Մոնղոլ-թաթարական ռուսա – թուրքականությունը (Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ)… Երկուսի մեջ էլ արյան մի բաղադրություն կա, որ դարերի հետք ունի, դա մոնղոլ-թաթարական արյունն է, որի գիշատիչ հատկությունը ամրագրված է ինչպես պանթուրքիզմի (համաթուրանականության), այնպես էլ վելիկոռուսիզմի (վելիկո(մեծ)ռուսականության) հիմքում…

Կան Տիեզերական հաստատուն ու հարատեւ փուլեր, որոնց դեմ ոչ մի երկրային օրենք, փող կամ զենք չի կարող դիմակայել… Իսկ այդ փուլը Տիեզերական Գարնան՝ Վերածննդի ու Վերազարթոնքի փուլն է, որ Տիեզերական Ձմռան խոր նիրհից արթնացրել է Բնածին Ազգերին՝ առավելապես Արիական…

Հիմա ընտրության պահն է, ով Արարատյան Աշխարհի՝ Հայկական Լեռնաշխարհի Բնիկների՝ Հայերի հետ է, նրան Նոր Տապանում տեղ կհատկացվի… Մնացյալը կարժանանան ներման՝ հետմահու…

* * *

Հայ-ռուսական հարաբերությունները երբեք ճգնաժամային կարգավիճակում չեն հայտնվել հարյուրամյակների ընթացքում, այնքան ժամանակ, ինչքան թերեւս հաշվվում են հայ-ռուսական կոչված հարաբերությունները, ապա համագործակցությունը կամ բարեկամությունը: Եվ միանգամից ասենք, որ սա երկկողմանի քրտնաջան վաստակ չէ, այլ բացառապես հայկական կողմի՝ բարեկամության երդմանը հավատարիմ նվիրվածության արդյունք, որը, ցավոք, ցայսօր էլ միակողմանի է մնացել՝ սարսափելի պատմական էջեր «պարգեւելով» մեր պատմությանը: Երբ ամեն անգամ ռուսական կողմը դավաճանել է հայերիս վրացիների, պարսիկների եւ թուրքերի ու ադրբեջանցիների հետ քաղաքական խաղերի ժամանակ, միեւնույնն է՝ պատմական իրավիճակները ստիպել են կրկին հավատալ ռուսական կողմի խոստումներին, քանզի ավելի քան 600 տարվա պետականության կորուստը մասնատել ու տկարացրել էր հայի միտքը, ոգու եւ ռազմի ուժը…

Նույնիսկ այն ժամանակ, երբ թվացել է, թե այլեւս ոչինչ չի խանգարի հայկական պետության վերականգնմանը եւ անգամ արագ զարգացմանը, Ռուսաստանը դավաճանել է մեզ՝ ռուս-թուրքական հակահայ պայմանագիր կնքելով, որը վերջին տարիներին կրկին վերահաստատվեց…

1-ին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Թուրքիան ջախջախվեց բոլոր ճակատներում եւ 1918թ. Սեւրի դաշնագրով պիտի ոտքի կանգներ հայկական պետականությունը (հայերը թուրքերի դեմ պայքարում աջակցել էին ռուսներին, նաեւ Անտանտի երկրների կողքին էին եղել), բայց ինչպես ռուսական, այդպես էլ արեւմտյան կողմերը նորից թուրքի ձեռքը բռնեցին եւ գրեթե չգոյ թուրքական պետությունը բեկորներից վերհառնեց ու 1919թ. Մուդրոսի բանակցությունների արդյունքում կրկին հաստատվեց Հայկական լեռնաշխարհում… Արեւմուտքի ռազմական ուժերը հեռացան կենտրոնական եւ արեւմտյան Թուրքիայից, մնաց միայն հունական զինուժը, որն ի վիճակի չէր միայնակ վերջնական պարտության մատնել թուրքերին եւ ստիպված հեռացավ, իսկ արեւելյան Թուրքիայում ռուսական զինուժը հետ քաշվեց՝ Արեւմտյան Հայաստանը կրկին թողնելով թուրքերին եւ ներկայիս Հայաստանը բռնազավթելով 1920թ.: Դա քիչ էր կարծես, այդ փոքրիկ Հայաստանից նաեւ Նախիջեւանն ու Արցախը նվիրվեցին Ադրբեջանին, իսկ Ջավախքը թողնվեց Վրաստանին:  

