են պահանջում ՄԱԿ-ի օրենքներն ու միջազգային դատարանի կանոնադրությունը (հոդված 34), որոնց միջոցով և միայն մեր կառավարության պահանջով կարող է լուծվել Հայ Դատի Պահանջատիրությունը: Թուրքը մնում է թուրք և նրան մեկնած մեր հաշտեցման ձեռքը լավագույն դեպքում (եթե՝ չկտրվի) միշտ էլ օդում կախված կմնա, ինչպես դա տեղի ունեցավ նախորդ իշխանությունների օրոք և շարունակվում է այսօր:

Բ
2. Վերոգրյալ ազգային հայեցակարգում շեշտել, որ ԼՂՀ անկախ պետականության ստեղծմամբ միայն հնարավոր կըդառնա իրականացնել արցախահայության «խաղաղ բնակչությանը պաշտպանել ֆիզիկական ոչնչացման վտանգից» (ԼՂՀ Գերագույն խորհրդի N. 42 1992թ. սեպտեմբերի 22-ի դիմումը՝ ՄԱԿ-ի գլխավոր քարտուղարին, ԱՊՀ երկրների ղեկավարներին և խորհրդարաններին, աշխարհի բոլոր երկրներին ու իշխանություններին, այդ թվում՝ նաև ՀՀ կառավարությանն ու խորհրդարանին):
        Ցավոք, ԼՂՀ ղեկավարության սույն ահազանգերը անուշադրության են մատնվել ոչ միայն աշխարհի հանրության, այլ հենց ՀՀ կառավարության և խորհրդարանի կողմից ու նման ազգավնաս դիրքորոշումը շարունակվում է առայսօր, բախտի քմահաճույքին նետելով արցախահայության ճակատագիրը՝ մղելով այն ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի թուրքամետ «գիրկը», դարձնելով այն դատարկախոս, անհեռանկարային քննարկումների առարկա, ծառայեցնելով նավթային քաղաքականության շահերին: Ընդ որում, ԼՂՀ կարգավիճակի լուծումը անհեռանկարային են դարձնում նաև այն պնդումները, թե Արցախը կարող է դուրս գալ Ադրբեջանի կազմից արցախահայության կողմից կատարված հանրաքվեի համաձայն՝ ազգերի ինքնորոշման հիմունքներով, գաղութատիրության վերացման այսօրվա փաստով, կամ հենց ԽՍՀՄ փլուզումից հետո՝ Ադրբեջանի կողմից իր անկախությունը 1918 թվականին գոյություն ունեցող սահմանների շրջանակում հռչակելու փաստով, որով հատկապես հենց ինքը՝ Ադրբեջանն է բացառում Լեռնային Ղարաբաղի գոյությունը իր կազմում: Եվ այս բոլորը անհերքելի ճշմարտություն հանդիսանալով, այնուհանդերձ հայանպաստ չեն Արցախի հարցում մի պարզ պատճառով, որ նման հիմունքներում Ադրբեջանը «վետտո»-ի իրավունք ունի Արցախն իր կազմում պահպանելու համար:
     ՈՒստի, Ադրբեջանին նման «վետտո»-ից զրկելու և ԼՂՀ կարգավիճակի լուծումը փակուղուց դուրս բերելու համար ՄԱԿ-ի բարձր ամբիոնում անհրաժեշտ է շեշտել.
ա) որ 1918 թվականից Հայաստանը թուրք-ադրբեջանական պանթուրքիստական համատեղ քաղաքականության զոհ է հանդիսանում և Լեռնային Ղարաբաղի ու Ադրբեջանի ողջ տարածքում հայերի դեմ իրականացված ողբերգական իրադարձությունները շարունակությունն են կազմում 1915 թվականի մի քանի միլիոն հայերի զանգվածային ու նպատակային ոչնչացման՝ ցեղասպանության,
բ) որ 1988թ. փետրվարի 28-ը մարդկության պատմության մեջ մտավ որպես հայերի ցեղասպանության մի նոր դարաշրջանի սկիզբ և սումգաիթյան ցեղասպանության դատապարտման մասին ՀԽՍՀ ԳԽ 1988 հունիսի 15 որոշման մեջ «ոճրագործությունը» պետք է փոխարինվի «ցեղասպանություն» բառով,
գ) որ մեղքը ճանաչելու և քավելու՝ հատուցելու փոխարեն, Թուրքիան այսօր նենգափոխել է պատմությունն ու ադրբեջանցիների ձեռքով հայ ժողովրդի բնաջնջման իր վաղեմի ծրագիրն է փորձում իրականացնել,
դ) որ այս բոլորը ցեղասպանների շուրջը ստեղծել են անպատժելիության մի այնպիսի մթնոլորտ, որ հնարավորություն է տալիս նրանց կատարել ցեղասպանության նորանոր «ակտեր»՝ էլ ավելի դաժան ու նենգ համառությամբ: Հենց դրա ապացույցն է Գուրգեն Մարգարյանի կացնահարումը ս/թ. փետրվարի 19-ին,
ե) որ անհիմն են այսպես կոչված «գրավյալ» տարածքների վերադարձման մասին Ադրբեջանի պահանջները, քանզի գրաված տարածքներ չկան, այլ՝ Արցախ-ԼՂՀ-ն ազատագրել, իրեն է վերադարձրել իր որոշ տարածքները և դեռ էլի տարածքներ վերադարձնելու խնդիր ունի, առնվազն՝ Շահումյանը, Գետաշենը, Գանձակը…, որտեղ հարյուրամյակներ շարունակ հայերը ցեղասպանության են ենթարկվել: Այդ տարածքները անհրաժեշտ է բնակեցնել այնտեղից վտարված, ինչպես նաև արտերկրներում ու Հայաստանի որոշ վայրերում չքավորության մակարդակին հասած հայերով, իսկ Ադրբեջանի հետ տարածքային հարցերը պետք է լուծել մեկ ընդհանուր ենթատեքստում, որի հիմքում կդրվի թուրք-բոլշևիկյան բռնությամբ Հայաստանից անջատված ու արհեստականորեն օտարին կցված բոլոր տարածքները օրինական տիրոջը վերադարձնելու հարցը, այդ թվում նաև Նախիջևանում կոտորված ու այնտեղից տեղահանված հայության հարցը, ճանաչելով 1989թ. նոյեմբերի 29-ը նախիջևանահայերի ցեղասպանության օր, երբ վերջին հայը պարտադրանքով լքեց իր նախնյաց հողը:
       Վերոգրյալից միանշանակ պարզ է դառնում, որ ԼՂՀ կարգավիճակի որոշման համար Ադրբեջանի հետ տարվող բանակցությունները կամ՝ ԵԱՀԿ շրջանակներում այն լուծելու փորձերը ոչ մի արդյունքի չեն հասնի: Ադրբեջանի հետ մեր վիճելի հարցերը կարող են լուծվել միայն ՄԱԿ-ի միջոցով, որի առջև պետք է դնել հետևյալ պահանջները.
ա) չեղյալ համարել 1921թ. մարտի 16-ի Մոսկվայի (ռուս-թուրքական) պայմանագրի՝ Հայաստանի տարածքներին վերաբերող հոդվածները, և դրանից բխող 1921թ.հոկտեմբերի 13-ի Ղարսի պայմանագիրը:
բ) ցեղասպանության փաստի հիման վրա ճանաչել Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունը որպես միջազգային իրավունքի սուբյեկտ՝ Ադրբեջանի կազմից դուրս, բավարարելով նրա պահանջը համաձայն ՄԱԿ-ին և միջազգային այլ ատյաններին հղած դիմումների, որոնք բխում են «գենոցիդ հանցանքը կանխելու և այդ հանցանքի համար պատժելու մասին» ՄԱԿ-ի 1948թ. դեկտեմբերի 9-ի Կոնվենցիայից, որի 8-րդ հոդվածի դրույթով Ադրբեջանն այդ հարցում զրկվում է «վետտո»-ի իրավունքից: Միաժամանակ, երբ ցեղասպանություն է իրականացվում, Հելսինկյան դաշնագիրը արգելք չի հանդիսանում ցեղասպանության ճիրաններից դուրս գալու համար:
գ) Արցախում, Նախիջևանում և Ադրբեջանի ողջ տարածքում կատարված հայերի ցեղասպանությունը դատապարտել միջազգային դատարանում՝ վնասների հատուցումով: Ընդ որում պետք է չեղյալ համարվեն ԽՍՀՄ դատարանների կողմից կայացրած սումգայիթյան ցեղասպաններին որպես խուլիգաններ դատապարտելու դատավճիռները և անջատ-անջատ այդ գործերը պետք է միացվեն ու որպես մեկ ընդհանուր գործ ներկայացվեն միջազգային դատարան, ինչպես նաև հատուկ ուշադրության պիտի արժանացնել 1990թ. հունվարի 13-ից մինչև 19-ը Բաքվում իրականացված ցեղասպանության փաստը, որը գագաթնակետն է հանդիսանում զանգվածային խոշտանգումների ամենադաժան մեթոդների կիրառման և որի 130 դահիճները ցինիկաբար ադրբեջանական ժողովրդի հերոսներ են հռչակված և դրանց պատվին հուշակոթող է կանգնեցվել Բաքվի կենտրոնում, որի առջև գլուխ են խոնարհում ու ծաղկեպսակներ դնում Բաքու այցելող պետական-պաշտոնական բարձրագույն այրերը: Մինչդեռ այդ մեկ շաբաթվա ընթացքում լիովին հայաթափվեց Ադրբեջանի ողջ տարածքը և 500 հազարից ավելի հայեր հարկադրաբար հեռացան իրենց օրրանից ու ցրվեցին համայն աշխարհով, Ադրբեջանում թողնելով իրենց ամբողջ ունեցվածքը: Եվ եթե ապրիլի 24-ը համարվում է XX դարասկզբին իրականացված հայերի ցեղասպանության օր, ապա հունվարի 20-ը պետք է որակվի որպես Մեծ Եղեռնի փաստացի ավարտի օրը, որն անհրաժեշտ է նշել կառավարական որոշմամբ և ամեն տարի ներկայացնել բոլոր պետական, լրատվական միջոցներով: Ցավոք, դա տեղի չի ունենում: Ավելին: Հունվարի 20-ին հաղորդվում է, որ «Ադրբեջանը սգի մեջ է ու այդ օրը Բաքվում 130 անմեղ բնակիչներ զոհվեցին սովետական բանակի հարձակման հետևանքով…»: Իսկ թե ինչու՞ սովետական բանակը ոչնչացրեց դրանց և ի՞նչ էր տեղի ունեցել մինչ այդ ոչ մի խոսք:
դ) Հայաստանի և ԼՂՀ շրջափակումները որակել որպես ցեղասպանության ակտ՝ իր բոլոր իրավական հետևություններով, այդ թվում վնասների հատուցումով:
ե) Ցեղասպանության կանխարգելման ՄԱԿ-ի՝ 1948թ. դեկտեմբերի 9-ի Համաձայնագրի ստորագրյալ պետություններն ի վերջո, պետք է կատարեն դրա 5-րդ հոդվածի պահանջը և իրենց քրեական օրենսգրքում հատուկ հոդվածներ մտցնեն ցեղասպաններին պատժելու համար, շեշտելով, որ ցեղասպանությունը համայն մարդկության դեմ ամենածանրագույն հանցագործությունն է, որի համար մահապատժի կիրառումը պարտադիր է:
     Մինչդեռ, ՀՀ Ազգային ժողովի 2003 թվականի ապրիլի    18-ին ընդունված որոշմամբ մեր երկրի քր. օրենսգրքում այդ հանցանքի համար մահապատիժ չի նախատեսվում՝ կամա, թե ակամա ազդարարելով թուրքին (և ոչ միայն նրան), որ նա կարող է մեզ մորթել ու գլխատել ինչքան ուզում է, մեր երեխաների գլխատված գլուխները որպես ֆուտբոլի գնդակ օգտագործել կամ՝ հենց ողջ ողջ խորովել նրանց խարույկի վրա՝ իրենց մայրերի աչքերի առաջ, ու շատ նման խոշտանգումներ կիրառել, իսկ մենք հավիտյանս հավիտենից նրանց կյանքը կխնայենք, նրանց համար կաղոթենք, քանզի քրիստոնյա ազգ ենք և ուզում ենք Եվրոխորհրդի անդամ դառնալ, սողալ այդ թուրք-մասոնական երկրների ոտքերի տակ ու լիզել, սիրաշահել նրանց արյունոտ ձեռքերը:
     Հարց է առաջանում. ովքե՞ր են վերոգրյալ ազգավնաս օրենքն ընդունող պատգամավորները: Պատասխանը մեկն է. դրանք կամա-ակամա մեր ազգին կործանման տանող նախորդ իշխանությունների գործը շարունակողներն են:
        Անհրաժեշտ է, որպեսզի մեր Ազգային ժողովը վերանայի իր վերոգրյալ որոշումը և ցեղասպանների դեմ մահապատժի կիրառումը հաստատի ու միաժամանակ մեր վճռական ձայնը ներկայացնի ՄԱԿ-ին, որպեսզի այն ևս որոշում կայացնի աշխարհի պետությունների քր. օրենսգրքում ցեղասպանների դեմ պարտադիր մահապատիժ նախատեսելու համար, իսկ Գուրգեն Մարգարյանի կացնահարումը Բուդապեշտում, պետք է որակվի ու դատապարտվի որպես ցեղասպանության անպատժելիության հետևանք:

Գ
        3. Արդյունավետ միջոցներ ձեռնարկել Հայոց Ցեղասպանությունը ամեն կերպ մոռացության տալու կամ այն աղավաղելու հրեա-թուրք-ադրբեջանական քարոզչության դեմ, առավելևս, որ դա արվում է նաև մեր՝ որոշ հայ կոչեցյալների կողմից:
    Հայերի դեմ իրականացված ցեղասպանությունը մոռացության տալու փաստերից մեկն էլ այն է, որ ԽՍՀՄ և ԱՊՀ երկրների հանրագիտարաններում «գենոցիդ» բառի դիմաց նշված է, որ այդպիսի հանցագործություն կատարվել է 2-րդ համաշխարհային պատերազմում՝ հրեաների դեմ: Կասկածից վեր է, որ «գենոցիդ» բառի նման մեկնաբանություն է տրված նաև աշխարհի բոլոր հանրագիտարաններում: Դրանով իսկ մեկ անգամ ևս հաստատվում է Ա. Հիտլերի խոսքը, թե. «ո՞վ է այժմ հիշում հայերի ցեղասպանությունը»: Անհրաժեշտ է պահանջ ներկայացնել ՄԱԿ-ին, որպեսզի աշխարհի բոլոր հանրագիտարաններում պարտադիր նշվի, որ ցեղասպանություն է իրականացվել թուրքերի կողմից հայերի դեմ և այսօր էլ այն շարունակվում է շրջափակման միջոցով՝ համայն աշխարհի քար անտարբերության ներքո:
4. Խիստ հսկողության տակ վերցնել հայոց հուշարձանների պահպանումը, միջոցներ ձեռնարկել դրանց ոչնչացումը կանխելու համար, ընդհուպ՝ ՄԱԿ-ի պատժամիջոցներով:
Դատապարտել ՀՀ իշխանությունների անտարբերությունը Նախիջևանում ադրբեջանական բարբարոսների կողմից վերջերս իրականացրած հայկական գերեզմանների ու հուշարձանների ավերումների նկատմամբ, որի ընթացքում իսպառ ոչնչացվեցին նաև հայ մշակույթի անկրկնելի արժեքներ հանդիսացող հազարավոր խաչքարեր:
5. Վճռական պայքար մղել հանրապետությունում հսկայական չափերի հասած օտարամոլության դեմ, իշխանություններին հորդորել, վարել ու հետևողական ազգային քաղաքականություն՝ մշակույթի բնագավառում, հայ արվեստը վերադարձնել ազգային-ժողովրդական ակունքներին (պարարվեստում, երգարվեստում հեռուստաէկրաններում և այլն):
      Հատկապես մեծ վտանգ համարել անգլերենի անարգել արշավանքը Հանրապետությունում: Սրբազան գործ համարել Հայաստանում հայոց լեզվի առաջնայնությունը և նրա անաղարտության պահպանումը: Խիստ դատապարտել ռուսամոլությանը փոխարինած անգլամոլությունը: Արգելել Երևանում՝ Կոմիտասի փ. 12 շենքի 4-րդ հարկում բուն դրած. «իմ անգլերենի ուսուցման կենտրոն»-ի գործունեությունը (այդ ո՞վ անգլերենը հայի համար «իմ» դարձրեց): Վերացնել օտար լեզուների գերիշխանությունը նաև ցուցատախտակների, գովազդների վրայից:
    6. Վերանայել Հայկական Հանրագիտարանի հրատարակչության շենքի ապօրինի վաճառքը (Երևան, Թամանյան-17) և հաստատությանը վերադարձնել իրենց շենքը, որը մշակութային, պատմագիտական արժեք ունեցող շենք է:
     7. Պահանջել ԱՄՆ-ի դեսպանությունից, որպեսզի Երևանյան լճի մոտ նոր դեսպանատան կառուցման աշխատանքներում օգտագործվեն շինարարներ ցանկացած երկրից, բայց՝ ոչ Թուրքիայից, ինչպես դա իրականացվում է այսօր, որի հետևանքով այդ օբեկտից վտարվում են հայ շինարարները:
       8. Նախորդ իշխանություններին և նրանց այսօրվա հետնորդներին դատարանի առջև կանգնեցնել իրենց ազգադավ ու հայրենադավ գործունեության համար, հիմք ընդունելով ՀՀ Նախագահին առընթեր Քաղաքական Խորհրդի կողմից 1998թ. դեկտեմբերին ընդունված «նախորդ իշխանությունների քաղաքական ուղեգծի գնահատականը»:
     9. Վերոգրյալ ծրագրի հիմնադրույթները ընդգրկել Ծիծեռնակաբերդի բարձրունքում գործող Հայոց Ցեղասպանության թանգարանի կանոնադրության մեջ:
       10. Հայկական Հարցի և ԼՂՀ կարգավիճակի գործընթացներում առաջացած իրադրությունից ելնելով, վերոգրյալից բացի, նոր միջոցառումներ առաջադրել:
      11. Սույն ծրագիրը իրականացնել մինչև Մեծ Եղեռնի 90-ամյակի տարելիցը:

Ազգային Համաձայնության Խորհրդարանի (ԱՀԽ)
Հայ Դատի ու ԼՂՀ կարգավիճակի
 լուծման հանձնախումբ

Հ. Գ. Մեր կողմից նշենք, որ ըստ միջազգայնորեն ընդունված «պատերազմելու մասին օրենքի», թույլատրվում է պատերազմական գործողությունների տիրույթում գտնվող խաղաղ բնակչության տեղահանություն՝ անվտանգության նպատակով: Եվ ըստ նույն միջազգային պայմանագիր-օրենքի (որի տակ ստորագրել է նաև Թուրքիան), անհրաժեշտաբար, պատերազմի ավարտից անմիջապես հետո, տեղահանված բնակչությունը պիտի պարտադիր իր բնակության վայր վերադարձվի, ու պիտի հատուցվեն նրա կրած բոլոր տիպի վնասները: Սա անկախ ցեղասպանության ճանաչման և դատապարտման փաստից…
Արդյո՞ք մեր դիվանագետներն ու քաղաքագետները երբևիցե բարձրացրել են նման հարց:
                                                           «Հայ-Արիներ»

ԱՐԻԱԿԱՆ ԱՍՏՎԱԾԱՇՈՒՆՉ ԿԱՄ ԲՈՒՆ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՄՏԱԾԵԼԱԿԵՐՊ
Տեսակետ

Առաջաբան
    Հայ ժողովրդի լեզվաբանական հիշողությունը սկսվում       է Արարատ լեռան վրա Նոյի տապանի կայանումից: Ըստ ավանդության Նոյը լեռան վրա գտնվելով, որպես փրկության հույս գագաթից տեսել է հյուսիսափայլը: Այս պատումի հիման վրա հետագայում հայերը կառուցել են «Հաղթող հյուսիսի» գաղափարախոսությունը:
     Արարատ լեռան վրա կայանելուց հետո Նոյի տղաները խնդրում են իրենց հորը հարցում անել Աստծուն` պարզելու համար, թե ապագայում ի՞նչ է իրենց սպասվում:
     Դուրս գալով տապանից` Նոյը դեմքով դառնում է դեպի հյուսիս, ձեռքերը վեր բարձրացնում և դիմում Աստծուն.
       Ասա :
    Շատ չանցած՝ որդիները մոտենում են իրենց հորը և հարցնում, թե Աստված ի՞նչ ասաց իրեն: Նոյը աջ ձեռքը դեպի հյուսիս պարզելով` պատասխանում է.
       Նախ իջնի վան /ջուր/:
        Համաձայն հայկական աղբյուրների, ստուգելու համար` ջուրը իջել է, թե ոչ, Նոյն ուղարկում է արծվին, որը տարվելով լեշ ուտելով, չի վերադառնում նավ: Այդ ժամանակ Նոյն ուղարկում է ագռավին: Ագռավը գտնում է արծվին, վերջինս վախենալով, որ ագռավը ճշմարտությունը կհայտնի Նոյին, զբաղեցնում է ագռավին և կտցում նրա լեզուն: Առգավը վերադառնում է նավ և չկարողանալով պատմել եղելությունը` կռկռում է: Դա զայրացնում է Նոյին, և նա ձեռքը թափ տալով` հեռացնում է իրենից ագռավին:
       Այս դրվագը ներկայացված է աղավաղված, կամ ինչպես մեծերն են ասել, Նոյի տղաները տարբեր բաներ են տեսել և լսել:
    Իրեն հուզող հարցի պատասխանն ստանալու համար   Նոյն ուղարկում է Աղավնուն, որը վերադառնում է կանաչ խոտը կտցած:
     Արարատ լեռից Նոյի ընտանիքը իջնում է հյուսիս, Արարատյան դաշտավայր: Առավոտյան ջրի մակարդակը բարձրանում է, մարդիկ ստիպված բարձրանում են վեր` շարժվելով արևելքից արևմուտք: Տեղանքը պատված էր թանձր մառախուղով և գրեթե ոչինչ չէր նշմարվում: Հոգնած նստելով մի հարմար սալաքարի վրա, Նոյը դիմում է որդիներին, ասելով.
       Երևաց վան /ջուր/:
     Որոշ ժամանակ հետո խոնավության պատճառով Նոյի ընտանիքը շարժվում է դեպի արևմուտք` բնակվելու համար հարմար տեղ որոնելու և վերջնականապես հաստատվում է Իգ-դիրում:
        Համաձայն ավանդության Նոյը այդ վայրում է տնկել /դրել/ առաջին խաղողի իգը /մատը/: Հայ ժողովուրդը իգ/ք/ բառը օգտագործում է մի քանի նշանակությամբ, իգ/ք/-դիր` ինչ ձեռքդ ընկնի /փայտ, քար, անգամ` հոգիդ/`դիր:
     Իգդիրը ջրհեղեղից հետո կառուցված առաջին բնակավայր է, Նոյի կառուցած մայրաքաղաքը:
      Հետագայում, Նոյի պատմությունը հիմք ունենալով, կա-ռուցվել են Նախիջևանը, Երևանը և այլ քաղաքներ:
    Ինչպես տեսնում ենք հայերենում ցայսօր օգտագործ վում են մինչ ջրհեղեղը տեղի ունեցած դիպվածները հիշա-տակող բառեր ու դարձվածքներ:

Աստղապաշտություն. վերելք  և անկում
    Աստղապաշտությունը Հայկական լեռնաշխարհում սկ  իզբ է առել ջրհեղեղից 40 տարի հետո, երբ վերջապես կարգավորվեց Երկրի ամպածածկույթը:
      Աստղապաշտությունը զարգացել է հինգ ուղղությամբ.
       Ա  «Աստծո աստղային աջ ձեռք»,
       Բ  «Մեծ խաչ»,
       Գ «Հայ» աստծո պատկեր,
    Դ Համաստեղությունների բաժանում՝ ըստ տառերի,    տառերը` ըստ թվերի,
       Ե «Հաղթող հյուսիսի»  տեսություն`
             ա/ «Ձվի» գաղափարախոսություն,
             բ/ «վեր» և «վար» հասկացողություն:

