Անդրանիկի ծննդյան 140-ամյակին

Անդրանիկի ծննդյան 140-ամյակին

    Այն՝ նախորդ դարի արյունոտ շեմին,
    Դեր-Զորի տապին մեզ այդտեղ բերին,
    Մտրակը դրած թուրքական ձեռին:
Ներկայիս հային արդ համոզում են՝
Որ մնացածով լրիվ գոհանա,
Քանզի եթե դեռ ապրել ուզում է՝
Թող հանգիստ նստի ու չըմբոստանա:
    Բայց չենք հավատում և այս նոր դարում,
    Հանուր ժպտերես այն նույն աշխարհին՝
    Ուր դոլարն արդեն չի էլ թաքցնում,
    Որ երկիրն առել՝ իր տուն է տանում…
Եթե շատ քաջ եք՝ ապստամբեցեք,
Մի՛ լսեք նրան ու մի՛ ենթարկվեք,
Նրանից անկախ շնչել փորձեցեք…
Մարդ հաճույքով է տրվում խաբկանքին.
    Այն բարետես է ճշմարտությունից,
    Անշուք մայր հողից, Արեգակ հորից՝
    Որք միևնույնն է՝ միշտ արարում են,
    Միշտ էլ ծնում են, միշտ էլ սնում են…
Բայց դարձյալ այն հին կեղծիքով խաբված՝
Եվ դարձյալ կանգնած ստի սնարին՝
Նույն տուրքն ենք տալիս նրա քնարին
 Խաբված այն նույն հին ստի հնարից…
    Թվում էր՝ հնում բազմիցս խաբված
    Պիտի չանսայինք էլ նրա ճառին,
    Ինչ երգ էլ երգեր նա մեր սնարին,
    Ինչ խոստում էլ տար եկող նոր տարին…
Բայց գայթակղված նետված պատճառով՝
Ճանճը հաճախ է հատուցել մահով…
Անցյալ չար դարում այդքան անարգված՝
Պիտ չլսեինք էլ այդ աշխարհին՝
    Ուր դարձյալ նույն հին դոլարն է տիրում՝
    Բայց ներկայանում որպես մի նոր դեմք՝
    Աշխարհ նվաճող դրոշակ ու զենք…
    Եթե կարող եք մի՛ ենթարկվեք,
Նրանցից անկախ ապրել փորձեցեք,
Մարդն ամուր գամված նրա գավակին՝
Իր երկրից հանվում, քշվում է հեռու
Իր կյանքը հանձնած անղեկ նավակի…
    Մեզ խորթացրել են հայր Արեգակից,
    Որն ամեն օր մեզ կյանք, լույս է տալիս,
    Ցրտից պաշտպանում ու մահը լալիս…
Մարդն առայսօր էլ ջհուդ է պաշտում,
Առայսօր օծվում ջհուդի տաշտում…
Եվ գայթակղված պատառի տեսքով՝
Մենք թույն ենք կլլում՝ հատուցում կյանքով…
    Յոթ տասնամյակ մենք փակված էինք
    Մի մեծ ամրոցում՝
    Չորս ու կես միլիոն հայ էր բանտարկված
    Պատերի ծոցում:
Ստիպում էին սարերը վարել,
Ուտելիք ցանել, ուտել ու բանել,
Ստիպում էին ապրել ու ծնել…
  Բայց մի օր եկան՝
  Տվին ու քանդին փողոց ու արձան,
                        Որ անկախանանք…
Հիմա շրջում ենք ազատ շուկայում,
Ստում ու խաբում…
Դռնեդուռ ընկած գթություն խնդրում:
                        Անմա’հ Անդրանիկ,
                        Մի՞թե սա՛ էր քո սուրբ երազանքը,
                        Սրա’ համա՞ր էր նվիրվում կյանքդ…
Յաթաղանի դեմ դու մարտնչեցիր,
Երկիր փրկեցիր՝
Որ հիմա ի՞նքը իրեն կործանի,
Ու կարիք չլինի հին յաթաղանի՞…
Նոր զենքը կիրթ է՝ աղմուկ չի՞ հանի,
Անշշու՞կ կանի…

Հովիկ Վասիլյան


Այս գրառումը հրապարակվել է Արվեստ, Հ.Ա.Մ. խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։