Հայ աշխա՜րհ, հայ կռի՜վ, հայ ոգի՜… Առողջ վրեժի հոգեբանությամբ… Թուրքի մայրերը հրեշներ են ծնում.. Թուրքի դիակ տեսնելիս ապրումներ չեմ կարող ունենալ… Սատկացնել մինչեւ վերջ…

Հայ աշխա՜րհ, հայ կռի՜վ, հայ ոգի՜

Sputnik Արմենիայի թղթակից Դմիտրի Պիսարենկոն այս օրերին հաղորդել է մի հուզիչ դրվագի մասին, թե ինչպես են ԼՂՀ շփման գծի հարավային հատվածում հանդիպել կամավոր հայրն ու զինվոր որդին, երբ շփման գծի հարավային դիրքեր հասան երկրապահ կամավորականները. «Որդին այստեղ ժամկետային ծառայություն է անցնում, նա տանկիստ է, իսկ հայրը մասնակցել է 1990-ականների պատերազմին: Դա շատ հուզիչ հանդիպում էր։ Նրա որդին դեռ երեկ մարտերի մեջ էր, այսօր հանգստանում էր։ Նրանք չգիտեին՝ հնարավորություն կունենա՞ն միմյանց տեսնելու»:

Սա մի դրվագ է այսօր, որ կարող է տասնյակ նմանօրինակներ ունենալ, քանզի Արցախում են հարյուրավոր կամավորականներ, որոնց մի մասի զավակները եւս պարտադիր ծառայության մեջ են հայոց բանակում: Հայր ու որդի, երկու սերունդ, ու կռիվը դեռ չի ավարտվել: Ու չի էլ ավարտվելու, քանի դեռ թյուրքին չենք քշել իր տափաստանները: Բայց կարող ենք, ու դա պատրանք չէ:

Նկատեմ, որ այս օրերին ֆ/բ իր էջում հետաքրքիր տեսակետ է հայտնել բլոգեր Կարեն Քոչարյանը. «Մենք ունիկալ ժողովուրդ ենք։ Խաղաղ ժամանակ բաժանվում ենք հայաստանցիների ու ղարաբաղցիների, պատերազմի ժամանակ՝ բոլորս դառնում ՂԱՐԱԲԱՂՑԻ, խաղաղ ժամանակ ասում ենք՝ երկիրը երկիր չէ, պատերազմի ժամանակ՝ կյանքը տալիս այդ ԵՐԿՐԻ համար, խաղաղ ժամանակ սփյուրքահայությունը աղպար է, պատերազմի ժամանակ՝ ՀԱՄԱՅՆ ՀԱՅՈւԹՅՈւՆ, խաղաղ ժամանակ իրար արյուն ենք խմում, պտերազմի ժամանակ՝ իրար արյուն տալիս, խաղաղ ժամանակ իրար տակ ենք փորում, պատերազմի ժամանակ միասին՝ խրամատ… Ժողովուրդ, հո չենք կարող անընդհատ պատերազմել, որպեսզի մենք մեզանից գոհ լինենք»։

Եթե չեմ սխալվում՝ Սուվորովն է ասել՝ ստիպիր թուրքին փախչել, եւ նրան այլեւս չես կանգնեցնի: Իսկ նա զինվորական էր, ով իր ռազմական կենսագրության ընթացքում ոչ մի պարտություն չէր կրել:

Անի Մարության

Առողջ վրեժի հոգեբանությամբ

Այս օրերին դժվար է առանց զգացմունքի ինչ-որ բան գրելը, բայց կփորձեմ:

Ի գիտություն որոշ մարդասերների: Ինձ «ուղարկված» նրանց մեսիջներին ի պատասխան ասեմ. այո՛, ես մարդասեր եմ, բայց թշնամին ինձ համար մարդ չէ:

Թյուրքն ինձ համար մարդ չէ:  Թյուրքի երեխան ինձ համար երեխա չէ, դա ապագա թյուրքն է, որ փորձելու է իմ երեխային զրկել կենսատարածքից՝ Հայրենիքի այս փոքրիկ հատվածից, ինչպես այդ թյուրքի պապերը զրկեցին իմ պապերին Հայրենիքի մեծ մասից:

Եվ իմ ինքնապաշտպանական համակարգն այնքան առողջ եւ ուժեղ է, որ ես կարողանալու եմ իմ երկու ձագերին ներարկել ՎՐԵԺԸ: Նրանք պիտի ապրեն, բայց հաղթակա՛ն ապրեն:

Իսկ հաղթական ապրելու համար նրանք պիտի մեծացնեն իրենց կենսատարածք Հայրենիքը՝ վերադարձնելով կորցրածը:

Հաղթական ապրելու համար նրանք պիտի տարբերեն մարդուն թշնամուց, խիղճը խեղճությունից:

Հաղթական ապրելու համար նրանք Հայրենիքին պիտի նվիրվեն ամեն օր, նվիրվեն լուռ՝ առանց ասելու, խոսելու այդ մասին, քանզի Հայրենիքին նվիրվելը նրանց համար պիտի օդ ու ջրի պես բան լինի:

Հաղթական ապրելու համար նրանք պիտի ՎՐԵԺԸ չմոռանան:

Նրանք պիտի չծնկեն, չաղոթեն, չհայցեն:

Նրանք պիտի ուժ ու կորով ուզեն Արարչից ու Հայ Աստվածներից՝ Հայրենիքի կորցրած մասը վերադարձնելու սրբազան պատասխանատվությամբ:

Ու, ի վերջո, հաղթական ապրելու համար պիտի դաջեն իրենց ուղեղներում, որ թյուրքի հանդեպ դաժան լինելը բնավ էլ անմարդասեր լինել չի նշանակում:

Եվ որ դաժանության այս «տեսակը» պատմական արդարությունը քայլ առ քայլ վերականգնելու ճիշտ տարբերակն է:

Արմենուհի Մելքոնյան

Հ.Գ. – Այսօր «Լուսանցք»-ի 400-րդ թողարկումն է: Յուրաքանչյուր համարը լույս ընծայելը մեզ համար իսկական մաքառում է եղել: Ու ոչ միայն ֆինանսական առումով: Մաքառել ենք այն ըմբռնումով, որ ճիշտ գործ ենք անում՝ համարելով, որ մեր երկրի մեջքը կարող ենք ուղղել հենց այն գաղափարախոսությամբ, ինչով ապրում ենք մեր ամեն օրը : Իսկ այդ ճիշտը պե՛տք է հաղթական ապրելու համար:

Մայրերը հրեշներ չեն ծնում

Երբ ասում եմ, որ թուրքին՝ լինի հայր, մայր, թե երեխա, խղճալ պետք չէ, հենց այնպես, այս օրերին զայրացած լինելով չեմ ասում:

Բացատրությունս հստակ է. թուրքի մայրը մայր չէ, որովհետեւ մայրերը հրեշներ չեն ծնում: Իսկ նրանք դա տարիներով են անում: Հետեւաբար՝ թուրքի մայրը մայր չէ, ցրթող է պարզապես:

Թուրքի հայրը հայր չէ, որովհետեւ հայրերը լամուկներ չեն դաստիարակում: Իսկ նրանք դա տարիներով են անում:

Թուրքի երեխան երեխա չէ, որովհետեւ երեխաները մաքուր են ծնվում: Իսկ սրանք ի բնե կեղտոտ՝ գազանի, մարդակերի, հոշոտողի գենով են ծնվում:

Հիմա ի՞նչ անենք, խղճա՞նք հրեշ ծնողին, լամուկ դաստիարակողին, ի բնե մարդակերին…

Արմենուհի Մելքոնյան

Թուրքի դիակ տեսնելիս ապրումներ չեմ կարող ունենալ

Ես ազգային հպարտություն եմ ապրում: Այսօր ազգային ինքնագիտակցության բարձրացման վկաներն ենք, պատմական պահեր ենք ապրում: Մենք պետք է վստահենք մեր բանակին, որովհետեւ այն իսկապես ապացուցել է, որ արժանի է դրան: Ազգային հպարտության, ինքնագիտակցության ամրապնդման հետ գործ ունենք……

