Գուր­գեն Մար­գար­յա­նի վրեժն ար­դար է եւ հայ­րե­նա­տի­րութ­յան նոր նա­խա­հիմք

Հայ Ա­րիա­կան Միա­բա­նութ­յան Գե­րա­գույն Խոր­հուր­դը մտա­հոգ­վե­լով Ար­ցախ­յան խնդրի ծա­վալ­ման նոր հե­ռան­կա­րով՝ վերս­տին բարձ­րա­ձայ­նում է Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տութ­յան եւ Ար­ցա­խի Հան­րա­պե­տութ­յան վե­րա­միա­վոր­ման անհ­րա­ժեշ­տութ­յան մա­սին: Վեր­ջին զար­գա­ցում­նե­րը հա­մաթր­քա­կան ճա­կա­տի ան­դամ Հուն­գա­րիա­յի եւ Ադր­բե­ջա­նի իշ­խա­նութ­յուն­նե­րի կող­մից ծրագր­ված՝ ցմահ դա­տա­պարտ­ված հա­յաս­պան ադր­բե­ջան­ցու հանձ­նու­մը Բաք­վին, հա­վաս­տում է, որ թյուր­քա­կան ճա­կա­տը չի սահ­մա­նա­փակ­վե­լու այս­քա­նով: Զար­մա­նա­լի չէ, որ մար­դաս­պա­նի հանձն­ման օ­րը հայ-ադր­բե­ջա­նա­կան սահ­մա­նա­յին գծի եր­կայն­քով զի­նա­դա­դա­րը խախտ­վել է մի քա­նի հար­յուր ան­գամ՝ հայ­կա­կան ուղ­ղութ­յամբ ար­ված կրա­կա­հեր­թե­րով:

Հայ Ա­րիա­կան Միա­բա­նութ­յան Գե­րա­գույն Խոր­հուր­դը Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տութ­յան կող­մից Ար­ցա­խի Հան­րա­պե­տութ­յան ան­կա­խութ­յան ճա­նա­չումն ան­գամ բա­վա­րար չի հա­մա­րի, քա­նի որ հա­մաթր­քա­կան ճա­կա­տը գոր­ծում է այ­լեւս ան­թա­քույց եւ ար­հա­մար­հե­լով այս­պես կոչ­ված մի­ջազ­գա­յին հան­րութ­յան կար­ծի­քը: Իսկ այդ կար­ծի­քը միշտ էլ հաշ­վի է նստում կամք դրսե­ւո­րած կող­մի հետ: Մեր եր­կի­րը միշտ փոր­ձում է շարժ­վել հա­մա­հունչ այդ մի­ջազ­գա­յին հան­րութ­յան հետ եւ պար­բե­րա­բար հայտն­վում է տուժ­յա­լի կար­գա­վի­ճա­կում: Ով դեմ է այդ մի­ջազ­գա­յին հան­րութ­յա­նը, նրան էլ զի­ջում­ներ են ար­վում, որ­պես­զի սի­րա­շա­հեն ու պա­հեն ի­րենց շրջա­նակ­նե­րում, իսկ ով հա­մե­րաշխ է՝ նրան զի­ջում­նե­րի են մղում, քա­նի որ այդ­տե­ղից վտանգ չեն տես­նում: Սա ան­նոր­մալ, բայց ի­րա­կան պատ­կերն է այ­սօր­վա չա­րա­գույժ աշ­խար­հի…

Հայ Ա­րիա­կան Միա­բա­նութ­յան Գե­րա­գույն Խոր­հուր­դը դի­մում է Հա­յաս­տա­նի իշ­խա­նութ­յուն­նե­րին, հա­մայն հա­յութ­յա­նը.

1. Ա­մե­նա­կարճ ժամ­կետ­նե­րում նա­խա­ձեռ­նել Հա­յաս­տա­նի եւ Ար­ցա­խի վե­րա­միա­վո­րու­մը մեկ պե­տութ­յան մեջ՝ Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տութ­յան, որն ի­րա­վա­տերն ու ի­րա­վա­հա­ջորդն է Հայ­կա­կան լեռ­նաշ­խար­հի հայ­կա­կան բո­լոր տա­րածք­նե­րի (Ա­րեւմտ­յան Հա­յաս­տան, Ջա­վախք, Նա­խի­ջե­ւան, Գարդ­ման եւ այլք): Սա պատ­մա­կան, ի­րա­վա­կան եւ ազ­գա­յին ու մարդ­կա­յին ար­դա­րութ­յան վե­րա­կանգ­նում է, ին­չը մինչ այ­սօր չի հաս­կա­ցել այս­պես կոչ­ված մի­ջազ­գա­յին հան­րութ­յու­նը:

2. Ո­րե­ւէ ու­շադ­րութ­յան չար­ժա­նաց­նել օ­տար եւ թշնա­մա­կան այն վայ­նա­սու­նին, ո­րը վստա­հա­բար կլսվի այդ ըն­թաց­քում. Հայ­կա­կան լեռ­նաշ­խար­հը մեր Ա­րար­չա­տուր եւ Աստ­վա­ծա­հաճ Բնօր­րանն է եւ միայն հա­յե­րի Հայ­րե­նիքն է: Չկա ո­րե­ւէ հա­մաշ­խար­հա­յին պատ­մա­կան քար­տեզ կամ փաս­տա­թուղթ, որ հա­զա­րա­վոր տա­րի­ներ շա­րու­նակ դա պատ­կա­նել է մեկ այլ ազ­գի: Իսկ այ­սօր բռնա­զավ­թա­ված հայ­կա­կան հո­ղե­րը չեն կա­րող ինչ-որ ար­հես­տա­կան պե­տութ­յուն­նե­րի ան­ձեռնմ­խե­լի տա­րածք­նե­րը լի­նել, նաեւ հենց մեր բնի­կութ­յան մի­ջազ­գա­յին ի­րա­վուն­քով: Քոչ­վոր բար­բա­րոս­նե­րը կա՛մ ­պետք է ոչն­չա­նան որ­պես մարդ­կութ­յան չա­րո­րակ ու­ռուցք, կա՛մ ­պետք է քո­չեն ի­րենց ալ­թայ­ներն ու տա­փաս­տան­նե­րը:

3. Ձեռ­նա­մուխ լի­նել տա­րա­ծաշր­ջա­նի հա­կաթր­քա­կան ճա­կա­տի ձե­ւա­վոր­մա­նը, ո­րին վստա­հա­բար կմաս­նակ­ցեն Մեր­ձա­վոր Ա­րե­ւել­քի ու Բալ­կան­նե­րի շատ երկր­ներ, ո­րոնք տե­սել են ու զգա­ցել են թյուր­քա­կան սպան­դը եւ այս «մար­դա­տե­սա­կի» չա­րիք լի­նե­լը: Այ­սօր Թուր­քիան ու Ադր­բե­ջա­նը ա­ռա­վե­լա­պես թշնա­մա­կան երկր­նե­րով են շրջա­պատ­ված, քան­զի ստեղծ­վել են այդ երկր­նե­րի տա­րածք­նե­րի վրա:

4. Ձեռ­նա­մուխ լի­նել տա­րա­ծաշր­ջա­նի հա­մաա­րիա­կան ազ­գե­րի դա­շին­քի ձե­ւա­վոր­մա­նը, ո­րը մի­ջազ­գա­յին աս­պա­րե­զում կհիմ­նա­վո­րի բնիկ ազ­գե­րի գո­յութ­յան եւ ի­րենց հայ­րե­նիք­նե­րը վե­րա­տի­րե­լու աստ­վա­ծա­հաճ ի­րա­վուն­քը: Զու­գա­հեռ նա­խա­ձեռ­նել նաեւ Կով­կա­սի ազ­գե­րի այ­դօ­րի­նակ դա­շին­քի ձե­ւա­վո­րու­մը եւ ա­ջակ­ցու­մը Կով­կա­սի պե­տա­կա­նութ­յուն չու­նե­ցող ազ­գե­րին՝ բնիկ­նե­րին:

Հայ Ա­րիա­կան Միա­բա­նութ­յան Գե­րա­գույն Խոր­հուր­դը Հա­յաս­տա­նի իշ­խա­նութ­յուն­նե­րին հոր­դո­րում է մինչ այս գոր­ծըն­թաց­նե­րը դա­դա­րեց­նել Ադր­բե­ջա­նի հետ բա­նակ­ցութ­յուն­ներն Ար­ցա­խի հար­ցով (ԵԱՀԿ Մինս­կի խմբին հստակ պար­զա­բա­նե­լով ի­րա­վի­ճա­կը, հատ­կա­պես որ մի­ջազ­գա­յին դա­տա-ի­րա­վա­կան օ­րենք­ներն ան­տե­սող, մար­դաս­պա­նին հե­րո­սաց­նեղ երկ­րի ղե­կա­վա­րութ­յու­նը անվս­տա­հե­լի է եւ չի բա­ցառ­վում ո­րե­ւէ այլ ստո­րարգ­ված մի­ջազ­գա­յին փաս­տաթղ­թի ան­տե­սու­մը եւս), ինչ­պես նաեւ Թուր­քիա­յի հետ ստո­րագ­րած (ար­դեն սա­ռեց­ված) ար­ձա­նագ­րութ­յուն­նե­րից պաշ­տո­նա­պես հետ կան­չել մեր երկ­րի ստո­րագ­րութ­յու­նը: Իսկ Հուն­գա­րիա­յի հետ խզել բո­լոր տե­սա­կի կա­պե­րը՝ այս եր­կի­րը հա­մա­րե­լով ծա­խու թուր­քա­կան որջ:

Ե­թե Եվ­րո­պա­կան հա­մա­գոր­ծակ­ցութ­յու­նը եւ Միաց­յալ Նա­հանգ­նե­րը պա­տաս­խա­նատ­վութ­յան չեն­թար­կեն Հուն­գա­րիա­յին եւ Ադր­բե­ջա­նին՝ կա­շա­ռատ­վութ­յան եւ կա­շա­ռա­կե­րութ­յան հա­մար, ինչ­պե­սեւ՝ ա­հա­բեկ­չութ­յան հո­վա­նա­վոր­ման հա­մար, ա­պա մեր եր­կի­րը պետք է դուրս գա բո­լոր եվ­րո­պա­կան կա­ռույց­նե­րից, քա­նի որ չի կա­րող ակն­կա­լել ո­րե­ւէ ա­ջակ­ցութ­յուն ստո­խոս ու դա­վա­դիր կա­ռույց­նե­րից: Նման ժա­մա­նակ­ներ հա­յութ­յու­նը ապ­րեց հենց 1915թ.-ին, երբ են­թարկ­վեց Ցե­ղաս­պա­նութ­յան «ար­դա­րա­միտ» եվ­րո-ա­մե­րի­կա­ցի­նե­րի ու ռուս­նե­րի աչ­քի ա­ռաջ: Մեզ այ­լեւս բա­րո­յա­կան ա­ջակ­ցութ­յուն­ներ պետք չեն, այլ հստակ քայ­լեր, ո­րոնք կհա­վաս­տեն Հա­յաս­տա­նի ու հա­յութ­յան անվ­տան­գութ­յու­նը: Նույն կերպ պետք է վե­րա­նա­յել վե­րա­բեր­մուն­քը նաեւ ԱՊՀ կա­ռույ­ցի, ա­ռա­վե­լա­պես պաշ­տո­նա­կան Մոսկ­վա­յի նկատ­մամբ, ըստ նրանց ար­ձա­գանք­նե­րի: Ուս­տի մեր ա­ռա­ջար­կած վե­րոնշ­յալ եւ այլ նմա­նա­տիպ դա­շինք­նե­րի ա­րագ ձե­ւա­վո­րու­մը բխում է մեր ազ­գա­յին շա­հե­րից:

Հայ Ա­րիա­կան Միա­բա­նութ­յան Գե­րա­գույն Խոր­հուր­դը իր հա­յաս­տան­յան եւ սփյուռք­յան կա­ռույց­նե­րի ան­դամ­նե­րի եւ ի լուր հա­յութ­յան հայ­տա­րա­րում է, որ իր կա­րո­ղութ­յուն­նե­րի սահ­ման­նե­րում ա­ջա­կից կլի­նի այն հա­յոր­դի­նե­րին, ով­քեր կնա­խա­ձեռ­նեն հա­յաս­պան Ռա­միլ Սա­ֆա­րո­վի ոչն­չա­ցու­մը՝ վրե­ժի նպա­տա­կով եւ կվե­րա­կանգ­նեն ար­դա­րութ­յու­նը, ո­րը ոտ­նա­հար­վել է եվ­րո­պա­կան ծա­խու ար­դա­րա­դա­տութ­յան կող­մից:

Հայ Ա­րիա­կան Միա­բա­նութ­յան Գե­րա­գույն Խոր­հուրդ

04.09.2012թ.

Հ.Գ. – Հայ Ա­րիա­կան Միա­բա­նութ­յունն ու Հայ Ազ­գայ­նա­կան­նե­րի Հա­մախմ­բու­մը շնոր­հա­վո­րում են հա­յութ­յա­նը Ար­ցա­խի Հան­րա­պե­տութ­յան օր­վա առ­թիվ եւ կա­մե­նում շու­տա­փույթ վե­րա­միա­վո­րում՝ եր­կու հայ­կա­կան Հան­րա­պե­տութ­յուն­նե­րին:

Այս գրառումը հրապարակվել է Հ.Ա.Մ., Հայտարարություններ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։