Քե՛զ եմ դիմում, ո՛վ հայրենակից

Քե՛զ եմ դիմում, ո՛վ հայրենակից,

 Մի՛ դարձիր վախկոտ մարդկանց մեղսակից:
 Մարդկանց, որ իրենց աթոռից արբած,
 Դրժում են իրենց իսկ խոսքերն ուռճացած.
 Հիշի՛ր Նժդեհին, պատգամները նրա ամենազոր,  
 Անդրանիկին առյուծասիրտ՝ աչքերը նրա տխուր, մենավոր
 Ու հիշի՛ր բոլոր նրանց դու հայրենակից,
 Ով ազգիդ համար ընկավ գնդակից:
 Ու կզգաս, եթե լավ ես տարբերում սպիտակը սևից,
              Դու պարտավո՛ր ես նրանց սուրբ գործին լինել աջակից:
              ……………………………………………………………………
              Ուշքի եկ՝
 Արթնացրո՛ւ քո մեջ Հայկյան գեները,
 Նայի՛ր, որքան շատ են շուրջդ բելլերը:

Շմավոն Վեզիրյան


Այս գրառումը հրապարակվել է Արվեստ, Հ.Ա.Մ. խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։