Կա նաեւ նախահեթանոսական շրջան…

Ժամանակին խառնիխուռն մի ընթացք էլ ապրեց հեթանոսությունը, երբ արիական՝ համաարիական հզոր միասնական հավատքը մասնատվեց առանձին ազգային հավատների: Ժամանակի հետ էլ ազգային հավատները շեղվելով ուղղուց՝ Արարչական Առանցքից, հետզհետե վերածվեցին կռապաշտության:

Այստեղ է, որ մենք ասում ենք կա ինչպես նախաքրիստոնեական ժամանակահատված՝ հեթանոսական շրջան, որ արդեն գործում էին առանձնացած ազգային հավատները (շուրջ 3-4 հազար տարի) եւ նախահեթանոսական ժամանակահատված, երբ գործում էր միասնական արիական՝ համաարիական հավատը: Այս ժամանակագատվածը պետք չէ խառնել հայ-հունա-պարսկա-հնդկա-չինա-հրեա-եգիպտական հեթանոսական շրջանի հետ…

Այսօր մեր պատմաբանները, աստվածաբաններն ու քաղաքագետները պետք է զատեն ու առանձին ուսումնասիրեն ինչպես նախաքրիստոնեական ժամանակահատվածը, որի վերջնակետը, ասեցի՝ կռապաշտությամբ ավարտվեց ու նոր կրոնների հաղթանակի պատճառ դարձավ, այլեւ՝ նախահեթանոսական ժամանակահատվածը, որը մեզ համար հայ-արիական է կոչվում: Այն իրապես զերծ է հեթանոսական համահարթեցումից ու աղճատումներից…

Հայոց Հավատը եւ Հայ Աստվածների Պաշտամունքը ա՛յդ ժամանակներում պետք է փնտրել եւ ուսումնասիրել: Դա կտանի դեպի Տիեզերակարգը եւ կտա հստակ պատկերը Տիեզերածնության, կբերի ՄեկԱրարչական Բազմաստվածության ընկալման … Հայի, Հայքի եւ Հայոց Ծագման ու Հավատի վերագնահատման…

Շուրջ 2000 տարի քրիստոնեական եւ ավելի քան 4000 տարի հեթանոսական շամանակաշրջանները ծաղկեցին Տիեզերական Ձմռան ընթացքում, ինչը Արեւապաշտների համար կործանարար ազդեցություն ունեցավ (ձմեռն ինքնին հարաբերական մահ է բնորոշում՝ բնությունը ծաղկունք չի ապրում, պտղաբերումը դադարում է, կարծես կյանքն է անհետանում է ձյան տակ…) եւ ահա, եկել են Տիեզերական Գարնան, Ամռան եւ Աշնան ժամանակները եւ նախահեթանոսական՝ հայ-արիական վերածնունդը վերսկսված է, այլեւս անկասելի են Տիեզերական Բնակարգի փոփոխություններն ու ընթացքը…

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

Այս գրառումը հրապարակվել է Հ.Ա.Մ., Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։