Պատմության կրկնությունը՝ կործանարար – 1 դար անց նույնն են պատվիրատուներն ու կատարողները, պետք է անել այնպես, որ նույնը չլինեն նաեւ տուժողները (պանթուրքիզմը սիոնիզմի նյութազավակն է, ինչպես սիոնիզմը՝ պանթուրքիզմի հոգեհայրը)… Արմեն Ավետիսյան (ՀԱՄ առաջնորդ)

…Պանթուրքիզմը սիոնիզմի նյութազավակն է, ինչպես սիոնիզմը՝ պանթուրքիզմի հոգեհայրը… Երիտթուրքերը ծպտյալ հրեաներ էին՝ Սալոնիկից ժամանած… …1916թ. էլ արդեն Մոսկվայում ստորագրվեց ռուս-թուրքական պայմանագիրը (նաեւ Հայաստանի մասով՝ հայկական շահերը ոտնակոխ անելով), եւ հայությունը մնաց մեն-մենակ՝ թուրք-ադրբեջանական յաթաղանի եւ եվրա-մասոնական գավազանի առջեւ…

Հայ-ռուսական եւ հայ-արեւմտյան հարաբերությունները հետզհետե ավելի են նմանվում 1914-1917թթ. ժամանակաշրջանի 1-ին աշխարհամարտի մասնակից Եվրոպայի եւ նախահեղափոխական Ռուսաստանի հարաբերությունների կարգավիճակին, երբ ցարական Ռուսաստանն անկում ապրեց, եւ մասոնական Եվրոպայի ու մասոնացվող Ռուսաստանի համար Հայկական հարցը փոխարինվեց Մերձավորարեւելյան հիմնախնդիրների կարգավորման եւ նավթա-գազային պաշարներին տիրելու ծրագրերին:

Թուրքիան կարեւորվեց Բաղդադ-Բեռլին երկաթգծի կառուցման ճանապարհին (Եվրոպան Մերձավոր Արեւելքին կապող), եւ կայզերական Գերմանիան նպաստեց, որ Հայոց ցեղասպանությունը «անտեսանելի» մնա եվրոպացիների աչքին՝ հանուն իրենց տնտեսական բարօրության: Իհարկե, սա միայն գերմանական ծրագիր չէր, այլ մասոնական մի համաշխարհային քաղաքականության հիմքն էր, որ պետք է վերաձեւեր աշխարհը:

Եթե հիշենք պատմությունը, ապա պարզ կդառնա, թե ինչու Անտանտի դաշնակից երկրները (որի դաշնակիցն էր նաեւ Հայաստանը) պարտված Թուրքիային հնարավորություն տվեցին վերակենդանանալ, որպեսզի ապահովվի հիշյալ երկաթգծի կառուցումը: Այդ երկաթուղին, որ սիոնա-մասոնական «եվրոպացիների» ծրագիրն էր, 1914-1916թթ. կառուցվեց մի քանի միլիոն հայերի դիակների ու արյան վրա...

Իմիջիայլոց, չեմ կարող չնշել, որ Մերձավորարեւելյան այս տնտեսական ծրագիրը բուն սիոնիստական նախապատմություն ունի, քանզի այդ ռասիստական կուսակցության պարագլուխ Հերցլը փորձել էր այն նախապես իրականացնել թուրք սուլթանի՝ Համիդի հետ, ով հրաժարվել էր, քանի որ դրա դիմաց Հերցլը պահանջել էր Պաղեստինը հանձնել իրենց՝ հրեական պետություն հիմնելու համար: Բայց սուլթանը կտրուկ է եղել՝ ասելով, որ արյամբ ձեռք բերված հողերը ոսկով չեն վաճառվում: Եվ Աթաթուրքը, մնացած կարկառուն ու հայասպան երիտթուրքերը (ծպտյալ (կրիպտո) հրեաներ էին) Հունաստանի Սալոնիկից եկան Ստամբուլ ու նախաձեռնեցին երիտթուրքական շարժումը՝ հայտնի «արդարություն, հավասարություն եւ եղբայրություն» կարգախոսով, Թուրքիան բոլոր ազգերի հայրենիքը դարձնելու խաբկանքով: Իրականում Բաղդադ-Բեռլին երկաթգիծը համաշխարհային տիրապետության հասնելու նախագիծ էր, որը պետք է օժանդակեր Իսրայելի ստեղծմանը (հետո էլ ծառայեր սիոնական նպատակներին): Եվ սուլթանական Թուրքիայի ոչնչացմամբ «ազատագրվեցին» Մերձավոր Արեւելքի երկրները, եւ Պաղեստինի տարածքն ազատ էր սիոնիստական ծրագրերի համար