Աստծո աջ ձեռք
   Մեր նախնիները հազարամյակներ առաջ աստղային տեսանելի տարածքում «կառուցել են» «Աստծո աստղային աջ ձեռքի»` մատներից մինչև արմունկի մասը, որն ունի երկու շարժում.
      Ա աստղային մատները բացվում են,
    Բ «Աստծո աստղային ձեռքը» շարժվում է հարավից հյուսիս:
       Ի սկզբանե «Աստծո աջ ձեռքը» կրել է հոգևոր բնույթ:

«Մեծ խաչ»
     «Մեծ խաչը» տիեզերքի, մարդու աչքով ոչ տեսանելի, բայց մտքով, ուղեղի հնարավորությամբ ըմբռնելի, մասն է, թվային չորս և ավելի` մինչ կլորությունը:
      Եթե «Աստծո աջ ձեռքը» անփոփոխ, հաստատուն միա-վոր է, ապա «Մեծ խաչի» սահմանները փոփոխական են, այն սկսվում է տեսանելի չափերից /չորս/ մինչև անտեսանելի տիեզերականից իվեր չափերի:

Հայկական շարժում
      Փորձենք բուն հայկական գաղափարախոսությունը նորացնել: Համաձայն այսօր տարածված գիտական տեսության` տիեզերքի առաջացումը սկիզբ է առել տիեզերական մեծ պայթյունից: Հայկական մեկնակերպով այդ երևույթը բացատրվում է աստղային «Աստծո աջ ձեռքի» բռունցքի բացումով «Մեծ խաչի» սահմաններում: Ուրեմն մինչ մեծ տիեզերական պայթյունը եղել է ավելի հին համաստեղությունների կառույց, ու համաձայն հայկական տեսակետի` մեծ պայթյունը չի կարող տիեզերական կառույցի սկիզբ համարվել: Համաստեղությունների արագ հեռացումը միմյանցից հայերը բացատրել են բռունցքի բացման ժամանակ մատների` մեկը մյուսից, հեռացմամբ: Համաձայն հայկական տեսակետի` «Աստծո աջ ձեռքը» ունի շարժում:
      Այսպիսով մեծ տիեզերական պայթյունը ստեղծել է նոր համաստեղության շարք հին համաստեղության մեջ, այդ մեծ պայթյունից ստեղծվել է նոր համաստեղությունների շարժում հին համաստեղության մեջ, ըստ հայերի` շարժումը եղել է հարավից հյուսիս: Այդ շարժման մասին տեղեկություն են հաղորդում միայն հայկական աղբյուրները` Անանիա Շիրակացին և այլոք: Այդ շարժումը անվանենք Հայկական: Այսպիսով` տիեզերական մեծ պայթյունից առաջացած նոր համաստեղությունների շարժումը ավելի վաղ կայացած համաստեղությունների մեջ կոչվում է Հայկական շարժում:
«Հայ» աստծո պատկերը ամբողջական տիեզերքում
     «Աստծո աջ ձեռքի» մեջ, ամբողջական աստղային տեսնելի մասում, «կառուցվել է» «Հայ»-աստծո պատկերը` ամբողջ հասակով, առնական, առյուծի մորթով փաթաթված, ձեռքին մահակ, աջ և ձախ կողմերից պաշտպանված կատաղի շներով: Դժվար չէ նկատել, որ «Հայ»-աստվածը «կառուցվել է» Հայկ նահապետի մահվանից հետո, որով զարգացվել է հայրական թեման:
    «Հայ»-աստվածը եղել է Աստծո կամքը մարդկությանը թելադրող կառույց Աստված-մարդ հարաբերության օղակում: «Հայ»-աստվածն Աստծո կամքը թելադրող, ամբողջ մարդկության հետ, որպես մեկ միասնություն, առնչվող աստված է եղել, և առանձին մարդկանց հետ հարաբերություն չի ունեցել:
Համաստեղությունների բաժանումը՝
  տառերի, և տառերը` թվերի
     Տաս հազար և ավելի տարի առաջ հայկական լեռնաշխարհում աստղապաշտությունը ծաղկման բուռն ժամանակներ է ապրել: Ցերեկը ծանր քարեր տեղաշարժ անելով` աստղադիտարաններ էին կառուցվում, մութն ընկնելուն պես Մհերները զբաղեցնում էին իրենց տեղերը քարե աստղադիտարանների առջև և մանրակրկիտ դիտում էին երկինքն ու նշում աստղերի ամեն մի շարժում, որպեսզի առավոտյան մարդկանց հայտնեն Աստծո կամքը նոր տառերի ու բառերի հայտնաբերման վերաբերյալ:
    Այսպիսի պատկեր է ունեցել Հայոց լեռնաշխարհը համամարդկային լեզվազարգացման փուլում, և հայտնաբերվածը պետք է հետագայում տարածվեր ամբողջ աշխարհում:

Գ-տառասյունը

                    գունդ                
                    գլորվի               
                    գալ-գնալ           
                    գանգ                  
                    գլուխ               
                    գիլ 
                                    գիծ
                                    գետ
                                    գիր
                                    գրիչ
                                    գիրք և այլն:
      Ինչպես տեսնում ենք` Գ տառը աստղապաշտության իր ծննդատեսքից չի հեռացել և շարադրում է աստղաստեղծման ծագումնաբանությունը:

Ժ-ն՝ դաժան տառ
       Հայկական աստղադիտումն ունի երեք փուլ` թույլ, միջին և ուժեղ: Մեծ արջի համաստեղությունը թույլ դիտարքի ժամանակ նայվում էր Լ տառի տեսքով, միջին դիտարքի պահին` Ր տառի և ուժեղի պահին` Ռ տառի:
       Տիեզերական պտույտի ընթացքում Ր-ն շրջվում է և արդեն նայվում է Ժ-ի տեսքով, իսկ Ռ-ն վերածվում է Ս-ի:
      «Հայ» աստծո աստղային մահակը նույնպես Մեծ արջի համաստեղություն է և մահակի հարվածային պահին գտնվում է Ժ տառի տեսքով:
      Պատ բառի բառասյունը կառուցենք հին հայկական ձև ով.
պատ-վիրան պատ-արագ պատ-անի 
 պատ-գամ պատ-իվ պատ-դիր պատ-միչ
  պատ-յան պատ-երազմ  պատ-նեշ պատ-ճառ
   պատ-ռել պատ-կանել պատ-կեր պատ-րիոտ
պատ-րիարք պատ-րիս ա-պատ-իա
             ն-պատ-ակ
             շ-պատ-լովկա
      Ժ-ն դաժան տառ է և երբ այդ տառը ավելանում է, նկատվում է դաժանություն` պատժել:
     Վերցնենք Տու բառարմատը, որը հայերենում քայքայ    ված է.
 տուն, տուփ, տուր, տուշ, տույժ:
 Եվս օրինակներ`
             վրեժ /վեր-ժ/, դա-ժան, բա-ժան, ար-ժան,
             է-ժան,  ժանգ, ժանտախտ, դժ-գոհ, գիժ,
             բուժ, վիժ:
 Ն տառը կապված է Նոյի պատմության հետ`
 օր-ն-որ,
 ետ-նետ /առաջ/,
 ն-վեր,
 ն-պատ-ակ,
 պատ-նեշ և այլն:
       Հետաքրքիր հարց է ծագում` ու՞ր են շատ տառերի աստղային նմանությունները:

Աստղային տառերի ավերածություն
կամ՝
տիեզերական ցնցումներ
     Հետևենք հայկական բառերին և տեսնենք, թե հազարամյակներ առաջ ի՞նչն է հուզել և ուրախացրել մեր նախնիներին և ի՞նչ են հղել մեզ ուշադիր Մհերները դարերի մշուշից.
             Բ տառը` ավերակ` Բ ավ Գ ավ 
             Դ ավ Զ ավ  Թավ  Յ ավ  Լ ավ 
             Խ ավ Ծ ավ  Կ ավ  Ձ ավ  Ղ ավ
             Ճ ավ Չ ավ  Ն ավ  Ս ավ  Ռ ավ
             Պ ավ Ց ավ  Տ ավ  Փ ավ  Ք ավ:
       Աստղային ավերածությունը սկսվել է Ց տառից` Ցվեր-վել, ցվրվել, բղող, ցանել, ցանց, ցած ընկնել, ցածր, ցատկել:
 Ավերման պրոցեսը հայերին Ց-ավ է պատճառել:
 Լ տառի ավերածությունը Լ-ավ է,
 Խ ն`  Խ-ավ-արել է,
 Դ ն` Դ-ավ-աճանել է,
 Ս ն`  Ս-ավ-առնեց,
 Բ ն`  Բ-ավ  է, Բավական է:
         Մեր նախնիների տված լեզվաղբյուրներով գնանք դեպի ավելի վաղ ժամանակներ, քան տառերի ավերածությունն է և գտնենք  Ց տառի աստղատեղը:
      Մեծ Արջի համաստեղությունը «Աստծո աջ ձեռքի» աստղային նկարագրի «բութ» մատն է, որը Ալկոր աստղից ուղիղ գծով բարձրանում է դեպի վեր, դեպի բևեռային աստղը, կառուցելով ցուցամատը` ցուց, ցից, ցուցամատ, հյուսիսային տառ էր` ցուրտ:
        Մինչ աստղերի տեղաշարժումը բևեռային աստղի բոլոր կողմը Ց տառի համաստեղություն է եղել և ավերվել է հայկական շարժման /նոր աստղերի շարժում հնի մեջ, որն առաջացրել է շփման ուժ/ հետևանքով:
 
Ձայնավոր տառերի ստեղծումը:
Ի վեր
    Ձայնավոր տառերը ստեղծվել են գիշերային երկնքի աստղերով ոչ լի, համաստեղությունների միջև եղած դատարկություններում:
     Առաջինը Ի տառն է. վեր աչքերով տեսանելի, ի-վեր, աստղերից էլ վեր, անտեսանելի մասեր:
       ՈՒ ն աստղային այբուբենի ամենա  ՈՒժ-եղ տառն է:
     Ա-ն արևապաշտության ժամանակ իր թվային Ա-1` մեկ նշանակությամբ դարձավ արևի խորհրդանիշը:

«Հաղթող Հյուսիսի» տեսություն
      Այս տեսությունը սկիզբ է առնում Նոյի` Արարատի վրա գտնվելու ժամանակներից, հյուսիսափայլից:
   Երկիր մոլորակն այս տեսքն է ստացել «հայկական շարժման»` հարավից հյուսիս տատանման շնորհիվ:
        Տվյալ դեպքում սկզբնատառերը թվային նշանակություն ունեն և երկիրը բաժանում են ըստ թվային կարգի: «Վեր»«վար» տեսության ժամանակ «վեր» տառերը ունեն թվային նշանակություն,  թեվ վեր /թվեր/ և տարի:
     Աստղապաշտությունը հայոց լեզվի վրա մեծ ազդեցու-թյուն է թողել «Աստծո աջ ձեռքի» մատների բացման շարժման պատճառով.
       Ա վեր, Բ վեր , Գ վեր, Դ վեր, Է վեր,  Զ վեր,
       Թ վեր և այլ տառեր:
       Վեր ք, վեր մակ, վեր մախտ, վեր դիկտ, վեր սալ, վեր նիսաժ և այլ օտարացած բառեր:
        Մեզ հայտնի է, որ «Աստծո աջ ձեռքի» բռունցքը բացվում է, և ըստ հայկական նկարագրի Ա-ն հարավային բևեռն է, իսկ Բ-ն` հյուսիսային, այստեղից Ա-վեր ակ:
    Տիեզերական տառերը տարածվում /տառ/ են ամբողջ երկնքում, ավարտվում են Ա վետիսին Ժ ՉՃ տառերով, որը միացված հնչում է ջ, որից էլ ծագել է վերջ բառը:

«Յոթ պորտ»
      Հայերը արևապաշտության ժամանակ «Մայր-ամ» /ամ ուր/ արժեքների հիման վրա կառուցել են «Աստված ինչպես կուզենար մարդկանց տեսնել» առողջ սերնդի տեսությունը, որն ավարտվել է «յոթը պորտով» կամ գիստերների ծնունդով: Հիմնական երկու նախապայմաններն են`
       Ա. արգելել հայրական և մայրական կողմերից արյունա-կիցների ամուսնությունը մինչև յոթը պորտ:
    Բ. բեղմնավորման ակտից առաջ կնոջը քառասուն օր չմոտենալ, պահել քառասունք կամ սնվել Նոյի սնունդով, քառասուն օր ալկոհոլ չընդունել, չծխել, միս չուտել, սնվել ձկնեղենով, կանաչեղենով, մրգերով:
      Նախապայմանները, ինչ խոսք, ծանր են, բայց երեխան կազատվի ցեղական հիվանդություններից, կծնվի արու զավակ և յոթ սերունդ գենային մաքրություն պահպանելով` հնարավոր է հասնել գիստերների ծնունդին:

Մաս տեր, Միս տեր
     Հայկական մտածելակերպով արհեստները բաժանվում են մասերի մինչև կլորություն, օրինակ, ապակեգործը պարտադիր չէ լավ դարբին լինի և այլն: Այդ պատճառով նա համարվում է մի մասի տեր, մաստեր: Ներկայումս մենք օգտագործում ենք «մաս /նագիտություն/ տեր» արտահայտությունը: Կա նաև միս տեր ներ արտահայտությունը, որը նշանակում է անասնատերեր, և ոչ թե մսագործներ:
       
Գիս տերներ
    Ըստ ավանդության գիստերներն աշխարհին իշխել են հազար տարի, բայց անարժան որդիների կողմից մեղադրվելով ավելորդ դաժանության մեջ, կամավոր հրաժարվել են իշխանությունից:
       Աստղապաշտության ժամանակ հոգին անվանվել է պառ, այստեղից` պառ-ավ /հոգին ավերակ/, պառ-տվել /հոգին տվել/, մահացել:
     Հայկական տեսակետով մարդը զարգանում է երեք ուղղությամբ` ֆիզիկապես, մտավոր և հոգեպես: Գիստերները մշակել էին հոգու զարգացման եղանակ, այդ պատճառով հայերենում պառ-ի փոխարեն ի հայտ է եկել նոր` հո գիս բառը:
      Հոգի զարգացնելը մեծ հո-գս է, իսկ երբ զարգացրել ես` հան-գիս-տ ապրիր:
    Գիստերական շրջանից հայ ժողովրդի մեջ դեռևս տարածված են «Հոգեդարձը» և սեփական երազների ղեկավարումը:
       Հոգին զարգացնում են նաև այլ ազգերի եղանակներով: Ասված է` եթե շումերական մի ազգի ներկայացուցիչ շուկայում կամ այլ մարդաշատ տեղում գոռա /գոչի/` մահ գիստերներին, ապա մեկ հայ պետք է «Աստծո տեսանելի դատ» անի Արտաշեսյան օրենքներով:

«Ձվի» գաղափարախոսություն
       Ըստ «Ձվի» մտածելակերպի տեսության` Երկիր մոլորակը տիեզերական կառույցի անբաժան մասն է և մոլորակը /աստղը/ Աստծո կողմից ժամանակավոր տրվել է մարդկանց` մինչև մարդկանց գերզարգացման փուլը, երբ նրանք երկրային էակից կդառնան երկնային էակ:
    Ընթերցողի ուշադրությանն եմ ներկայացնում հայերե նում «Ձվի» մտածելակերպի որոշ լեզվաբանական վկայու-թյուններ`
       Ձուն մեռավ Ձմեռ
       Ձյուն ձու նորեն:
     Երկիր մոլորակն ու իր «բնակիչները» նույնպես համե-մատվում են «Ձվի» հետ` Ձուկ ձու + /կենդանի/:
        Գիստերները նույնպես մարդուն նայել են որպես «Ձու»` հոգին զարգացնելու նպատակով:
       1961թ. ապրիլի 12-ին կայացավ Յուրի Գագարինի` մարդկության պատմության մեջ առաջին, թռիչքը տիեզերք, որը համընկավ զատկի «Ձվի» տոնին:
      Վերը շարադրված ամենը իմացել եմ Պետրոս պապիցս     և Լոռու ձորի այլ ծերունիներից: Հին հայկական գաղափարախոսությունը դեռ հիմնովին պարտված չէ այստեղ և հպարտ ու համբերատար սպասում է իր վերելքին:

   Ծանոթություն
«Ի վեր»  ուժերի հետ
   /գիստերական/
       Մարդիկ երբ իրենց անկամք վարքով բարկացնեն Աստծուն, ապա որպես պատիժ Մեծ արջի յոթ աստղերից դեպի երկիր, մարդկանց պատժելու համար, Աստծո կողմից ուղարկվելու է «յոթ բութ սկավառակ»:
      Մեծ արջի համաստեղությունը «Աստծո աջ ձեռքի», աստղային կառույցի, բութ մատն է, սկավառակները մարդկային արժեքներ չեն հասկանում, այստեղից` «բութ» բառի իմաստը, այդ բառի առաջին մեկնաբանությունը մահն է:
        Ինչպե՞ս պիտի մարդիկ ճանաչեն Աստծո սկավառակները: Սկավառակները գտնվելով մարդկանց մոտիկ, թե հեռու, պահպանելու են արևի և լուսնի չափսերը: Կարող է հարց առաջանալ` ինչու՞: Պատասխանը հետևյալն է` որպեսզի մարդիկ չվախենան:
       Հազարամյակների խորքից մեր նախնիների կողմից այսպիսի մանրակրկիտ հղումները խորհելու և վերլուծելու տեղիք են տալիս:                           
Արծվագորգ 
        Արծվագորգի նկարին նայելով տեսնում ենք 12 ձու և մեկ արծիվ, այսինքն հայկական պատկերացումներով «Աստծո բռի մեջ» կան նաև ուրիշ «Ձվեր»:
   Ըստ հայկական մտածելակերպի՝ տիեզերական մեծ պայթյունից ստեղծված համաստեղություններում այլ մոլորակցու տեսությունը չի հերքվում, այլ, ընդհակառակը, նշվում է թիվ՝ 12 + 1:
    Դպրոցական տարիների ֆիզիկա առարկայից բոլորս գիտենք, որ ցանկացած իր, առարկա մեզ մոտենալու դեպքում չափերով մեծանում է, իսկ հեռանալով` փոքրանում: Ուրեմն եթե ցանկացած գերզարգացած այլմոլորակային տիեզերանավ ենթարկվում է «վեր»-օրենքին, ապա այդ այլմոլորակցիները ծնունդով մեզ հավասար են, և չեն պատկանում «Ի վեր» Աստվածային ուժին:
      Ինչ վերաբերվում է երկրացիների մտավոր ետ ընկնել  ուն, ըստ հայերի, պատճառը գիստերների ծնունդից մարդկանց հրաժարվելն է: Կան դրանում մեղավորներ, անգամ արիական ողջ ազգեր, որոնք հրաժարվեցին գլխավոր արժեքից` պատճառ դառնալով մարդկանց անկանոն ծնունդի:
       Նկարի վերին մասում տեսնում ենք հպարտ և գոհ դեմքերը արևի և լուսնի, որոնք իրենց ջերմությամբ և լույսով ծնեցին /մեզ/ տիեզերական արծիվ և ոչ թե բադ:
     Նկարում պատկերված օձը մարդկային իմաստության նշան է:
       Հայկական ասացվածքն ասում է`
       «Առյուծներից և վագրերից կատուներ ծնվեցին,
       Կատուներից ևս կծնվեն Արյուծներ և վագրեր»:
       Այսինքն մարդկությունը ցանկացած պահի կարող է անցնել գիստերների ծնունդին:
Հայկ նահապետ
     Նոյի մահից հետո երկրի վրա սկսվում է ցրտահարութ յուն: Երկյուղելով ցրտից՝ մարդիկ իջնում են հարավ, հասնում մինչև Վանա լճի մոտակայքը և կառուցում Ավան:
      Ինչպես նշում է Մովսես Խորենացին, Հայկը մեծանալով ցանկանում է վերադառնալ իր նախնիների հայրենիքը, որն առաջ է բերում Բելի զայրույթը: Սառցակալման պատճառով հեռանալու ժամանակ Հայկը փոքր էր եղել և ենթարկվել էր ավագների կամքին:
      Հայկ նահապետը /նա է հայերի պետը/ լինելով արժանի որդի` իր ընտանիքով վերադառնում է հյուսիս` Նոյի և այլ հանգուցյալների շիրիմներին տեր կանգնելու: Համաձայն պատմիչների հիշատակությունների` Բելը /նա տարիքով մեծ էր Հայկից/ զարմանում է, թե ի՞նչ կա այդ սառցակալած երկրում:
    Սառցակալած այդ երկրում Հայկը հիմնում է իր Կար-սառույց` Կարս մայրաքաղաքը:

    Շումերներ կամ աստղապաշտության անկումը
       Բելի կողմնակիցները պնդում էին, որ ավերիչ ջուրը հոսել է հյուսիսից, և Նոյը կռկռալու համար ագռավին անիծել ու աջ ձեռքը թափ տալով` քշել է դեպի հյուսիս, և ցրտահարությունը նույնպես փչում է հյուսիսից, ու որտեղ բնակվում է ագռավը` այդ հողերը անիծված են, և ընդհանրապես հյուսիսից և հյուսիսցիներից լավ բան սպասելի չէ:
     Հայերը սառցերկրում տիրապետեցին կրակի հետ վարվելու ձևին, կառուցեցին պղնձի և երկաթի ձուլարաններ: Այդ ամենի համար հայերը մեղադրվեցին «կրակի հետ խաղալու» մեղադրանքով, ու կրակի հետ խաղալը դարձավ նոր բնավորություն:
        Հայերը հզորացան, իսկ հարավում բնակվողների մի մեծ խումբ դրանից անհանգստանալով ու նաև ցրտերից երկյուղելով` մեկնեց էլ ավելի հարավ, հաստատվեց հյուսիսային Աֆրիկայում և ստեղծեց Հաբեշական ազգը:
    Եգիպտացիներից և այլ ազգերից ձեռք բերելով հզոր տնտեսական նոր արժեքներ` նրանց մի մասը վերադարձավ ետ և Միջագետքում կառուցեց շումերական հզոր պետությունը: Սկզբնական շրջանում նորաստեղծ քաղաքակրթությունը մեծ ազդեցություն թողեց հայերի վրա:

Շումերական Զ տառ
        Աստղագիտության մեջ հայերը շումերներին անվանեցին նորեկներ:
     «Աստծո աջ ձեռքը» ոչ թե բացվում է, այլ աճում, մեծանում, ինչպես մարդն է աճում իր կյանքի ընթացքում:
      Հետագայում նրանց հետնորդները, հնդիկները, Բուդդա աստծուն նկարագրում էին թմբլիկ, իսկ ավելի ուշ, համաստեղությունների հեռացումից հետո` գեր /մարդկային գերությունը այդ երկրներում համարվում է աստվածային երևույթ/, հանգիստ նստած, աջ ձեռքը առաջ պարզած, մատները իրարից հեռու, բաց ափը մի քիչ վեր բարձրացրած, հանգստացնող հայացքով, ասես նա ասում է, թե տիեզերքից ոչ մի վտանգ չկա:
     Հերքում էին բոլոր հայկական արժեքները, եթե հայկական տեսակետով Աստվածն առնչվում էր ոչ թե մեկ, առանձին մարդու հետ, այլ ողջ մարդկության հետ` որպես մեկ ամբողջություն, ապա իրենց մոտ Աստվածը առնչվում էր ամեն մարդու հետ:
       Ըստ հայկական աստղապաշտության` աստղերին նայելով «Համրել», հաշվել են, իսկ շումերները աստղերին նայելով գուշակությւններ են կատարել: Եթե հայերը աստղերին նայելով տառեր են ստացել, ապա շումերները տիեզերքը լցրել են անասունների պատկերներով:
       Մեր կարծիքով Աստված երկիրը տվել է մեզ, որ մենք կառուցենք այն մեր խելքով, իսկ նրանց մոտ Զավ աստվածն է, և գտնում են, որ աստղերի ցանկացած շարժում ազդում է մեր գործողությունների վրա: Այստեղից հայերենում Զավթիչ բառը: Շումերների կողմից մերժվեց «յոթը պորտի» և իվեր գաղափարախոսությունները ու մնացին առանց ձայնավոր տառերի:
      Ըստ հունական աղբյուրների, հույները  փյունիկացինե-րից վերցրել են այբուբեն, որում բացակայում էին /Ի-վեր / ձայնավորները: Լրացնելով ձայնավոր տառերով` ստեղծեցին սեփական այբուբենը:
      Տառերի ավերածությունը, որ հանգեցրեց Զ-ավ բառին, ըստ հայերի Զ-պարտվեց, շումերները ասացին, որ Զ-ն տարածվել է տիեզերքում, և ստեղծեցին «Հայ»-աստծո նմանատիպը «Զավ» Աստված անունով.  
       Զանգ, Զարդ
       զեն ու զրահ, զոր, զարկ, զարգանալ, զարթնել,
       զարմանալ, զանազան, զամբյուղ, զտարյուն:
        Շումերները Եգիպտոսից բերեցին հարավային բուրգերի կեղծ արժեքներ, համաձայն որոնց հնարավոր էր մարդու մահից հետո մարմնով ճանապարհ դեպի Աստծո մոտ: Այն ամրապնդվեց Շ-տառի նորաստեղծ /հայերենով` ուշ/ գաղափարներով` անհատական մարդկանց հարաբերությունը Աստծո հետ, ողջ մարդու` Աստծո մոտ գնալու  ճանապարհի գոյությունը:
         Տնտեսական հզորությունը կուրացրեց շումերներին, որոնք որոշեցին բուրգ կառուցել կամ ճանապարհ բացել դեպի Աստծո դիվանը /նստավայրը/:
     Այդ ժամանակ Հայաստանում ողջ թափով զարգանում      էր արևապաշտությունը հակադիր ուղղությամբ, շումերների գործողությունները /դեպի Աստված տանող աշտարակի կառուցումը և այլն/ ավելի ու ավելի էին գրգռում հայերին և դժգոհում էին` բավ է բարձրանաք: Որից էլ ծագում է բաբելոն բառը:
Արիներ
     Արևապաշտությունը Հայկական լեռնաշխարհում հաղ  թեց բուն հյուսիսային կլիմայական պատճառով, որտեղ արևի դերը մարդկանց կենցաղում վճռական էր: Տարվա եղանակների անվանումները վկայում են այդ մասին` Ձ-մեռ` /ձուն/ բնությունը մեռավ, Գա-արուն /արուն` արևի ջերմությունը/, Ամառ-ամուր արև, Աշուն` Ա /1/-շուն` նեղություն:
     Գաղափարապես հայ արևապաշտները հենվեցին Մեկ թվային /Ա/ արժեքին` մեկ Աստված, մեկ արև ու լուսին, մեկ հայր և մայր, մեկ անգամ ծնվել և մեռնել:
    Արիները աստղապաշտության արժեքների հետ առնչ վելով ստացան ԱՌ հիմնաբառը` մեկ արև և հազար աստղեր, 1 և 1000:
    Հարավային ժողովուրդները, որ արևապաշտությունը ստիպողաբար ընդունել էին հայերի կողմից, արևապաշտությունից շուտ հրաժարվեցին, հրաժարվելով նաև Ա /արև/  սկզբնատառից: Եգիպտացիների լեզվով արև բառը հնչում է ՌԱ` աստղեր և արև /1000 և 1/:
       Արիական շարժումը Հայաստանում սկսվում է ԱՌ/ր/ բառի լեզվաամրապնդումից`
     Ար արիչ Առ աքյալ Ար քա Ար և 
            Ար բանյակ /լուսին/ Ար ուս/յակ/ Առ-ավոտ
          Ար թուն Արուն Ար յուն Ար մատ Ար յուս
    Ար ծաթ Ար առկա Առ աջին Ար տասուք Առյուծ
         Ար ծիվ Ար ագիլ Ար ջ Ար վեստ Ար հեստ  
                          Արժեք Ար գելք և այլն:
      Հույները ուսումնասիրելով հայ լեզուն` մեզ անվանել են Ար-մեն, /Ար-մարդ/:

Արիական կենցաղ
         Աստղապաշտության անկումը սկիզբն էր տառագիտության վերջի, որն արտահայտվեց տռագեդիա բառով:
     Իսկ ահա դրամի ստեղծումը Հայոց աշխարհում բերեց մարդկանց մեջ նոր դրամատիկական հարաբերություն:
      Անասուն` ան-ասուն, ոչ խոսացող, կապիկ-կապ /կապի  կի հետ / կապ իմաստն է:
       Արևապաշտության ժամանակ զարգացել է «վար» մտածելակերպը, ստեղծելով նոր տառահնչյունային ձև. եթե հարվածենք չոր փայտին, կլսվի Չ-ը ձայնը, փտած փայտին եթե հարվածենք` Փ-ն, և այլն: Նախկինում անվանվել է հարվա-ծային, իսկ հիմա տառերի անվանումներ են` Այբ, Բեն, Գիմ և այլն:
Արուս շարժում
        Առավոտյան արևին դիմավորող ու երեկոյան ճանապարհող Արուսյակ /Ար-ուս, արևի ուս/ աստղը արևապաշտների և աստղապաշտների միջև կապակցող բնույթ է կրել:
      Մարդկանց երկրորդ տեղաշարժը տեղի է ունեցել Արամ քաջի ժամանակ, «Արուս» աստղի դրոշմամբ: Վկայումն է`  Էտ / Ա/ րուս /էտրուս/, Պ-րուս /պրուսներ/, /Հ/ ռուս / նախկինում ռուսներին մեր պատմիչները հռուս էին անվանում/, Երուս աղեմ և այլն:
Արամ քաջ
        Հայոց ավանդական արքա Արամ քաջը շումերներին անվանելով հայերի անարժան որդիներ` պատերազմ է սկսում շումերական Բառշամ արքայի դեմ: Բառ-Շ-ամ, այսինքն Շ-տառը միավորվելով ամ /ամուր/ բառի հետ` կազմել է հզոր բառ-գաղափարախոսություն:
    Հյուսիսապաշտները աջ ձեռքերը վեր բարձացրած ու «Հայ» կանչելով ջախջախեցին և ավերեցին ծաղկուն մի երկիր` քշելով բնակիչներին դեպի արևելք:
       Հին-դուս, հնից դուս, հայրենիք կորցրած` այսպես ստացան շումերները իրենց երկրորդ անվանումը Արամ քաջի ժամանակներում:
       Հայերը աջ ձեռքերը վեր բարձրացրած «Հայ» էին գոչում, նկատի ունենալով այն, որ «Աստծո աջ ձեռքի» վրա պատկերված է «Հայ»-աստծո տեսքը:
    Հետագայում հռոմեացիները աղավաղելով բառի բուն հայկական իմաստը, օգտագործել են այն որպես ողջյուն, իսկ երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ գերմանացիներն այն ընդօրինակել են կուրորեն:
        Դժբախտաբար ազգերը սրով մարտնչելիս չեն մոռանում նաև լեզվով կռվել: Այդ պատերազմների լեզվական վկայու-թյուններ են` շումեր բառից` շուն մեռի, շեղվել, շշմած, շշկռվել /շշկռոն/, հաչա-շում. խոսել, բուդա-հայ աղավաղված մարմնի մաս, Շիվա-հնդկական գլխավոր աստված, հայ-շիվ` ծառի անպետք ճյուղ և այլն: Եվս օրինակներ` Շ-պառտվեց, որից`շպրտել բառը: Բաժին է հասել նաև Զ տառին` զավ-զակ, զերո, զուր, գա-զանը Զ-պարտվեց: Այս վերջինից ծագել է զրպարտել բառը:
Ս տառ
      Ս տառը որոշ ազգերի լեզուներով նշանակում է աստղ, ինչպես, ասենք, Շ տառը գնչուերեն աստղ է:
        Ռ տառը պտույտի ընթացքում դառնում է Ս, թվային տեսքով` Ռ-1000, Ս-2000:
       Ս տառի ժամանակ գիշերային ցուրտ պահ է, այդ պատ-ճառով, ինչպես ավերված Ց-ն` ցուրտ, այնպես էլ Ս-ն Սառ է արտահայտում:
       Ըստ մեր նախնիների Արամ քաջի թուրը կտրել է ինչպես ձախ, այնպես էլ` աջ: Արամ քաջը Շ-տառապաշտների համե-մատությամբ շատ հեշտ հաղթանակ է տարել Ս-տառապաշտների նկատմամբ: Պատերազմի ժամանակ Ս տառի սյան վրա ավելացվել է`
       Սառը, Սառույց, Սահնակ, Սահել, Սուր, Սպա, Սպի,
       Սպառնալ, Սպանել, Սատկել, Սպառվել, Ս-պարտ:
    Շ-պարտից, Զ-պարտից և Ս-պարտից նշմարվում է Հ-պարտ` Հայ-պարտվեց բառը:
    Այսպիսով` մեր արևապաշտ նախնիները չեն մոռացել նսեմացնել Շ և Ս տառերը. Սուտ-վեր` Ստվեր և Շ-վաք բառերը տարբեր երանգներով նույն իմաստն են ստացել:
       Արամ քաջի կառուցած մայրաքաղաքն է Արմավիրը:

Վար-դվան
     Մինչ Արտաշես աշխարհակալի թագավորելը թագավոր    էր Վար-դվանը:
      Վեր-դիվան նշանակում էր Աստծո տեղը, իսկ Վարդվանը Աստծո ընտրյալի տեղն էր Երկրի վրա:
       Վար-դվանը կառուցեց իր անվամբ մայրաքաղաք` Դվին:
       Նա շումերների հետ խաղաղության մեծ պայմանագիր է կնքել:
    Շումերական ազգերը ելնելով իրենց պատկերացում  ներից, համաձայն որոնց երկրում կատարված ամեն ինչ թելադրված է աստղային երկնից` աստղերի շարժման ազդեցության տակ, այդ պայմանագիրն անվանեցին «Ռամ և Շամ» /Արամ և Բառշամ/ աստվածների պայմանագիր, ընդ որում հայ արքայի անունը նշված էր Շար-վանա:
        Արտաշես աշխարհակալի օրոք այդ պայմանագիրը մերժվեց, Վար-դվանը Հայաստանում պոռնկությունը տարածելու համար դավաճան համարվեց, նրա արած գործերն անիծվեցին, անունը մոռացվեց /հայ պատմագիրների կողմից/, արձանը քանդվեց:
      Առ այսօր հայ պատմաբանները չեն կարողանում կողմ-նորոշվել, թե ով է կառուցել Դվին մայրաքաղաքը:

    Արտաշես աշխարհակալ՝ արքաների արքա
     Հայ ժողովուդը Արտաշեսի թագավորությունը բաժանել       է երեք ժամանակահատվածի` պատանի ու համարձակ թագավորի շրջան, երիտասարդ ու իրավացի թագավորի շրջան, ծեր, ծույլ ու դաժան թագավորի շրջան:
     Արտաշեսն աշխարհի նվաճումը սկսել է պատանի հասակում և այդ հասակում էլ ավարտել այն: Արքաների արքայի հողերը սփռվել են Հինդուստանից Իսպանիա, հյուսիսային սև վեր հողերից մինչև Հաբեշստան, Եգիպտոս:
        Արտաշես աշխարհակալի անծայրածիր տարածքներում գոյություն ունեին անխոս և մերկ /տկլոր, ամոթ չհասկացող/ մարդիկ:
        Նա արգելեց անկանոն մարդկանց ծնունդը, վերականգնեց «յոթը պորտի» օրենքը և խիստ հսկողության տակ առավ այն:
        Արքաների արքայի կառավարման ժամանակաշրջանում մարդկությունը մեծ զարգացման փուլ ապրեց` ազատվելով բացասական շատ հատկանիշներից և երևույթներից:

Սլավոններ
       Ներկայացնենք Արտաշես աշխարհակալի բանակի «Արուս» շարժման ձախ թևի, Սլավոնների /Ս տառը լավ/, պատմության վերաբերյալ աստղապաշտության շրջանի լեզվավկայություններ.
 ՈՒ տառը ուժեղ է` ու վեր եննիյ
 Տ ն միակն է, որ պտտվում է` վերտիտսյա
 Զ ն նույնպես թշնամի է` Զ վեր,
 զավթիչ զավոեվատել,
 զուր զրյա, զա-վերնուտ /հետո/:
 Շ ն` շպռտել, Շ վեր նուտ
 Դ վեր, դուռ դվեր
 Ս ն իրենց համար կարևոր է Ս վերի` սվերխ:
 Շումերական քաղաքակրթությունը սկզբում հզոր էր և նկատելի է նրանց ազդեցությունը ռուսերեն լեզվի վրա` զեմլյա, զերնո, զոլոտո, զերկալո:
             Հայերեն             Ռուսերեն
             գլուխ                   գոլովա
 սիրտ                    սերդցե
 լեզու                    յազիկ
 լուսին                  լունա
 օջախ                   օչագ
 կաշի                    կոժա
 միս                       մյասո
 գոռոզ                   գորդիյ
 Ա վետ                 Ս վետ
 մութ                     մուտնայա
 բերեմ                   բերեմեննայա
 կուշտ                   կուշատ
 գիլ                       գլազա
 Կեռ                      կուռ, կրիվոյ, կռուգ,
 կեռ քիթ                կոռնոս և այլն:
    Պռոշ-լոե բառի հիմքը Արտաշեսյան ժամանակահատ   վածի պռոշ բառն է, հասկացվել է` ասվել է, անցյալ է:
        Բուդուշչեե-հեռավոր ապագա` բուդայի գաղափարն ավելի հին է, քան կարծում են պատմիչները:
     Զավ-տերզավտրա մոտ ապագա, խոսում է այն մա   սին, որ ինչպես նախորդ ազգը, Սլավոնները նույնպես ընկան շումերական /հնդկական/ հզոր քաղաքակրթության ազդեցության տակ, որով հարուցեցին Արտաշեսի վրդովմունքը, առաջին ազգը, որ կանգնած էր շումերական /հնդկական/ սահմանին, խիստ պատժվեց և քշվեց սև վեր հողեր, իսկ Սլավոններին Արտաշեսը ասաց. «ուղարկեք քարեր, որտեղ մեծ ամպամածություն կա»:
     Խոսքը ՈՒրալյան լեռների մասին է, որտեղ մեծ ամպամածություն կա. իմաստն այն է, որ մարդիկ, ապրելով ամպամած երկրում, դուրս գան աստղապաշտության ազդեցությունից:
    Բայց իրադարձությունները զարգացան այսպես` Սլա-վոնները շտապ իջան քարերից և միանալով Շավարշի անհաղթ բանակին, ավերեցին Հնդստանը, հաղթարշավը շարունակվեց Ալանների պատերազմում և անցնելով քար-պատը` հասան մինչև Ալան-պատ /Ալպեր/:
     Պատերազմական այդ իրադարձություններից ծնվեցին նոր բառեր. Հայերենի Շավարշը արիականացվեց` ԱրՇավարշ-արշավ: Սլավոն բառից ծագեց Սլավնան սլանալ բառը, տեղաշարժերի ժամանակ օգտագործվում էր ուս-տալ /միմյանց աջակցել բառը/, հետագայում, երբ զորաշարժերը երկար տևեցին, այդ բառը ռուսերենում ստացավ ուստալ հոգնել իմաստը: Արտաշես բառից ծագել է շեստվիե բառը:
       Սլավոների` Ս-տառի աջ թևի կողմնակիցների, հետ հանդիպման լեզվաբանական վկայություններ.
 Ստարշիյ մեծ
 Ստար իյ հին     
 Ս տրաշնիյ անճոռնի
 Ս տարանա կողք /սահման/
 Ս տրանա երկիր
 Ս տրադանյա տանջանք
 Ս տրանիցա էջ
 Ս տրաննիյ տարօրինակ
 Ս տրախ վախ
 Ս տրելա նետ,
այլ բառեր`
 Ս տեր եգատ
 Ս տես նյատսյա
 Ս տրաստ
 Ս տեր վա
 Ս վեր ստատ
 /Ա/ որ ուժ /արիական ուժ/  ոռուժիե
 ՈՒժ աս /ուժ ասորիների/   ուժաս:
       Ս վեր ստնիցի  բառը խոսում է այն մասին, որ Սլավոնները լավ գիտեն Ս տառի ծագումնաբանությունը:
       Հետաքրքիր է Եվրոպական անվանումների դիտարկումը Արտաշեսյան շրջանի տեսանկյունից.
       Ս կան դինավ`  Ս-տառի կողմնակիցները փախել են նավով:
      Շ վեդ հայ-սլավոնական ծագում ունեցող բառ է: Արդյո՞ք Շ տառի կողմնակիցները չեն:
       Նոր-վեգ վեգից-ունքից վեր մաս:
       Ինչպես տեսնում ենք, հայերը գծել են քարտեզ և Բալթ  իկ ծովը համեմատել են աչքի հետ, իսկ Սկանդինավյան թերակղզին` ունքի հետ: Մեծ ցրտահարումը պատճառ դարձավ Արանի անկմանը: Հարավային Սլավոները միանալով այլ արիական ազգերի հետ` ավարտեցին շրջանը` վերադառնալով հայրենիք: Բայց Հայաստանն այնպես էր ձևափոխվել այդ ընթացքում, որ վերադարձը վերածվեց Հայաստանի զավթման: Ամատունի բառը նշանակում է` վերադարձավ տուն /Ամա-վերադարձավ` պարսկերեն, տուն-հայերեն/:

Բուն հայկական մայրաքաղաքներ
    Եվ այսպես, առնչվեցինք բուն հայկական հինգ մայրաքաղաքների`
       Իգդիր Նոյի կառուցած մայրաքաղաք,
       Կարս Հայկի կառուցած մայրաքաղաք,
       Արմավիր-Արամ քաջի կառուցած մայրաքաղաք,
       Դվին կառուցողն անհայտ է համարվում,
      Արտաշատ Արտաշես աշխարհակալի կառուցած մայրաքաղաք:
      Արարատյան դաշտավայրում երկար ժամանակ եղել են լճեր և ճահիճներ, երկրի ջերմաստիճանի բարձրացման հետ չորացել են շատ ճահիճներ, այդ պատճառով հայոց արքաները իրենց մայրաքաղաքները կառուցել են Նոյի անցած ճանապարհների վրա` Արաքս /Արայի քույր սիրուն/ գետի ափի երկայնքով: Արտաշատը մոտեցել է փոքր Մասիսին: Այս սարը ժողովրդի կողմից անվանվել է նաև Սիս, օտարներն անվանել են Սիսո, Սիզո:

Հրեաների ծագումնաբանությունը
      Աստվածաշնչից մեզ հայտնի է, որ հրեաները սերում են Նոյի թոռ Արփակսադից: Արփան արևի բազմաթիվ անվանումներից մեկն է հայերենում:
      Ջրհեղեղից հետո, մեծ ամպամածության ժամանակ, մի երեխայի ծննդյան ժամանակ արևն առաջին անգամ ճառագայթեց ամպերի միջից և արևի սուր մի կտոր ելավ:
     Այդ մեծ իրադարձության առթիվ երեխային անվանեցին Արփիակ, իսկ նրանից սերած ժողովրդին` Սրաել / սուր ելավ:
       Հետագայում, Ի-տառի /Ի-վեր/ հասկացողության ժամանակներում, ավելացվեց Ի տառը` Իսրաել, Իսպան, Իրան / ի վեր Արան/: Շ տառը կիրառելով, ունեցան Իշ տառ և այլն:
       Ինչ վերաբերվում է հրեա /հրյա/ հայկական անվանը, ապա այն բացատրվում է այսպես` արևի ճառագայթի անվա-նումն է հուր, որից էլ` հրյա: Դա էլ որոշեց այդ ազգի արևային ծագման մասին ճակատագիրը` ապրելու հարավային տաք երկրում:
    Աբրահամի հայրը, Փառան, որը մտածող էր, աստղապաշտների և արևապաշտների վիճաբանության ժամանակ ասել է` «Մեկ աստված գիշերվա և օրվա», այսինքն հաստատել է մեկ Աստծո գաղափարախոսությունը: «ԵՎ օրվա» բառը  դարձավ Աստծո անվանում և ամեն ազգ այս բառն աղավաղեց` ելնելով արտաբերման իր հարմարությունից:
    Փառան իր տղային անվանեց Աբր-ամ, ավելացնելով աստղապաշտների այբուբենի առաջին Բտառը, /Բագ, Բոգ/:
     Ինչ վերաբերում է Աբրահամի կնոջ` Սառայի անվանը, ապա այն ունի հետևյալ բացատրությունը` հայ կանայք չբեր կանանց անվանում են սառած, սառը կին: Ինչպես հայտնի է` Սառան հղիանալուն պես անվանափոխվեց:
        Ինչպես տեսանք` հայկական լեռնաշխարհից արժեքները տարածվել են աշխարհով մեկ, և մեզ հանդիպում են հայերենին օտար բառեր.
       Ար-ամ և Արամ /մարդ և մարդ/ հայկական լեռնաշխարհի որոշ շրջաններում`
       Արայի փոխարեն` Ադա:
       Արամ, Ադամ, Եվա/րամ/:
         Հրեերեն (եբրայերեն) չգիտեմ, բայց որոշ բառերից տեղյակ եմ` կացին, շուկա, մացա /հաց/, տոռե /գրագիր/, վերջինում արմատը տառն է:
Հույներ
       Արմատը հուն /գետի հուն/ բառն է:
    Հույները ցրտահարության պատճառով Նոյի թոռների կատարած տեղաշարժման ժամանակ մեկնել են արևմուտք և այնտեղ հիմնական քաղաքակրթությունից երկար կտրված մնալով` են ընկել:
    Արանի երկրորդ մեծ ցրտահարումից հետո հույները,       գտնվելով տաք երկրում, օգտվել են շումերական և եգիպտական հարավային աղբյուրներից: Զևսը նույն Զավն է, որը կրել է հակահայկական բնույթ: Անգամ Հունաստանում արգելվել են հայկական ծագում ունեցող փողային և հարվածային /դհոլներ/ գործիքները: Չնայած դրան, հայ պատմիչները զարմանքով և հիացմունքով են վերաբերվել հույների սրընթաց վերելքին, իսկ գիրը /գրագիտությունը/ վերականգնելու համար հայերի կողմից արժանացել են «գրեց» /գրեցին/ որակումին, որից էլ ծագում է այդ երկրի անունը:
   Հետագայում հույները ծանոթանալով հայկական ար-ժեքներին` քրիստոնեության ընդունման ժամանակ, ի տարբերություն հռոմեացիների և այլ ազգերի,  չարհամարհեցին «յոթ պորտի» օրենքը, ճիշտ է, այն ձևափոխեցին «հինգ պորտի» օրենքի:
        Հայկական լեռնաշխարհն է իր աստղերով երկրորդ մարդկության լեզվաբանական /խոսքի/ զարգացման հայրենիքը:
    Աստվածաշնչի վկայությամբ աստղապաշտությունը ավարտվել է բաբելոնյան աշտարակի ավերումով և մարդկանց` ըստ ազգերի բաժանումով: Աշտարակ բառը նշանակում է` նայիր աստղերին /տառերին/: Հետագայում բառի նշանակությունը փոխվել է:
       Ի-վերների, վերեվացիների, վրացիների, պարսիկների և արաբների աստղածագումնաբանությանը կանդրադառնանք հաջորդ անգամ:

