Պարտավո՛ր ենք պատժել – իսկ կորուստները դեռ ճշգրտվում են… Պատի՛վ ունենք – մենք հպարտանում ենք մեր հերոսներով ու պիտի լուծենք նաեւ նրանց վրեժը… Ասու՛մ եմ, որ թուրքին՝ լինի հայր, մայր, թե երեխա, խղճալ պետք չէ՛…

Պարտավո՛ր ենք պատժել

Լեռնային Ղարաբաղի Պաշտպանության բանակի ժամանակին եւ արհեստավարժ գործողությունների շնորհիվ հնարավոր է եղել իրավիճակը վերցնել վերահսկողության տակ եւ զգալի կորուստներ պատճառել հակառակորդին. ապրիլի 1-5-ը տեղի ունեցած մարտական գործողությունների ընթացքում ադրբեջանական զինուժը տվել է ավելի քան 300 կորուստ (որոշ տեղեկություններով՝ զոհերի ու վիրավորների թիվը նշվում է ավելի քան 2000), ոչնչացվել է 24 տանկ, 3 հետևակի մարտական մեքենա, 1 ինժեներական տեխնիկա, 2 ուղղաթիռ, 7 անօդաչու սարք, 1ՄՄ 21ռեակտիվ հրետանու մարտական մեքենա: Ապրիլի 5-ին՝ ժամը 12:00-ին, Լեռնային Ղարաբաղի եւ Ադրբեջանի հակամարտ զորքերի շփման գծում դադարեցվել է կրակը: Կրակի դադարեցման ուղղությամբ պայմանավորվածությունը ձեռք է բերվել ապրիլի 5-ին Մոսկվայում Հայաստանի եւ Ադրբեջանի Զինված ուժերի գլխավոր շտաբների պետերի հանդիպման ժամանակ: Ապրիլի 1-ից 6-ն ընկած ժամանակահատվածում հայկական կողմը, ԼՂ ՊԲ օպերատիվ բաժնի պետի փոխանցմամբ, ունեցել է հետեւյալ կորուստները. մահացել են 32 հոգի, որոնցից 8-ը սպաներ, 24՝ շարքային, ժամկետային զինծառայողներ։ Վիրավորվել է 121 հոգի, որոնցից 24-ը սպաներ, 97-ը՝ շարքային, ժամկետային զինծառայողներ, անհետ կորել է 25 հոգի: Իսկ Երեկվա դրությամբ տվյալները փոխվել էին՝ 36 զոհ, 21 կորած, 122 վիրավոր: (ցավոք, այս թվերը դեռ փոփոխվում են կորած տղաների զոհված լինելու փաստով պայմանավորված)

Թեեւ թշնամու կորուստներն ավելի շատ են, քան մերը, բայց դա ցավին դարման չի անում: Մեր ամեն զոհված զինվորի դիմաց դրանց լեշերը դեռ պիտի հազարներով փտեն: Իսկ «բարոյախոսներին» խնդրում ենք մեծահոգության դասեր չտալ:

Պատի՛վ ունենք

Հոգեբան Կարինե Նալչաջյանն ասում է, թե կեղծ մարդասիրությունը պատերազմող երկրներում՝ ուղղակի հանցագործություն է: Համամիտ ենք, միանգամայն ճիշտ տեսակետ է: Հավելենք, որ թշնամու, այն էլ թուրքի պես թշնամու հետ ասպետավարի վարվելը ծիծաղելի է՝ մեղմ ասած, իսկ ավելի դիպուկ բնորոշմամբ՝ թշնամուն խղճալը անբարոյականություն է: Մենք հպարտանում ենք մեր հերոսներով, ու որպեսզի նրանց հիշատակի առջեւ անբարոյական չլինենք, պիտի լուծենք նրանց վրեժը: Միայն այդկերպ իրավունք կունենանք ասելու, թե ցավում ենք ու հպարտանում:

Մեր հերոսներն են (տվյալները (ամբողջական ցանկը չէ)՝ ըստ ՊՆ խոսնակ Արծրուն Հովհաննիսյանի)՝  Ազատամարտիկ Խալաֆյան Սարգիս Լազրի