Իսկ որպեսզի օգտագործվեր թուրքական զինուժն ընդդեմ արաբականի, ապա պետք է նոր՝ հանրապետական Թուրքիայում իշխեր հրեական առեւտրականությունը, դրամագլուխը, ոչ թե՝ հայկականը, ինչպես կար: Պատմական փաստերը կարող են հավաստել, որ այդ տարիներին հայկական առեւտրականներն ու գործարարներն էին տնօրինում թուրքական տնտեսությունը, այսինքն՝ փողը հայերի ձեռքին էր: Բայց ի տարբերություն հրեաների, հայերը դրանք չօգտագործեցին հանուն հայկական շահի, իսկ ծպտյալ հրեաները այդ «չօգտագործված» դրամամիջոցներին ու տնտեսական լծակներին տիրելու համար նպաստեցին թուրքական ազգայնամոլական տարրի համաթուրքական երազանքների արդիականացմանը, որպեսզի հենց նրանց ձեռքերով ցեղասպանեն հայերին ու տիրանան նոր Թուրքիայի տնտեսությանը եւ դրամամիջոցներին, այսպես նաեւ՝ քաղաքականությանը եւ ռազմավարությանը (պանթուրքիզմը սիոնիզմի նյութազավակն է, ինչպես սիոնիզմը՝ պանթուրքիզմի հոգեհայրը):

Պաղեստինի հրեականացումը երիտթուրքերի միջոցով չստացվեց, չնայած սիոնիստական փողերով լռեցվել էին Հայոց ցեղասպանության միջազգային համաշխարհային մամուլում: Իսրայելի ստեղծումը շարունակվեց ու իրականություն դարձավ 2-րդ աշխարհամարտից հետո, երբ աշխարհ եկավ հրեական Հոլոքոսթի ծրագիրը: Հայերի ցեղասպանությունը «չօգնեց» Իսրայելի ստեղծմանը, բայց հրեաների ցեղասպանությունը իրականություն դարձրեց սիոնիստական պարագլուխ Հերցլի եւ նրա հետեւորդների նպատակը՝ 1948թ. Պաղեստինի մի հատվածում 14 հազ. կմ2 տարածքում ստեղծվեց Իսրայելը: Այն այժմ տարածվել է տասնյակ հազարավոր քառակուսի կիլոմետրերի վրա՝ ինչպես Պաղեստինի, այնպես էլ Հորդանանի տարածքներում (Սիրիայի եւ Եգիպտոսի տարածքները վերադարձվեցին):

Դառնալով 1-ին աշխարհամարտի տարիներին՝ նշենք, որ պարտված Թուրքիայից դուրս եկան անգլիական, իտալական, ֆրանսիական եւ այլ զորքերը, իսկ հունական զինուժը չկարողացավ միայնակ շարունակել կռիվը: Հայկական կամավորական զինվորականությունն էլ դավաճանվեց ինչպես արտաքին դաշնակիցների, այնպես էլ ներքին քաղաքական «էլիտար» ուժերի կողմից: ԱՄՆ-ն էլ կայացրեց հայությանը պաշտպանելու պետական մի որոշում, բայց Վիլսոնյան քարտեզը եւ 1918թ. Սեւրի դաշնագիրը դարձան «պատմական փաստաթղթեր՝ մեր հետագա դատի համար»… Իսկ 1919թ. Մուդրոսի համաձայնագրով Թուրքիան մնաց իր տարածքներն առանց կորստի պահպանած ու խամաճիկ պետություն՝ սիոնա-մասոնական բուրգի համար: Եվ 1915-ի ցեղասպանությունը իսպառ կոտրեց հայության ողնաշարը այդ ժամանակաշրջանում:

Անտանտ-Արեւմուտքի զինված ուժերի հեռացումը Թուրքիայից, նաեւ Արեւմտյան Հայաստանից, հայ ֆիդայիների հայացքը սեւեռեցին Ռուսաստանի վրա: Սակայն մասոնական Եվրոպայից արդեն հուդա-մասոն Լենինը գերմանական գնացքով ծպտված մտել էր ռուսական տարածք եւ նախաձեռնել բոլշեւիկա-մասոնական (այսպես կոչված՝ բանվորա-գյուղացիական) հեղափոխությունը: 1916թ. արդեն Մոսկվայում ստորագրվեց ռուս-թուրքական պայմանագիրը (նաեւ Հայաստանի մասով), եւ հայությունը մնաց մեն-մենակ՝ թուրք-ադրբեջանական յաթաղանի եւ եվրա-մասոնական գավազանի առջեւ…

Պայքարը հաստատ հավասարազոր չէր: Ավելին՝ ներքին քաղաքական ուժերն էլ, որ եղբայր-մասոններ էին դարձել, հատկապես դաշնակցական (այս կուսակցությունը ամենակուռ քաղաքական ուժն էր այդ տարիներին) կարկառուն դեմքերը որոշեցին նպաստել սուլթանական Թուրքիայի տապալմանը՝ երիտասարդ թուրքերին (գլխավոր երիտթուրք՝ Աթաթուրքի գլխավորությամբ) իշխանության բերելով… Այստեղ էր, որ դավադրաբար զինաթափվեցին քաջաբար կռվող հայդուկական ջոկատները, իսկ որոնք չենթարկվեցին՝ կուսակցական որոշումներով զրկվեցին զենք-զինամթերք ստանալուց… Հայաստանի ու հայության ճակատագիրը այդ քաղաքական անձինք տեսան Թուրքիայի վարչակարգի փոփոխման մեջ, ոչ թե ազատագրական պայքարի ծավալման: Հետո հասկացան ճակատագրական սխալը, բայց ուշ էր այլեւս (այսպիսի մի թուրքահաճ քայլ էլ մասոն բոլշեւիկներն արեցին Արեւմտյան Հայաստանում՝ հայտարարելով, որ քեմալականները «կարմիր թուրքեր» են եւ գալիս են Լենինի գործին (ուրեմնեւ՝ հայերին) օգնելու…):

Զորավար Անդրանիկը այս ամոթը կուլ չտալով՝ հեռացավ ոչ միայն կուսակցությունից, այլեւ՝ երկրից՝ զենքերը թողնելով Էջմիածնում: Գարեգին Նժդեհը եւս կռահել էր այդ սխալ որոշման հետեւանքները, բայց չհեռացավ՝ մնաց Զանգեզուրում: Չենթարկվելով դաշնակցական կառավարության հրամաններին (Դրոն հոգու խորքում անգամ ուրախ էր, որ Նժդեհը չէր ենթարկվում)՝ պաշտպանեց Սյունյաց աշխարհը թուրք-բոլշեւիկյան ներխուժումից եւ հեռացավ երկրից այն ժամանակ, երբ խորհրդայնացված Հայաստանը Զանգեզուրը համարեց իր տարածքի անբաժան մասը… Բայց Հայոց ցեղասպանությունը շարունակվեց մինչեւ 1923թ., այս անգամ Արեւմտյան Հայաստանից (թուրքական սպանդը) շարունակվեց նաեւ Արեւելյան Հայաստանում (վերածվելով ադրբեջանական կողմից արված սպանդի):