Բուն հայկական աստվածաբանության
Արիական աստվածաշունչ կամ գիստերական
     Բանական մարդը բնորոշվում է ամաչկոտությամբ: Այս հասկացողությունը Աստվածային երևույթ է և մարդը պետք է հասկանա /տարբերի / այոն և ոչը, այոն բերում է բարիք , իսկ ոչը` չարիք: Բարի գործերով հոգին զարգացնող մարդու հոգին լուսավորում է, իսկ չար գործերով հոգին զարգացնողի հոգին մթագնում է:
     Աստվածաշնչից մեզ հայտնի է համաշխարհային ջրհե-ղեղից հետո Աստծո պատգամը Նոյին և նրա սերնդին, որը մարդիկ հիշելու են` տեսնելով ծիածանը: Այդ պատգամն է` Աստված աշխարհը այլևս չի ավերելու ջրով:
    Արիական աստվածաշնչում պատգամները շարունակ   վում են: Աստղապաշտությունից մնացել են հետևյալ պատգամները` «Նայելով աստղերին` համրի /հաշվի/, ինչ տեսնում ես / նաև աստղերը /` քոնն են», «Ինչ տրվում է վերևից` կայծակը /կրակը/, անձրևը` օգտագործիր»:
     Արևապաշտությունից մնացել են հետևյալ պատգամնե րը` «Աստծուն չես կարող տեսնել», «Ինչ տրվում է «վար» հողից` վայելիր»:
     Լուսնապաշտությունից մնացել են հետևյալ պատգամները` «Ինչու լուսինը չի ընկնում մեր գլխին» և այլ պարզունակ թվացող հասկացողություններ:

Քրիստոնեություն
    Հիսուս Քրիստոսի ծնունդից քսան տարի առաջ հայոց արքա Տիգրան Մեծը նվաճել էր Հրեաստանը և դարձել Եգիպտոսի հրավիրյալ արքա:
       Հայկական աստվածաբանության պարտությունը /հպարտը/ կայանում էր նրանում, որ հայերի մոտ Աստված-մարդ հարաբերությունը անհատական բնույթի չէր, իսկ հարավայինների մոտ անհատական էր: Հյուսիսականները չէին կարող հրաժարվել իրենց արժեքներից, այդ պատճառով Աստված իր միակ որդուն ուղարկեց Երկիր և ասվեց` «Հիսուս Քրիստոս բոլորի համար և միակ ճշմարիտ ճանապարհ դեպի Աստված»:
     Աստվածամայր Մարիամը /մայր-ամուր/ հղիացել է ապրիլի յոթին: Մինչ մայրության օրը քառասուն օր պաս է պահվում, սա բխում է հին հայկական /յոթ պորտի/ արժեքներից: Այն չի ընդունվում կաթոլիկների կողմից, լրացվել են նաև նոր իմաստներ: Մոռացվել է «խաչ փայտ է» իմաստը: Աղավաղվել է աղոթքների և մարդու կամքի իմաստը, ըստ հայկական տեսակետի` Աստված-մարդ հարաբերությունը առողջ հարաբերություն է, Աստվածապաշտությունը հիվանդություն չէ, իսկ աղոթքը հիստերիա չէ, ինչ կերպ իրենց սերը դեպի Աստված մեզ ուզում են ներկայացնել աղանդավորները և այլ հավատների ներկայացուցիչները:
    Ինչ վերաբերում է մարդու հոգու բուն հայկական մեկնակերպին, ապա աստղապաշտների ժամանակաշրջանում հոգին և մարմինը անբաժան էին: Դրանով է բացատրվում աստղապաշտների ձգտումը դեպի Աստված` ողջ կամ մահացած, բայց մարմնով:
      Մարմնից հոգու անջատվելու գաղափարը ծնվել է արևապաշտության շրջանում:
       Հոգին մահից հետո լուսավորվում է կամ մթագնում:
       Հոգին ապրում է հազար /բյուր/ կամ տասհազար տարի, ինչ վերաբերում է հավերժությանը, ապա հայկական մեկնա-կերպով այն գոյություն չունի, գործածվում է «Ձվի» մտածե-լակերպը /սկիզբ և ավարտ, ավարտ և ակիզբ/:

  Քրիստոնյա արժեքներ
և բուն հայկական մտածելակերպ
      Երկիր առաջին առաքելության ժամանակ Հիսուս Քրիստոսը տառապանքներով քավեց մարդկության բոլոր մեղքերը և քրիստոնյա գաղափարներով բացեց մեր առաջ Աստծո մոտ հոգով գնալու ճանապարհը:
        Քրիստոնյա ամենամեծ տոնը Քրիստոսի հարություն առնելը և հոգով ու մարմնով ողջ Աստծո մոտ վերադառնալն է: Եվ մենք ամբողջ հոգով սպասում ենք Աստծո որդու վերա-դարձին: Պատմական հայտնի իրադարձությունները հայերին թույլ չտվեցին մասնակցելու Տիեզերական ժողովին, այդ պատճառով հռոմեացիները և հույները չեն կարող բացատրել Քրիստոսի երկրորդ առաքելության իմաստը:
     Դիմենք բուն հայկական գաղափարախոսությանը: Ըստ «Ձվի» տեսակետի` մեր մոլորակը տրվել է մեզ ժամանակավոր, մինչ Երկրի սպառումը և մարդկանց գերզարգացումը, մինչ նրանց վերածվելը երկրային էակից երկնայինի, աստղայինի /հիշեք Արծվագորգը/:
      Բուն Աստվածային արժեքներով մարդը ձգտելու է Աստծուն, թե հոգով, թե մարմնով /ողջ/:
        Քրիստոսն իր տառապանքներով քավեց մարդկանց մեղքերը և մարդկանց ցույց տվեց, որ ապագայի գերմարդը աստղերով /տիեզերանավերով/, հոգով ու մարմնով կարող է մոտ գնալ Աստծուն: Աստծո որդին հարություն առնելով և Աստծո մոտ գնալով ողջ, մեզ հույս է տվել Աստծո մոտ ողջ գնալու ճանապարհի գոյության հնարավորության վերաբերյալ:
    Աստղապաշտության ժամանակներում Մհերները /մեր-հերերը/ «Հաղթող հյուսիս» տեսությամբ աստղերով /տիեզերանավերով/ մեզ ցույց են տվել ուղին դեպի Աստված:
   Աստղապաշտությունը ունի երկու ուղի` հյուսիսային     /կամ հայկական/ և հարավային /կամ արաբական/: Եթե երկու ուղիներն էլ արժանանան բաբելոնյան աշտարակի ճակատագրին, այդ ժամանակ կգա Հիսուս /հյուս, հյուսիս / Քրիստոսի երկրորդ առաքելության պահը, որը ցույց կտա աստղային ճիշտ ուղին. ասված է` «Քրիստոս գալու է այն ժամանակ, երբ որ պետք է»:
Նկար աջ ձեռքի
     «Աստծո աջ ձեռք»-ի մատների շարժումն այնպիսին է` բութ մատն իջնում է դեպի երրորդ մատը/ մատնեմատը/, մատնեմատն իր հերթին ձգվում է դեպի բութ մատը` կազմելով «Ձու», ըստ հայկական տեսակետի` «արծվի ձու»:
      Կարող է հարց առաջանալ` իսկ ինչու՞ բութը և մատնեմատը: Պատասխանը հետևյալն է` միայն բութն ու մատնեմատն են մինյանց հետ միացման պահին ստանում ձվաձև տեսք:
       Ասվածը վերածենք ֆիզիկական հասկացողությունների:
       Մեծ տիեզերական պայթյունից առաջացած նոր համաստեղությունների համակարգը ստանալով Հայկական շարժման ուժ` հին համակարգի մեջ շփման ուժի հետևանքով ստանում է ձվաձև կամ էլիպսաձև  տեսք:
         Տառերի ավերածությունից հայտնի են հայկական շարժման հետևանքով տիեզերքի աստղային կառույցի փոփոխման վերաբերյալ հայկական լեզվավկայությունները:
      Այս է հաղթող հայկական գաղափարների իմաստը, որի հետ ոչ ամբողջականորեն ծանոթացաք դուք:

Բառամշակումներ
Ինչու՞ հա վատ
     Աստված-մարդ բարդ հարաբերությունը, որի հետ կծանոթանաք իմ հետագա գրքերում, ասում է` եղիր աստվածապաշտ:
      Մարդ կարող է լինել աստվածապաշտ կամ կարող է Աստծո գործերը չպաշտել:
      Բուն հայկական աստվածապաշտության գաղափարնե րի պարտությունից /հպարտից/ հետո ազգերի մոտ տիրեց քաոս, տեղ գտած կեղծ ու անհիմն աստվածաբանությունը մարդկանց բերեց աթեիզմի գաղափարներին, որը թափանցեց նաև Հայաստան: Հայ մարդը, որը կարող էր Աստծո գործողությունների հետ վեճի բռնվել նարեկյան ձևով, պաշտել կամ չպաշտել, բայց կասկածանքի տակ չէր դնում Աստծո լինել կամ չլինելը:  «Հա-վատ» բան է, ասում էին մարդիկ, այսինքն վատ գաղափարներ են: «Հա վատ» բառը թողնվեց գործածության մեջ նոր, օտար իմաստով:

   Նոր տառեր
    Մեսրոպ Մաշտոցը հայտնաբերեց հայերենի 36 տառ, միջնադարում հայ եկեղեցականների կողմից ավելացվել են ևս երեքը` Օ, և, Ֆ տառերը:
      Հայ ժողովուրդը նոր բառաստեղծման պահը բաց չթող եց: Քանզի Օ-տառը հաստատուն բառ է, ապա Ռ-ն մեղմացնելով Ր-ի` հայոց լեզուն հարստացվեց Օ-տառ բառով:
       Ֆ տառի հետ կապված պատմությունը ինձ պատմել է անգրագետ տատս: Նրա ժամանակներում հայ հյուրընկալ գյուղերում տնից տուն էին թափառում ազգությամբ ֆրանսիացի կաթոլիկներ, լավակամեցության պատրվակի տակ հայերին նենգորեն փորձում էին դավանափոխ անել: Որոշ գյուղերում դա նրանց հաջողվեց, հավատը անվանվեց բերողների անվամբ` Ֆռանկ, նկատի ունենալով այն, որ հավատ բերողներն իրենց գործողություններով ֆռացնում էին մարդկանց:
       Այս տառը աստղային ծագում չունի, այլ արտահայտում է տվյալ ժամանակաշրջանը, պատկերը` հայկական սյան վրա օձ հիշեցնող պտույտը: Ֆ-տառի պատմությունը հայերը պետք է չմոռանան և պիտի լինեն աչալուրջ: Քանզի մեզ մոլորեցնել ցանկացողները մեր ժամանակավոր պատմական անհաջողությունները տեսնում են մեր հայկական արժեքների մեջ:
      Հայ կաթոլիկները այն հարցին, թե կաթոլիկներն ընդհանրապես  «յոթ պորտը» չեն հասկանում, պատասխանում են.
       Մենք ոչ թե «յոթը պորտ» ենք պահում, այլ ութը, և հարևանի աղջկան նայում ենք որպես քրոջ:
      Ինչպես տեսանք, հայերը իրենց դարավոր մաքրությունը` «յոթ պորտ»-ի արժեքը, ոչ միայն պահում են, այլ նաև զարգացնում:
    Տառապանք
     Տվյալ դեպքում «տառը» նշանակում է քաղաքակրթություն, պանը` պահապան, ք-ն` քրիստոնյա, այսինքն` նշանակում է բուն քրիստոնյա արժեքների պահապան:
       Ելնելով պատմական անարդարություններից` հայը տառապանք բառի հասկացողությունը փոխել է և այն արտա-հայտում է ներկա վիճակ, կացություն:

Սեպարատիստ
      Բառը համարվում է օտար, այն թարգմանվում է` անջատողական:
    Հայ քարագործ վարպետները դարերով մեծ քարեր և   փայտ կիսելու, անջատելու համար սեպ են օգտագործում, և պրոցեսը արագացնելու համար առատ սեպ են շարում /լի, առատ, շատ բառերի իմաստն է ունեցել հետո/:
    Այսպիսով` սեպ առատ-ը բուն հայկական արմատներ ունի:
Գիստերական «վար» մտածելակերպի խորհուրդ
       Քանզի այսօրվա հայ մարդիկ և եկեղեցին սեքսը անվանում է շնություն, ներկայացնենք հին մի խորհուրդ:
       Մի էգ շուն կապվում է մի որձ շան հետ: Այդ որձը հետագայում սատկում է: Ավելի քան հինգ տարի անց նույն էգ շունը կապվում է մեկ այլ որձ շան հետ: Շան ձագերի մեջ ծնվում է տարիներ առաջ սատկած շան նման ձագ:

     Ինչպես գոմը վերածել ախոռի
     Խորը ուղղահայաց փոսն է, անդունդը, իսկ խոռը` հորիզոնական: Եթե մարդը գտնվում է ձորում, կիրճում, որտեղ ձայնն արձագանքվում է, ասում են` գտնվում է խոռը ձորում:
      Գոմը միայն կովի համար է: Եթե տերը այնտեղ կապում    է ձիուն, էշին /գրական լեզվով` ավանակին, գրաբարով` մոխրատոտիկին/, շանը և այլ կենդանիների, ու էշը զռում է, ձին` խրխնջում, ոչխարը` բառաչում, ապա գոմը վերածվում  է անասնախոռի` ա-խոռի:
       Դպրոցական ցանկացած դասամիջոցի, մարդկային բազմության մեջ, երբ ձայները լսվում են, բայց բառերը չեն հասկացվում, աղմուկ է ու աղաղակ, այսինքն` ժողովրդական խոռ  է, Ժ խոռ:

Արտուշ Մամաջանյան

Հատվածներ
«Հայկական հարց: Ճշմարտության պահը» անտիպ աշխատությունից

     2002թ. փետրվարի սկզբին, պաշտոնական այցով Հայաստան ժամանեց Իսրայելի արտակարգ և լիազոր դեսպան տիկին Ռիվկա Կոհենը, որին ուղեկցում էր դեսպանության երկրորդ քարտուղար՝ Հարրի Կլեյմանը: Հիշեցնենք, որ անդրկովկասյան երեք հանրապետությունները ունեն մեկ դեսպան, որի նստավայրը գտնվում է Թբիլիսիում: Հարկ է նշել, որ եթե մի դեսպան իրարից բավականին տարբեր ու շատ հարցերում իրարամերժ հարաբերություններով պետություններում՝ ինչպիսիք են Հայաստանը, Վրաստանը և այսպես կոչված Ադրբեջանը, կարողանում է աշխատել, ապա անկասկած, ունի հատուկ ու բարձր պրոֆեսիոնալիզմ: Այցի ընթացքում և ԱԳ նախարար Վարդան Օսկանյանի հետ վարած բանակցությունների ժամանակ Ռիվկա Կոհենը թույլ տվեց  չափազանց վիրավորական արտահայտություններ՝ Հայ ազգի և Հայկական պետության հասցեին (առավել ևս, որ այդ վիրավորանքները հնչեցրեց դիվանագիտական կորպուսի ներկայացուցիչը): Հայտարարություն անելով այսպես կոչված Հոլոքոստի բացառիկության վերաբերյալ, նշելով նաև, որ Հոլոքոստի հետ «աշխարհի արարումից ի վեր» համեմատելու ոչինչ չկա, այս տարեց գռեհիկ ջհուդը Հայ ազգի 1915-1923թթ. ցեղասպանությունը բնորոշեց որպես հասարակ ողբերգություն, որոնք տեղի են ունենում այստեղ կամ այնտեղ և իրենցից սարսափելի ոչինչ չեն ներկայացնում: Անհրաժեշտ է նշել, որ սա առաջին դեպքը չէ նմանատիպ անկեղծացման՝ բարձրաստիճան հրեա պաշտոնյաների և դիվանագետների կողմից, ովքեր խիստ վիրավորում են մեր ազգի ազգային արժանապատվությունը և պատմական հիշողությունը:
     Նման բնույթի նողկալի դեմարշին (դիվանագիտական ելույթ), սանձարձակ խուլիգանի կողմից, մեր պետության քաղաքական ղեկավարությունը պետք է որ անհապաղ ու համարժեք պատասխան տար: Ռիվկա Կոհենին և Հարրի Կլեյմանին պիտի անմիջապես հայտարարվեր «անցանկալի անձ» կարգավիճակ, և նրանք ցուցադրաբար պիտի դուրս վռնդվեին մեր պետությունից ու նրանց արգելվեր երբևիցե մուտք գործել Հայաստանի տարածք: Պետք է հետևեր նաև բողոքի նոտա՝ Իսրայելի ԱԳՆ-ին, որ նման դեպքի կրկնության դեպքում Իսրայելի հետ դիվանագիտական հարաբերությունները կնդհատվեն, իսկ հետագայում ընդհանրապես կխզվեն: Սա դեռ ամբողջը չէ: Հետագայում մենք ականատեսն ենք դառնում դեսպանի փաստացի միջամտությանը մեր երկրի ներքին գործերի մեջ, որը մեզ համար մեղմ ասած վրդովվեցուցիչ է:
      Ռիվկա Կոհենի պատմելով, ԱԳ նախարար Վարդան Օս կանյանի հետ մասնավոր զրույցի ընթացքում վերջինս զեկուցել է իրեն Հայաստանի և Իրանի հարաբերությունների մասին և խոստովանել է, որ այդ հարաբերությունները ոչ մի առումով չեն տարածվում անվտանգության ոլորտի վրա, այլ՝ ուղղակի սահմանափակվում են առևտրական ու տնտեսական հարաբերություններով: Կոնկրետ տվյալ դեպքում պաշտոնական Երևանի դիրքորոշումը պետք է լիներ խիստ վճռական կամ Վարդան Օսկանյանը այդ հարցում հնչեցնում է ԱԳՆ-ի ռազմավարությունը, կամ հեռացվում է զբաղեցրած պաշտոնից: Սակայն ինչպես մենք տեսանք, ոչ մի նման բան տեղի չունեցավ պաշտոնական Երևանը պահպանեց նեղացած ծառային բնորոշ լռություն:
       Ճիշտ է մամուլում երևաց լրագրող և պատմական գիտությունների թեկնածու Գևորգ Յազըճյանի բաց նամակը՝ ուղղված հասարակությանը, որում նա պահանջել էր համապատասխան վերաբերմունք մեր քաղաքական ղեկավարությունից: Զայրացած էր նաև Սփյուռքը: «Կալիֆորնիայի կուրիեր» ամսագրի հրատարակիչ Հարութ Սասունյանը բավականին կոշտ արձագանքեց Ռիվկա Կոհենի թունավոր բարբաջանքներին: Իսկ բոլոր քաղաքական կազմակերպություններից և կուսակցություններից միայն Հայ Արիական Միաբանությունն արեց խիստ դատապարտող հայտարարություն:
        Այո, մեր իշխանությունները ոչ մի ձևով չարձագանքեցին հայրենասերների բարձրացրած ձայնին, քանզի ծառան տիրոջ վրա չի հաչում, առավել ևս չի կծում (նա հիմնականում լիզում է տիրոջ ձեռքերը)… Բայց նաև չարձագանքեց հասարակությունը և մտավորականությունը: Եվ չարձագանքեց այսպես կոչված այսօրվա նոր մտավորականությունը, և շատ պարզ պատճառով, որն է՝ իր բնական տգիտությունը:
      Իմ գրքի առաջին մասում ես մանրամասն գրել եմ այս   պես կոչված ջհուդա-հրեական Հոլոքոստի մասին («Հայկական հարց: Մենք և Ռուսաստանը» մաս առաջին, էջ 69), և այստեղ չեմ ուզում նորից կրկնվել, կասեմ միայն, որ մի կողմից այսպես կոչված Հոլոքոստը՝ դա ջհուդների (հրեաների) հիվանդ երևակայության արդյունք է, մյուս կողմից՝ 20-րդ դարի հրեական խոշորագույն խաբեբայությունը, որը գերմանական ազգի վրա նստեց մոտ 400 միլիարդ դոլլար:
        Ավարտելով հրեական դեսպանի վիրավորական բարբաջանքների թեման նշեմ, որ Ռիվկա Կոհենն ու մնացած բոլոր իսրայելական դիվանագետներն ու պաշտոնատար անձինք ունեն բոլոր հիմքերը լռության մատնելու հայ ազգի ցեղասպանության թեման, որովհետև այն մտածվել ու իրականացվել է ջհուդների մի խմբի կողմից (մի քանի հարյուր հոգի): Որը արտոնված էր սիոնական և ջհուդա-մասոնական կենտրոնների կողմից, որոնք ընդունել էին մուսուլմանություն և թուրքական անուն ազգանուն (1904-1905թթ. Սալոնիկում), և չիմանալ սա պարզապես ամոթ է…

 Բորիս Տեր-Մեդնիկյան
իրավաբան, բանասեր,
ազատամարտի վետերան

ՄՏՈՐՈՒՄՆԵՐ ԱՊԱԳԱՅԻ ՄԱՍԻՆ
Ներկայացված աշխատանքից սպասվելիք արդյունքները և հեռանկարները /արդիականությունը/