…Պետք է ուղղակի ցավի, տառապանքի պատկերները մոտիկից ցույց չտան, քանի որ պատերազմի իրավիճակ է: Այլ խնդիր է թշնամու դիակները ցույց տալու կադրերի դեպքում: Կեղծ մարդասիրությունը պատերազմող երկրներում՝ ուղղակի հանցագործություն է: Հանդիպում եմ մարդկանց, որ ասում են՝ թուրքերն էլ են մարդ: Գիտե՞ք ինչ, թող չպատերազմեին: Ես չեմ կարող խղճալ թուրքին ու ապրումներ ունենալ նրա դիակը տեսնելիս, եթե նրա կողքին տեսնում եմ 12-ամյա երեխայի նկարը, ում դպրոց գնալու ճանապարհին սպանեցին: Մենք չպետք է խուսափենք առողջ վրեժի հոգեբանությունից:

Կարինե Նալչաջյան, հոգեբան

Սատկացնել մինչեւ վերջ

Ինչո՞ւ խորհրդային զորքերը չբավարարվեցին գերմանացիներին երկրի սահմաններից հետ շպրտելով ու կանգ չառան պետական սահմանին, այլ շարունակեցին հետապնդել ու մի շարք երկրներ կտրելով, հասան ու մտան Գերմանիայի տարածքը ու էլի չբավարարվելով, հասան մինչեւ թշնամի պետության մայրաքաղաքն ու պատերազմն ավարտեցին վարչակազմի նստավայր Ռայխստագի գրավումով:

Ի՞նչ տեղի կունենար, եթե խորհրդային պետությունը բավարարվեր թշնամուն սոսկ խորհրդային սահմաններից դուրս շպրտելով:

Կարծում եմ՝ պարզ է, գերմանացիները որոշ ժամանակ անց կվերադասավորվեին, մի լավ ուշքի կգային եւ պատեհ առիթով անվերապահորեն նորից կհարձակվեին:

Հենց կանխատեսելի այս զարգացումները ի բնե չեզոքացնելու համար էլ խորհրդային զորքերն առաջ շարժվեցին մինչեւ Ռայխստագ:

Ինչո՞ւ հրադադարից շուրջ 22 տարի անց Ադրբեջանը նորից նախահարձակ եղավ:

Սրա պատասխանն այսօր բոլորն են տալիս, որովհետեւ 1994-ին մեր հաղթարշավը մնաց կես ճանապարհին:

Այս ամենից հետեւում է, որ չի կարելի բավարարվել թշնամուն սոսկ Արցախի պաշտպանական գծից դուրս շպրտելով եւ մինչ ապրիլի 2-ն ունեցած մեր բոլոր դիրքերի վերատիրացմամբ հանգստանալ, քանի որ այդպես հնարավորություն կտանք այս պահին գլուխը կորցրած թշնամուն մի որոշ ժամանակ անց վերագտնել իրեն, նորից թափ հավաքել ու էլի ու էլի կրկնել այն ինչի ականատեսն ենք այսօր:

Գտնում եմ, որ մեր բանակը հնարավոր կարճ ժամկետում պարզապես պարտավոր է, է՛լ ավելին՝ դատապարտված է հուժկու հարվածով թշնամուն այնպիսի օրը գցել, որ եթե նույնիսկ շարունակի գոյատեւել, ապա այնպես, որ առաջիկա 22 տարիներին ողբա իր հերթական 20% տարածքի կորստյան համար…

Սամվել Կարապետյան,  հուշարձանագետ

«Լուսանցք» թիվ 10 (400), 2016թ.

«Լուսանցք»- ի թողարկումները PDF ձեւաչափով կարող եք կարդալ www.hayary.org կայքի «Մամուլ» բաժնում, pressinfo.am պորտալում՝ հայկական եւ արտասահմանյան տպագիր մամուլի առցանց գրադարանում եւ pressa.ru-ում:

Այս գրառումը հրապարակվել է Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։