Աշխարհի ավելի քան 20 երկրներ ու միջազգային կազմակերպություններ արդեն ճանաչել ու դատապարտել են թուրքերի ու այլոց վայրագությունները 1915-1923թթ., ինչը ողբերգական ավարտ ունեցավ հայության համար՝ մարդկային հսկայական կորուստներից բացի, հայությունը կորցրեց նաեւ իր հայրենիքի զգալի մասը: Ըստ պաշտոնական տվյալների, ցեղասպանվեցին ավելի քան 1,5 միլիոն հայեր, սակայն, 1915թ.-ով դա չավարտվեց եւ մինչեւ 1923թ.-ն Արեւմտյան Հայաստանում, ըստ մի շարք պատմագիտական տվյալների, ցեղասպանվել են շուրջ 3 մլն. հայեր: Թուրքական զանգվածային մարդասպանությանը, ցեղասպանությանը հետագայում միացել է նաեւ ադրբեջանցի հորջորջվող մեկ այլ թյուրք հրոսակախումբ, եւ հայերի զանգվածային ջարդերը շարունակվել են նաեւ Արեւելյան Հայաստանում, որն այսօր էլ բռնազավթված է Ադրբեջան կոչված պետության կողմից:
Կրկին ողջունելով ֆրանսիացիների՝ պատմական արդարությունը վերականգնելու ջանքերը, կոչ ենք անում պաշտոնական Փարիզին՝ շարունակել եւ երկրի նախագահի մակարդակով ավարտին հասցնել օրինագծի՝ օրենքի վերածվելու գործը, ինչպեսեւ՝ ցեղասպանության բարոյական ճանաչմանը եւ դատապարտմանը զուգահեռ քննարկել Հայոց պահանջատիրության հարցը: Եթե հրեաների ցեղասպանություն-հոլոքոսթը միայն բարոյական ճանաչման եւ նյութական փոխհատուցման խնդիր ուներ (ինչը լուծվեց), քանի որ հրեաներին իրենց հայրենիքում չէին կոտորել, ապա հայերի ցեղասպանությունն իրականացվել է բուն Հայաստասնում եւ բարոյական ու նյութական վնասների հատուցումից զատ պետք է դրվի նաեւ հայրենի տարածքների վերադարձի հարցը:
Հայ Արիական Միաբանություն
Երեւան – 23.12.2011թ.