Ահա այս ժամանակներում է, որ մեծանուն հայը՝ Գարեգին Նժդեհը, իր փոքրաթիվ զորքով, որ կարելի է բանվորա-գյուղացիական հիմքով պատրաստված զինուժ կոչել, կարողացավ հայկական Զանգեզուրում՝ Սյունիքում, 3 ճակատներով կռիվ տալ՝ թուրքերի, ադրբեջանցիների եւ բոլշեւիկների դեմ: Ոչ միայն կռիվ տալ, այլեւ՝ հաղթել, հաղթել Նժդեհյան ոգեղեն գաղափարախոսությամբ՝ ցեղակրոնությամբ (որ մինչեւ հիմա փորձում են ֆաշիզմ որակել), որը կառուցել էր հայի ծագման, գոյատեւման ու հարատեւման, հայրենիքի վերակերտման գաղափարների վրա հիմնվելով…

Այո, ՆԺդեհը թուրք-ադրբեջանական երկոտանի կենդանիների հետ կոտորել է նաեւ անազգ բոլշեւիկներին (թե ինչու են ռուսներ կոչվում՝ անհասկանալի է, դավադիր հայեր եւս եղել են նրանց շարքերում), որոնք Հայաստանը Ռուսական կայսրության գուբեռնիայից փորձում էին վերածել մասոնաբոլշեւիկյան գուբեռնիայի… Իսկ ի՞նչ պիտի աներ Նժդեհը, որ այսօրվա ռուսների համար հաճելի լիներ, պիտի սեփական ժողովրդին կոտորե՞ր, ինչպես դա անում էին հայ բոլշեւիկները՝ ադրբեջանցի բոլշեւիկների հետ…

Իսկ մեզ՝ հայ ազատամարտիկներիս ինչու՞ չեն թշնամի համարում ռուսական դաշնակայսրությանը… Չէ՞ որ մենք եւս սատկացրել ենք այն օտարներին, որոնք կռվել են ադրբեջանական կամավորականների կողմից Արցախյան պատերազմի ժամանակ: Այո՛, հայ կամավորականները ադրբեջանական բորենիների ոհմակների հետ ոչնչացրել են թուրքական գորշգայլերին ու աֆղանական մոջահեդներին, արաբ վահաբականներին ու չեչեն գրոհայիններին, մերձբալթյան հրաձիգ-նշանառուներին, ռուս վարձկաններին, ուկրաինացի օդաչուներին եւ թյուրքական ու ոչ թյուրքական այլոց, որ մտել էին հայի հող՝ հայի տունն ավերելու եւ թալանելու համար…

Գուցե Եռաբլուրի դե՞մ էլ սկսեն բողոքել. այստեղ մարտիկներ են, ովքեր սատկացրել են թուրքի կողմից կռվող յուրաքանչյուր այլազգիի: Այսօր էլ դա կանեն նաեւ հարյուր հազարավոր այլ հայորդիներ, ինչպես Հայաստանից, այնպես էլ Սփյուռքից, եթե երկրին վտանգ սպառնա… Ի՞նչ է մտածում ռուսական «Զվեզդա» հեռուստաալիքը այս եւ նման այլ բաների մասին…

Իհարկե հայկական գործոնը շահարկել են նաեւ արեւմտյան երկրները, Միացյալ Նահանգները, Ֆրանսիան, Գերմանիան, Իտալիան եւ այլն, սակայն գոնե դարավոր բարեկամական հարաբերությունների մասին չեն բարբաջում, ինչպես Ռուսաստանն է դա անում:

