Հուն­գա­րա­կան խեղ­կա­տա­կութ­յուն.

Որ թյուր­քա­կան ձե­ռա­գիր ու­նի

Հուն­գա­րիա­յի մի­ջազ­գա­յին գոր­ծե­րի ինս­տի­տու­տի գաղտ­նի զե­կույ­ցում (Ռա­միլ Սա­ֆա­րո­վի ար­տա­հանձն­ման հետ կապ­ված) աս­վում է, որ Ադր­բե­ջա­նը շփո­թեց­րել է Հուն­գա­րիա­յին: Եվ այդ զե­կույ­ցը հուն­գա­րա­կան լրատ­վա­մի­ջոց­նե­րի ձեռքն է հայտն­վել: Զե­կույ­ցում նշվում է, որ վար­չա­պետ Վիկ­տոր Օր­բա­նի եւ Ադր­բե­ջա­նի նա­խա­գահ Իլ­համ Ա­լիե­ւի հան­դիպ­ման ըն­թաց­քում թյուր­քը Օր­բա­նին ե­րաշ­խա­վո­րել է, որ Սա­ֆա­րո­վը հայ­րե­նի­քում բան­տում կպահ­վի (հուն­գա­րա­կան nol.hu կայքն է գրում):

Եվ այդ զե­կույ­ցում, որ ոչ թե գաղտ­նի է, այլ՝ գաղտ­նի ի լուր աշ­խար­հի (լրատ­վա­մի­ջոց­նե­րի ձեռ­քը հենց այն­պես չի հայտն­վել), մե­ղա­յա­կա­ն ­կա, թե իբր Ա­դր­­բե­ջա­նը ցան­կա­նում է սխալ տպա­վո­րութ­յուն ստեղ­ծել մար­դաս­պա­նի ա­զատ­ման հար­ցում Հուն­գա­րիա­յի հա­մա­ձայ­նութ­յան մա­սին:

Մինչ­դեռ, ըստ նույն «գաղտ­նի» զե­կույ­ցի, Ադր­բե­ջանն այժմ շատ կա­րե­ւոր է Հուն­գա­րիա­յի հա­մար, եւ այդ իսկ պատ­ճա­ռով է, որ Բու­դա­պեշ­տը չի կա­րո­ղա­նում բա­ցա­հայտ ա­սել, թե Ադր­բե­ջա­նի նա­խա­գա­հը խա­բել է Օր­բա­նին:

Կրկին մինչ­դեռ՝ Ադր­բե­ջա­նի նա­խա­գա­հի հա­սա­րա­կա­կան-քա­ղա­քա­կան հար­ցե­րով բաժ­նի վա­րիչ Ա­լի Հա­սա­նո­վը հայ­տա­րա­րել է, որ Հուն­գա­րիա­յի ղե­կա­վա­րութ­յու­նը գի­տեր, որ Սա­ֆա­րո­վին նե­րե­լու են: Ի դեպ, Հուն­գա­րիա­յի իշ­խա­նութ­յուն­նե­րը ի­րենց «ան­տեղ­յա­կութ­յու­նը» ցու­ցադ­րե­լու մի ամ­բող­ջա­կան ող­բեր­գութ­յուն են սկսել այն բա­նից հե­տո, երբ մի­ջազ­գա­յին հան­րութ­յու­նը կտրուկ ար­ձա­գան­քեց Սա­ֆա­րո­վի ար­տա­հանձն­ման փաս­տին:

Ա­սենք, որ հուն­գա­րա­կան այս բե­մադ­րութ­յու­նը ող­բեր­գութ­յուն չէ, խեղ­կա­տա­կութ­յուն է, ո­րի հե­ղի­նա­կը բա­վա­կա­նին պար­զու­նակ ձե­ռա­գիր ու­նի: Հե­ղի­նակն էլ հենց հուն­գա­րա­կան իշ­խա­նութ­յուն­ներն ի­րենք են, որ թյուր­քա­կան տար­րի հետ գոր­ծար­քի մեջ մտան: Թե չէ ինչ է նշա­նա­կում՝ միայն Հուն­գա­րիա­յի վար­չա­պետն է մե­ղա­վոր:

