Դրացի, թե…

Դրացի, թե…

Հարեւանը ցավացող, փչացած ատամ չէ,
որ երբ ուզենաս հեռացնես (ժողովրդական ասացվածք)

Դարեր շարունակ ձեզ հավատացինք,
Ձեզ վստահեցինք եւ շատ օգնեցինք,
Շատ բան ներեցինք, որպես հարեւան, որպես դրացի,
Բայց ավաղ, մնացիք անշնորհակալ՝ տուտուց վրացի:

Դարեր շարունակ դուք չհասկացաք
Հասարակ մի բան, որ մարդկային չէ, որ չի կարելի
Պղտորել, պղծել սրբազան ակունքն այն կենսաղբյուրի,
Որից սնվելով ու զորանալով քաղաքակրթվել ու ազգ եք դարձել (՞):                     
                                                     

Մի փոքր նամուս, մարդկայնություն էլ եթե ունենաք,
Մեծ Հայքի նահանգ Վիրքի մասին էլ թե ճիշտն իմանաք,
Հնարավոր է (բայց կասկածում եմ), որ գլխի կընկնեք,
Որ ձեզ ազգ դարձնելու եւ պահպանելու «մեծ մեղավորը» Հայերն են՝ մենք ենք:

Կյանքում չեմ հարգել որեւէ մեկի արած լավության երեստվանքը,
Բայց եւ չեմ կարող ներել ձեր կողմից մեզ հասցված մեծ վիրավորանքը,
Աստված է վկա, միշտ էլ եղել եք երախտամոռ ու անշնորհակալ,
Իսկ այսօր ավելին, դարձել հայատյաց, նույնիսկ ոխակալ:

Ինչն է պատճառը, վրացի «եղբայր», մեր մեղքը ո՞րն է,
Այն, որ արարել, արժեքներ ստեղծել ու ձե՞զ ենք թողել,
Թե՞ այն, որ դրանց վկայագրերը հավաստում են մեր՝ Հայոց գրերը:
Փոխանակ դրանք արժեւորվելու, գնահատելու եւ վայելելու:

Չարին, տմարդին կամ թուրքին վայել վայրի մոլուցքով,
Վկայագրերից հայոց գրերը իսպառ ջնջելով,
Ձեր (նաեւ մեր) հողում թաղված մեր հայ մեծերի սուրբ շիրիմները
Բարբարոսաբար ոչնչացնելով, նույնիսկ պղծելով,
Ուզում եք Հայի կամ հայկականի հետքերը մաքրել:
Ասենք մաքրեցիք՝ հայի անունն էլ, հետքն էլ վերացրիք,
Հայերի թողած վիթխարի արժեք-ժառանգությունը
Սեփականեցիք, շատ բան կեղծեցիք, ձեզնով արեցիք:

Բայց քաղաքակիրթ աշխարհը հային՝ արարիչ Հային,
Ախր լավ գիտի, շատ վաղուց գիտի,
Իսկ ձեզ, ձեզ ինչով, ինչով իմանա ու գնահատի,
Ինչ էլ որ ունեք, եթե խորանա, ակունքներում մերը՝ մեզ պիտի գտնի:

«Հայերը, որ մեր թշնամիներն են, մենք դա հասկացանք,
Բա այս վրացիք, վրացիք ով են»:
Իր ժամանակին սրանք խոսքերն են ձեզ շատ հարազատ այսօրվա թուրքի,
Առաջին նախագահ, հայակուլ դահիճ՝ նեռ Աթաթյուրքի:

Մեր մոլորյալ, ճամփից շեղված, Աստծո կամոք հավերժ դրացի,
Արմատներով մեզնից սերված, սակայն գոռոզ ու մեծամիտ, մեր դեմ չարացած վրացի,
Դրոն է վկա, Հային լավ գիտեք, համբերությունն էլ իր սահման չունի,
Ուստի սթափվեք, շուտ ուշքի եկեք, թե չէ՝ վաղը…ուշ կլինի:

                                                     Վազգեն Ղազարյան


Այս գրառումը հրապարակվել է Արվեստ, Հ.Ա.Մ. խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։