Իսկ Ռուսաստանն այսօր էլ շարունակում է մեր եւ հարակից տարածաշրջանում շահարկել հայկական գործոնը՝ վստահ լինելով, որ ինչպես միշտ հայերը «գնալու» տեղ չեն ունենա եւ համաթուրքական վտանգի դիմաց հայտնվելով՝ վերստին կապավինեն Ռուսաստանին… Բայց, այս անգամ աշխարհի վերաբաժանման նախաշեմին, այլ իրավիճակներ են ինչպես Հայաստանում, որն ունի տարածաշրջանի ամենամարտունակ ու պատրաստված բանակը (ըստ ՀԱՊԿ-ի եւ ՆԱՏՕ-ի փորձագետների), այլ իրավիճակ է նաեւ միջազգային ասպարեզում, այլ իրողություններ եւս կան ի դեմս գաղափարա-տնտեսական նոր շահերի, այլ ռազմավարական հեռանկարների:

Եվ Հայաստանը, որ Ռուսաստանի միակն դաշնակիցն է տարածաշրջանում, հիշեցնեմ էլի՝ հավատարիմ դաշնակիցը ցայսօր, արդեն ունի ընտրության հնարավորություն, եւ այն դասերը, որ քաղել է միակողմանի բարեկամ լինելու վնասարար փորձից, այլեւս չի ցանկանա կրկնել…

Այժմ Միացյալ Նահանգները եւ Եվրոպական համագործակցությունն առավել ընկալելի մոտեցումներ են դրսեւորում եւ փորձում օգնել Հայաստանին՝ դուրս գալու ռուսական ժանգոտած թակարդից, հատկապես, որ դա ռուսական կողմին լիարժեքորեն զրկում է Կովկասյան տարածաշրջանում դերակատարությունից, ինչպես նաեւ սահմանափակում է ռուս-թուրքական եւ ռուս-ադրբեջանական հետագա շահարկումները, ինչը Արեւմուտքի համար բոլորովին նոր հորիզոններ է բացում:

Իմիջիայլոց, Հայաստանի բացառիկ ռուսամետության տեսլականը վաղուց էր անհետացել, սակայն հարմար իրավիճակ չէր հանդիպում, այսօր դա հնարավոր է: Եվ այդ հնարավորությունը ոչ միայն միջազգային իրավիճակի հետեւանք է, այլեւ արդյունք է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության: Այն կոչում ենք փոխլրացնող քաղաքականություն, երբ աշխարհի գերուժերի շահերը ոչ թե հակադրում ենք մեր տարածքում եւ ինքներս դառնում քավության նոխազ, այլ փորձում ենք համադրել եւ լինել միջնորդ երկիր:

Սա դժվար կիրառելի քաղաքական ուղի է, եւ պիտի խոստովանել, որ նախագահ Սերժ Սարգսյանին հաջողվեց դա անել: Այնպես որ, ոչ միայն համաշխարհային երկու բեւեռների՝ Արեւմուտքի ու Ռուսաստանի հետ կիրառվեց նման քաղաքականություն, այլեւ համաշխարհային երրորդ բեւեռին ձգտող Չինաստանի, ինչպեսեւ տարածաշրջանային կարեւոր նշանակություն ունեցող արաբական երկրների ու Իրանի հետ հարաբերություններում: Վերջերս նման քաղաքական գիծ կարող է ձեւավորվել նաեւ Իսրայելի հետ փոխհարաբերություններում, ինչն իհարկե ավելի լուրջ փորձաշրջանի կարիք կունենա հասկանալի պատճառներով:

