Այլեւս երբեք թույլ չտալ, որ կասկածի տակ դրվի մեր անկախ պետականությունը – Հարցազրույց Երեւանի թիվ 1 ընտրատարածքում ՀՀԿ-ի վարկանիշային թեկնածու Ռոբերտ Սարգսյանի հետ (bոլորի համար եմ եղել եւ՛ հասանելի, եւ՛ պատրաստակամ լսելու եւ՛ կիսելու նրանց հոգսը)…

- Բարեւ Ձեզ, պարոն Սարգսյան: Կարծում եմ՝ կհամաձայնեք մեր զրույցը պաշտոնական ձեւաչափից մի փոքր շեղել:

– Բարեւ Ձեզ: Սիրով: Ինձ համար միշտ էլ ավելի նախընտրելի է անմիջական շփումը:

- Դուք 8 տարուց ավելի կադաստրի պետական կոմիտեում եք աշխատել, հետո 2012թ. տեղափոխվել եք օրենսդիր ոլորտ: Ձեզ գործադի՞ր, թե՞ օրենսդիր տիրույթն է դուր գալիս:

– Ճիշտ եք, երկար տարիներ աշխատել եմ կադաստրի պետական կոմիտեում, ղեկավարել եմ «Ավան», այնուհետեւ՝ «Մարաշ» տարածքային ստորաբաժանումները, զբաղեցրել եմ «Երեւան» տարածքային ստորաբաժանման ղեկավարի տեղակալի պաշտոնը: Կադաստրում աշխատելու տարիներին միշտ անմիջական կապի մեջ եմ եղել բնակիչների հետ, իմ լիազորությունների շրջանակում հնարավորինս աջակցել եմ նրանց: 2012թ.-ին ընտրվել եմ ԱԺ պատգամավոր: Ընտրվելուց հետո բնակիչների հետ շփումը չեմ դադարեցրել, ունեցել եմ բնակիչների անհատական ընդունելության օրեր, լսել եմ նրանց մտահոգող հարցերն ու հնարավորինս աջակցել: Այսինքն՝ երկու դեպքում էլ ինձ համար առաջնայինը մարդկային շփումն է, բնակիչների հետ անմիջական կապը: երկու աշխատանքն էլ սիրով եմ անում:

- Ձեր ընտրողների հետ շփումներում քչախոս չեք: Հապա ինչու՞ ԱԺ-ում նույն աշխուժությամբ աչքի չեք ընկել:

– Այս հարցին ես բազմիցս անդրադարձել եմ: Այո, Աժ-ում ելույթներ չեմ ունեցել, բայց ելույթ չունենալը դեռ չի նշանակում չաշխատել: 2013-2015թթ. եղել եմ ԱԺ տարածքային կառավարման եւ տեղական ինքնակառավարման հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ, իսկ 2015թ. սեպտեմբերից ԱԺ պետա-իրավական հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ եմ: Իմ պատգամավորական գործունեությունն իրականացրել եմ հանձնաժողովների նիստերում, որն, ըստ էության, շատ ծավալուն է, բայց այդքան էլ տեսանելի չէ: Անկախ զբաղեցրած պաշտոնից եւ աշխատանքի բնույթից՝ իմ գործունեության ընթացքում միշտ կանգնած եմ եղել բնակչների կողքին, ում հետ համագործակցությունն ու թափանցիկ աշխատանքն իմ աշխատանքային հիմնական սկզբունքներից է:   

- Նոր Նորքը չգիտեմ, բայց Ավանում Ձեզ շատ են սիրում: Ինչու՞: Խնդրում եմ անկեղծ լինել:

– Իմ կարծիքով՝ հարցը սիրել-չսիրելը չէ, այլ այն, թե ինչպես ես քեզ դրսեւորում մարդկանց հետ շփումներում: Անձամբ ես բնույթով շփվող եմ ու երբեք չեմ խուսափել մարդկանց հետ շփվելուց, չեմ առանձնացել նրանցից: Ինձ համար առնվազն տարօրինակ է, երբ լսում եմ, որ ինչ-որ մեկը պաշտոն ստանալուց կամ պատգամավոր դառնալուց հետո դադարում է շփվել այն մարդկանց հետ, ում հետ մինչ այդ շփվել, ընկերություն է արել: Պատգամավոր լինելն առավել եւս պետք է պարտավորեցնի, որ մարդն ավելի շատ շփվի, այդ թվում՝ նաեւ իրեն անծանոթ քաղաքացիների հետ, քանի որ պատգամավոր լինելը նախ եւ առաջ պարտավորություն ու պատասխանատվություն է բոլոր այն մարդկանց առաջ, ովքեր վստահել ու ընտրել են քեզ: Եթե նույնիսկ չեն էլ ընտրել, միեւնույն է, դու պարտավոր ես լսել ու քո լիազորությունների եւ հնարավորությունների շրջանակում օգտակար լինել նաեւ այդ մարդկանց, լուծել նաեւ նրանց խնդիրները: Սա է այն սկզբունքը, որով միշտ եմ առաջնորդվել, անկախ նրանից, թե ինչ պաշտոնի եմ եղել կամ, ընդհանրապես, որեւէ պաշտոն ունեցել եմ, թե չեմ ունեցել: Պատասխանատվության զգացումը մարդու ներսում պիտի լինի ու մշտական լինի, ոչ թե ինչ-որ պահով կամ հանգամանքով պայմանավորված: Ինքս Ավանում եմ ապրում ու ճանաչում եմ Ավանի եւ Նոր Նորքի բնակիչներից շատ շատերին, ունեմ ընկերներ նաեւ Քանաքեռ-Զեյթունում: Բայց, ինչպես արդեն ասացի, միայն իմ ծանոթների ու ընկերների համար չէ, որ միշտ հասանելի եմ եղել: Բոլորի համար եմ եղել եւ՛ հասանելի, եւ՛ պատրաստակամ լսելու եւ՛ կիսելու նրանց հոգսը, եւ՛ իմ հնարավորությունների սահմանում օգնելու ինձ դիմող մարդկանց: Իմ դուռը միշտ բաց է եղել բոլորի համար ու այդպես էլ շարունակվելու է:

 – Բնակչի հետ աշխատանքային մշակույթի սահմանը կարողացե՞լ եք գծել: Դե, նկատի ունեմ, որ ջերմությունը երբեմն խանգարում է դրան:

– Հետաքրքիր հարց է: Գիտեք, պատգամավորական իմ առաջին մանդատի շրջանակներում ավելի կարեւորել եմ ընտրողներիս հետ անմիջական հանդիպումներն ու նրանց բարձրաձայնած ամենաբազմազան՝ սոցիալտնտեսական, կրթական, առողջապահական խնդիրներին իրավասություններիս չափով լուծումներ տալը: Ես անմիջական մարդ եմ իմ տեսակով, բայց աշխատանքը մնում է աշխատանք: Անմիջական շփման արդյունքում բնակիչները կարողանում են ներկայացնել իրենց մտահոգող տարաբնույթ հարցերը, որից հետո սկսվում է իմ աշխատանքը՝ աջակցել իմ հնարավորությունների եւ օրենքի շրջանակում:

Ըստ իս, ընտրող-պատգամավոր հարաբերությունը, բացի մարդկային հարաբերություն լինելուց, երկկողմանի աշխատանք է, որի նպատակներից է բոլորիս համար ընդունելի եւ զարգացած երկիր ունենալը: Սա այն սկզբունքն է, որով կշարունակեմ առաջնորդվել հետագայում:

Մեր ընտրատարածքի բոլոր բնակիչները գիտեն, որ յուրաքանչյուր ամսվա վերջին հինգշաբթի օրերն իմ կողմից կազմակերպվող քաղաքացիների ընդունելություններն են, որի շրջանակում իրենք հենց բազմաթիվ հարցեր են բարձրացրել եւ լուծումներ ստացել:

 – Տարածքային ընտանիքից գանք ավելի մեծ ընտանիքին: Մեր պետության համար եվրաինտեգրման կամ եվրասիական ինտեգրման ի՞նչ չափաբաժին եք ընդունելի համարում երկրի անվտանգության տեսակետից:

– Ցանկացած պետություն, երբ որոշում է անդամակցել այս կամ այն ձեւաչափով գործող միջազգային դաշինքներին կամ միություններին, բնականաբար, նախ եւ առաջ, դիտարկում է այն առավելությունները, որ կարող է ստանալ երկիրը տվյալ անդամակցությունից: Ու բնական է, որ նման որոշումները կայացվում են համակողմանի վերլուծությունների արդյունքում, այդ թվում նաեւ հաշվի առնելով ազգային առանձնահատկություններն ու երկրի անվտանգությունը: Ու հատկապես այդ տեսանկյունից չափաբաժիններով չէ, որ պետք է որոշում կայացվի: Եթե թեկուզ փոքր կասկած կա, որ տվյալ անդամակցությունը կարող է սպառնալ մեր երկրի անվտանգությանը, ապա անդամակցություն, որպես այդպիսին, ուղղակի չի լինի ու վերջ:

- Ձեզ ո՞ր ուղղությունն է հարազատ:

– Ինձ համար ընդունելի են բոլոր այն ուղղությունները, որոնք կարող են նպաստել մեր երկրի անվտանգությանն ու առաջընթացին:

- Ինչի՞ց սկսել տնտեսությունը ոտքի հանելու համար:

– Պետության ու երկրի հանդեպ սրտացավ վերաբերմունքից: Եթե ամեն մեկն իր տեղում, իր չափով փորձի օգտակար լինել երկրին, այլ ոչ թե ոչինչ չանելով, միայն պահանջի, որ իր փոխարեն անեն, ապա մեր երկրի տնտեսությունը կարճ ժամանակում ոտքի կկանգնի:

- Ոչ մի երկիր առանց հստակ նպատակի ու գաղափարախոսության ոտքի չի կանգնում: Մեր հաջողության բանաձեւը ինչու՞ չենք գտնում:

– Երեւի չարդարացված ամբիցիաներն են խանգարում:

Տեսեք, համազգային դժվարությունների եւ ծանր պահերին մենք արագ համախմբվում, կազմակերպվում ու դառնում ենք հզոր ուժ, որին հաղթել ուղղակի հնարավոր չէ: Բայց հենց հաղթահարում ենք այդ ծանր պահը, նորից սկսվում է ներքին պայքարը:

Ու համոզված եմ, որ երբ դադարենք այդ չարդարացված ամբիցիաներով առաջնորդվել եւ համախմբված կռիվ տանք մեր երկրի զարգացման ու հզորացման համար, հաստատ է՛լ պարտադրված ծանր պահեր չենք ունենա:

- Հաջողության հասնելու Ձեր բանաձեւը ո՞րն է:

– Հաջողության հասնելու իմ բանաձեւն աշխատասիրությունն ու նպատակասլացությունն է: Ցանկացած ձեռնարկված գործ պետք է հասցնել ավարտին՝անկախ այն դժվարություններից, որոնք հանդիպում են ճանապարհին:

- Փողկապով ու առանց փողկապի շա՞տ եք տարբեր:

– Ես միշտ մնում եմ նույն Ռոբերտ Սարգսյանը:

- Կարդում եք, որովհետեւ պե՞տք է, թե՞ որովհետեւ պահանջ եք զգում:

Կարդում եմ այնքանով, որքանով աշխատանքային առօրյաս թույլ է տալիս:

- Տղամարդկանց կենսագրությունում մի էջ կա, որ շատ եմ կարեւորում: Հայոց բանակում ծառայե՞լ եք:

– Շնորհակալ եմ, այո, 1994-1995թթ. ծառայել եմ ՀՀ զինված ուժերում, ունեմ պահեստազորի կապիտանի կոչում: Չգիտեմ, դժվար կյանքն է պատճառ եղել, թե պապիկիս թաքուն երազանքը, բայց հայրս ընտրել է զինվորականի ուղին: Նա երկար տարիներ ծառայեց մեր հանրապետության տարբեր զինկոմիսարիատներում, այնուհետեւ սահմանապահ զորքերում, գնդապետի կոչումով անցավ վաստակած հանգստի, բայց, ցավոք, երկար չվայելեց…. Իմ մեծ եղբայրը՝ Կոմիտասը, զինվորական գործը հորիցս է ժառանգել եւ Արցախյան հերոսամարտի տարիներին իր ընկերների հետ կանգնեց հայրենիքի պաշտպանության դիրքերում:

- Նախընտրական քարոզարշավում քաղաքական մի ուժ այնպիսի փութաջանությամբ է խաղաղություն քարոզում, որ Արցախյան խնդրին անտեղյակ մեկին կարող է թվալ, թե պատերազմ հրահրողը մենք ենք: Մենք խաղաղության էս տեսակ քարոզների պակաս չենք ունեցել մեր պատմության ամբողջ ընթացքում: Հետեւանքը տեսանք: Եթե պատմության անիվը պտտվեր, ո՞ր էջը կփոխեիք՝ մեր ընթացքը նորովի սկսելու համար:

– Եթե նման հնարավորություն լիներ, ամեն ինչ կանեի, որ 1918թ.-ին ձեւավորված մեր առաջին հանրապետությունը հզորանար ու առիթ չունենայինք, այսպես կոչված, երկրորդ ու երրորդ հանրապետություններ ունենալու:

Ինչքան էլ ուզենանք որեւէ պատմական իրադարձություն փոխել, այն արդեն տեղի է ունեցել, մեզ մնում է դասեր քաղել մեր պատմությունից եւ չկրկնել անցյալի սխալները։

Ամեն դեպքում, պիտի դասեր քաղենք մեր պատմությունից ու այլեւս երբեք թույլ չտանք, որ կասկածի տակ դրվի մեր անկախ պետականությունն ու մեր ժողովրդի գոյությունը:

- Եվ վերջին հարցը. որ անկախությունը բացարձակ արժեք է, չի քննարկվում: Ըստ Ձեր համոզման, չասեմ հայ ազգը, հայ ժողովուրդը այդ արժեքի արժեքը գիտակցու՞մ է:

– Ասեմ ավելին, ոչ միայն գիտակցում է անկախության արժեքը, այլ նաեւ Հայրենիքին սպառնացող վտանգի դեպքում մեր ժողովուրդը բռունցքվել գիտի:

Հարցազրույցը՝ Աստղինե Քարամյանի

«Լուսանցք» թիվ 12 (445), 2017թ.

«Լուսանցք»-ի թողարկումները PDF ձեւաչափով կարող եք կարդալ http://www.hayary.org/wph/ կայքի «Մամուլ» բաժնում - http://www.hayary.org/wph/?cat=21,http://pressinfo.am/ պորտալում՝ հայկական եւ արտասահմանյան տպագիր մամուլի առցանց գրադարանում եւ pressa.ru-ում - http://pressa.ru/ru/catalog/newspapers/categories/gazetyi/blizhnego-zarubezhya/#/:

Այս գրառումը հրապարակվել է Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։