Ծնված 1967թ., Շահումյանի ԶԿ

Շարքային Կիրակոսյան Գոռ Կարապետի

Ծնված 1996թ., 2014/1 զորակոչ, Արմավիրի ԶԿ

Շարքային Յուզիխովիչ Վիկտոր Ալեքսանդրի

Ծնված 1997թ., 2015/1 զորակոչ, Գյումրու ԶԿ

Մայոր Թորոյան Հայկ Վահանի

Ծնված 1985թ., ՀՀ ԶՈՒ-ում ծառայում է 2002թ.-ից, Արաբկիրի ԶԿ

Ենթասպա Մելքոնյան Գագիկ Սուրիկի

Ծնված 1982թ., ԶՈՒ-ում 2015թ.-ից, ՀՀ Մարտունիի ԶԿ

Պայմանագրային, շարքային Թադեւոսյան Վարդան Սուրիկի

Ծնված 1990թ., ԶՈՒ-ում է 2008թ.-ից, Հադրութի ԶԿ

Շարքային Միքայելյան Արամայիս Գրիգորի

Ծնված 1996թ., 2014/2 զորակոչ, Էջմիածնի ԶԿ

Շարքային Աբրահամյան Արամ Արայիկի

Ծնված 1996թ., 2014/2 զորակոչ, Էջմիածնի ԶԿ

Շարքային Սահակյան Սարգիս Արմենակի

Ծնված 1995թ., 2014/1 զորակոչ, Հրազդանի ԶԿ

Շարքային Մկրտչյան Նարեկ Վարդանի

Ծնված 1996թ., 2014/2 զորակոչ, Գորիսի ԶԿ

Շարքային Հակոբյան Ռաֆիկ Խլղաթի

Ծնված 1996թ., 2014/1 զորակոչ, Թալինի ԶԿ

Կրտսեր սերժանտ Իսկանդարյան Ռուբեն Աշոտի

Ծնված 1993թ., 2014/1 զորակոչ, Շահումյանի ԶԿ

Ավագ լեյտենանտ Ստեփանյան Մերուժան Արթուրի

Ծնված 1993թ., ՀՀ ԶՈՒ-ում ծառայում է 2009թ-ից, Գյումրու ԶԿ

Շարքային Ասատրյան Աղասի Սարմենի

Ծնված 1996թ., 2014/1 զորակոչ, Մասիսի ԶԿ

Կրտսեր սերժանտ Սարգսյան Վրեժ Վարդանի

Ծնված 1989թ., ԶՈՒ-ում ծառայության մեջ 2013թ.-ից, Վարդենիսի ԶԿ

Շարքային Աբրահամյան Հարություն Հովհաննեսի

Ծնված 1985թ., ԶՈւ-ում ծառայություն մեջ է 2013թ.-ից, Վարդենիսի ԶԿ

Շարքային Սլոյան Քյարամ Քալալի

Ծնված 1996թ., 2014/1 զորակոչ, Աշտարակի ԶԿ

ՀՀՍ ծառայության պետ, մայոր Թորոյան Հայկ Վահանի

Ծնված 1985թ., Զինված ուժերում 2002թ.-ից

Շարքային Ասատրյան Աղասի Սարմենի

Ծնված 1996թ., 2014/1 զորակոչ

Սերժանտ Փարամազյան Յուրի Անատոլիի

2014/1 զորակոչ, ԼՂՀ Մարտունու ԶԿ, հասցե՝ ք. Մարտունի

Մայոր Մայիլյան Հովսեփ Ռաֆայելի

Ծնված 1978թ.: 1998 թ.-ից ԶՈւ-ում, Հադրութի ԶԿ, հասցե՝ Հադրութի շրջան, գ. Տումի

Կապիտան Հովսեփ Գեղամի Կիրակոսյան

Ծնված 1988թ., ԶՈՒ-ում ծառայում է 2006թ.-ից, Էջմիածնի ԶԿ

Զորամասի ՆԱՎ առբերման դասակի վարորդ, պայմանագրային զինծառայող շարքային Նոդարիկ Արտաշի Մարգարյան

Ծնված 1963թ., Մատաղիսի ԶԿ

Հետախույզ – գնդացրորդ, պայմանագրային զինծառայող, շարքային Սասուն Ֆահրադի Մկրտչյան

Ծնված 1989թ., ԶՈՒ-ում ծառայում է 2011թ.-ից, Արաբկիրի ԶԿ

Կապիտան Արմենակ Մերսի Ուրֆանյան

Ծնված 1990 թ., 2007թ.-ից ՀՀ ԶՈւ-ում, Նորքի ԶԿ

Պայմանագրային զինծառայող Արմեն Կառլենի Գասպարյան

Ծնված 1974թ.

