Իսրայելն ունի՞ ապագա

Իսրայելի վարչապետի պաշտոնից հրաժարվելուց հետո Էհուդ Օլմերթի միտքը հանկարծ պայծառացել է: Նա պաշտոնաթողությունից կարճ ժամանակ անց հայտարարել է, թե «հանուն Պաղեստինի եւ Սիրիայի հետ երկարատեւ ու կայուն խաղաղության, Իսրայելը վաղ թե ուշ հարկադրված կլինի ազատել բոլոր վիճելի տարածքները, այդ թվում՝ Արեւելյան Երուսաղեմն ու Գոլանի բարձունքները»: Սա Իսրայելի պատմությունում աննախադեպ, եզակի դեպք է, երբ նախկին կամ գործող որեւէ բարձրաստիճան պաշտոնյա արաբա-իսրայելական հակամարտության մասին նման ոչ ավանդական տեսակետ է արտահայտում:

Իսրայելի նախկին վարչապետը խիստ կասկածում է, թե առանց Գոլանի բարձունքները հանձնելու, հնարավոր է Սիրիայի հետ մնայուն հաշտություն կնքել կամ պաղեստինցիների իրավունքները չհարգելով՝ խաղաղ գոյատեւել: Նա ավելի խիստ է արտահայտվել այն իսրայելցիների մասին, ովքեր «չեն ցանկանում որեւէ ռիսկի դիմել» եւ նրանց հորդորել է «հեռանալ երկրից եւ բնակություն հաստատել Շվեյցարիայում»: Այնուամենայնիվ, Է. Օլմերթը չցանկանալով իսրայելցիների աչքին վերջնականապես վատ կամ վախկոտ երեւալ, ավելացրել է. «Համոզված եմ, որ պատերազմ սկսվելու դեպքում, Իսրայելը, որպես Մերձավոր Արեւելքի ամենաուժեղ պետություն, հաղթանակ կտանի, սակայն, այժմ մենք պետք է մտածենք ոչ թե հաղթանակի, այլ այն մասին, թե ինչպես կայուն խաղաղություն հաստատենք տարածաշրջանում»:

Դե, կամ սա մի նոր հրեական աչքակապության ձեւ է, քանզի Իսրայելի բանակը շարունակաբար վերազինվում ու նաեւ խստացնում է պաղեստինյան սահմանների հսկողությունը, կամ էլ՝ իշխանության վերնախավի բարձրաստիճան գործիչն աշխարհի հրեաներին, շահագրգիռ ուժերին ու գերտերություններին հասկացրել է, որ Իսրայելի վիճակը գնալով ավելի ու ավելի ողբալի է դառնում…

Սա թերեւս ակնհայտ է, քանզի իսրայելա-անգլո-ամերիկյան «Մեծ Մերձավոր Արեւելք» ծրագրի իրականացման ձախողումը իրապես հարվածի տակ կդնի Իսրայելի հետագա գոյության հարցը: Իսկ այս ծրագրի իրականացումը դեռեւս դոփում է տեղում, ինչպես մերձավոր Արեւելքում, այնպես էլ Կովկասի տարածաշրջանում:

Նարե Մշեցյան


Այս գրառումը հրապարակվել է Հ.Ա.Մ., Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։