Ցավոք, մեր ազգակիցներից շատերն ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ Սփյուռքում, շատ մեծ ուշացումով հասկացան, որ միջազգային կամ ազգամիջյան բարեկամությունը միակողմանի չի լինում: Պարզապես դա մի քիչ հայկական «հիվանդություն» է, որից կարողանում են օգտվել օտարները, երբ միակողմանի ընկերություն անողը հույս է տածում, թե ընկերոջը շուտով խելքի կբերի, ինչպես միակողմանի հարեւանություն անողն է աշխատում դեմ-դիմաց ապրողին ուշքի բերել կամ էլ բարեկամություն անողն է հավատում, թե բարեկամի արյունն ու ազնիվ խոսքը մի օր կենդանություն կստանան…

Երբեմն լինում է, որ ստացվում է հասնել հաջողության, բայց հիմնականում, տարիներ անց հիասթափությունն է իշխում բարի կամքին ու ազնիվ խոսքին տեր եղած մարդկանց շրջանում: Իսկ ազգամիջյան հարաբերություններում դա ստի ու բռնության վրա կառուցված այս աշխարհում անհավանական է, որի միակ կարգախոսն է՝ «Չկա՛ն մշտական թշնամիներ եւ մշտական բարեկամներ»…

Սա հայի աշխարհը չէ եւ արիական պարզությունն ու ազնվությունը այս աշխարհի համար չեն… Պետք է շարժվել հայ-արիական այն իմաստությամբ, որն ասում է՝ «Ների՛ր թշնամուդ՝ միայն պատժելուց հետո»… Եթե նա մահ է վաստակել, ապա ների՛ր՝ հետմահու:

Իսկ այսօր Գարեգին Նժդեհի դեմ հանդես եկող ռուսաստանցիներն ու այլք կանգնում են նույն հայ-արիական վճռի առաջ՝ կարող են ներում ստանալ միա՛յն հետմահու: Ռուսաստանյան այս վայնասունը նոր չէ, այն սկսվեց դեռ  Նժդեհ Սպարապետի արձանը կանգնեցնելու ժամանակ: Մինչ այդ պաշտոնական Մոսկվան որեւէ բողոք չէր ներկայացրել տարիների ընթացքում: Եվ հանկարծ ի՞նչ եղավ, որ Ռուսաստանի Դաշնության ԱԳՆ մամուլի խոսնակ Մարիա Զախարովան հայտարարեց, թե անընդունելի է, որ «Երեւանում բացվել է Վերմախտի հետ առնչված, նացիստներին աջակցած Գարեգին Նժդեհի արձանը»… Մոսկվան ցուցադրաբար զարմացած էր «Հայկական լեգեոնի» հիմնադիրներից մեկի՝ գեներալ Նժդեհի հուշարձանի տեղադրմամբ:

2016թ. մայիսի 28-ին Երեւանում Նժդեհի արձանի բացումը գրգռեց նաեւ եվրոպական որոշ երկրների եւ այդպես էլ պիտի լիներ, քանի որ տարբեր հակահայ կառույցների ներկայացուցիչներ շտապեցին խոսել այդ իրադարձության մասին դատապարտմամբ, որոնց միջով, ինչպես ասում են, կարմիր թելի պես անցնում է «նացիստական հանցագործ» Նժդեհին հերոսացնելու անթույլատրելի տեսակետը: Դրանից անմասն չմնացին նաեւ 2-րդ աշխարհամարտի իսրայելցի վետերանները, որոնք միացան (իսկ գուցե իրենք էլ նախաձեռնել էին այս ամենը) ռուսաստանյան փորձագետներին…