        20-րդ դարի վերջերին և 21-րդ դարի սկզբներին սեփական պատմության ու մշակույթի հանդեպ նոր հետաքրքրություն է նկատվում մարդկանց մոտ: Յուրաքանչյուր ժողովուրդ նորից ուսումնասիրում, արժեքավորում է իր պատմությունն ու մշակույթը, և փորձում պարզել՝ ովքե՞ր են իրենք, ովքե՞ր են իրենց նախնիները, ի՞նչ տեղ ու դեր ունեն իրենք համաշխարհային քաղաքակրթության ստեղծման մեջ, ու՞ր են հասնում իրենց արմատները և այլն:
        Հայ ժողովուրդը, հազարամյակներ շարունակ գոյատևել ու արարել է իր բնօրրանում՝ Հայկական լեռնաշխարհում: Պատմական այդ երկար ժամանակահատվածում հայ ժողովրդին հաջողվել է պահպանել իր ինքնուրույնությունն ու ինքնատիպությունը, իր ազգային դիմագիծը, էությունն ու ոգին: Հայ ժողովրդի՝ հայ /Հայա աստվածուհի/ արմեն, /Արարիչ Ար Աստված/ և երկրի՝ Հարք /հայրերի, աստվածների երկիր/, Արարատ /արարելու տեղ, վայր/ անունները /նաև այլ փաստեր/ ևս մեկ անգամ վկայում են Աստվածաշնչի այն ճշմարտացիությունը, որն է՝ Հայաստանը արարչագործության, երկրային դրախտի, իմաստնության ու կենաց ծառի, ինչպես նաև մարդկության վերածննդի երկիրն է, ուր Նոյի սերունդը փրկվեց ջրհեղեղից, բազմացավ ու սփռվեց աշխարհում:
    Մարդկությունը, հատկապես հնդեվրոպական (արիա  կան «Հայ-Արիներ») լեզվաընտանիքին պատկանող ժողովուրդները, ծանոթանալով հայ ժողովրդի պատմությանը /նաև մշակույթին/, որից սկիզբ են առնում նաև հնդեվրոպացիների նախնիների՝ արիական ցեղերի պատմությունն ու մշակույթը, անկասկած նոր հայացքով և ուշադրությամբ կնայի Առաջավոր Ասիայի այն մասին, որը հայտնի է Հայաստան ու Հայկական լեռնաշխարհ անուններով: Հայաստանն իր արժանի տեղը կզբաղեցնի հնագույն ժողովուրդների /որոնց մեծ մասն անհետացել է/ շարքում, իսկ հայ մարդը՝ որտեղ էլ որ լինի, Հայաստանում, թե սփյուռքում, ինքն իրեն շատ ավելի ուժեղ ու հպարտ կզգա՝ որպես հայ ոգու, հայոց հնագույն պատմության ու մշակույթի կրող: Հայոց պատմությունը /նաև մշակույթը/ կարելի է օգտագործել նաև որպես յուրատեսակ «զենք», այցեքարտ ու բանալի, որը կարող է շատ դռներ բացել ու բարյացակամ վերաբերմունք ապահովել հայոց հանդեպ: Այդ այցեքարտը կամ յուրատեսակ «զենքը» կարող են օգնել հայ դիվանագետներին արտաքին քաղաքականության մեջ տարվող իրենց դժվարին աշխատանքներում: Հնդեվրոպական ժողովուրդներն իրենց հայացքը վերջապես կարող են դարձնել դեպի Հայաստան, երբ իրենք իրենց համար պարզեն, որ այստեղ են իրենց արմատները, իրենց հնագույն պատմության ու մշակույթի ակունքները, և որ Հայաստանը նաև իրենց հնագույն հայրենիքն է՝ նախնիների բնօրրանը, երկիրը, հողը: Իսկ որ նախնիների երկիրը, հողն ու արմատները շատ կարևոր են յուրաքանչյուր ժողովրդի ու անհատի համար, դատարկ խոսքեր չեն: Հիշենք ամերիկացիների ու անգլիացիների համարյա միշտ միասին հանդես գալու քաղաքականությունը, սլավոնական ժողովուրդների բարեկամական հարաբերությունները, թուրքական ժողովուրդների համերաշխությունը և այլն: Ավելորդ չէ հիշել Թուրքիայի նախկին վարչապետ Թուրգուտ Օզալի մի հայտարարությունը՝ արված 1990-ական թվականների սկզբներին Թուրքմենիայում: Օդանավից իջնելով նա հայտարարեց. «Ես ուրախ եմ, որ ոտք եմ դնում իմ նախնիների հողին»: Եվ սա այն դեպքում, երբ թուրքերը փորձում են ամբողջ աշխարհին ապացուցել, որ իրենք Փոքր Ասիայի հնագույն բնակիչներն են և որ այդ տարածքը իրենց հայրենիքն է: Հողի, երկրի /նաև նախնիների երկրի/ արմատների ուժը շատ մեծ է, այնքան, որ չի գործում ՈՒնիստոն Չերչիլի. «չկան հավերժական բարեկամներ և հավերժական թշնամիներ քաղաքականության մեջ» ասույթի ուժ ստացած արտահայտությունը: Այս մտորումը բարի ցանկություն կամ առասպել չէ: Ապագան անպայման ցույց կտա հարցին այսպես մոտենալու ճշմարտացիությունը: Հնդեվրոպական (արիական) ժողովուրդներին պետք տալ իրենց նախնիների երկրի ու հողի ուժը:
      Չպետք է թույլ տալ, որ իրենց նախնիների հողն ու այն տեղ մնացած ցեղակիցների մասին հիշողությունները մոռացվեն: Դաժան իրողություն է, որ առանց հնդեվրոպացի գերմանացիների, անգլիացիների և այլոց, թուրքերը չէին համարձակվի ցեղասպանություն իրականացնել Հայաստանում: Հիշենք, որ Գերմանիայի կայսր Վիլհելմ ll-ը խորհուրդ էր տալիս արյունարբու սուլթան Աբդուլ Համիդին «չտատանվել ձեռնարկված գործողությունների մեջ, ցույց տալ հպատակներին, որ իր կամքը նրանց համար Աստծո կամքն է»: Անգլիացիներն ի պատասխան հայերի օգնության խնդրանքի՝ հայտարարում են, որ իրենց նավերը չեն կարող բարձրանալ Տավրոսի լեռները: Իսկ ռուսները հայտարարում էին, որ Հայաստանն իրենց պետք է առանց հայերի: Ստեղծված պայմաններում ապավինելով բազում հազարամյակներ ամբարած իր գենետիկական հիշողությանը (նաև հոգևոր ու նյութական մշակութային արժեքներին), մայրը (մայր ժողովուրդը) պետք է ու կարող է փնտրել, գտնել ու իր շուրջ հավաքել հազարամյակներ շարունակ աշխարհում սփռված իր զավակներին: Սպասվելիք արդյունքները շատ արագ իրենց ըզգացնել կտան հոգևոր ու նյութական մշակույթների և գաղափարների նոր արժեքավորման ժամանակաշրջան ապրող մեր ժողովրդի կյանքում:

Անժելա Տերյան՝ պատմաբան

ՀԱՄԱԿԱՐԳՎԱԾ ԴԱՎԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆ
հատվածներ

      Նախ, ի՞նչ ուժի մասին է խոսքը և արդյո՞ք չափազանցված չեն նրա հնարավորությունների մասին տարածված ու տարածվող լուրերը:
       Միմյանց լրացնող ու հաստատող տարբեր աղբյուրներից մեզ հասած վկայություններն ու առօրյա գործընթացները ցույց են տալիս, որ ավելի քան երկու հազարամյակ շարունակ գործում է մարդկային ցեղի թշնամի, իրենց կրոնին միահյուսված հստակ ծրագիր և ոհմակային բարձր կազմակերպություն ունեցող մի համակարգ: Վերջինս ձևավորվել է նույն էթնոսի առանձին ընտանիքների միավորման և, արդեն հարյուրամյակներ առաջ, դարձել է համաշխարհային քաղաքական մի յուրօրինակ մաֆիա: Այժմ նա արդեն տիրացել է համաշխարհային կապիտալի, բնական ռեսուրսների, նյութատեխնիկական և այլ հարստությունների զգալի զանգվածի և հանդիսանում է աշխարհի գրեթե բոլոր երկրների պարտատերը: Այդ ուժը ներկայացնող էթնոսը, ելնելով իր մշակութային, գլխավորապես՝ կրոնական ավանդույթներից, իրենից դուրս բոլոր ազգերին համարում է ուղղակի՝ կենսազանգված և ապրելուն անարժան:
      Համաշխարհային ֆինանսների և նյութական կարողությունների ահռելի զանգվածը փոքրաթիվ մարդկանց պատկանելու փաստը արդեն անվիճելի է: Օրինակ, ՄԱԿ-ի 1996 թվականի «Զարգացման ծրագիր» զեկույցի տվյալներով՝ 358 միլիարդատեր կլանային ընտանիքների եկամուտը դոլարային հաշվարկով գերազանցում է երկրագնդի բնակչության 45 տոկոսի եկամուտներին: 1909 թվականին, հավանաբար, այդ ընտանիքներին է նկատի ունեցել Վալտեր Ռատենաուն՝ ասելով, թե միմիանց ճանաչող 300 ընտանիք կանխորոշում են եվրոպական տնտեսության ճակատագիրը և հենց իրենցից էլ ժառանգորդներ են ընտրում: Կամ թե՝ Հենրի Ֆորդը, որը 1925 թվականին գրել է, թե հսկողության տակ վերցրեք սեփական շահի համար պատերազմներ ստեղծող 50 առավել հարուստ ֆինանսիստ հրեաների և պատերազմները կվերանան:
     Օգտվելով այդ թյուրիմացությունից, նրանք աշխարհի երկրներին միջազգային կազմակերպությունների միջոցով բացահայտորեն թելադրում են այնպիսի դրույթներ ու չափանիշներ, որոնք հակասում են ինչպես ազգային պետությունների, այնպես էլ համայն մարդկության ներկա և ապագա շահերին: Օրինակ, ո՞ւմ շահերից են բխում ազգային պետությունների դերի թուլացմամբ, մահապատժի վերացմամբ, ինչպես նաև միասեռականության, թմրամոլության, պոռնկության, վտանգավոր աղանդների փաստացի խրախուսման պարտադրանքը, կամ թե՝ վարկային քաղաքականությամբ իրականացվող ակնհայտ մահարշավը:
         Այդ ուժը, իր զազրելի նպատակին հասնելու ճանապարհին հետևողականորեն քայքայում ու ոչնչացնում է մարդու կյանքն ապահովող բոլոր համակարգերն ու հենարանները: «Համաշխարհային Նոր կարգեր», «Միասնական Եկեղեցի» և այլ կասկածելի ու ոչինչ չասող գաղափարների քողի տակ փաստորեն իրականացվում է ազգային պետությունների, ընտանիքի, ազգային լեզուների, կրոնների, մշակույթների, գիտության, կրթության, ազգային ինքնագիտակցության, ազգային արժանապատվության և ազգային ոգու ոչնչացում: Գլխավորապես թիրախ ընտրված երկրներում բացահայտորեն կասեցվում է գիտության, արդյունաբերության, գյուղատնտեսության զարգացումը, մարդու բարեկեցությանն ուղղված գիտատեխնիկական նորույթների ներդրումը, խորացվում է բնական համակարգերի ավերումը:
      Մի խոսքով, պայմաններ են ստեղծվում աղքատության   ու սովի խորացման, բնակչության թվի նվազեցման և դրանց անշրջելիության համար: Միաժամանակ «գթասրտորեն» խոշորածավալ ֆինանսներ են տրամադրվում աղքատության, սովի, անապատացման, թմրամոլության և այլ վտանգավոր երևույթների դեմ իբրև թե պայքարի համար, երբ, ինչպես դժվար չէ նկատելը, նշված աղետալի գործընթացները «եռուն» պահելու համար անհրաժեշտ ֆինանսները նույն աղբյուրից են հոսում:
      Վերջերս, մոտ երկու ամիս առաջ, փաստաթուղթ փնտ  րելիս, թղթակույտում ուշադրությունս գրավեց ուղիղ 20 տարի առաջ «Աստվածաշնչից» դուրս գրված հետևյալ տողերը. «21. Ինքնիրմէ  մեռածը բնավ մի ուտեք: Զանիկա քու դռներդ եղող պանդուխտին տուր որպէս զի ուտէ, կամ օտարազգիի մը ծախէ. քանզի դուն քու Տէր Աստծոյդ սուրբ ժողովուրդն ես»: (Երկրորդ օրինաց, գլ. 14):
      Ինչպե՞ս թե՝ անմաքուր ու վտանգավոր, սեփական օգտագործման համար արգելված սնունդը կարելի է վաճառել օտար ազգերին և քրեորեն հետապնդվող այդ չարագործությունը ներկայացնել որպես Աստծո պատգամ, Աստծո շնչից բխած ու մնալ անպատի՞ժ: Անհասականալի է…
       Այստեղ ինձ համար առկա է նաև ուշագրավ մեկ այլ նորույթ: Պարզվում է, Արարիչն, իբրև թե նույնպես ունի իր եզակի սրբությունը, որը ոչ այլ ինչ է, քան աշխարհի բոլոր ժողովուրդներին ոչնչացնելու մոլուցքով տարված մի էթնոս:
       «16. և դուն պիտի սպառես այն բոլոր ազգերը, որոնք քու Տէր Աստուածդ քու ձեռքդ պիտի տայ: Քու աչքդ անոնց պէտք չէ խնայէ…22. զանոնք պէտք չէ մեկէն հատցնես, որպէս զի դաշտին գազանները չշատնան…24. Անոնց անունները երկնքի տակէն ոչնչացուր…»: (Երկրորդ օրինաց, գլ. 7):
      «10. Օտարներու որդիները քու պարիսպներդ պիտի շինեն: ՈՒ անոնց թագավորները քեզի ծառայություն պիտի ընեն… 11. Քու դռներդ միշտ բաց պիտի ըլլան, Ցորեկ ու գիշեր պիտի չգոցուին: Որպեսզի կրեն ազգերուն ստացուածքը: 12. Քանզի այն ազգն ու թագավորությունը որ քեզի չեն ծառայեր՝ պիտի կորսուին ու բոլորովին պիտի կործանին: 14. Քեզի նեղություն տուողներուն տղաքները ծռելով քեզի պիտի գան: Բոլոր քեզ անարգողները քու ոտքերուդ գարշապարներուն երկրպագություն պիտի ընեն: Քեզ Տերոջը քաղաքը, Իսրայէլի Սուրբին Սիօնը պիտի անուանեն: 15…Քեզ յավիտենական փառք ու ազգէ ազգ տևող ուրախություն պիտի ընեմ: 16. Ազգերուն կաթը պիտի ծծես, Թագավորներուն ստինքը պիտի ծծես»: (Մարգարէություն Եսայեայ, գլ. 60):
        «25. Այսօր քու անունիդ վախն ու սոսկումը բոլոր երկնքի տակ եղող ազգերուն վրայ պիտի դնեմ, այնպէս որ քու համբավդ լսողները քու երեսէդ պիտի դողան ու տագնապին»: (Երկրորդ օրինաց, գլ. 2):
       «10. Երբ քու Տէր Աստուածդ քեզ տանի այն երկիրը, որուն համար քու  հայրերուդ երդում ըրավ, որ քեզի մեծ ու գեղեցիկ քաղաքներ տայ, որոնք դուն շինած չես 11. Եվ ամէն տեսակ բարիքներով լցված տուներ՝ որոնք դուն լեցուցած չես ու փորուած ջրհորներ՝ որոնք դուն փորած չես այգիներ ու ձիթենիներ՝ որոնք դուն տնկած չես»: (Երկրորդ օրինաց, գլ. 6):
     «2. ՈՒ երբ քու Տէր Աստուածդ զանոնք (ազգեր. ծ.հ.)     քու ձեռքդ տայ, զանոնք զարկ ու բոլորովին կորսեցուր. անոնց հետ ուխտ մի ըներ ու անոնց մի ողորմիր. 3. Ոչ ալ անոնց հետ խնամություն ըրէ. քու աղջիկդ անոր տղուն մի տար ու անոր աղջիկը քու տղուդ մի առներ» (Երկրորդ օրինաց, գլ. 7):
     «24. Ահա այս ժողովուրդը մատակ առյուծի պէս պիտի    ելլէ ու առյուծի պէս պիտի բարձրանայ ու պիտի չպառկի մինչև որ որսը չուտէ ու սպաննուածներուն արյունը չխմէ»  (Թուոց, գլ. 23):
    Ինչպես տեսնում ենք, բերված «աստվածային պատգամները» աստվածային բնույթի՝ բարության և արդարության հետ, ոչ միայն որևէ կապ չունեն, այլև, պարզապես, դիվային նպատակներ ունեցողների անողոք և անգութ հրամաններ ու կարգադրություններ են: Զարմանալու առիթ չկա: Հենց այսօր, նույն «աստծո»՝ Եհովայի վկաներ կոչվածները շարունակում են տարածել բարոյականության ու բանականության շրջանակներից դուրս գտնվող այդ նույն ավերիչ գաղափարները: Կամ քրիստոնեություն դավանողը, որն իր իղձերն ու հավատքը ամբողջովին կապում է այդ կրոնի հետ, արդյո՞ք անհրաժեշտ կհամարի կամ հնարավորություն ունի վերլուծել, ըմբռնել ու մեկնաբանել Աստվածաշնչում խորամանկորեն միահյուսված, օրինակ, Հոր և Որդու գաղափարական հակասությունները: Այստեղ հակասություն բառն օգտագործելը շատ մեղմ է, քանզի նույն Աստվածաշնչում, հայր Աստվածը, հրեաներին համարում է իր սուրբ ժողովուրդը, իսկ Որդին Քրիստոսը, նրանց որակում է որպես դև և դևի ծնունդ. «44. Դուք ձեր հօրմէն Սատանայէն էք ու ձեր հօրը բաղձանքը կուզէք ընել: Անիկա սկիզբէն մարդասպան էր և ճշմարտութեան մէջ չկեցավ, վասն զի անոր ներսիդին ճշմարտություն չկայ: Երբ անիկա ստութիվն խօսի, բուն իրեններէն կը խօսի, քանզի անիկա ստախօս է և անոր հայրը»: (Ավետարան ըստ Յովհաննու, գլ. 8): «41. Մենք պոռնկութենէ չենք ծնած (ասում են հրեաները. ծ. հ.), մենք մէկ Հայր ունինք, որ է Աստուած»: 42. Յիսուս ըսավ անոնց. «Եթէ Աստուած ձեր Հայրը ըլլար, պիտի սիրէիք զիս. վասն զի ես Աստուծմէ ելայ ու եկայ, հապա անիկա զիս ղրկեց» (Ավետարան ըստ Յովհաննու, գլ. 8):
      Ինչպես տեսնում ենք, Հայր Աստված և Որդի Աստված սրբությունը որևէ կապ չունի հրեական կուռքի, առասպելական արյունարբու դևի Եհովայի հետ: Եվ չնայած այն բանին, որ Քրիստոսը Եհովային համարում է մարդասպան սատանա, ստախոս և ստախոսության ակունք, բայց ցավալի փաստ է, որ ապակողմնորոշիչ տեղեկությունների միջոցով շատերին համոզել են, որ Քրիստոսն իբրև թե, Եհովայի որդին է, ինչը սրբապղծություն լինելով հանդերձ՝ մեծապես նպաստում է նաև դավադիր ուժի ավերիչ գործունեության հիմնավորմանն ու ծավալմանը: Իսկ եթե խնդրի մեջ խորամուխ չլինենք և հավատանք հրեական գաղափարախոսությանը՝ կստացվի, որ իբր Հայրն ու Որդին միմյանց գաղափարական թշնամիներ են:
      Անըմբռնելի է. ե՞րբ, ի՞նչ տրամաբանությամբ, ո՞ւմ ձեռ  քով նույն կազմի մեջ դրվեցին Հին և Նոր Կտակարանները:
      Ինչպես տեսնում ենք, այժմ համաշխարհային զարգացումներում վճռորոշ դեր են կատարում միայն մի քանի միջազգային կազմակերպությունների (Միավորված ազգերի կազմակերպություն, Եվրոխորհուրդ և Եվրամիություն, Համաշխարհային բանկ, Միջազգային արժույթի հիմնադրամ, Առևտրի համաշխարհային կազմակերպություն): Շատերիս թվում է, թե այդ կազմակերպությունները միմյանց նկատմամբ հակասություններ ու գաղափարական տարաձայնություններ, ունեն, ինչն իբրև թե հնարավորություն է ստեղծում մարդկության համար համեմատաբար հավասարակշռված առաջընթացի: Սակայն կյանքը ցույց է տալիս, որ այդ կազմակերպությունների վարած քաղաքականությունը ընդհանրական է և դժվար չէ կռահել, որ նրանք ղեկավարվում են նույն ուժի կողմից, հավանաբար, այն ուժի, որը հայտնի է սիոնիզմ անվամբ և որի չարամիտ նպատակներն ամրագրված են Հին Կտակարանում:
    Վարկային քաղաքականությունը հնագույն պատմութ  յուն ունի և նրա մեթոդաբանությունը մշակված ու հղկված է դեռ վաղնջական ժամանակներից: Աստվածաշնչում՝ Հին Կտակարանում գրված է. «19. տակը (արծաթ, դրամ) կամ ուտելիքը և կամ որևէ բան որ շահով կրնայ տրուիլ, քու եղբօրդ շահով մի տար. 20. Օտարականէն շահ առ, բայց քու եղբօրմէդ շահ մի առներ…» (Երկրորդ օրինաց, գլ. 23): «6. և դուն շատ ազգերու փոխ պիտի տաս, բայց դուն փոխ մի առներ, քանզի դուն շատ ազգերու վրայ պիտի տիրես» (Երկրորդ օրինաց, գլ. 15):
       Դժվար չի կռահելը, որ վարկերի միջոցով մարդկությանը թալանելու մեթոդաբանությունը մինչև Հին Կտակարանում՝ Աստվածաշնչում ամրագրելը, հավանաբար, իրեն լիովին արդարացրած բազմադարյա փորձ է ունեցել: Եվ այժմ ուրիշ ազգերի հարստահարման և ապա նրանց տիրելու կամ ոչնչացնլու գաղափարախոսության ու գործելակերպի վրա խարսխված վարկային ինստիտուտն այնպիսի ահռելի ծավալների է գերաճել, որ արդեն ուղղորդում է աշխարհի երկրների տնտեսությունը, նրանց ներքին և արտաքին քաղաքականությունը և քամում-կլանում է համաշխարհային եկամուտը: Կարծես իրականացել է Եսայու մարգարեությունը, ավելի ճիշտ՝ կարգադրությունը. «ազգերուն կաթը պիտի ծծես», կամ թե՝ «14 ՈՒ բոլոր շրջակայ ազգերուն ստացուածքը Ոսկի ու արծաթ ու հանդերձներ հոն (Երուսաղեմում. Ծ. Հ.) պիտի հավաքուին»  (Մարգարէություն Զաքարիայ, գլ. 14):
       «Հայոց կանոններ»-ի (301-325թթ.) «Գ» գլխում նշված է. «Քահանան, եթե իր փողը շահով տա, թող մերժվի եկեղեցուց»: ՈՒշագրավ է, որ նաև «Ղուրանը» տոկոսով պարտք տալը համարում է անթույլատրելի: Նույնն է հաստատում նաև «Թալմուդը», բայց որոշ վերապահումներով, որ հրեային խստիվ արգելվում է մեկ այլ հրեայի տոկոսով պարտք տալը և, ընդհակառակը, թույլատրվում է վաշխառուական տոկոսներով պարտք տալ ակումին (հեթանոսին, քրիստոնյային, ոչ հրեային) կամ ակում դարձած հրեային: Ավելին. հրեաներին խրախուսում է իրենց «ցանցն» ընկած ակումներին և ակում դարձած հրեաներին տոկոսով պարտքեր տալով և անընդհատ խաբելով, նրանց զրկել իրենց վերջին միջոցներից՝ համարելով, որ ակումի ունեցվածքը ոչ ոքի չըպատկանող բարիք է:
      Պարզվում է, որ հնագույն ժամանակներից առ այսօր չի փոխվել ոչ միայն վարկային մեթոդաբանությունը, այլև այդ ոլորտում մենաշնորհ էթնոսը:
     ՈՒշագրավ է վարկերը չեղյալ հայտարարելու կարգն ու կանոնը, որ սահմանված է Հին Կտակարանում. «Եվ ամէն եօթներորդ տարի պարտքեր շնորհէ: Շնորհելու կանոնը այս է՝ 2. Ամէն պարտատէր որ իր դրացիին բան մը փոխ տված է, զանիկա պիտի շնորհէ, իր դրացիէն կամ եղբօրմէն պիտի չըպահանջէ զայն, վասն զի թողություն յայտարարուած է Տէրոջմէ: 3. Օտարազգիէն պիտի պահանջես, բայց քու եղբօրմէդ առնելիքդ պիտի շնորհես» (Երկրորդ օրինաց, գլ. 15):
     Առանձին դեպքերում վարկերը չեղյալ համարելը սոսկ հյութեղ, գայթակղիչ խայծ է այլ երկրներին նենգ որոգայթի մեջ գցելու, վարկային ոլորտ ներքաշելու և, ի վերջո, ծնկի բերելու, կործանելու համար:
     Դրամաշնորհների ու վարկերի միջոցով իրականացվող քաղաքականությունը, իր հետևանքներով հանդերձ, հիշեցնում է լամիխուզա կոչված միջատի «առաքելությունը»: Մտնելով մրջնանոց, լամիխուզան թույլ է տալիս որպեսզի մրջյունները ճաշակեն իր գեղձերի արտադրած, մահաբեր տոքսին պարունակող քաղցրահամ նյութը: ՈՒսումնասիրողների վկայությամբ, մրջյունները սիրով են հյուրընկալում այդ միջատին և մեծ բավականությամբ են ճաշակում նրա արտադրանքը, ինչը կարծես թե խրախճանքի է վերածվում: Մրջյուններն օրեր անց աննկատելիորեն տկարանում են, հյուծվում ու մահանում են «դավին անտեղյակ»: Մրջնանոցի մարելուց հետո, լամիխուզան ուտում է մրջյունների դրած ձվերի մի մասը, իսկ մյուս մասն օգտագործում որպես պարարտ միջավայր՝ արդեն սեփական սերունդն աճեցնելու համար: Կատարելով իր բնազդային, միգուցեև ձեռքբերովի բնազդային դերակատարությունը, լամիխուզան անցնում է հաջորդ մրջնանոց…
    Խորհրդային իշխանության տարիներին ոչ միայն քարոզվում էր, այլև գործնական լուրջ առաջընթաց կար բոլշևիկյան կայսրության ժողովուրդների «մերձեցման», իմա՝ ազգային լեզուների, մշակույթների, կրոնների, սովորույթների ձուլման և բարոյաէթիկական նոր չափանիշներով ու աշխարհայացքով «սովետական նոր մարդու»՝ կոսմոպոլիտ-մանկուրտի ստեղծման գործում: Այդ հասարակարգի գոյության տարիներին, բարեբախտաբար, հակառակ ծրագրածի, միայն մասնակիորեն քայքայվեցին և վերացան անհատների անձնական և ազգային արժանապատվության գիտակցման ընկալումը, ազգային՝ սովորույթներն ու ազգապահպանության իմունիտետը, մարդու՝ սեփական նախաձեռնություն դրսևորելու ունակությունը:
       «Կայուն զարգացման» հայեցակարգով նախատեսվում է նույնպես կանխավ ծրագրված վարքագծով «համաշխարհային նոր մարդ» ստեղծել՝ սոսկ այն տարբերությամբ, որ եթե «կոմունիզմի նոր մարդը»՝ ձուլածո ժողովուրդը, այդ կայսրության լիիրավ քաղաքացին էր լինելու և նրա ոչնչացման մասին որևէ ակնարկ չկար, գոնե այդպես էր ընկալվում, ապա «համաշխարհային նոր մարդուն» այլ ճակատագիր է սպասվում: Բավարար տեսանելի է, որ ուրվագծվող մոդելի իրականացման պարագայում «համաշխարհային նոր մարդը», իր վրա դրված առաքելությունն ավարտելուց հետո, ոչնչացվելու է, ինչպես Հին Կտակարանից կարելի է եզրահանգել մի երկրագունդ, մի ժողովուրդ, ավելի ճիշտ՝ մի էթնոս:
      «Կայուն զարգացման» հայեցակարգը որպես մեկ ուժի նպատակին ծառայող գործիք՝ պարզ երևում է նաև հետևյալից: Ըստ այդ հայեցակարգի, համայն աշխարհի բնակչությունը սոցիալ-տնտեսական և մշակութային առումներով պետք է դառնա ընդհանրական մի օրգանիզմ ու կառավարվի նույն կենտրոնից, սակայն ազգային պետություններին և էթնիկական հանրույթներին պարտադրվում է պետական, բնական պաշարների կառավարման, մշակութալուսավորչական, առողջապահության, ընտանիքի և կյանքի մյուս ոլորտներում ձեռք քաշել կենտրոնաձիգ-կառավարելի համակարգերից: Այսինքն՝ տվեք ինձ համընդհանուր քաոս, որպեսզի այն կարողանամ կառավարել մեկ կենտրոնից: Այն դեպքում, երբ տրամաբանությունը տրամագծորեն հակառակն է հուշում՝ բազմաբաղադրամաս ու բարդագույն համակարգերի համակցությունը նույն ծրագրով ու նույն կենտրոնից ղեկավարելու համար, նախ, անհրաժեշտ է, որ նշված համակցությունը կազմող յուրաքանչյուր համակարգում լինի կենտրոնաձիգ հստակ կառավարում: Այս կարգի հարցերը նույնպես ստիպում են մտածել, որ «Կայուն զարգացման» հայեցակարգը ստեղծվել է ոչ թե ազգային պետությունների, այլ վարագույրի հետևում գործող ուժի կողմից:
   Կանխատեսվող գլոբալ գործընթացներում հիմնակա  նում փոխվելու են այսօր արդեն ընթացող գործողությունների ծավալները: Դրանք դառնալու են առավել ընդգրկուն: Օրինակ, ինչպես այժմ է, հարևան երկրներին պատերազմի մեջ ներքաշելուց հետո՝ նրանց զենք ու զինամթերք է նվիրվելու և վաճառվելու, միջազգային խաղաղարար զորքերն ապահովելու են «սահմանափակ» պատերազմների հարաբորբոքությունը և ոչ նպատակահարմար վայրեր դրանց չտարածվելը, բնական ու արհեստական երկրաշարժերի և այլ աղետների դեպքում այլ տարածքներ են հոսելու վնասակար սննդամթերք ու դեղամիջոցներ, վտանգավոր գաղափարներ ու բարքեր (գլխավորապես՝ թմրամոլություն), բնակչության հոգեբանական ընկճվածությունն ապահովող քարոզչություն ու գործողություններ, սովի և աղքատության վերացման պատրվակով ոչնչացվելու են աշխատատեղերը, նվազեցվելու է արդյունաբերական և գյուղատնտեսական ապրանքների արտադրանքը, պայմաններ են ստեղծվելու անապատացած տարածքների ընդլայնման համար, հողի բերրիության բարձրացման պատրվակով տարածելու են գենմոդիֆիկացված և ոչ պիտանի սերմեր… Եվ արդյոք կա՞ առավել ընդգրկուն գլոբալացում, քան «Կայուն զարգացումն» է:
       Այսօր արդեն բոլորը գիտեն, թե ինչ կատարվեց: Տեղահանված, մասնատված, սոված ու ծարավ, անզեն հայերը՝ զրկված դիմադրություն կազմակերպելու որևե հնարավորությունից, մորթոտվեցին: Նաև՝ արդյո՞ք նույն կայուն զարգացման հայեցակարգին չի համապատասխանում այն, որ Հայոց Ցեղասպանության ընդունումն ու դրա մասին ճիշտ տեղեկատվության տարածումը, ինչպես դրա իրականացման ընթացքում, այնպես էլ դրանից հետո՝ մինչև  օրս հետևողականորեն նենգափոխվում ու խոչնդոտվում է:
     Այստեղ, հավանաբար, նպատակահարմար է վերհիշել դավադիր ուժի հանգուցային նկրտումներից մեկը՝ «Օտարներու որդիները պարիսպներ պիտի շինեն: Ու անոնց թագավորները քեզի ծառայութիւն պիտի ընեն», ինչպես նաև Հին Կտակարանից՝ կատարել հետևյալ մեջբերումը. «2. Եգիպտացիները պիտի գրգռեմ Եգիպտացիներուն դեմ Ամեն մեկը իր եղբօրը հետ եւ ամեն մեկը իր ընկերներին հետ, Քաղաք քաղաքի հետ ու թագաւորութիւն թագաւորության հետ պատերազմ պիտի ընէ: 3. Եգիպտոսի ոգին իր ներսիդին պիտի նուաղի եւ ես անոր խորհուրդը պիտի ցրուեմ: Անոնք կուռքերու, կախարդներու, վհուկներու ու նշանագէտներոու պիտի հարցնեն» (Մարգարէություն Եսայեայ, գլ. 19):
     «Համաշխարհային Նոր կարգեր» կերտելու գաղափարախոսությամբ ջանք ու միջոցներ չեն խնայվում համայն մարդկությանը համոզելու, թե իբր, միայն ազգային պետությունների վերացմամբ հնարավոր կլինի ստեղծել բոլոր մարդկանց շահերին համապատասխանող կառավարման համակարգ և, վերջապես, մարդկությունը կձերբազատվի միջէթնիկական բախումներից ու պատերազմներից: Ներկայացվող գաղափարախոսությունը ազգերը զրկելու են իրենց գոյությունն ապահովելու համար անգամ արդար պայքար մղելու հնարավորություններից:
       Ինչ վերաբերում է պետական համակարգի դերի աստիճանական թուլացմանը, ապա մեր Երկրի օրինակով կարող ենք հաստատել, որ դրսից թելադրվող և դատարկ գանձարանով պետությունը միայն անվամբ է պետություն կոչվում: Այդպիսի երկրներում անհեթեթություն է խոսել բարեկեցիկ կյանքի, մարդու իրավունքների, ժողովրդավարության, ազատ մամուլի, ազգային անվտանգության մասին:
        Չանդրադառնալով լեզվի և կրոնի խնդիրներին, անհրաժեշտ է նշել, որ ազգային բանակների վերացումը դեռ չի նշանակում, թե ընդհանրապես աշխարհում բանակի գաղափարը վերանալու է: Տիրակալի նպատակներին համապատասխան՝ աշխարհում կարգ ու կանոն հաստատելուն անհրաժեշտ բանակ կլինի, սակայն հավանական բանակը լինելու է միակ բանակն աշխարհում և, չնայած ունենալիք իր պատժիչ ֆունկցիային, հավանաբար կոչվելու է, ասենք, «Արդարության» կամ «Երկրագնդի փրկության բանակ», որը ղեկավարվելու է աշխարհի ամենահարուստ մարդու կամ ընտանիքի կողմից,հասկանալի է, ի շահ միայն դավադիր ուժի: Եվ եթե այստեղ նկատի ունենանք նաև ինֆորմատիկայի անսահման հնարավորությունները և այն, որ արդեն հայտնի է մարդու գենետիկական քարտեզը և ձգտում են համարակալել Երկրագնդի բոլոր բնակիչներին (փաստորեն հսկողություն է սահմանվելու յուրաքանչյուր անհատի նկատմամբ), ապա հասկանալի կդառնա համայն մարդկությանը մեկ կենտրոնից ղեկավարելու իրատեսական լինելը: Օրինակ, մարդուն համարակալելուց հետո, առկա տեխնիկայի, գլխավորապես ինֆորմատիկայի պայմաններում Երկրագնդի առանձին անհատի մասին տեղեկություն ստանալու օպերատիվությունը կարող է հազարավոր անգամ մեծ լինել, որ քան ամեն մի դատապարտյալի մասին կարող էին տեղեկություն ստանալ մոտ 50 տարվա վաղեմության որևէ բանտում կամ համակենտրոնացման ճամբարում: «Ծրագրված» կյանքի առումով պետք է անիծել կենդանաբանական այգու ստեղծման գաղափարը, որտեղ կենդանիների համար կենսական ջրի, ազատության, սննդամթերքի, սերնդատվության և այլ հարցերը ծրագրված են կառավարող-խնամողի կողմից:
        Արդեն անցել են այն ժամանակները, երբ պետական համակարգի քայքայման, ազգային բանակի կազմալուծման, լեզուների ու կրոնների, ազգային ինքնագիտակցության և ազգային այլ արժեքների ոչնչացմանն ուղղված գործողությունները կատարվում էին ոչ բացահայտ: Այսօր հայտնի են այն անձինք ու կազմակերպությունները, որոնց դրամաշնորհային ծրագրերով և վարկային նախապայմաններով քաոս է ստեղծվում երկրների ազգային օրենսդրություններում, պետական կառավարման համակարգերում և հասարակական կյանքում:
        Ձևավորվող միջազգային իրավունքի գործընթացում դժվար է չնկատել այն, որ բազմաթիվ չհիմնավորված ու կասկածելի դրույթներ պարունակող Միջազգային կոնվենցիաները փորձում են դարձնել «համամարդկային օրենսգիրք»: Այդպիսի օրենսգրքի՝ պողպատյա ճիպոտի գերակայության դեպքում կարելի է ենթադրել, որ վտանգավոր գործընթացների արագությունը կտրուկ կմեծանա: Արթեն հեռու չէ այն օրը, երբ ազգային օրենսդրությունները միայն ենթաօրենսդրական փաստաթղթերի արժեք կունենան, իսկ ժամանակ անց՝ իրենց դերը, ընդհանրապես, կկորցնեն:
     Մինչև վերանալը, թույլ երկրներն ավերիչ ուժի կողմից կօգտագործվեն որպես գործիք՝ հզոր ազգային պետություններին ծնկի բերելու և ոչնչացնելու գործում: Հավանաբար դա է լինելու այսօրվա թույլ պետությունների վերջին «առաքելությունը»: Ճիշտ այնպես, ինչպես այժմ, երբ զորեղ երկրները, հիմնականում նույն ուժի թելադրանքով, շնչահեղձ են անում աղքատ երկրներին: Այստեղ ակամայից հիշում ես ձկնորսության մեջ ավանդույթ դարձած այն եղանակը, երբ ձկնորսները մեծ ձկներ որսալիս օգտագործում են համեմատաբար փոքր կպչող ձկներ, որոնք օրավարտին վերածվում են ձկնապուրի: Ինչպես Եսայու մարգարեությունում է ասված. «Երբ դուն կործանելը լմնցնես, քեզի պիտի կործանեն» (գլ. 31;1):
         Պետության դերի թուլացմանն ուղղված մեկ այլ օրինակ կարելի է համարել 2001 թվականին, Միավորված ազգերի կազմակերպության ֆինանսներով կազմված «Հայաստանում անապատացման դեմ պայքարի գործողությունների ազգային ծրագրում» առաջնահերթ խնդիր համարվող հետևյալ պահանջները. «Պետությունը ստանձնելով միայն համընդհանուր ազգային նշանակության հարցերի լուծման պատասխանատվությունը, ձերբազատվում է զուտ տեղական նշանակության հոգսերից և թողնում դրանք համայնքներին իրենց սեփական պատասխանատվությամբ որոշելու խնդիրների առաջնահերթությունն ու լուծման եղանակները: Սա է ներկայիս կառավարման համակարգի բարեփոխումների և կատարելագործման հիմնական իմաստը… Մարզպետարանների և տեղական ինքնակառավարման մարմինների հարաբերություններում կբացառվի հիերարխիկ ենթակայությունը, բացառությամբ համայնքներին պետության կողմից պատվիրակված լիազորությունների բնագավառներից»: Նշված ծրագրով նախատեսվում է նաև պետական կառավարման, տնտեսության կարգավորման և հանրային ծառայությունների հետագա ապապետականացում, ինչպես նաև համայնքների խոշորացմամբ և համայնքային փոքր ձեռնարկությունների լուծարմամբ՝ այդ ուղղությամբ կատարվող ծախսերի կրճատում, նույնը՝ կրթության, առողջապահության, մշակույթի և այլ ոլորտներում:
      Անգամ այս փոքր մեջբերումից պարզ երևում է, թե ինչ վտանգ է սպառնում մեր պետության և ազգային միասնության հիմքերին: Ակնհայտորեն փորձում են փոշիացնել պետական կառավարման համակարգը և միջհամայնքային, ինչպես նաև համայնքներ-պետություն հակասություններ սերմանել:
        Հասկանալի է, Համաշխարհային բանկը որոշել է անմիջականորեն մտնել հայ ընտանիք, որպեսզի առձեռն մատուցի ազգակործան տոքսին պարունակող քաղցրահամ բլիթը:
       Ճիշտ է, ծանր բեռ է արատավոր պետական համակարգ ունենալը, սակայն կործանարար է դրա բացակայությունը: Գրեթե ամբողջ աշխարհը կառավարող ուժն այլ կարծիք ունի: Օրինակ, միջազգային զորեղ կազմակերպությունները պնդում են, թե ազգային մտածելակերպը քաղծկեղ է մարդու օրգանիզմում, իսկ ազգային պետություններն արգելակում են մարդկության առաջընթացը: Նրանք առաջարկում են ստեղծել «Համաշխարհային Միացյալ պետություն»:
       Պետության դերի թուլացման կամ վերացման հարցերի շուրջ խորհելիս, կարծում եմ, օգտակար կլինի երբեմն վերհիշել, թե իր «Այծեր ու գայլեր» առակով ինչ է ուսուցանում 12-րդ դարի երջանկահիշատակ հեղինակ Վարդան Այգեկցին. «Հավաքվեցին այծերը և պատգամ ուղարկեցին գայլերի ազգին և ասացին, թե ինչո՞ւ մեր մեջ լինի անհաշտ խռովություն, այլ ոչ թե խաղաղություն: Եվ հավաքվեցին գայլերը և ուրախացան մեծ ուրախությամբ և նամակով պատգամ ուղարկեցին այծերի ազգին, նաև անթիվ ընծաներ: Եվ գրեցին այծերին. «Լսեցինք ձեր բարի խորհուրդը և գոհանանք Աստծոյ, որ մեզ համար մեծ խնդություն է և խաղաղոթյուն. նաև իմացնում ենք ձերդ իմաստության, որ հովիվն ու շներն են պատճառ և սկիզբ մեր խռովության և կռվի. և եթե նրանց վերացնեք մեջտեղից, շուտով լինի խաղաղություն»: Եվ այս լսեցին այծերը, հաստատեցին և ասացին. «Իրավացի են գայլերը, որ մեզ սպանում են, որովհետև շները և հովիվը նրանց հալածում են մեզնից»: Եվ այծերը վտարեցին շներին և հովվին և երդվեցին, որ հարյուր տարի մնան անխախտելի սիրով: Եվ այծերը ցրվեցին լեռները և դաշտերը և սկսեցին ուրախ լինել և ցնծալ և խաղալ, արածում էին լավ արոտներում, ուտում էին համեղ խոտեր, խմում էին պաղ ջրեր և խնդում էին և վազվզում էին՝ փառք տալով, որ հասան բարի ժամանակի: Եվ գայլերը համբերեցին հարյուր օր, ապա հավաքվեցին, դաս դաս ընկան այծերի վրա և կերան»:
      Ի՞նչն է ստիպում եզրահանգելու, որ Աշխարհը, իհարկե որոշ բացառություններով, կառավարվում է միայն մեկ ուժի կողմից և նրան հակադրելի լուրջ ուժեր չկան: Նախ, Միջազգային ամենահեղինակավոր ու զորեղ կազմակերպությունները (Համաշխարհային բանկ, Միջազգային Արժույթի հիմնադրամ, Միացյալ Ազգերի կազմակերպություն, Եվրոհամայնք, Եվրոմիություն) վարկերով, կոնվենցիաներով և այլ լծակներով, օգտագործելով նաև զորեղ երկրների ներուժը, հիմնարար կենսական հարցերում մարդկությանը պարտադրում են դուրս գալ կյանքի սովորական ընթացքից և կորստի ուղի որդեգրել, և ապա այն, որ նշյալ կազմակերպությունների թելադրանքը, հիմնականում ճիշտ և ճիշտ համապատասխանում է հազարավոր տարիների վաղեմության դավադիր ծրագրին:
       Առայժմ, ճիշտ է, աստիճանաբար սահմանափակվում են մարդու ազատությունը և իրավունքները, բայց մարդկությանը պարտադրվող կապանքները դեռ այնքան չեն ամրացել, որպեսզի փոքրաթիվ մարդիկ միլիարդավոր մարդկանց կարողանան ստրկացնել և տիրանալ Երկրագնդին: Սակայն դա այնքան էլ հեռու չէ, եթե…
       Սակայն պետք է նկատել, որ կյանքի ընթացքը աստիճանաբար հարմարեցվում է դավադիր ծրագրին, որի ընթացքում մարդկային գործունեության հզորությունը դառնում է գործիք՝ նշված ծրագիրն իրականացնողների ձեռքում:
       Սթափվելուց զատ, կարծում եմ, կարևոր է հետևյալը՝
     Հնարավոր բոլոր միջոցներն օգտագործելով՝ ի մի բե   րել դավադիր ուժի կատարած գործողությունները և, դրանց գիտական վերլուծությունից հետո, տարածել հանրության մեջ:
      Դավադիր ուժի խոսնակ համարելով՝ չվստահել Միջազգային և «Ազգային» այն կազմակերպություններին, որոնք ուղղակի կամ քողարկված ձևով քարոզում ու պարտադրում են ազգային պետությունների, լեզուների, կրոնների, սովորույթների վերացում, ազգային ունեցվածքի փոշիացում, մահապատժի արգելում, ընտանիքի պլանավորում, ինչպես նաև թմրամոլության (այդ թվում՝ ծխախոտի և ալկոհոլային խմիչքների զանգվածային օգտագործման), միասեռականության, պոռնկության, վտանգավոր աղանդների, պետության և ազգային հիմքերը քայքայող այլ երևույթների խրախուսում:
    Կտրականապես մերժել վարկային տոկոսներ կոչված հասկացությունը՝ այն համարելով մարդկության աղքատացման և ազգերին ապագայից զրկելու ամենազորեղ լծակ:
     ՈՒղիներ փնտրել պատասխանատվության ենթարկելու այն բանկերին և կասեցնելու նրանց գործունեությունը, որոնց վարած քաղաքականության պատճառով աղքատացել է թեկուզ մեկ երկիր:
      Վարկային առնչությունները պետք է լինեն միայն  միջպետական և վարկերը պետք է նպաստեն վարկառու երկրի էկոլոգիական անվտանգության (պետական, ազգային, տնտեսական, սոցիալական) ապահովմանը, իսկ վարկային խորհրդատվությունը համարել կաշառակերության և կողոպուտի ինստիտուտ:
     Ինչ վերաբերում է մեզ՝ հայերիս, ապա առաջնահերթ խնդիր պետք է համարվի ըմբռնելն ու պարզաբանելը, թե ի՞նչն է պատճառը, որ հայ ժողովրդի վրա գործադրված ճնշումը զգալիորեմ մեծ է, քան մեր տարածաշրջանում եղած այլ ազգերի նկատմամբ է, ինչպես նաև խնդրի լուծմանը սառնասիրտ մոտեցում ցուցաբերելը: Միաժամանակ պետք է վերլուծել և կասեցնել այն գործելակերպը, երբ դրսի թելադրանքը, այսինքն՝ դավադիր ուժը, մեր իշխանավորների ձեռքով արժեզրկում ու քայքայում է մեր օրենքներն ու պետության հիմքերը և բնակչությանն օտարում իր բնօրրանից, իսկ բնակչության ձեռքով քայքայում է ազգային բնական և այլ հարստություններն ու ֆոնդերը, մշակույթը, բարքերը, ընտանիքի հիմքերը, արժեզրկում մարդկային և ազգային ձեռքբերումները:
     Պետք է վերանայել սերունդներ դաստիրակելու մեթոդաբանությունը, նշված համակարգ ներառել ապագան երաշխավորող մոտեցումներ և, բազմակողմանի վերլուծությունից հետո, ձերբազատվել այն կեղծ գաղափարներից ու հորինվածքներից, որոնք ապակողմնորոշում են հայ մարդուն:
      Դավադիր ուժի խոսնակները(շատ հաճախ հայեցի ան  ուն ազգանուններով ու «հայրենասիրական» հայտարարություններով) և նրանց որոգայթն ընկած անձինք թիրախ են դարձել գլխավորապես Հայոց բնաշխարհը, մեր անկախությունը, ազգային բանակը, Հայոց Լեզուն… Այսօրվա ծանրագույն իրավիճակում ոմանք նույնիսկ արծարծում են, թե արդյո՞ք ճիշտ են գործել Հայկ Նահապետը, Մեսրոպ Մաշտոցը, Անդրանիկը, կամ իմաստ ունի՞ ապրել…
   Հայտնի է, որ այդ ամենը հիմնականում մանրազնին մշակվում ու շրջանառության մեջ է դրվում նույն դավադիր ծրագրի ոլորտում գործող գիտահետազոտական ինստիտուտների և գիտավերլուծական այլ կենտրոնների կողմից: Եվ դժվար չե կռահել, որ գլխավորապես դրանցում են ստեղծվում ազգը պառակտող անեկդոտները, սարսափ, հուսահատություն ու անբարոյականություն տարածող ֆիլմերի սցենարները, ապազգային և բթացնող «երաժշտական» հոլովակները…
         Նշված վտանգավոր հարձակումներին դիմակայելու միայն մեկ զենք ունենք՝ դա մեր արժեքներին ապավինելն է:
      Այժմ, առավել քան երբևէ, հրամայական է դարձել մեր ազգային սրբությունների վրա խրախուսված միաբանությունը և ազգային պարտքի գիտակցումը:

Հակոբ Սանասարյան՝
Հայաստանի Կանաչների միության նախագահ

Մորմոնները Մեր Տանը

      Հին կտակարանի մասին «Աստծուն անարգանք և մարդկանց ամոթ կլիներ լրջությամբ նայել հորինվածքների այս խղճուկ շարադրանքին, որի յուրաքանչյուր բառը կամ վերին աստիճանը ծիծաղելի է, կամ վերին աստիճանի սարսափելի»:
Լորդ Բոլինգբրոկ
(անգլիացի քաղաքական գործիչ, փիլիսոփա, XVll դ.)