Փո­խա­րե­նը վար­­չա­պե­տը հս­­տակ է ար­տա­հայ­տ­­վել՝ կա­ռա­վա­րութ­յան ան­դամ­­նե­րը տեղ­յակ էին, տվել են ի­րենց կար­ծի­քը եւ ա­վե­լին՝ ի­րենք լավ էլ կան­խա­տե­սում էին Հա­յաս­տա­նի ար­ձա­գան­քը՝ ընդ­հուպ ի­րենց հետ հա­րա­բե­րութ­յուն­նե­րի կա­սե­ցու­մը:

Հուն­գա­րա­կան սո­ցիա­լիս­տա­կան կու­սակ­ցութ­յան ա­ռաջ­նորդ Ա­թի­լա Մեշ­թեր­հա­զին Օր­բա­նին ան­վա­նել է «բա­րո­յա­պես սնանկ»:

Թեեւ այս բնու­թագ­րու­մը, մեղմ ա­սած, տե­ղին չէ: Քան­զի կան­խա­տե­սել Հա­յաս­տա­նի ար­ձա­գան­քը ու ա­նել ոչ բա­րե­կա­մա­կան քայլ, կնշա­նա­կի թյուր­քին ձեռք մեկ­նե­լու պատ­րաս­տա­կա­մութ­յուն ու­նե­նալ ու մի ա­ռանձ­նա­կի հա­ճույ­քով դա ա­նել:

Ար­յու՛նն­ է քա­շել:

Սա՛ է ճշմար­տութ­յու­նը:

Ար­դի քա­ղա­քա­կան լեզ­վով դա նշա­նա­կում է հե­տեւ­յա­լը. Հուն­գա­րիան Ար­ժույ­թի մի­ջազ­գա­յին հիմ­նադ­րա­մից փող է մու­րա­ցել ու մերժ­վել է: Ադր­բե­ջանն է խոս­տա­ցել նե­տել ո­ղոր­մութ­յու­նը: Եվ տնտե­սա­կան խնդի­րը Հուն­գա­րիան լու­ծել է քա­ղա­քա­կան շա­հի սպա­սարկ­մամբ: Ար­դի դի­վա­նա­գի­տա­կան լեզ­վով դա նշա­նա­կում է՝ Հուն­գա­րիան խաբ­վել է Ադր­բե­ջա­նի կող­մից:

Դի­վա­նա­գի­տա­կան եզ­րույ­թից դուրս ի­րա­վի­ճա­կը սա է: Չի խաբ­վել, այ­լա­պես ի­րեն ար­դա­րաց­նող մի­ջազ­գա­յին նոր­մեր չէր փնտրի, այլ, ի պա­տաս­խան, Ադր­բե­ջա­նին կպատ­ժեր նրա­նով, ին­չից Բա­քուն այդ­քան վա­խե­նում է. կճա­նա­չեր Ար­ցա­խի ան­կա­խութ­յու­նը:

Չի՛ ա­նի:

Ո­րով­հե­տեւ չի՛ խաբ­վել:

Ո­րով­հե­տեւ կզրկվի ո­ղոր­մութ­յու­նից:

Ո­րով­հե­տեւ այդ պե­տութ­յու­նը ի­րեն պա­հեց իս­կա­կան ըն­կե­ցի­կի պես, որ չգնա­հա­տեց նույ­նիսկ ժա­մա­նա­կին իր ա­զա­տագ­րութ­յան հա­մար թափ­ված հայ­կա­կան ար­յու­նը:

Սա՛ է ճշմար­տութ­յու­նը:

Ա­նա­ղու­հաց ըն­կե­ցի­կի ճշ­­մար­­տութ­յու­նը:

Ար­մե­նու­հի Մել­քոն­յան

«Լուսանցք» շաբաթաթերթի գլխավոր խմբագիր

«Լու­սանցք» թիվ 28 (249), 2012թ.

Կար­դա­ցեք «Լու­սանցք»-ի PDF տար­բե­րակ­նե­րը www.hayary.org -ի «Մամուլ» բաժնում www.pressinfo.am -ի «Բեռնում» բաժնում

Այս գրառումը հրապարակվել է Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։