Իսկ ի՞նչ պիտի աներ Նժդեհի նման հայորդին, երբ սովետական բանակը կարող էր Ստալինգրադի ճակատամարտը եւս տանուլ տալ ու, հայկական սահմաններին կանգնած թուրքական բանակը, որպես Գերմանիայի դաշնակից, մտներ Հայաստան: Այն Հայաստան, որը շուրջ 600 հազար զինվոր (եթե հիշողությունս չի դավաճանում, ըստ թվագրության դա ավելին էր՝ քան ՀԽՍՀ բնակչության 1/3-ը) եւ հարյուրավոր հերոսներ էր տվել սովետական բանակին ու մնացել էր անպաշտպան՝ ոտքի վրա ամուր կանգնած տղամարդուց զուրկ… Եթե հանկարծ թուրքն իր ոտքից գլուխ զինված բանակով մտներ մեր երկիր՝ ո՞վ էր պահելու մեր ծերերին ու կանանց, երեխաներին ու մեր երկրի այն փոքրիկ մասնիկը, որի վրա մեծ ու արդարությանը սպասող նպատակներ ենք կառուցում:

Նժդեհի պես արորդին անգամ Բուլղարիայից ԱՄՆ կամ եվրոպական որեւէ երկիր չմեկնեց, երբ սովետականացման ձնագնդին նաեւ այնտեղ հասավ, նա մնաց եւ հանձնվեց սովետական ԿԳԲ-ին, որպեսզի իր անձը եւ իր անունը օգտագործեն Թուրքիայի դեմ արշավանքի ժամանակ: Քանզի վստահ էր, որ Խորհրդային Միության դիկտատոր Ստալինը կպատժի Գերմանիայի դաշնակից Թուրքիային եւս… Սակայն նաեւ Նժդեհը սխալվեց այս հարցում՝ մասոնա-բոլշեւիկյան իշխանությունները մասոնա-թուրքական եղբայրների հետ եղած պայմանագիրը ավելի կարեւորեցին, քանի որ հուդա-մասոնական վերնախավը այդպես ցանկացավ, եւ ծպտյալ հրեա Բերիան ոչնչացրեց Ստալինին:

Եթե անգամ այդպես չցանկանար, միեւնույնն է մի բան կա, որ արյամբ է կապում թուրքերին ու ռուսներին (որոնց սպիտակ թուրքեր են ասում հաճախ, քանի որ ԽՍՀՄ տարիներին նաեւ հայերը «սպիտակ ցեղասպանության» ենթարկվեցին՝ հարյուր հազարներով ձուլվելով «եղբայրական» հանրապետություններում), ինչի մասին լավ գիտեն հայոց պատմությունն իրապես իմացողները: Երկուսի մեջ էլ արյան մի բաղադրություն կա, որ դարերի հետք ունի, դա մոնղոլ-թաթարական արյունն է, որի գիշատիչ հատկությունը ամրագրված է ինչպես պանթուրքիզմի (համաթուրանականության), այնպես էլ վելիկոռուսիզմի (վելիկո(մեծ)ռուսականության) հիմքում:

Դա այնքան մեծ ազդեցություն ունի, որ ռուսներին ստիպեց անգամ ինքնախժռվել (այսօր, ինչպես ասում են, մաքուր ռուս փնտրելը անիմաստ զբաղմունք է), ապա սկսեցին խժռել սլավոն եղբայրներին, որի Եվրոպա թեքված զգալի հատվածը գրեթե ամբողջությամբ ատում է ռուսներին, իսկ վերջին երկուսի հետ մի կերպ էր պահպանում Արեւմուտքին զգաստացնող սլավոնական եռյակը՝ Ռուսաստան, Ուկրաինա եւ Բելառուս, որը եւս խժռվեց վերջին տարիներին…

Նույնն է նաեւ միասնական թվացող համաթյուրքական ոհմակում՝ Թուրքմենստանը Կասպից ծովի նավթային պաշարների համար գրեթե պատերազմական վիճակում է Ադրբեջանի հետ, Ուզբեկստանը սահմանային պարզաբանման խնդիրներ ունի Ղրղզստանի հետ: Ղազախստանն էլ մշտական վտանգի է սպասում ռուս եղբայրների կողմից, քանզի սովետներից նվեր ստացած ահռելի երկրի տարածքի ավելի քան 40%-ը ռուսականացված է եւ կարող է ամեն օր օտարման դրվել… Ինչ մնում է Թուրքիային, ապա արտաքին մի կայծ է պետք, որ իբր գրեթե միատար Թուրքիան՝ բազմազգ Թուրքիայի վերածվի…

