Քրիստոնեությունը մահամերձ է…

Եկեղեցական շատ տոներ ու ծեսեր կառուցվել են արիադավան-հեթանոսական տոների ու ծեսերի հիմքով (ինչպես եկեղեցիները՝ հայ հեթանոսական տաճարների հիմքի վրա… Հայ Քրմերը տաճարները կառուցել են տվել տիեզերաազդակ տարածքներում):

Այդ տոներն ու ծեսերը անգամ նշվում են հենց ա՛յն օրերին, որ նշել են արիադավան հայերը: Հասկացել են, որ այդ օրերը տիեզերահաղորդ են եւ բաց են ՏԻԵԶԵՐՔԻ ՎԵՐԻՆ ԴԱՐՊԱՍՆԵՐԸ… Սակայն փոխվել են տոների ու ծեսերի էությունն ու ինքնությունը, եւ հայի խոսքը, աղոթքը կամ կանչը ուղղված է այլի Աստծուն եւ հզորացնում է այդ այլի Աստծուն, ով երբեք չի արձագանքի հայի … կանչին…

Այլի Աստվածը միլիոնավոր հայերի (նաեւ միլիոնավոր այլազգիների) դեպի իրեն հղված հավատի էներգետիկ հզորության ալիքները ուղղում է իր պաշտելի եւ միակ ընտրյալ ազգի զորացմանը… Իսկ Հայ Աստվածները չստանալով հայ մարդու հավատի ուղղորդված էներգետիկ ուժը՝ Տիեզերակարգի շրջանակներում չեն կարողանում միլիոնավոր հայերի դրական ազդակները ստանալ-հզորանալ եւ վերադարձնելով զորացնել ազգը հայոց…

Այսօր հաճախ քրիստոնեական փոխակերպումներից եւ նրանց հետ նույնականացումից զատվելու եւ խուսափելու համար հայ արիները տոներ նշում են այլ, բայց նորից զորավոր օրերի: Բայց ամեն բան հետո անպայման կվերադառնա ի շրջանս յուր՝ քանզի մեր Աստվածներին զորացնելու երկրային ազդակները այլեւս հասնում են տեղ… Իսկ հավատի ուժը քանակի մեջ չէ, այլ բացառապես ճշմարիտ հավատի…

Քրիստոնեությունը մահամերձ է այլեւս, ինչը արագություն է հավաքում էկումենիստական ազգայնամոլական ճնչումներից: Իզուր չէ, որ հայ քրիստոնյաները 6-դարյա ընդմիջումից հետո Էջմիածնում գումարեցին Հայ եկղեցու եպիսկոպոսաց ժողով եւ հավաքվեցին բոլոր քույր ու եղբայր եկեղեցիները: Վստահաբար քննարկվել է նաեւ քրիստոնեական կռապաշտության այլեւս անկասելիության խնդիրը:

Հայ կաթողիկոսները, եպիսկոպոսները եւ այլ հոգեւորականներ պետք է այսօրվանից մտածեն քրիստոնեության կործանումից հետո «դատարկ» տեղը այլ կրոնի չզիջելու մասին… Հայ քրիստոնյան պետք է հասկանա, որ հայ հեթանոսի-արիադավանի հետ է իր ճանապարհը, այլապես օտար քրիստոնյան կամ օտար այլադավանը նոր ավերներ կբերեն հայոց հոգեոր ոլորտ եւ ոչ միայն հոգեւոր…

Կգա մի ժամանակ, երբ ներկայիս կրոնական իշանության ներկայացուցիչները գիտակցաբար՝ հասկանալով քրիստոնեության մահամերձ իրավիճակը, որպես հայորդիներ, կզիջեն հայ հավատի իշխանությունը՝ Արորդիներին՝ Արարչի Որդիներին…

Ես հավատում եմ, որ ՀԱՅԸ անխախ կրոնական կամ քաղաքական համոզմունքից կաող է վեր կանգնել «ինձնից հետո՝ թեկուզ ջրհեղե­ղ» մտածելակերպից: Մենք կարող ենք ամեն բան շրջել դեպի Արարչական Առանցքը, չսպասելով հաջորդ Ջրհեղեղին կամ մեկ այլ Բնական Պատժի…

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

Այս գրառումը հրապարակվել է Հ.Ա.Մ., Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։