Այս ամենը դադարեց, երբ Հայաստանը մտավ մասոնական երկրորդ համաշխարհային բեւեռը (իբր հակընդդեմ Արեւմուտքին)՝ նոր ձեւավորված ԽՍՀՄ-ի կազմ՝ 1922թ.: Դադարը երկար չտեւեց, Արցախը, Նախիջեւանը եւ Ջավախքը օտարվեցին Հայաստանից, իսկ հայությունը ենթարկվեց «սպիտակ» ցեղասպանության (որ նույնքան վտանգավոր է որքան «կարմիր» ցեղասպանությունը, պարզապաես ընթացքն է դանդաղ)…

Հիշեցնենք, որ այդ տարիների Միացյալ Նահանգների ու Ռուսաստանի պաշտոնյաների, գործարարների ավելի քան 90%-ը (կան համապատասխան փաստաթղթեր եւ գրականություն) մասոններ էին կամ ծպտյալ սիոնիստ հրեաներ՝ տարբեր ազգության անուն-ազգանուններով…

Այսօր՝ 2014թ., 1 դար անց կանգնած ենք նույն իրավիճակի առջեւ:

աղտնի կառավարությունը նորից սանձազերծել է աշխարհի վերաբաժանում, եւ այն ինչպես միշտ ընթանում է Մերձավոր Արեւելքում ու պետք է տարածվի աշխարհում: Եվրոպայում արդեն ուկրաինական «պայթեցումը» եղավ, որը նոր աշխարհակարգի սկիզբը դրեց՝ նորից Արեւմուտք-Ռուսաստան բեւեռներով: ԽՍՀՄ-ի կազմաքանդումը հասունացել էր, սոցիալիստական-կոմունիստական աշխարհը սպառել էր իրեն (նաեւ դուրս էր գալիս ենթակա լինելու թմբիրից) եւ մասնատվեց ինչպես ԽՍՀՄ-ը, այնպես էլ Հարավսլավիան, որը մի փոքրիիկ-ԽՍՀՄ էր Եվրոպայի ներսում:

Այսօր Արեւմուտքն ու Ռուսաստանը նույն սիոնա-մասոնական ծրագրերուվ նույն պատմական առաքելությունն են կատարում: Աշխարհը բաժանում են երկու մասի, որի երկու կողմերն էլ ծառայում են միեւնույն գերուժին՝ աշխարհի գաղտնի կառավարությանը: Եվրամիություն-Եվրասիամիության խաղը ոչ մի տարբերություն չունի Անտանտի եւ Ռուսաստանի միջեւ 1 դար առաջ եղած խաղից:

Նույնն են ինչպես պատվիրատուները, այնպես էլ կատարողները: Եվ պետք է անել այնպես, որ նույնը չլինեն նաեւ տուժողները: Հայերն ու Հայաստանը իրավունք չունեն կրկնելու պատմական սխալը՝ կողմնորոշումների հերթականությամբ բեւեռացումը: 1-ին աշխարհամարտում Հայաստանը Անտանտի դաշնակիցն էր, 2-րդ աշխարհամարտում ԽՍՀՄ կազմում էր առհասարակ, ընթանում է 3-րդ համաշխարհայինը, եւ մենք պետք է լինենք անկախ գործոն: Հասկանալի է՝ հարաբերականորեն անկախ, բայց շահեկան մի գործոն, որը երկու բեւեռների համար էլ ձգտելի կլինի: Այլապես, ինչպես նախորդ դեպքերում, կա՛մ Թուրքիան եւ Ադրբեջանը իրենց քոչվորական գենով կդառնան նստակյաց գործոն եւ կշարունակեն գոյատեւել հայկական տարածքներում՝ որպես արհեստածին երկրներ, կա՛մ էլ մի այլ երբեւէ չգոյ Քրդիստան կմոգոնեն մեր հողերի վրա…