Առողջ վրեժի հոգեբանությամբ

Այս օրերին դժվար է առանց զգացմունքի ինչ-որ բան գրելը, բայց կփորձեմ:

Ի գիտություն որոշ մարդասերների: Ինձ «ուղարկված» նրանց մեսիջներին ի պատասխան ասեմ. այո՛, ես մարդասեր եմ, բայց թշնամին ինձ համար մարդ չէ:

Թյուրքն ինձ համար մարդ չէ:

Թյուրքի երեխան ինձ համար երեխա չէ, դա ապագա թյուրքն է, որ փորձելու է իմ երեխային զրկել կենսատարածքից՝ Հայրենիքի այս փոքրիկ հատվածից, ինչպես այդ թյուրքի պապերը զրկեցին իմ պապերին Հայրենիքի մեծ մասից:

Եվ իմ ինքնապաշտպանական համակարգն այնքան առողջ եւ ուժեղ է, որ ես կարողանալու եմ իմ երկու ձագերին ներարկել ՎՐԵԺԸ: Նրանք պիտի ապրեն, բայց հաղթակա՛ն ապրեն:

Իսկ հաղթական ապրելու համար նրանք պիտի մեծացնեն իրենց կենսատարածք Հայրենիքը՝ վերադարձնելով կորցրածը:

Հաղթական ապրելու համար նրանք պիտի տարբերեն մարդուն թշնամուց, խիղճը խեղճությունից:

Հաղթական ապրելու համար նրանք Հայրենիքին պիտի նվիրվեն ամեն օր, նվիրվեն լուռ՝ առանց ասելու, խոսելու այդ մասին, քանզի Հայրենիքին նվիրվելը նրանց համար պիտի օդ ու ջրի պես բան լինի:

Հաղթական ապրելու համար նրանք պիտի ՎՐԵԺԸ չմոռանան:

Նրանք պիտի չծնկեն, չաղոթեն, չհայցեն:

Նրանք պիտի ուժ ու կորով ուզեն Արարչից ու Հայ Աստվածներից՝ Հայրենիքի կորցրած մասը վերադարձնելու սրբազան պատասխանատվությամբ:

Ու, ի վերջո, հաղթական ապրելու համար պիտի դաջեն իրենց ուղեղներում, որ թյուրքի հանդեպ դաժան լինելը բնավ էլ անմարդասեր լինել չի նշանակում:

Եվ որ դաժանության այս «տեսակը» պատմական արդարությունը քայլ առ քայլ վերականգնելու ճիշտ տարբերակն է:

Արմենուհի Մելքոնյան

Հ.Գ. – Այսօր «Լուսանցք»-ի 400-րդ թողարկումն է: Յուրաքանչյուր համարը լույս ընծայելը մեզ համար իսկական մաքառում է եղել: Ու ոչ միայն ֆինանսական առումով: Մաքառել ենք այն ըմբռնումով, որ ճիշտ գործ ենք անում՝ համարելով, որ մեր երկրի մեջքը կարող ենք ուղղել հենց այն գաղափարախոսությամբ, ինչով ապրում ենք մեր ամեն օրը : Իսկ այդ ճիշտը պե՛տք է հաղթական ապրելու համար:

Մայրերը հրեշներ չեն ծնում

Երբ ասում եմ, որ թուրքին՝ լինի հայր, մայր, թե երեխա, խղճալ պետք չէ, հենց այնպես, այս օրերին զայրացած լինելով չեմ ասում:

Բացատրությունս հստակ է. թուրքի մայրը մայր չէ, որովհետեւ մայրերը հրեշներ չեն ծնում: Իսկ նրանք դա տարիներով են անում: Հետեւաբար՝ թուրքի մայրը մայր չէ, ցրթող է պարզապես:

Թուրքի հայրը հայր չէ, որովհետեւ հայրերը լամուկներ չեն դաստիարակում: Իսկ նրանք դա տարիներով են անում:

Թուրքի երեխան երեխա չէ, որովհետեւ երեխաները մաքուր են ծնվում: Իսկ սրանք ի բնե կեղտոտ՝ գազանի, մարդակերի, հոշոտողի գենով են ծնվում:

Հիմա ի՞նչ անենք, խղճա՞նք հրեշ ծնողին, լամուկ դաստիարակողին, ի բնե մարդակերին…

Արմենուհի Մելքոնյան

«Լուսանցք» թիվ 10 (400), 2016թ.

«Լուսանցք»- ի թողարկումները PDF ձեւաչափով կարող եք կարդալ www.hayary.org կայքի «Մամուլ» բաժնում, pressinfo.am պորտալում՝ հայկական եւ արտասահմանյան տպագիր մամուլի առցանց գրադարանում եւ pressa.ru-ում:

Այս գրառումը հրապարակվել է Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։