Իսկ եթե ռուսական այս վայնասունը միայն այն բանի համար է, որ Հայաստանին կրկին հեռացնի Եվրոպայից (ՀՀ-ԵՄ Ասոցացման պայմանագիր), ապա վիճակն ավելի տխուր է: Ռուսաստանը կարող էր այլ ճանապարհ ընտրել, իրապես պտտեր «պատմության անիվը» մի քանի դար հետ ու կանգներ Հայաստանի կողքին, գոնե փորձե՛ր դա անել, բայց չէ, մնաց իր մեծապետական շահերին գերի, որը կրկնեմ՝ մոնղոլ-թաթարական արյան մեջ ի վերջո կխեղդի նաեւ Ռուսաստանի Դաշնությունը: Ղրիմի կամ այլ տարածքների վերատիրումը միայն ժամանակավոր հոգեդարձի նշաններ են՝ մեռնողի վերջին շնչի նման մի բան…

Կան Տիեզերական հաստատուն ու հարատեւ փուլեր, որոնց դեմ ոչ մի երկրային օրենք, փող կամ զենք չի կարող դիմակայել… Իսկ այդ փուլը Տիեզերական Գարնան՝ Վերածննդի ու Վերազարթոնքի փուլն է, որ Տիեզերական Ձմռան խոր նիրհից արթնացրել է Բնածին Ազգերին՝ առավելապես Արիական… Հիմա ընտրության պահն է, ով Արարատյան Աշխարհի՝ Հայկական Լեռնաշխարհի Բնիկների՝ Հայերի հետ է, նրան Նոր Տապանում տեղ կհատկացվի… Մնացյալը կարժանանան ներման՝ հետմահու…

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

Հ.Գ. - Փաստորեն, ռուս-թուրքական մոնղոլ-թաթարականությունը նաեւ այսօր է գործում եւ բացահայտ: ԱՊՀ, ԵԱՏՄ եւ ՀԱՊԿ կառույցների անդամ Հայաստանը ավելի քիչ է պաշտպանություն գտել նշված կառույցների բարձրագույն որոշումներում, քան՝ Ռուսաստանի դեմ գործող Ադրբեջանը եւ Թուրքիան:

Հարյուրամյակների մոնղոլ-թաթարական արյան եւ սերմնացանության հետքերը ստիպում են, որ թյուրքական Ղազախստանը, Ղրղզստանն ու Թուրքմենստանը ռուսական կողմի հետ (Բելառուսը Ռուսաստանի հետ  այնպիսի «կարգավիճակ» ունի, ինչպես Արցախը՝ Հայաստանի) չի կարողանում հանդուրժել դարեդար բոլոր ներխուժումներին ու վայրագություններին դիմացած հայի ու Հայաստանի ոչ մոնղոլ-թաթարական գոյությունը…

ՀԱՊԿ-ն, որ Հայաստանի ռազմական պաշտպանությունն է ստանձնել, իրեն պահում է Հայաստանից ավելի հեռու, քան՝ ՆԱՏՕ-ն, որի կարեւոր անդամ է Թուրքիան…Բայց Երեւանը երբեք իր առջեւ չդրեց՝ ԵՄ, թե ԵԱՏՄ,… եւ մեր առջեւ եւս պիտի չդրվի նման հարց:

Իմիջիայլոց, թաթարները, որքան էլ նրանց թուրքերը ձգտում են թյուրքացնել՝ այդպիսով նաեւ պաշտպանել, չեն միանում համաթուրքական ոչ մի դաշինքի, քանի որ թուրքերին իրենցից ցածր տեսակ են համարում… ավելի նախընտրում են մնալ այսօրվա խառնագեն, բայց որոշակի առաջադեմ ռուսների տիրապետության տակ…