Այսօր Հայաստանի իշխանությունները որոշակիորեն վարում են փոխլրացնող արտաքին քաղաքականություն՝ խաղալով ԵՏՄ-Մաքսային համաձայնագիր եւ ԵՄ-Ասոցացման համաձայնագիր ուղղություններով, բայց պետք է մնան անդրդվելի: Կա՛մ՝ երկուսի հետ նոր հարաբերություններ ստեղծելով, կա՛մ՝ երկուսի հետ էլ հին հարաբերությունները պահպանելով:

Այս իրավիճակում երկու հայկական պետությունների առկայությունը տարածաշրջանում հետզհետե ավելի վտանգավոր տարրեր կընդգրկի, ուստի անգամ Արցախի անկախության ճանաչումը չի կարող էապես օժանդակել հայկական շահերին: Այդ ժամանակն անցավ, տարիներ առաջ Արցախի Հանրապետության անկախության ճանաչումը Հայաստանի Հանրապետության կողմից՝ նոր իրավիճակ կստեղծեր տարածաշրջանում, ինչը զարգացումներ կստանար Աբխազիայի ու Հարավային Օսիայի անկախացմամբ: Իսկ նոր անկախացած Ղրիմի՝ Ռուսաստանի հետ վերամիավորման ժամանակ, կդառնար հին անկախացած Արցախի Հայաստանին վերամիավորվելու հարմար առիթ: Ուստի այժմ պետք է ամեն քայլը համապատասխանեցնել այն բանին, որ հնարավորինս արագ վերահաստատվի Արցախի վերամիավորումը Հայաստանի հետ, այլապես կգան ռիժկովներ կամ ռիժկբուրգներ, որ նորից կզազրախոսեն, թե երբ հայերը ապացուցեն, որ Արցախը հայկական հող է, ուրեմն պետք է ճանաչել այդ երկրի անկախությունը…

Եվ՛ ռիժկովները շատ լավ գիտեն, որ «Ղարաբաղը հայկական հող է», եւ՛ ռիժկբուրգները: Պարզապես պաշտոնական Երեւանը գոնե մեկ անգամ պիտի ասի, որ Ղրիմում երբեք ռուսներ չեն ապրել, հին ժամանակներում հայկական ու հունական նավերն են տնօրինել այս ծովում եւ թերակղզում, ռուս եւ Ռուսաստան անունն անգամ չի եղել… Ի՞նչ է՝ մի նորսուլթան թյուրքսուլթան Նազարբաեւի չափ չկա՞ն մերոնք, որ Պուտինին հակադարձել էր, թե թող ոչ ոք չկասկածի ղազախների հին ազգ լինելուն, բայց չգիտես ինչու, այս անգամ էլ օրինակ էր բերել չինգիզխանական ժամանակները եւ հայտարարել, թե ղազախներն ավելի հին ազգ են, քան ռուսները…

Այս զավեշտը արդեն սրտխառնոց է առաջացնում, քանի որ արհեստածին այս տեսակները այլոց պատմությամբ սեփականատիրական կռիվներ են անում… կարելի է ջնջել մի հարվածով՝ ընդամենը հայոց պատմությունը կամ համաշխարհային պատմության այդ ժամանակահատվածները մեջբերելով: Հենց այսպես էլ պետք է անել՝ հազիվ 1 հազարամյակի կամ ավելի քիչ ձգող ոմանց պատմությունը հրապարակելով ու միջազգային ասպարեզում Հայաստանին Արցախի վերամիավորումը ներկայացնելուն զուգընթաց: ԼՂՀ եւ ՀՀ պատգամավորներն արդեն քննարկել են Արցախի ճանաչմանն առնչվող հարցեր, ինչը պիտի շարունակել վերամիավորման ուղղությամբ: Այս սին աշխարհը հաշվի է նստում կատարված իրողությունների հետ, ոչ թե պատմական փաստերի կամ արդարության:

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

«Լուսանցք» թիվ 36 (341), 2014թ.

Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org-ի «Մամուլ» բաժնում

Այս գրառումը հրապարակվել է Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։