Յօգա գիտությունը ըստ Պատանջալիի

Գլուխ 1. Վասն ինքնահաստատման

1.1. Ահավասիկ, Յոգայի ստույգ բացատրությունը:
1.2. Յոգան գիտակցության վերցնցումային վիճակն է:
1.3. Դա Էության բնական վիճակն է:
1.4. Այլ ժամանակ Էությունը միաձուլվում է ցնցումներին:
1.5. Կա ցնցումների 5 տեսակ, – ցավագին և հաճելի:
1.6. Դրանք են՝ իմացությունը, մոլորությունը, երևակայությունը, թմբիրը և հիշողությունը:
1.7. Ուղղակի ընկալումը, փորձը և հեղինակավոր աղբյուրը՝ իմացության սկզբունքն է:
1.8. Մոլորությունը – իրականությամբ չհաստատվող կեղծ իմացությունն է:
1.9. Երևակայությունը – փորձով չհաստատված մտքերի հոսքն է:
1.10. Թմբիրը – սկզբունքներից նահանջելու հետևանքն է:

1.11. Հիշողությունը – չանհետացած ապրումներն է:
1.12. Դրանք հսկվում են ավյունով և կամքով:
1.13. Ավյունը – հույզերին տիրապետելու անհրաժեշտ ջանքերի գործադրումն է:
1.14. Դա ամրապնդվում է նպատակամղվածությամբ:
1.15. Կամքը գոյանում է ցանկությունների հաղթահարումով:
1.16. Այնուհետև, հույզերի հաղթահարումը հանգեցնում է Էազգացության:
1.17. Այնժամ ձևավորվում են դատողությունը, զանազանությունը, իմաստավորումը և ինքնությունը:
1.18. Տիրապետելով հույզերին, մնում է հաղթահարել տպավորությունները:
1.19. Ինքնության կայացումով հույզերը վերահսկվում են առանց ջանքերի:
1.20. Վստահությամբ, եռանդով, հիշողությամբ, զանազանումով, խոկումով բացահայտվում է այլ իրականություն:
1.21. Արդյունքի արագությունը ուղիղ համեմատական է եռանդին:
1.22. Արդյունքը տարբեր է, կախված ներդրված թեթև, միջակ կամ մեծ ջանքերից:
1.23. ԵՎ ճշմարտությանը նվիրվածությունից:
1.24. Ճշմարտությունը վեր է ամենատարբեր մոլորություններից:
1.25. Նրանում ամենատեսությունն անսահմանափակ է:
1.26. Նա է բոլոր ժամանակների Ուսուցիչների Ուսուցիչը:
1.27. Նա արտահայտվում է մաքուր խոսքով:
1.28. Նրա իմաստի մասին խորհրդածությունները հանգեցնում են իմաստության:
1.29. ԵՎ վերանում են ինքնքաճանաչողության խոչնդոտները:
1.30. Թուլությունը, ծուլությունը, կասկածները, հակակրանքը, պատրանքները, մտացրիվությունը, անկայունությունը խոչնդոտների տեսակներն են:
1.31. Տառապանքը, մտամոլորությունը, ջղաձգությունները, հառաչանքները խոչնդոտների դաշնակիցներն են:
1.32. Դրանք հաղթահարելու մեկ ճանապարհ կա:
1.33. Մտորումները ընկերասիրության, բարյացկամության, ուրախության, երջանկության, դժբախտության,  բարու և չարի մասին հանգստացնում են գիտակցությունը:
1.34. Ինչպես նաև շունչը դատարկելը և հանգիստ պահելը:
1.35. Հանգիստ գիտակցությունը բացում է արտասովոր ընկալում և կայուն անդորր:
1.36. Որտեղ տիրում է վերհուզական մտապարզությունը:
1.37. Եւ սիրտը ազատ է ցանկություններից:
1.38. Որտեղ գիտակցությունը հանգիստ է նաև քնի ընթացքում:
1.39. ԵՎ դատողությունն ազատ է նախապաշարումներից:
1.40. Այդպիսով, աստիճանաբար վերանում են փոքրագույնի և մեծագույնի ընկալման խոչնդոտները:
1.41. Երբ հույզերը հաղթահարված են և կայացել է բյուրեղյա թափանցիկությունը, ի հայտ է գալիս մտքի փոխակերպման ունակություն և ուսումնասիրողի-ուսումնասիրվողի-ուսումնասիրելու միջոցի հատկանիշների տիրապետում:
1.42. ԵՎ վերանում է հնչյունի-իմաստի-գաղափարի բանավոր խառնաշփոթը:
1.43. Հիշողությունը դատարկվում է թյուրիմացական ենթադրությունների հակասական ճյուղավորումներից և տիրում է դատողություններից ազատ ներքին անդորրը:
1.44. Այդպիսով համակենտրոնանալով, անդորրում սկսում են զգացվել առավել նուրբ առարկաները:
1.45. Ինչպես նաև նրանց սահմանները:
1.46. Ինչը իր հերթին նպաստում է ինքնահաստատմանը:
1.47. Հանդարտ հոսքով Ինքնության առջև պարզվում են գերագույն պատճառները:
1.48. ԵՎ ուղենշվում է Էության ճանաչողությունը:
1.49. Դա տարբերվում է բանավոր կամ տրամաբանական ճանաչողությունից, քանզի բացվում են մանրամասն տեղեկությունները:
1.50. Դրա զգացողությունը չեզոքացնում է բոլոր տպավորությունները:
1.51. Այդպիսով չեզոքանում են ինքնահաստատման խոչնդոտ հանդիսացող բոլոր մտքերի սերմերը:

Անդրանիկ Աթոյան՝
Ռուսաստանի Դաշնությունում ՀԱՄ լիազոր-ներկայացուցիչ

Այս գրառումը հրապարակվել է Հ.Ա.Մ., Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։