Ինչ մնում է ՀՀԿ-ի խորհրդանշանի համեմատությունը հիտլերյան Գերմանիայի զինանշանի հետ, ապա դա նվաստացուցիչ ծաղր է հենց Կրեմլի տերերի նկատմամբ… Եթե մինչեւ այսօր չէին նկատել, թե ում հետ են համագործակցում…

Այդ դեպքում ի՞նչ է նշանակում Ռուսաստանի ԱԳ նախարար Սերգեյ Լավրովի այցը մեր՝ «ֆաշիստական» երկիր: Եվ ինչպես հասկանալ այն ձեւակերպումները, որ հնչեցին նոյեմբերի 21-ին նրա ընդունելության օրը՝ «ՀՀ-ի եւ ՌԴ-ի միջեւ դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման 25-ամյակի, Բարեկամության, համագործակցության եւ փոխադարձ օգնության մասին պայմանագրի 20-ամյակի տարին արգասաբեր էր երկկողմ հարաբերությունների տեսանկյունից» եւ էլի նման բաներ…

Իսկ մինչ այդ, թե դրանից հետո է «Զվեզդա» հեռուստաալիքի  ղեկավարությունը պաշտոնական նամակ ուղարկել ՌԴ-ում ՀՀ դեսպանին, ասելով, թե բացթողում է եղել, արդեն էական չէ:

Գարեգին Նժդեհն ասում է՝ «Հայրենիքին ծառայիր ամեն ինչով, բայց ոչ ստորությամբ»:

Եվ մի բան էլ՝ «Զվեզդա»-ն պատկանում է ՌԴ պաշտպանության նախարարությանը, իսկ հաղորդավարուհին՝ Վերոնիկա Կրաշեննիկովան, Ռուսաստանի իշխող՝ «Եդինայա Ռոսիա» կուսակցության բարձրագույն խորհրդի անդամ է, որի նախագահը Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինն է: Եվ այս հաղորդավարուհին կիսակծելով ներկայացնում է, թե ՀՀ իշխանական վերնախավից մեկի հետ է զրուցել, ով ՀՀԿ զինանշանի հետ կապված ասել է՝ «այո՛, մենք արիացիներ ենք»…

Սա ենթատեքստով իբր ծաղր է ներկայացվում, բայց որպես Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ, պաշտոնապես ասեմ այս տխմար կնոջը, որ այո՛, մենք ո՛չ միայն արիական ծագում ունենք, այլեւ մեր Հայրենի՛քն է Նախահայրենիքը բոլոր արիացիների… Արարչական արարումների Երկրային դարպասն ու մարդկության փրկության Օրրանն է Հայկական՝ Արարատյան  Աշխարհը…

Եվ անգրագիտություն է այս ամենը չիմանալը, իսկ ձեր տեսակի ծագման մասին ավելի լավ է չբարձրաձայնեմ:

Փոխարենը դեռեւս բավարարվեմ ոչ բնածին ազգ ձեւակերպմամբ… պարզապես անծագում արհեստական ազգ, մի երեւույթ, որ այսօր հարյուրների է հասնում, իսկ աֆրիկյան ցեղախմբերին հավելած՝ հազարների…

«Լուսանցք» թիվ 42 (475), 2017թ.

«Լուսանցք»-ի թողարկումները PDF ձեւաչափով կարող եք կարդալ http://www.hayary.org/wph/ կայքի «Մամուլ» բաժնում - http://www.hayary.org/wph/?cat=21,http://pressinfo.am/ պորտալում՝ հայկական եւ արտասահմանյան տպագիր մամուլի առցանց գրադարանում եւ pressa.ru-ում - http://pressa.ru/ru/catalog/newspapers/categories/gazetyi/blizhnego-zarubezhya/#/:

Այս գրառումը հրապարակվել է Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։