Թերմարդկանց ինքնախոստովանություն – Իրենք են պնդում, որ ոչխարներն ադրբեջանցիներին միանգամայն մոտ կենդանիներ են… Բաքվում Հիտլերի հետեւորդնե՞ր են հայտնվել – Էշն ի՞նչ իմանա՝ նուշն ինչա… Պատերազմող Հայաստանում ապրելով՝ ոմանք Թուրքիայի բյուջեն են լցնում…

Թերմարդկանց ինքնախոստովանություն

Ադրբեջանական մամուլում տարօրինակ եւ ողբերգա-զավեշտական խոստովանություն է հայտնվել (բնորոշումը՝ համացանցից – news.am): Minval.az կայքը պնդում է, որ «ոչխարներն ադրբեջանցիներին միանգամայն մոտ կենդանիներ են»:

Ամբողջությամբ մեջբերենք. «Նրանք մշտապես մեզ հետ են, նրանք ամենուր են: Խոզի ոչ մի կողիկ մեզ համար չի փոխարինի ոչխարի անտրեկոտին, այդպես չէ՞: Աշխարհում ամենահամեղ  ու հյութեղ խորովածն էլ անում ենք մենք՝ ադրբեջանցիներս: Այսինքն, այդ կենդանիների հետ սրբազան կապին զուգահեռ մենք նրանց ուտում ենք: Բայց Աստված չանի՝ ոչխարները որոշեն վրեժ լուծել»:

Շարունակենք մեջբերումը. «Մեր նախնիների համար 3 սրբազան կուռք կար՝ ընտանիքը, ձին, ոչխարը»,- գրում է Հասան Ղուլիեւն իր հիմնարար «Նախատիպային ադրբեջանցիներ. հոգեկերտվածքի կողմերը» աշխատությունում:

Ըստ նրա՝ «պրագմատիկ բարօրություն մարմնավորող ոչխարի պաշտամունքը նպաստել է ավանդական կենսակերպի հիմնական գծերի՝ տղամարդու եւ կնոջ կենսակերպի պարադիգմների ձեւավորմանը: Պաշտամունքն առաջացել է «ոչխարի» պրագմատիկ նշանակությունը գիտակցելու հողի վրա՝ դրա դերը կյանքի հիմնական պահանջմունքները բավարարելիս եւ աշխարհընկալումը ձեւավորելիս: Ադրբեջանցիների անկշտությունը մսի հանդեպ. գայլի նման նրանք՝ ոչխարի հոտեր են արածում՝ մսի այդ անհագ պահանջը բավարարելու համար: Հոգեկերտվածքի առանձնահատկությունը մեծամասամբ սկիզբ է առնում գայլա-ոչխարային տոտեմային գծերից»…

Այս հոդվածի հաջորդ տողերը եւս հիմնավորում են արդեն ասվածը՝ մեզ գրեթե բան չթողնելով (չնայած սրանց համար միշտ կգտնվի…):

Բաքվում Հիտլերի հետեւորդնե՞ր են հայտնվել

Միջազգային զմն-ները եւս արձագանքեցին ադրբեջանական ընդդիմադիրների այն աղմուկ-տեղեկատվությանը, թե Ադրբեջանում Ֆյուրերի «արժանի» հետեւորդներ են հայտնվել:

Տարածվել է մի լուսանկար, որում՝ Բաքվի կենտրոնում Արեւմտյան Եվրոպայում գործող ծայրահեղ աջերին հատուկ հանդերձանքով ներկայացած մի երիտասարդ «զիգ հայլ» է անում (նացիստական ողջույնը՝ աջ ձեռքի վեր բարձրացմամբ): Այդ ադրբեջանցու կրծքին «Պետական արծիվն» է փայլում՝ Երրորդ ռեյխի պաշտոնական խորհրդանիշը:

Facebook-ում եւս նոր էջ է հայտնվել՝ ANSC (Ադրբեջանական ազգայնական-սոցիալիստական ճակատ) անունով: «Թեեւ, ճիշտն ասած, էջը գրեթե դատարկ է, սակայն ինչպես ասում են՝ դատարկ տեղը միշտ էլ կարելի է լրացնել»,- գրել են ադրբեջանական լրատվամիջոցները:

«Նացիոնալ-սոցիալիզմի տեսանկյունից «զիգ» անող երիտասարդը ոչ ավելին է, քան ընդամենը ունտերմենշ (թերմարդ), քանի որ գաղափարախոսության հիմքում արիական ծագմամբ մարդկանց գերակայությունն է»,- «վերլուծել» են ադրբեջանական ժողովրդավար ու արեւմտամետ մեկնաբանները…

Ախր՝ էշն ի՞նչ իմանա՝ նուշն ինչա… Քոչվոր ու արհեստածին թյուրք-ադրբեջանական խուժանը հերթական դատողությունն է արել արիականության մասին, որ իր խելքին անհասանելի է ի ծնե:

Երբ սրանք խոսում են «թերմարդ»-ու մասին, մոռանում են իրենց կիսաանասնական ծագումը եւ արիացիներին տրված՝ «գերմարդ» բնորոշիչը: Կամ էլ՝ թերմարդը թերի զարգացմամբ ի՞նչ իմանա այս մասին…

Վահագն Նանյան

Պատերազմող Հայաստանում ապրելով՝ ոմանք Թուրքիայի բյուջեն են լցնում

…Մի առիթով ՀԱՄ առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանը եւս նշեց, որ խիստ կասկածում է, որ այդ «հայրենասերների» գոնե կեսի կեսը՝ արդեն հայի քրտինքով գնված զենքերով կկանգնեն իրենց փողերով ձեռք բերված թուրքական (կամ ադրբեջանական) տանկերի ճանապարհին. «Ոմանց լավ գիտեմ, որ արցախյան կռվի տարիներին մնացին իրենց տներում, կանանց կողքին կամ մոր փեշերի տակ, ու էլի նույն «հայրենասերներն» էին եւ նույն «հայրենապաշտությամբ» էին երազում Արցախի, Նախիջեւանի, Ջավախքի կամ Արեւմտյան Հայաստանի մասին»…

Հայ արիների ղեկավարը նշել էր նաեւ, որ «հիմա այդ մարդիկ տեսնում են էրգիրը ու վայելու՛մ, չէ՞ որ փափագել են ու ճառեր ճառել, լիքը կենացներ ասել տարիներ շարունակ, հիմա պիտի գան ասեն չէ՞, որ իրենք տեսել են պապերի էրգիրը, ասում էին չէ՞, որ տեսնելու են, ի՛նչ հերոսություն, ի՛նչ հաղթություն…»:

Արմեն Ավետիսյանի խոսքով, քանիցս մերժել է հրավերը՝ որպես զբոսաշրջիկ լինել Արեւմտյան Հայաստանում, մերժել է, որպեսզի հաջորդ սադրանքը, որ ադրբեջանական կողմը թուրքական օժանդակությամբ իրականացնի, հանկարծ իր 1 լուման անգամ այդտեղ չգործի. «Չեք պատկերացնի, թե ինչպես եմ ցանկանում լինել բռնազավթված հայրենիքում եւ ամենուր, որ հայապատկան է, ինչպես եմ ուզում լինել Հայ Աստվածների հուշարձան-համալիրում… բայց ներքին ձայնս, որ հոգուցս է բխում, երբեք թույլ չի տվել 1 լումա անգամ նվիրել թուրքին:

Իսկ Հայոց Երկիրը մենք տեսնելու՜ ենք ու ո՜չ որպես զբոսաշրջիկ»…

«Լուսանցք» թիվ 25 (330), 2014թ.

Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org-ի «Մամուլ» բաժնում

Այս գրառումը հրապարակվել է Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։