      Այսօր մեր հանրապետության դռները լայնորեն բաց են բոլոր «քաղաքակիրթ» բարոյախոսությունների և աղանդների առջև: Եվ սա միայն այն բանի համար, որ ներկրվող «եվրոարժեքներն» իրենց հետ բերում են նպատակային վճարումներ և շոշափելի են՝ նյութական, ու շա՜տ շահութաբեր, նույնիսկ՝ հոգևոր «արժեքներն» են այդպիսին…     
       Ահա, մոտավորապես ինչ կտրվածքով է զարգանում ՀՀ-ում «անկախ» իշխանավորների, օտարների կողմից հրահանգվող և օտարի թափոններով սնվող դիմադիր և ընդդիմադիր կուսակցությունների ղեկավարների, Հայ Առաքելական եկեղեցու «սուրբ» առաջնորդների, «գրանտներով» կերակրվող հասարակական կոչվող կազմակերպությունների և ղեկավարների և նմանատիպ այլոց (որոնց թիվը հազարների է հասնում) «ազատ շուկայական» երկխոսության բովանդակությունը համաշխարհային նենգ և դավադիր «գլոբալիստների» միջև:
        Հնարավոր է, որ օտարի այս պնակալեզները հարց տան. «վերջապես ին՞չ է պետք ՀՀ անկախությանը, չէ՞ որ այն չես խժռի»: Դրանց նմաններին Մեծն Նժդեհը հետևյալ պատասխանն է տալիս. «Անկախ Հայրենիքը անհրաժեշտ է հենց նրա համար, որ քեզ՝ հոգով թզուկներիդ դարձնե կատարյալ մարդ և Հայ, արժանի անկախության…»:
        Եթե հանրապետությունում և նրանից դուրս կան Հայ ազգի մարդիկ, որոնք կասկածում են վերը շարադրված հավանականության մեջ, ապա, նրանց «արթնացման» նպատակով բերեմ մի օրինակ՝ մորմոնների օրինակը:
       Համառոտ տեղեկություն մորմոնների մասին.
      «Հիսուս Քրիստոսին Վերջին օրերի սրբերի եկեղեցին», կամ, որ նույնն է, մորմոնների եկեղեցին պաշտոնապես կազմավորվել է Ամերիկայում 1830 թվ, քրեական անցյալ ունեցող մի ոմն Ջոզեֆ Սմիթի կողմից, որին 1844 թ. սպանել       են կալանավայրում: Մորմոնների հիմնական նստատեղին ԱՄՆ-ի Յուտա նահանգի Սոլթ Լեյթ Սիթի մայրաքաղաքն է: Աշխարհում այսօր հաշվվում է շուրջ տասնմեկ միլիոն մորմոններ, որոնց մոտ կեսը՝ ԱՄՆ-ում:
        Եվրոպայում և նախկին ԽՍՀՄ-ի երկրներում գործում են մորմոնական շուրջ հազար հինգ հարյուր համայնքներ, որոնցից ավելի քան տասը՝ Հայաստանում:
      ՀՀ-ում մորմոնները ընդունվել և պաշտոնական գրանցում են ստացել «Ղարաբաղ» կոմիտեի անդամների և ՀՀՇ-ական իշխանությունների «անշահախնդիր» աջակցությամբ:
       Մորմոնների ազատ և ծավալուն գործունեությունը հանրապետությունում երաշխավորվում է իշխանությունների կողմից:
        Մորմոնական լեգալ համայնքներ և եկեղեցիներ են գործում Երևանի «Կենտրոն», «Շենգավիթ», «Արաբկիր», «Դավթաշեն», «Հարավ Արևմտյան» թաղամասերում, Գյումրիում, Վանաձորում, Արտաշատում, Մասիսում, Աշտարակում և այլուր: Մորմոնական եկեղեցիներում, որոնց համար քաղաքային և մարզային իշխանությունները շենքեր և տարածքներ  են տրամադրել, յուրաքանչյուր կիրակի կատարվում են ժամասացություններ, քարոզներ, տոնական և այլ բնույթի ծիսակատարություններ: Եկեղեցիներին կից գործում են կիրակնօրյա դպրոցներ: Երևանի նախկին թիվ 1 քաղաքային բաղնիքի (ներկայումս՝ ոսկեղենի տոնավաճառ) հարևանությամբ գտնվող նորակառույց եկեղեցիական համալիրում գործում է մորմոնական համալսարան:
    Մորմոնների առաջնորդարանը գտնվում է Վրացական փողոցում:
     Մորմոնական եկեղեցիները, այն բանի համար, որ նր   անց տանիքին քրիստոնեական խաչը փոխարինված է ցցով «երկար ձող», կոչվում են ցցի եկեղեցիներ:
       Բացի եկեղեցիներում կատարվող կիրակնօրյա քարոզներից, կիրակնօրյա դպրոցներից և դասընթացներից, համալսարանից, Հայաստանի ողջ տարածքում մորմոնական գաղափարախոսությունը օր ու գիշեր տարածում են շուրջ 50 միսիոներներ ԱՄՆ-ից: Նրանք հիանալի տիրապետում են հայերենին և յուրաքանչյուր 1,5-2 տարին մեկ փոխարինվում են նորերով:
        Մորմոնական միսիոներները, ի տարբերություն Հայ Առ աքելական եկեղեցու սպասավորներին, ընտրել են ժողովրդի հետ անմիջական շփման տարբերակը: Սկսած վաղ առավոտից, մինչև ուշ երեկո նաև շրջում են իրենց ապագա հավատացյալների տները, ծանոթանում նրանց ընտանիքներին, խորամուխ լինում իրենց օջախներին և այդ ամենը հաջողությամբ օգտագործում «մոլորյալներին» իրենց հավատին բերելու համար: Եվ ահա, եթե իրոք կա բան, որ մեր ժողովուրդը և, հատկապես, Հայ Առաքելական եկեղեցու սպասվորները պետք է ընդօրինակեն մորմոն միսիոներներից՝ դա նրանց աշխատասիրությունն է և նվիրվածությունը իրենց գործին:
      Ո՞Ւմ և ինչի՞ է ծառայում մորմոնական վարդապետությունը «գաղափարախոսությունը» աշխարհում և, մասնավորապես, Հայաստանում: Այդ մասին գաղափար կարելի է կազմել, ծանոթանալով նրանց հայագիր ծավալուն գրականությանը: Այն տարածվում է արդեն իսկ բազմահազարանոց հայազգի մորմոնների և պոտենցյալ մորմոնների մեջ:
     Ստորև ես կփորձեմ մորմոններին ներկայացնել իրենց   իսկ Աստծու և մարգարեների խոսքերով՝ քաղվածքներ կատարելով մորմոնական հայալեզու գրականությունից:
        «Երբ Ջոզեֆ Սմիթը 14 տարեկան էր, ցանկանում էր իմանալ, թե որ եկեղեցուն պիտի միանա ինքը և անկեղծ աղոթքով դիմեց Աստծուն» (2, էջ 1): «… Իմ առաջ հայտնվեցին լուսեղեն երկու կերպարանքներ, որոնց փառքն ու պայծառությունը գերազանցում էին արևին» (2, էջ 2):
      Դրանք, ինչպես ասվում է «մարգարեի վկայությունում», Տեր Աստվածն ու նրա որդի Քրիստոսն են եղել:
       «Սա’ է իմ սիրեցյալ որդին: Լսի’ր նրան» (2, էջ 3):
       «Աստծուն դիմելու իմ նպատակն էր՝ իմանալ, թե գոյություն ունեցող կրոնական խմբերից ու աղանդներից որն է ճշմարիտ…» (2, էջ 3): «Ինձ պատասխանեցին, որ դրանցից ոչ մեկին հարկավոր չէ միանալ, քանի որ դրանք բոլորն էլ կեղծ են: Ինձ հետ զրուցող անձն այսպես խոսեց. «այդ բոլոր վարդապետությունները գարշելի են իմ աչքում, իսկ դրանց քարոզիչները կեղծ և մերժելի…»: Նա էլի շատ բաներ ասց ինձ, որոնք այս պահին չեն կարող գրի առնել» (2, էջ 3):
        Հավանաբար Տեր Աստվածը և նրա որդին, պարկեշտությունը վիրավորող բառերով, ավելի հիմնավոր «փաստարկներ» են բերել՝ իրենց միտքը հաստատելու համար:
     Դե’, եթե քրիստոնեական բոլոր եկեղեցիները «գարշե  լի» են, թող մեր՝ Հայ Առաքելական եկեղեցին էլ գարշելի լինի, հավանաբար մտածել են Հայ Առաքելական եկեղեցու առաջնորդները և ձեռք թափ տվել Հայաստանում մորմոնների գործունեության վրա, մենք միայն մոմեր վաճառելով այնքան մեծ շահույթներ ենք ստանում, որ թող մի երկու տասնյակ հազար հավատացյալներ էլ պակաս ունենանք՝ չենք սնանկանա:
        «Հետապնդումը շարունակվեց, քանի որ  Ջոզեֆը չցանկացավ ժխտել, որ տեսել է Աստծուն: 1823թ. սեպտեմբերի 21-ին (ճակատագրի հեգնանքով՝ սեպտեմբերի 21-ը մեր «Անկախության Հռչակագրի» ընդունման օրն է տ. 2) անկողնում գամված Ջոզեֆն աղոթեց, իմանալու համար իր անելիքները Աստծո առջև: Մորմոն հրեշտակը հայտնեց նրան» (2, թջ 5): « Նա ասաց, որ ոսկյա թիթեռների վրա գրված մի գիրք կա պահված, որը պատմում է այս մայրցամաքի (Ամերիկայ տ. 2.) հնագույն բնակիչների և նրանց ծագման մասին» (2, էջ 5):
       Կանխենք հնարավոր թյուրիմացությունը. խոսքն Ամերիկայի բնակիչների մասին չէ: Նրանց գոյության մասին «Երկնային Տերը» բոլորովին գաղափար չի ունեցել:
   Հետագայում, իբրև, «ոսկյա թիթեղների» վրա գրված   գիրքը թարգմանվել է Ջոզեֆի կողմից և կազմել «մորմոնի գրքի» բովանդակությունը:
       Հետագա քաղվածքները «մորմոնի գրքից» են:
    «Հրեաները կխաչեն իրենց Աստծուն: Նրանք կցրվեն, մինչև որ սկսեն հավատալ նրան: Ամերիկան կլինի ազատության երկիր, որտեղ ոչ մի թագավոր չի իշխի: Մոտ՝ 559-545 տարի Ք.Ա.» (3, էջ 78):
     «ՈՒստի, ինչպես ես ասացի ձեզ, անպայման պետք է անհրաժեշտ լինի, որ Քրիստոսը, քանզի անցած գիշեր հրեշտակն ասաց ինձ, որ այս պետք է լինի նրա անունը, պիտի գա հրեաների մեջ, նրանց մեջ, որոնք աշխարհի առավել անբարիշտ մասն են, և նրանք կխաչեն նրան, քանզի այդպես է պետք մեր Աստծուն, և չկա ոչ մի ուրիշ ազգ երկրագնդի վրա, որ խաչի իր Աստծուն: Քանզի, եթե այդ զորավոր հրաշքները գործվեին ուրիշ ազգերի մեջ, նրանք կապաշխարհեին և կիմանային որ նա է իրենց Աստվածը» (3, էջ 78):
    «Բայց, ասաց նա (Լեյին՝ հրեաների նախահայրը, որը Աստծո աջակցությամբ, իր ընտանիքով տեղափոխվել էր «անմարդաբնակ» Ամերիկա՝ Քրիստոսի ծնունդից դեռ 600 տարի առաջ տ 2) չնայած մեր չարչարանքներին մենք ձեռք ենք բերել խոստումի երկիրը, երկիր որը բոլոր մյուս երկրներից ավելի ընտիր է» (3, էջ 54):
      Նկատենք, որ Աստված «բոլոր մյուս երկրներից ավելի ընտիր» երկիրն նվիրում է հրեաներին՝ «աշխարհի առավել անբարիշտ» ժողովրդին: Մնում է ակամաից հարց տալ.«Ին՞չ Աստված ես դու երկնքում, որ էշը կովից չես տարբերում»:
       «Եվ, ահա, դա իմաստություն է, որ այս երկիրը դեռ պետք է պահվի մյուս ազգերի իմացությունից. քանզի ահա բազմաթիվ ազգեր կհեղեղեն երկիրը, այնպես որ ժառանգության համար տեղ չէր լինի» (3, էջ 55):
        Ին՞չ է, կարծո՞ւմ եք այս ամենը փչոց է: Դուք դեռ շարունակությունը կարդացեք, կտեսնեք որ ոչ՝ փչոց չէ, այլ մթագնած ուղեղի զառանցանք:
      «Նեփիացիներն իրենց առանձնացնում են Լամանցիներից (Նեփին և Լամանը Լեյիի որդիներն են տ. 2.): Իրենց անհավատության հետևանքով՝ Լամանացիները կտրվում են Տիրոջ ներկայությունից, անիծվում և դառնում խարազան Նեփիանցիների համար: Մոտ՝ 588-559 տարի Ք. Ա.» (3, էջ 65): «Եվ նա արեց այնպես, որ մի անեծք գար նրանց (Լամանացիների տ. 2) վրա, այո, նույնիսկ, դառն անեծք՝ նրանց անօրինության պատճառով: … Քանի որ նրանք սպիտակ էին և չափազանց գեղեցիկ ու հմայիչ, որպեսզի նրանք չկարողանային հրապուրիչ լինել իմ ժողովրդի (Նեփիացիների տ. 2) համար, Տեր Աստված արեց այնպես, որ սևամաշկություն գար նրանց վրա: Եվ այսպես է ասում Տեր Աստված. Ես այնպես կանեմ, որ նարանք զզվելի կլինեն քո ժողովրդի համար, մինչև որ նրանք չապաշխարհեն իրենց անօրինություններից: Եվ անիծված կլինի սերունդը նրա, ով կխառնվի նրանց սերնդին. մանզի նրանք կանիծվեն, հենց նույն անեծքով: Եվ նրանց անեծքի պատճառով, որն իրենց վրա էր, նրանք դարձան մի ծույլ ժողովուրդ՝ լի չարությամբ, և նրանք անապատում փնտրում էին որսի գազաններ» (3, էջ 67):
       Հիմա իմացա՞ք, թե ովքեր են Ամերիկայի հնդկացիները: Նրանք բոլորովին էլ Ամերիկայի բնիկները չեն, այլ հրեաներ՝ Աստծո կամոք տեղափոխված Ամերիկա (շուրջ 600 տարի Ք. Ա.) և անիծված Աստծո կողմից: Նրանք ոչ միայն «զզվելի» են իրենց մաշկի գույնի պատճառով, այլ նաև «ծույլ» և «լի չարությամբ»: Եվ որքան «իրավացի» էին «աստվածահաճ» անգլիացիները, որ այս դեպքերից 2000 տարի անց, գալով Ամերիկա, անմարդկային, բայց «աստվածային» դաժանությամբ բնաջնջեցին նրանց:
        Միթե՞ սա ռասիզմի դասական օրինակ չէ: Միթե՞ այս ձևով մորմոնները չեն ոտնահարում միջազգային իրավական նորմերով և ՀՀ Սահմանադրության մեջ ամրագրված մարդու ապրելու և արժանապատվության հիմնարար իրավունքները: Միթե՞ սա բավարար հիմք չէ ՀՀ-ում մորմոնների գործունեության և արգելելու և նրանց հանրապետությունից վտարելու համար:
     Այս հարցերի պատասխանները ստանալով ՀՀ նախագահից, շարունակենք քաղվածքների շարադրանքը:
       «Այսպես է ասում Տեր Աստված. Ահա, ես կբարձրացնեմ իմ ձեռքը դեպի Հեթանոսները և վեր կհանեմ դրոշս այդ ժողովրդի համար. և նրանք իրենց ձեռքերի վրա կբերեն քո որդիներին և քո դստրերը կտարվեն նրանց ուսերին: Եվ թագավորները (հեթանոսների Տ. Ղ) պիտի լինեն քո խնամող հայրերը, և նրանց թագուհիները՝ քո ստնտու մայրերը. նրանք երեսնիվայր մինչև գետին կխոնարհվեն քեզ և կլիզեն քո ոտքերի փոշին…Ուստի, նրանք, ովքեր կռվում են Սիմոնի դեմ և՝  Տիրոջ ուխտյալ ժողովրդի, կլիզեն նրանց ոտքերի փոշին» (3, էջ 68-69):
       Ինչպիսի˜ «աստվածային» գռեհկություն:
       Բայց «որքան խորանում ես անտառում, այնքան շատ է ցախը»: Որքան խորանում ես«Մորմոնի գրքի» ընթերցման մեջ, այնքան խորանում է «աստվածային» գարշահոտությունը:
     «… Այսպես է ասում Տերը. Նույնիսկ հզորի գերիները կառնվեն և զարհուրելի ավարը կազատվի. քանզի Հզոր Աստված կազատի իր ուխտյալ ժողովրդին: Քանզի այսպես է ասում Տերը. Եվ ես կկերակրեմ նրանց, ովքեր քեզ ճնշում են, իրենց իսկ մսով. և նրանք հարբաց կլինեն իրենց իսկ արյամբ, ինչպես՝ քաղցր գինուց. և ամեն մարմին (նկատենք՝ մարմին, և ոչ թե մարդ տ. 2) պետք է իմանա, որ ես՝ Տե’րս եմ քո փրկիչը և քո քավիչը՝ Հզորը Հակոբի» (3, էջ 70):
     Այո’, Անգլիական, Թուրքական, Գերմանական ֆաշիստ ցեղասպանների հրեշավոր դաժանությունները միայն մանկական խաղեր են այս «Աստվածային» դաժանությունների համեմատ:
     «Զարթնի’ր, զարթնի’ր, հագի’ր զօրությունդ, ո’վ Սիոն, հագի’ր գեղեցիկ հագուստներդ, ո’վ Երուսաղեմ, սու’րբ քաղաք. քանզի այսուհետև այլևս քո մեջ չի մտնի անթլպատը և անմաքուրը» (3, էջ 72):
       «Եվ այժմ, իմ սիրելի՝ եղբայրներ, ես կարդացի այս բաները, որպեսզի դուք իմանաք Տիրոջ ուխտերի մասին, որ նա ուխտել է ողջ Իսրայելի տան հետ, որոնք նա խոսել է Հրեաներին, իր սուրբ մարգարեների բերանով, նույնիսկ՝ սկզբից ի վեր, սերնդե-սերունդ, մինչև գա ժամանակը, երբ նրանք կվերադարձվեն դեպի ճշմարիտ եկեղեցին, և Աստծո հոտը. երբ նրանք կժողովվեն տուն՝ դեպի իրենց ժառանգության հողերը և կհաստատվեն բոլոր իրենց խոստումի երկրումը» (3, էջ 73):
     Կարծեք թե «Մորմոնի գրքի» էջերը թերթում ես միայն    այն բանի համար, որ մի զառանցանքից անցնես մյուսին, մի ստորությունից՝ մյուսին, անմարդկային («աստվածային») մի դաժանությունից՝ մյուսին, ազգատյացության դրսևորման մի օրինակից՝ մյուսին, մարդկության պատմության մի խեղաթյուրումից՝ մյուսին և այլն:
     Աստծո անունից բարբաջվող այս ամբողջ գարշանքը,       իմ կարծիքով, նախ և առաջ, վիրավորում է հրեա ժողովրդի ազգային արժանապատվությունը և նպատակ է հետապնդում համամարդկային ատելություն սերմանել նրանց նկատմամբ՝ սեպ խրել հրեա և մյուս ժողովուրդների միջև:
       Ահա’ թե որտեղ պետք է որոնել «անտիսեմիտիզմ»-ի ակունքները:
    Հրեա ժողովուրդը, որն ամեն դեպքում իր անվիճելի ավանդն ունի համաշխարհային քաղաքակրթության մեջ, գուցե և հանդուրժում է այս ամենը, չգիտե’մ: Իմ ձեռքի տակ չկա տեղեկություն այն մասին, թե Իսրայելում գործու՞մ են, արդյոք, մորմոնական համայնքներ և եկեղեցիներ: Կարծում եմ, որ հրեա իշխանավորը հազիվ թե այնքան հեռատես գտնվի, որ իր երկրի ներսում տաքացնի իր ժողովրդի արժանապատվությունը վիրավորող և իր ազգային անվտանգությանը սպառնացող «եդեմական օձին»: Բայց դա, վերջին հաշվով, իրենց՝ հրեաների խնդիրն է: Մեր՝ ժողովրդի ազգային արժանապատվության և ազգային անվտանգության խնդիրն է, որը, ցավոք, չի գիտակցվում հայ մտավորականի, քաղաքական գործիչի և իշխանավորի կողմից:
     ՈՒնենալով միջազգային և ներազգային բազում չլուծ  ված խնդիրներ և դրանք լուծելու համեստ միջոցներ, մեծ շռայլություն չէ՞, արդյոք, այն հանցավոր հանդուրժողականությունը (ում կողմից էլ այն պարտադրված լինի), որ մեր տան մեջ, մեր աչքի առաջ դավանափոխ են անում մեր զավակներին, վարկաբեկում թե՝ մեզ և թե՝ մյուս ժողովուրդներին: Եվ այս, իմ հաստատ համոզմամբ, այսբերգի երևացող մասն է միայն: ՈՒրիշ ի՞նչ նպատակներ են հետապնդում մորմոնները մեր հանրապետության ներսում և ի՞նչ դավադրություններ են նյությում նրանք մեր դեմ՝ պարտավոր են գիտենալ (և անկասկած՝ գիտեն) մեր «ազգանվեր» իշխանավորները:
        Ահա մի տեղեկություն, վերցված «թՏսՏր ԸՐՎպվՌՌ» թերթից:
        Մոսկվայի քաղաքային արխիվների միավորման պետ Ա. Կիսելևի այն հարցադրմանը, թե որքանո՞վ օրինական են ռուսական արխիվների միկրոֆիլմավորումները մորմոնների կողմից, պրոֆեսորներ Մ. Կուզնեցովի և Ս. Դոնկինի եզրակացության մեջ ասվում է. «Նախկին ԽՍՀՄ երկրների պետական արխիվներում կատարվում են մեր նախնիների մասին տվյալներ պարունակող հազարավոր պատմական փաստաթղթերի պատճենահանման, միկրոֆիլմավորման մեծածավալ աշխատանքներ: Ռուսաստանի, ՈՒկրաինայի, Բելոռուսի, Վրաստանի, Հայաստանի արխիվները պատճենահանվում են և հավաքված տեղեկատվությունն ուղարկվում է ԱՄՆ»: Խոսքս ավարտեմ Լևոն Շանթի, այսօրվա համար առավել քան արդիական, հետևյալ խրատականով.
    «Հայ ժողովուրդը պահելու մասին մտածողը, պետք է մտածե հայու թվական, տնտեսական ու մտավորական ուժերու կենտրոնացման մասին. իսկ ասոնք հնարավոր է միայն այն ժամանակ, երբ կապրի հայ հոգիին մեջ իր անկախության համոզումը…»:

Տարիել Ղաջոյան
մանկավարժական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ

Հ. Գ. Ցավոք, այսօր Հայաստանում արդեն գործում են տոտալիտար քայքայիչ շատ աղանդներ, որոնց «հայրերը» կաշառելով որոշ «հայ» պաշտոնյաների (դրանցից ոմանք էլ այդ աղանդների անդամներ են այլևս), կարողացան նույնիսկ պետական գրանցում ստանալ ու տնետուն ընկած հոգեորսությամբ են զբաղված… Ամբողջ աշխարհում ամենահայտնի ու վտանգավոր աղանդներից են.
 * «Դիտարանի ընկերություն» «Եհովայի վկաներ»,
 * «Հիսուս Քրիստոսի վերջին օրերի սրբերի եկեղեցի» կամ՝ մորմոններ,
 * «Միավորման եկեղեցի» (Մունի աղանդ),
 * «Սայենթոլոգիայի եկեղեցի» կամ՝ Հաբարդի հումանիտար կենտրոններ,
 * «Կրիշնա գիտակցության ընկերություն»,
 * «Տրանսցենդենտալ մեդիտացիա (ՏՄ)»,
 * «Ընտանիք» աղանդ,
 * «Քրիստոսի եկեղեցի» ,
 * «Աստծո համաշխարհային եկեղեցի»,
 * Ուիթնես Լիի «Տեղական եկեղեցի»,
 * «Կյանքի խոսք» «Հավատքի շարժում» «Բարգավաճման աստվածաբանություն» կամ՝ խարիզմատներ,
 * «Աստվածամոր կենտրոն»,
 * «Սպիտակ եղբայրակցություն»,
 * Վիսարիոնականներ,
 * Պորֆիրի Իվանով և «իվանովականներ»,
 * «Նյու Էյջ» (Նոր դար) շարժում,
 * Շրի Չինմոյեմի շարժում ,
 * Սատանայապաշտներ և այլն… 
ԱՂԱՆԴԱՎՈՐԱԿԱՆՆԵՐԸ՝ ՄԱՍՈՆՈՒԹՅԱՆ ԱՌՆԵՏՆԵՐ
       Աղանդավորական հոսանքներն այսօր բազմանանում են առնետների պես: Վխտււմ են ամենուր, փողոցներում թափառում են սոված առնետները, դպրոցներում, ամենատարբեր հիմնարկներում և պետական մարմիններում՝ կշտացածները: Վտանգն առավել քան ակնհայտ է, քանզի կրծում են արդեն մեր օջախների պատերը, երեխաների բարուրները… բայց հանրությունը կարծես դեռ թմբիրի մեջ է և լուռ հետևում է իր ինքնահոշոտմանը: Սա առավել մեծ վտանգ է, քան պոռնկությունը, միասեռականությունը, որովհետև այս երկուսը մարմնական այլանդակություններ են, իսկ աղանդավորականությունը՝ հոգևոր: Եթե հոգին է փչացած, ապա արդեն իսկ դափդատարկություն է տվյալ մարմինը:
    Աշխարհի գաղտնի կառավարիչները, մասոնական օթյակներն են սնում, մեծացնում այս առնետներին՝ պետությունները հիմքից կրծելու, ազգերը արմատներից կտրելու նպատակով: Ուստի սրանց արգելումը ոչ միայն ազգային, այլև համամարդկային փրկարար քայլ է, որը նախաձեռնող երկրի անունը ոսկե տառերով է գրվելու համաշխարհային պատմության մեջ: Այսօր Հայաստանում մի առնետախաղ է սկսվել, որին մասնակցում են գրեթե բոլորը: Մի մեծ աղմուկ է բարձրացել «Եհովահի վկաներ» աղանդը չգրանցելու համար: Եվրախորհրդին հայհոյում են և’ հասարակ մահկանացուները, և’ ընդդիմությունը, և’… իշխանությունները: Ինչու՞:
      Եթե առաջինները դա անում են  վտանգն իսկապես գիտակցելով, ապա երկրորդ-երրորդները դա անում են առնետախաղի կանոնների համաձայն: Որ կանոնների՞:    
     Այն կանոնների, որ դարերի լորջ փորձաշրջան են ան   ցել. պայքարելով մի աղանդի դեմ, աղմուկ-աղաղակի ներքո, «անտեսանելիորեն» պետական գրանցում են ստանում տասնյակները: Ահավասիկ, այնպիսի հոգեկրծող աղանդներ, որոնց մոտ «Եհովայի վկաներ»-ը մկներ են, «Հիսուս Քրիստոսի վերջին օրերի սրբերի եկեղեցի (մորմոններ)», «Միավորման եկեղեցի (մունի աղանդ)», «սայենթոլոգիայի եկեղեցի», «կյանքի խոսք» կամ՝ «հավատքի շարժում (խարիզմատներ)», «սոդոմականներ», «սատանայապաշտներ» և այլն: Այո’, «զոհաբերելով» եհովականներին, պետության մարմնի մեջ են մխրճվել աղանդավորության մեծ առնետների արնաթաթախ ճանկերը:
      Այլանդակությունը հասել է այն աստիճանի, որ մորմոնները Երևանում ստեղծել են «Նժդեհ» մասնաճյուղը: Ինչպես ասում են՝ մեկնաբանություններն ավելորդ են, հիրավի բոզիտղություն…
     Սթափության կոչ ենք անում և’ իշխանություններին, և’ հանրությանը. ԱՆՀՐԱԺԵՇՏ Է ԱՆՀԱՊԱՂ ԴԱԴԱՐԵՑՆԵԼ ՄԱՍՈՆԱ ՍԻՈՆԱԿԱՆ ԱՅՍ ԱՌՆԵՏԱԽԱՂԸ:
           
                                      «Հայ Արիներ»-ի խմբագրություն   

ԱՅՍՊԵՍ  ԿՈՉՎԱԾ
«Չ Ի Պ Ե Ր Ի»
ՀԵՏԵՎԱՆՔՆԵՐԻ  ՄԱՍԻՆ

   Գլոբալիզացիայի գործընթացի արագացման ջատագովների եռանդուն ջանքերն ուղեկցվում են մտահղացումներով, որոնք ավելի են բացահայտում այդ գաղափարի նպատակների ծայրահեղական ու անկանխատեսելի, մյուս կողմից՝ անիրատեսական ու անբնական բնույթը:
       Թվում է, թե այդ գաղափարը հորինողները, տարված լինելով ժամանակակից համակարգիչների ու տեխնիկական այլ միջոցների ընձեռնած լայն հնարավորություններով կորցրել են իրականության զգացումը և հաշվի չառնելով, մարդկային ու հասարակական հարաբերությունների ամբողջ բարդությունը, դրանք մինչև վերջ բացահայտելու անհնարինությունը` հետազոտություններիընթացքում բարոյական գործոնի գերակայության պատճառով, փորձում են դրանք վերահսկել և ղեկավարել համակարգչային ծրագրերի միջոցով, իրենք   էլ  ապրելով  վիրտուալ իրականության մեջ:  Նկատենք, որ նման երևույթ տեղի ունեցավ 19-րդ դարի վերջերում, երբ տեխնիկայի բուռն զարգացումը որոշ տաքգլուխների մոտ պատկերացումներ ծնեց տեխնիկայի անսահման հնարավորությունների վերաբերյալ: Սակայն, եթե այն ժամանակ նման պատկերացումները առավելապես վերաբերում էին ֆանտաստիկայի ժանրին, ապա ներկայումս որոշ   ուժեր փորձում են  դրանք կիրառել համաշխարհային  մասշտաբով` աշխարհը մեկ կենտրոնից  մեկ գերհամակարգիչով ղեկավարելու վերջնական նպատակով: Եվ հնարում են միջոցներ այդ նպատակին արագ հասնելու համար: Նման  վտանգավոր միջոցներից է գլոբալիզացիայի շրջանակներում «անհատական  քարտերի» հապճեպ ու զանգվածաբար ներդրումը և հատկապես, այսպես կոչված «չիպերի» (տվիչների) փորձարկումները մարդկանց վրա` դրանց հետագա կատարելագործման և, որպես հաջորդ քայլ, աշխարհի մասշտաբով ներդնելու միտումներով:
     Նախ  ուշադրություն է գրավում այն կասկածելի առա  տաձեռնությունը, որով տասնյակ միլիոնավոր դոլլարներ է ծախսվում հատկապես Հայաստանի  նման ցածր կենսամակարդակ ունեցող երկրներում այդ գործընթացն իրականացնելու նպատակով պետական մարմիններին (այսինքն չինովնիկներին) աջակցելու համար: Հայաստանի Ազգային Ժողովի «խորամիտ» պատգամավորների կողմից փոխզիջման տարբերակի ընդունումը փաստորեն առաջին քայլն էր չիպերի  հետագա  ներդրման համար բարենպաստ հոգեբանագան միջավայր նախապատրաստելու համար;
      Ինչպես յուրաքանչյուր մութ նպատակ հետապնդող միջոցարում, այդ գործընթացը ևս իրականացվում է հասարակության զգոնությունը բթացնելու և հանգստացնելու հոգեբանական ձեռնածությունների մեթոդներով: Թվում է, թե այդ  գաղափարն իրականացնողները քարտավորման ժամանակ օգտագործելով «666» թիվը, տվյալները պահեստավորող  գերհամակարգիչը անվանելով «Գազան», Հայաստանում  քարտավորումն իրագործումը հանձնարարելով «Նեմրութ»  անվանյալ կազմակերպությանը  և  այլն, կամ չեն հավատում և անուշադրության են մատնում  Նոր Կտակարանի նախազգուշացումները, և ընդունելով նման խորհրդանիշները, ամբողջ աշխարհիշ քրիստոնյաներին անթաքույց ցուցադրում են իրենց արհամարանքը, կամ խորապես հավատալով, փորձում են հենվել մութ ուժերի ինչ-որ մոգական հնարանքների վրա:
     Սակայն ուշադիր վերլուծությունը այլ մտքերի տեղիք է սալիս: Քանի որ  քարտավորման  գործընթացն  առայժմ  ծավալվում է միայն քրիստոնեական երկրներում, ապա վերը նշված խորհրդանիշների կիրառումը օգտակար է երկու  տեսակետից. եթե հասարակությունը համոզվում է քարտավորման օգտակարության մեջ և քիչ է մտահոգված հակաքրիստոնեական խորհրդանիշներով (ինչպես ասենք՝ ԱՄՆ-ում),   դա նշանակում է, որ այնտեղ չիպավորման գործընթացը կըկատարվի համեմատաբար քիչ դիմադրության պայմաններում: Իսկ եթե որևէ երկրում քարտավորման դեմ դժգոհության ուժեղ ալիք  կբարձրանա, ապա այդ ալիքը կարելի է ուղղել  այդ խորհրդանիշների դեմ և, որոշ առևտրից հետո, զիջելով այդ կետում, համաձայնություն կորզել բուն քարտավորման համար (ինչպես դա կատարվեց Հայաստա                                                          նում ): Դրանով մի կողմից տվյալ հասարակությունն իրեն  կզգա հաղթող, մյուս կողմից պատրաստ կլինի նմանատիպ մեթոդի կիրառման շնորհիվ համաձայնվել չիպավորմանը: Հայաստանում նման ձեռնածություններ հաճախ են կատարվում պետական չինովնիկների կողմից հատկապես համակրանք չվայելող միջոցառումների ժամանակ: Օրինակ,  վերջերս ջրի թանգացման գործընթացի սցենարում, նախօրոք, Գագիկ Մարտիրոսյանը հաճախ ելույթ էր ունենում հեռուստատեսությամբ, հայտարարելով ջուրը երեք անգամ թանգացնելու ծրագրերի մասին և հնարավորություն տալով  գները հաստատող պետական կոմիտեին թույլատրել ջրի թանգացում`«ընդամենը» երկու անգամ, միաժամանակ հանդես գալով որպես քաղաքացիների շահերի պաշտպան:
      Անհատական քարտերի փոխարինումը մարդկային կենսագործունեության տարբեր ոլորտներին վերաբերող առանձին քարտերով գործի էությունը չի փոխում  այն պատճառով, որ դժվար չէ յուրաքանչյուր անձին վերաբերող տվյալները հավաքել մի «ֆայլում», փաստորեն ստեղծելով  էլեկտրոնային քարտ` առանց տիրոջը տեղյակ պահելու: Նկատենք, որ տվյալ պարագայում հասարակ քաղաքացու տվյալները  հետաքրքիր են այնքանով,  որքանով նա հետագայում կարող է  որոշակի հաջողության հասնել քաղաքական, ֆինանսա-տնտեսական կամ հասարակական գործունեության ասպարեզներում, հակառակ դեպքում նրա տվյալները կօգտագործվի բոլոր քաղաքացիների տվյալների հետ համատեղ, հասարակական մտքի վրա  ներգործելու և նրա գործունեությունը ուղղորդելու  տեխնոլոգիաներ մշակելու ժամանակ: Իսկ ընթացիկ ժամանակամիջում առավել կարևորը պետության կառավարման լծակները տիրապետողների, մեծահարուստների և հասարակության մտավոր վերնախավի առանձին անդամների տվյալներն են, որոնց մասին տեղեկատվությունը հնարավորություն կտա նրանցից յուրաքանչյուրին ղեկավարել անհատական մոտեցումով:
    Հոկտեմբերյան հեղաշրջմանը հետևած քաղաքացիա  կան պատերազմի տարիներին կարմիր հրամանատարները և կոմիսարները առջևից արշավելով իրենց հետևից գրոհի էին տանում ամբողջ զորքին, դրանով ցուցադրելով իրենց նվիրվածությունը համաշխարհային կոմունիստական հեղափոխության գաղափարների: Թե ինչ տվեց նման վարվելակերպը ամբողջ մարդկությանը և մասնավորապես հայությանը, ցույց տվեց պատմության հետագա ընթացքը: Նույն  ձևով  ներկայիս կառավարող էլիտան, ազգային ժողովի պատգամավորները և այլն, հանդես գալով  քարտավորման  առաջամարտիկների դերում, ուզում են իրենց նվիրվածությունը ցուցադրել ոչ այնքան հասարակ քաղաքացիներին, որքան առատաձեռն վարկավորողներին, չհասկանալով, որ ցանկացած համաշխարհային միջոցառում դատապարտված է կործանման ծանր հետևանքներով:
       Անհատական քարտերի հիմնական բացասական բնույ թը ցանկացած պետության և նրա քաղաքացիների անվտանգության համար կայանում է նրանում, որ բոլոր տվյալները  հավաքվում են իրենց երկրից դուրս` Բրյուսելի կենտրոնում: Այդ վտանգը հաշվի առնելով, օրինակ Գերմանիան, արգելեց նման տվյալների դուրս հանելը  երկրից, և դա իբր  կիրառվելու է նաև Հայաստանում:  Բայց ոչ մի երկիր, մանավանդ ներկա պայմաններում, չի կարող ապահովել որևէ տվյալի բացարձակ գաղտնիություն (օրինակ, նույնիսկ Խորհրդային լրտեսները կարողացան ԱՄՆ-ից գողանալ ատոմային ռումբի գաղտնիքը, իսկ ամերիկացիները ԽՍՀՄ-ից գողացան հրթիռային վառելիքի գաղտնիքը, երբ դեռ չկային ժամանակակից էլեկտրոնային լրտեսության հզոր միջոցները: Իսկ վերը նշված տվյալները շատ ավելի հզոր զենք են ցանկացած երկիր ու ազգ կառավարելի դարձնալու տեսակետից): Իսկ  Հայաստանի պարագայում նման  գաղտնիության ապահովումը կաշառակեր չինովնիկների կողմից բացառված է:
       Վերջապես հաջորդ վտանգը, որը լուրջ ուշադրության չի արժանանում, դա  երկրների որոշ մասի կողմից քարտավորմանն անցնելն է. իսկ այլ երկրների կողմից կտրականապես հրաժարվելը, որոնց թվում են  Ճապոնիան, մուսուլմանական երկրները և այլն (Չինաստանի, Հնդկաստանի և ասիական մյուս երկրների դիրքորոշման մասին տվյալներ չկան): Նման վիճակը անվտանգության տեսակետից խիստ անբարենպաստ դրության մեջ է դնում ընդունած երկրներին: Թերևս դրությունը այդքան վտանգավոր չլիներ, եթե բոլոր երկրները  պարտադիր ու միաժամանակ անցնեին քարտավորման համակարգին: Բաց, քանի որ դա չկա, ապա այդ վտանգը հաշվի չառնելը, առավել վտանգավոր է հատկապես Հայաստանի  համար (այստեղ հարկ է նկատել, որ հզոր երկրների կառավարողների տրամադրության տակ բազմահազար մասնագետների ու գիտահետազոտական հիմնարկների առկայության պարագայում և միջազգային ահաբեկչության աճի ու ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքի պայմաններում, նրանց կողմից նման վտանգի դեմ, բնականաբար, մշակված կլինեն համապատասխան միջոցառումներ, ինչը չի կարելի ասել Հայաստանի կառավարողների վերաբերյալ):
   Չանդրադառնալով չիպերի ներդրման տեխնիկական միջոցների վրա, անհրաժեշտ է հատուկ ուշադրություն դարձնել անհատի անձնական կյանքի գաղտնիության խախտման ու մարդու կենսագործունեությանն առնչվող, առանց  բացառության. բոլոր` և’ մտավոր ու հոգևոր, և’ ֆիզիկական ու առողջական, և’ ինքնապաշտպանական ու սերնդատվության և այլ բազմաթիվ ոլորտների վերահսկողության ու կառավարելիության հնարավորությունների վրա, ինչպես «Գազանի» տերերի, այնպես էլ  խանգարված ուղեղների կողմից:
      Նախ և առաջ հարյուր տոկոսով երաշխավորված չէ, որ այդ չիպերը, որոնք սնվում են օրգանիզմի կենսագործունեությունը իրականացնող ու վերահսկող բիոհոսանքների հաշվին և այդ բիոհոսանքների տվյալները արբանյակային ռադիոկապի միջոցով հաղորդում են «Գազանին», նույն կապի միջոցով իրենք էլ չեն ստանա համապատասխան հրահանգներ և ազդելով նույն բիոհոսանքների վրա չեն միջամտի ամբողջ օրգանիզմի, այդ թվում նաև ուղեղի աշխատանքին: Այսինքն, եթե անհատական քարտերից ստացված տեղեկատվության տվյալներն օգտագործելով անհատին ղեկավարելու համար անհրաժեշտ են որոշակի միջոցառումներ` ղեկավարումը գործուն դարձնելու և ինչպես նույն անհատի կողմից, այնպես էլ կողմնակի աչքերից անկատ դարձնելու համար, ապա չիպերի պարագայում նման միջոցառումների անհրաժեշտությունը վերանում է  և իր երկրում մարդը աննկատ կղեկավարվի Բրյուսելում տեղակայված «Գազանի» մեջ համապատասխան ծրագիրը մտցնելու և կոճակը սեղմելու միջոցով:
    Մյուս կողմից համակարգիչներով կառավարվող ոչ մի մեխանիզմ կամ համակարգ ապահովված չէ ինչպես պատահական, այնպես էլ ոչ-պատահական սխալներից ու խաթարումներից, որոնք շարքից դուրս կբերեն ամբողջ համակարգը: Օրինակ վերջերս նման խաթարման պատճառով խախտվեց ԱՄՆ-ի հյուսիս-արևմտյան նահանգներն ու Կանադայի հարավային շրջանները սնող և  լայնորեն գովազդվող էլեկտրացանցի  աշխատանքը և շատ ժամերով այդ տարածքները մնացին առանց էլեկտրական հոսանքի: Հայտնի են նաև նման կարգի այլ պատահարներ: Թե ինչ կկատարվի չիպավորված մարդկանց հետ  «Գազանի»  կամ նրան կից մյուս սարքերի խաթարման, ազդանշանների խեղաթյուրման պատճառով դժվար է պատկերացնել: Բացառված չէ նաև, բնական երևույթներից  (ասենք  կայծակից  կամ   արևի ակտիվությունից և այլ պատճառներից) կամ որոշ ռադիոհաղորդիչների աշխատանքային հաճախականության պատահական համընկնելու, նույնիսկ մոտակայքում էլեկտրահոսանքի հզոր կարճ միացման պատճառներից չիպերի ու արբանյակների ռադիոկապի խեղաթյուրումներ, որոնք հաճախ են նկատվում սովորական ռադիոհաղորդումների կամ ռադիոկապի ժամանակ: Բայց առավել վտանգավորը  այդ չիպերի աշխատանքային հաճախականությունների հայտնաբերումն ու ավելի հզոր ալիքներով դրանց կառավարումը վերցնելն  է, որը դժվար չէ իրագործել տեխնիկապես:
      Այդ դեպքում չիպավորված մարդիկ արդեն կկառավարվեն ուրիշ տերերի կողմից: Եւ վերջապես բացառված չէ նաև խակերների ներխուժումը «Գազանի» ծրագրերի մեջ (որը անհնար չէ, եթե հաշվի առնենք, որ նման ներխուժումներ հաճախ են կատարվել, նույնիսկ Պենտագոնի գերգաղատնի արխիվների մեջ ): Նման պատճառներով ոչ միայն առանձին անհատներ, այլև ամբողջ ազգեր ու պետություններ կարող են հայտնվել ոչ միայն «Գազանի», այլև թշնամական ուժերի  գերության մեջ: Փաստորեն չիպերի վերահսկողության ձեռքբերումը  իր արդյունավետությամբ բազմակի անգամ կգերազանցի ամենահզոր միջուկային զենքի հնարավորությունները  և բազմաթիվ ժողովուրդների ինքնությունը, գոյատևումը, սերնդատվությունը, ազատությունը կախված կլինի մի բուռ անձաց կամքից:
       Թվում է,  թե այս բոլորը հաշվի առնելով, ոչ մի անհատ, ոչ մի ղեկավար, ոչ մի պետական մարմին չի համաձայնվի  չիպավորման նման հեռանկարի հետ: Բայց քարտավորված անձիք  արդեն դարձել են կառավարելի և չիպավորման ընդունել-չընդունելու հարցը արդեն կախված չէ իրենց կամքից:                  
                                                    Էդմոն Խուրշուդյան
Արիական հետազոտությունների կենտրոն

ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆ

     Ս/թ ապրիլի 12-ի լույս 13-ի գիշերը Երևանի Մարշալ Բաղրամյան պողոտայում կատարված ծեծ ու ջարդը, ինչպիսին էլ որ լինեն դրդապատճառն ու «արդարացումը», խստորեն դատապարտելի է: Իշխանությունները, մասնավորաբար ՀՀ նախագահը, պարտավոր են լսել նաև սեփական ժողովրդի ընդդիմադիր հատվածին և ամեն դեպքում՝ չդիմեն բռնությունների, այլ՝ փորձեն քաղաքակիրթ միջոցներով լուծել ճգնաժամը:
       Պարզապես անբարոյականություն է ձեռք բարձրացնել արցախյան մարտադաշտերում կռված մարդկանց, կանանց ու երեխաների վրա:
      Մյուս կողմից, նույնքան դատապարտելի է ընդդիմութ  յան շարքերում խցկված որոշ տարրերի գործունեությունը, որոնք օտար պետությունների համար հինգերորդ շարասյան դեր են կատարում:
       Թե՝ իշխանության և թե՝ ընդդիմության մեջ հակազգային տարրերի սադրանքների ու սարքած արյունահեղության հետևանքով, այսօր ՀՀ-ում և ԼՂՀ-ում ամբողջովին վարկաբեկվել են Հայրենասիրություն, Հայրենիք, Ազգ ու նման հասկացությունները: Այս պայմաններում՝ թշնամին արդեն ներսից է գրավել Հայոց Միջնաբերդը: Հայաստանի հանրապետությունն ու Արցախը վտանգված են:
       Հայտարարում ենք, որ չենք հանդուրժի երկկողմ սադրիչների, մասնավորաբար ՀՀ իշխանությունների պետականակործան ընթացքը: Մի անգամ ևս կոչ ենք անում մեր ժողովրդին՝ լինել զգոն, չենթարկվել սադրանքներին ու համախմբվել առողջ ազգայնական գաղափարախոսությամբ ու դրանք  իսկապե’ս կրողների շուրջ:

Հայ Արիական Միաբանություն
«Հայ Դատ» կազմակերպություն
«Նժդեհյան Ցեղակրոն» կուսակցություն
Հայրենիք  Սփյուռք միություն
«Մաշտոց Միավորում» կազմակերպություն
Աբովյանի Ազգային ուժերի միացյալ դաշինք
13. 04. 2004թ.

 

Այս գրառումը հրապարակվել է Հայ Արիներ, Տպագիր Մամուլ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։